เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

(◕ㅁ◕✿)ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะเจ้าคะ

57.4 ปิดฉากจอมโจร

ชื่อตอน : 57.4 ปิดฉากจอมโจร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 84

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2561 17:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
57.4 ปิดฉากจอมโจร
แบบอักษร

ห้วงเวลาหยุดนิ่งราวนิรัน

          “เสียงปืนดังจากห้องนี้”

          “!!”

          อีธานคืนสติเมื่อสัมผัสภัยอันตรายที่ใกล้เข้ามาพร้อมเสียงฝีเท้าจำนวนมากกว่าสิบคู่ “รหัสแดง เตรียมรถแยกไวท์ฟอซ” จอมโจรหนุ่มเปลี่ยนแผนตามสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงอย่างมิคาดฝัน หลังคุยนัดแนะกับผู้ร่วมแผนเรียบร้อย อีธานมิรอช้า มือคว้าแขนลีโอน่าและจับนักไวโอลินสาวอุ้มท่าเจ้าหญิง “เอ๊ะ” ลีโอน่าตกใจอย่างมิคิดเขาจะกล้าแตะเนื้อต้องร่างกายสตรีขนาดที่ว่ามิวางเว้นห่างหรือห่วงเกียรติการใกล้ชิดอย่างพอเหมาะ คงเพราะยามนี้อยู่ในขั้นเสี่ยงโดนจับกระมัง นักไวโอลินสาวปลอบใจตนเอง พลางพยายามทำตัวเฉยเมย ไม่ลนลานจนสร้างความลำบากแก่ชายหนุ่ม

          เพราะหากเขาโดนจับ นางคงโดนหางเลขไปด้วย ลีโอน่ามิเอาด้วยนะ

          “จับแน่นๆ”

          “อือ”

          หญิงสาวแนบหูชิดแผ่นอกครั้นคล้ายแว่วยินเสียงหัวใจเต้นช้าๆราวจังหวะหยดน้ำกระเซ็น นางคุตัวเหมือนลูกแมวกลัวความสูง มือขยุ้มเสื้อชายหนุ่มกลัวหากพลั่งปล่อยมือ นางอาจกลิ้งตกพื้นเพล้ง “..” อีธานสะดุดหายใจเล็กน้อยเมื่อสัมผัสไออุ่นและกลิ่นหอมหญิงสาว เขาเหลือบเห็นพวกหน่วยรักษาความปลอดภัยกู่เข้าในห้อง ชั่ววินาทีที่เรียกว่าสั้นเท่าชั่วพริบตา ชายหนุ่มสะบัดร่างพร้อมอุ้มหญิงสาว วิ่งอย่างรวดเร็วปานฝีเท้าเสือดาว

          วิ่งใส่บานกระจกข้างผนังห้อง

          “ประเดี๋ยว!!”

          ลีโอน่าเบิกตากว้างเท่าไข่ห่านเมื่อมองเห็นจุดหมาย นางนึกเขาจะอุ้มนางวิ่งฝ่าหน่วยรักษาความปลอดภัยหนี ที่ไหนได้ เขาบ้าบิ่นชนิดคิดกระโดดออกจากอาคาร ทางหน้าต่างหรือ ห้องนี้อยู่ชั้นห้ามิใช่รึ ลีโอน่ามิทราบอีธานตกลงไปแล้วจะเละหรือไม่ แต่นางตกลงไปนี้เละเป็นอาบีบ้าแน่นอน

          เพล้ง!!

          มิรอให้ใครหยุดยั้ง มิเปิดโอกาสให้หน่วยรักษาความปลอดภัยชักปืนยิง อีธานยกมือป้องศีรษะลีโอน่าพลันเขาโถมสรรพางค์กายกระแทงแรงใส่กระจกแก้วเจียระไนแตกเป็นเสี่ยงๆพร้อมด้วยสองร่างที่พุ่งไปข้างนอกสู่ฟากฟ้าสีดำรัตติกาล แสงสีหลอดไฟส่องริบหรี่สาดกระทบประกายแก้วใสกระจ่าง ครั้นสายลมหนาวพัดกรรโชกสะบัดเรือนผมสีเงินพลิ้วไสว “!!”

