มายเนมม

เป็นนักเขียนมือใหม่นะคะ ยังไงก็ฝากติดตามนิยายของเราด้วยน้าา~

ชื่อตอน : EP.04

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.7k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2561 14:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.04
แบบอักษร

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น"

เสียงดุๆของป๊าทำเอาผมแทบสะดุ้ง ป๊ารู้แล้วว่าผมมีคนที่ชอบ แถมเขายังเป็นผู้ชายอีก ..ไม่ต้องถามก็น่าจะรู้ว่าใครคาบข่าวไปบอก เพื่อนรักเพื่อนเลิฟผมเอง ซึ่งมันก็นั่งหน้าสลอนอยู่ตรงหน้าผมเนี่ย  แต่เรื่องที่ป๊ากำลังจะว่าไม่ใช่เรื่องที่ผมชอบผู้ชายหรอก แต่เป็นเพราะ... ผมกำลังทำห้องครัวของบ้านพังต่างหาก

"แค่ทำเค้กก้อนเดียว ทำไมก๊อกน้ำถึงหัวหักงั้นล่ะ ..แกทำอะไรกันแน่เนี่ยแอล"

"แอลทำเค้กไงป๊า แต่ว่า..มันเกิดอุบติเหตุนิดหน่อย"

"ไม่หน่อยแล้วมั้งง"  เสียงขำๆของแพทริคแว่วเข้ามาในโสตประสาท เล่นเอาคิ้วผมกระตุกยิกๆ อีกสักพักคงไม่ใช่แค่คิ้วที่กระตุกแล้วล่ะ อวัยวะเบื้องล่างก็เริ่มคันๆแล้วเหมือนกัน ..ล่างลงไปอีกนะครับ อย่าคิดลึกเชียว

"เรียกช่างมาแล้วครับ แค่หัวหักเองป๊า ท่อไม่ได้แตกสักหน่อย"

"เถียงคำไม่ตกฟากจริงๆ ทำให้เสร็จเรียบร้อยล่ะ เดี๋ยวเย็นนี้แม่แกจะไม่ได้โชว์ฝีมือ"

อะโถ่ว ทำมาเป็นว่าผม ที่แท้ก็กลัวไม่ได้กินฝีมือม๊านั่นแหละ ..คอยดูผมจะไปเป่าหูม๊าว่าป๊ามีชู้ ลับหลังป๊าที่เดินออกไป ผมเดินไปลั่นเบิ๊ดใส่แพทริคอย่างแรงก่อนจะสบัดตูดเดินออกจากห้องครัวพร้อมเค้กในกล่อง ไม่ลืมที่จะโทรเรียกช่างมาซ้อมด้วย

เค้กใบเตย หวานน้อย ...เป็นก้อนที่สิบสามที่ผมทำแล้วประสบความสำเร็จหลังจากร่ำเรียนมาสองวัน ที่ผมทำเค้กไม่ใช่เพราะว่างหรืออะไรนะ ...คือว่าพรุ่งนี้เป็นวันเกิดของพี่โซน่ะสิ! นอกจากเค้กแล้วก็มีวิตามินเจ้าเก่าเจ้าเดิม ที่จริงผมกะจะทำเค้กรสวิตามินด้วย แต่แพทริคมันห้ามเอาไว้ ไม่เข้าใจ ทำไมทำไม่ได้?

"เอาไปแช่ไว้ก่อนไป ช่องด้านล่างนะอย่าแช่ช่องฟรีซเดี๋ยวมันแข็ง"

"ไม่ได้ๆ ถ้ากูแช่ที่นี่อาร์มันเห็นมันกินแน่ๆ" อาร์คือพี่ชายคนรองของผม อยู่ม.5แต่คนละโรงเรียนกัน

"งั้นบ้านกู"

"ไม่เอาเดี๋ยวแปดเปื้อน"

"อะไรวะแปดเปื้อน" แพทริคงง แต่ผมไม่แก้สงสัยให้มันหรอกนะ ผมวิ่งขึ้นเอาเค้กมาแช่ในตู้เย็นในห้องนอนผม นี่แหละปลอดภัยสุด!! ..

วันต่อมา

ผมถือกล่องเค้กมาโรงเรียนด้วยความระมัดระวัง ก่อนจะเอามาฝากไว้ที่ตู้เย็นในห้องชมรมโดยกำชับพี่ต้าร์ เจ้าที่ของชมรมวารสารเฝ้าไว้ให้ ..คือพี่แกอยู่ม.6แล้วมันไม่ค่อยมีเรียนไง ชีวิตเกือบๆหกชั่วโมงในโรงเรียน พี่แกใช้เวลาอยู่ในห้องชมรมไปแล้วห้าชั่วโมง ...ตกเย็น ผมกลับไปเอาเค้กที่ห้องชมรมแล้วชะแว๊บมายืนที่หน้าชมรมบาส เสียงด้านในดังทะลุออกมาข้างนอก บ่งบอกว่าตอนนี้ข้างในเหมือนมีงานปาร์ตี้อะไรสักอย่าง

'เออ เดี๋ยวกูไปซื้อเองรอแปป'

แกร๊ก!

"อ้าว น้องแอลลล"

"สวัสดีครับ" เป็นพี่คนหนึ่งในชมรมซึ่งผมจำชื่อไม่ได้เปิดประตูออกมา

"ครับๆ มาหาราชาหรอ แล้วนั่นอะไรน่ะ"

"เค้กน่ะครับ .."