          ลีโอน่าตกใจรอบที่เท่าไหร่มิรู้ นางกลัวจนมิกล้าเอ่ยปากร้องสักแอะ

          หัวใจในอกเต้นสั่นโครมครามกระนั้นโดนเสียงลมพัดกลบหมดสิ้น

          “ข้างล่าง!!!ระดมยิงเร็ว”

          ปังๆๆๆ

          หน่วยรักษาความปลอดภัยมิสามารถใช้กระสุนยิงสกัดจอมโจรหนุ่ม ให้รู้ตัวอีกทีอีธานที่อุ้มลีโอน่าก็วิ่งไปไกลแล้ว “จะพาข้าไปไหนหรือ” นักไวโอลินสาวภาวนาให้มิมีใครจำหน้านางได้ ซึ่งหลังจากนี้ก็มิใครจดจำหน้านางได้จริงๆ

          “กลับบ้าน”

          “อ่อ”

          ปังๆๆๆ

          ลีโอน่าเข้าใจพลางใจให้สงบ นางถอนหายใจเฮือกพลางหลับตาซุกอกชายหนุ่มประหนึ่งหญิงสาวผู้ซึ่งปล่อยกายปล่อยใจให้ชายหนุ่มสิบส่วน แม้มิได้รู้จักกันใกล้ชิดดั่งเพื่อนรัก กระนั้นลีโอน่าเลือกเชื่อใจอีธาน เหตุผลเพราะเขาคือคนคนหนึ่งที่ยอมอยู่เคียงข้างนางในยามที่นางมิมีใคร ฝั่งอีธานไม่มีใครสามารถเดาใจชายหนุ่มและล่วงรู้ความคิดเขา กระนั้นสามารถเดาได้สามส่วนว่าตอนนี้เขากำลังคิดวิธีรับมือน้องสาวที่อาจสติแตกเมื่อเห็นพี่ชายพาผู้หญิงกลับบ้านด้วย

          ชายหนุ่มอุ้มหญิงสาววิ่งหนีบนถนนอันเงียบสงบโดยมีกระสุนปืนไล่ยิงตามหลังติดๆ

          “โทมัส!!!”

          ครั้นถึงจุดนัดหมาย รถเหล็กสีดำคันหนึ่งเร่งเครื่องยนต์พุ่งมาหยุดขวางอีธานและลีโอน่า “อีนี่เป็นใคร!!” “ขึ้นไป” อีธานเมินเสียงใสของสาวน้อยคนขับ จอมโจรหนุ่มปล่อยนักไวโอลินสาวอย่างเบามือนุ่มนวล เขาผลักนางไปนั่งเบาะหลัง ครั้นอีธานปีนขึ้นไปนั่งข้างๆ “ไป!!” “งืม” จอมโจรน้อยแก้มป่อง แม้มองมิเห็นดวงตาเพราะมีหน้ากากปิดซ่อน กระนั้นลีโอน่าเดาว่าดวงตาของสาวน้อยกำลังจ้องเขม่นอย่างสัตว์ร้ายตัวจิ๋ว นางร้อง ฮึ พลางเหยียบคันเร่ง

          เสียงเครื่องยนต์ดังสนั่นพร้อมด้วยล้อที่หมุนวนอย่างรวดเร็ว

          รถเหล็กสีดำพลันออกตัว ไม่นานนักก็แลเห็นรถอีกสิบคันขับไล่ล่าตามหลัง

          ปังๆๆๆ

          ฝนกระสุนสาดกระจายทั่วถนนจากปากกระบอกปืนหน่วยรักษาความปลอดภัย อีธาน ลีโอน่า และไดอาเรีย สาวน้อยผู้ช่วยจอมโจรหนุ่ม ทั้งสามยกขบวนขับรถเหล็กหนีการไล่ล่าของหน่วยรักษาความปลอดภัยที่ลีโอน่ามั่นใจเกินร้อยว่าพวกเขาแห่กันมาทั้งกรม นักไวโอลินสาวอยากมีส่วนร่วมจึงหมายชะโงกหน้ามองข้างหลัง กระนั้นชายหนุ่มใช้มือกดศีรษะนางห้ามไว้อย่างห่วงใย “ระวังโดนยิง เจ้าหมอบไว้ห้ามลุกเด็ดขาด”

“ข้าอยากดู”

          “ฮึ”

          อีธานยิ้มแต่ก็คล้ายมิยิ้ม เขาละสายตาจากแววตาปลาตายไร้อารมณ์ของหญิงสาวอยากรู้อยากเห็น ครั้นมือเปิดลิ้นชักด้านใต้เบาะที่นั่ง

          หยิบปืนกลลำยาวสีดำเงาขี้เถ้า ผิวเงาวาบแลงดงามราวงานศิลปะชั้นเลิศ

          “ข้างหน้ามีสอง”

          “เข้าประกบซะ”

          ไดอาเรียหรี่ตาใต้หน้ากากพลางมือหมุนพวงมาลัย เคลื่อนรถไปทักทายรถหน่วยรักษาความปลอดภัยสองคันข้างหน้าที่โผล่ออกจากซอยอาคารเพื่อดักขวางพวกนาง รถเหล็กของอีธานเร่งเครื่องพลันขับชิดประกบข้างๆรถหน่วยรักษาความปลอดภัย ช่วงจังหวะที่รถทั้งสามขับติดกันโดยมีคันของพวกอีธานแทรกระหว่างกลาง จอมโจรหนุ่มสะบัดมือเล็งเป้าหมายพลันยิงสาดกระสุนทะลุเครื่องยนต์รถเจ้าหน้าที่

          ปังๆๆๆๆๆๆ

          “หน็อยแก!!”