"เห้ย ดีๆๆ ดีเลยพี่กำลังจัดงานวันเกิดให้มันอยู่เลย ขาดแต่เค้ก ..น้องแอลก็มาร่วมด้วยกันดิ"

"แล้วพี่โซไปไหนหรอครับ"

"โค้ชให้มันออกไปซื้อของกับไอ้ริวน่ะ" ผมพรักหน้ารับ คือให้พี่เขาไปซื้อของเพื่อที่จะได้เซอร์ไพรส์เวลากลับมา ..ปรบมือจ้าา ฮ่าๆ

"งั้นผมขอร่วมด้วยนะครับ"

พี่เซม(เขาบอก)เดินนำเข้ามาในห้อง พี่ๆในห้องตอนแรกก็งงว่าทำไมไปเร็ว แต่พอเห็นผมก็อ๋อ~กันทันใด พวกเราจัดของกินเครื่องดื่มกันเต็มโต๊ะ สักพักโค้ชก็เข้ามาบอกให้ปิดไฟ ผมถูกดึงให้มายืนหน้าโต๊ะโดยถือเค้กที่จุดเทียนไว้ นับห้าถอยหลังในใจ

5 4 3 2 1...

แกร๊ก

"ไอ้โซมันเลี้ยวไปเอาโทรศัพท์บนห้องอะเดี๋ยวมา"

โถ่!

"รีบๆหลบมาตรงนี้เลยไอ้ริว เดะโบก!"

"ผมมองไม่เห็นอะโค้ช เปิดไฟหน่อย"

"เลี้ยวซ้ายอ้อมหลังแสงเทียนมา เดินกว้างๆ"

"ใครถือเค้กวะ"

"เดี๋ยวก็รู้ไอ้สัส เดินมาเร็วๆ" เสียงพี่เซมแว่วมา

หลังจากนั้นอีกสักพัก ประตูชมรมก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง ผมได้ยินเสียงถุงพลาสติกถูกวางบนพื้นก่อนจะเห็นภาพลางๆว่าเขากำลังถอดรองเท้า เมื่อถอดเสร็จจังหวะที่พี่โซกดเปิดไฟแล้วกำลังจะหมุนตัวหันมาทางที่พวกผมกำลังยืนอยู่ ผมก็เริ่มนำร้องเพลงขึ้น


Happy birthday to you,

Happy birthday to you

Happy birthday Happy birthday  Happy birthday to you.

Happy birthday to you,

Happy birthday to you  Happy birthday Happy birthday

.....Happy birthday ... to you ~~

คนตรงหน้าผมชะงักไปนิดๆก่อนจะระบายยิ้มอ่อนที่ทำลายหัวใจมากๆส่งมา มือผมที่ถือกล่องเค้กอยู่ตอนนี้อะ สั่นมากบ่องตงๆ

"อธิษฐานแล้วก็เป่าสิครับ"

"หึหึ" พี่โซหลับตาสักพักก่อนจะค่อยเป่าจนเทียนดับหมด พวกพี่ๆด้านหลังก็ต่างพากันเอาของขวัญมาให้  ผมยื่นถุงที่ใส่วิตามินที่บรรจุไว้หลายสิบอัน สามารถกินได้เป็นเดือนเลย พี่โซก้มมองในถุงแล้วส่ายหน้าไม่รับ ผมหน้าเสียเลยตอนนั้น คิดว่าเขาคงไม่อยากได้อะไรแบบนี่อยู่แล้วแหละ แต่พี่โซก็รีบอธิบายคงเห็นว่าผมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้มั้ง

"ไม่อยากได้ทีเดียว"

"..."

"ถ้าให้ทั้งหมดนี่ ..วันอื่นๆจะได้เจอแอลอีกไหม"

"..."

"แอลจะยังเอามาให้พี่ทุกวันเหมือนเดิมไหม"

"...พี่โซ"

"เพราะงั้น ให้วันล่ะอันเหมือนเดิมดีแล้ว"

"เอางั้นก็ได้ ..เพราะผมก็อยากมาทุกวันเหมือนกัน" พูดเองเขินเอง ลืมไปเลยว่ามีอีกกว่าสิบชีวิตในห้อง

"..กูจะอ้วกแล้วว่ะ"

"เอาน้ำหวานไปทิ้งให้หมด แค่นี้ก็เบาหวานขึ้นละ"

"เหม็นความรักก"

ฮืออออ ทำไมต้องแซวกันด้วย

"พอเถอะครับ กินเค้กกัน นี่ผมทำเองเลยนะ"

"โห อย่างงี้ราชาจะให้พวกเรากินไหมเนี่ย" พี่เซมพูดขำๆ โดยมีลูกคู่อีกกว่าสิบคนพยักหน้าตาม

"รู้ก็ดี ..เพราะงั้นห้าม" เจ้าตัวพูดเสร็จก็คว้ากล่องเค้กผมไปปิดแล้วเก็บแอบไว้ พี่ๆคนอื่นก็ขำกันแล้วหันไปกินอาหารที่จัดไว้บนโต๊ะ ก่อนงานวันเกิดขนาดเล็กๆจะเริ่มขึ้น

..ผมแอบอวยพรในใจด้วยถึงแม้จะไม่ใช่วันเกิดผมก็ตาม

ผมอยากให้ปีหน้าและปีต่อๆไปได้มีโอกาสมาถือเค้กให้เขาแบบนี้อีก 

...    .///.



-------

เหม็นนนน

ความคิดเห็น