          เจ้าหน้าที่หน่วยรักษาความปลอดภัยโกรธเมื่อโดนทำร้ายรถ เขาชักปืนและเตรียมยิงสวน ทว่าความเร็วในการจู่โจมช้ากว่าอีธานปานกระต่ายกับเต่า นั้นคือสาเหตุที่จอมโจรหนุ่มสามารถเป่ารถหน่วยรักษาความปลอดภัยกระจุยในชั่วรพบิตา ตูม!! หลังเก็บไปหนึ่ง อีธานก็คว้าปืนอีกกระบอกและลั่นไกยิงใส่รถอีกคันด้านข้าง ระยะเวลาไล่เลี่ยถือว่าเร็วชนิดฝีมือพระกาฬ

          ตูม!!

          รถหน่วยรักษาความปลอดภัยเสียหลักพุ่งชนเสาไฟถล่มและกำแพงอาคารทลาย พลันระเบิดบึ้มเป็นแสงไฟสีส้มเปลวเพลิง อีธานเติมกระสุนใส่ปืนกลพลางเงยหน้ามองกลุ่มรถอีกสิบกว่าคันที่ยังพร้อมใจวิ่งไล่ตามพวกเขา

          “ใช้ทางลับที่สิบแปด”

          “เจ้าค่ะ”

          ถนนหนทางเมืองแห่งความลับนั้นซับซ้อนปานความวงกต ช่างแตกต่างกับถนนเมืองอื่นๆที่มีไว้ให้รถม้าสัญจร ที่เมืองซีเคร็ทออฟวอร์ พวกเขามิได้ใช้รถม้าหรือเกวียนสัตว์ลาก แต่พวกเขาพัฒนาเทคโนโลยีที่ก้าวหน้ากว่าโลกภายนอกหลายชั่วอายุคน “รถเหล็กมาโฮ” ถือเป็นอีกหนึ่งสิ่งมหัศจรรย์ที่มีเพียงเฉพาะเมืองแห่งความลับเท่านั้น

          เครื่องจักรพาหนะที่ประกอบด้วยสี่ล้อ บางรุ่นมีหลังคาและบางรุ่นไม่มี ตัวเครื่องยนต์ประกอบด้วยกลไกลซับซ้อนละเอียดอ่อน ด้วยการสร้างสรรค์เชิงศิลปะและการผสมผสานของโลหะ กลไก และศาสตร์มาโฮเข้าด้วยกันทำให้กำเนิดเป็นเครื่องจักรที่สามารถขับและมีความเร็วในการเคลื่อนที่มากกว่ารถม้าหลายสิบเท่า ทั้งนี้ด้วยการประกอบและระดับความยากในการสร้างทำให้มันมีราคาแพงมาก กระนั้นทุกคนในเมืองแห่งความลับก็สามารถครอบครองรถเหล็กได้อย่างไม่ผิดกฎหมาย กระนั้นหากขับไม่ระวังชนใครเสียชีวิต ก็เตรียมรับโทษตามที่ก่อได้เลย

          ปังๆๆ

          ฝนกระสุนสาดไม่หยุดมิหย่อน แม้อีธานยิงสวนกลับแล้วหยุดรถได้หลายคัน กระนั้นก็มีรถหน่วยรักษาความปลอดภัยเข้ามาเติมเรื่อยๆคล้ายกองทัพทหารนับหมื่นนับแสน จอมโจรหนุ่มหลุบตาครุ่นคิดอย่างใจเย็น ครั้นเขาสังเกตเส้นทางและสิ่งแวดล้อมรอบด้านก็เริ่มเบาใจ เพราะอีกไม่นานก็จะถึงทางลัดแห่งความลับแล้ว

          ถนนใหญ่ทางตรง โคมไฟริมทาง สะพานข้ามแม่น้ำ และอุโมงค์มืด

          อีธานเก็บปืนและหยุดยิง เขาหันกลับมานั่งอย่างสงบนิ่งราวไม่มีความสนใจพวกที่ไล่ตามอีก “เป็นอะไรหรือ”

          ลีโอน่ามิเข้าใจ จอมโจรหนุ่มปรายตามองนางแวบหนึ่งและไม่พูด

          ครั้นพวกนางเข้าสู่อุโมงค์ใหญ่ยักษ์อันมีความมืดมิดปกครองประหนึ่งดินแดนสุดขอบจักรวาล

          “พวกมันเข้าอุโมงค์แล้ว ปิดทางออกซะ”

          หนึ่งในหน่วยรักษาความปลอดภัยสั่งลูกน้องหน่วยอื่นให้ทำการปิดล้อมทางออกอีกฟากของอุโมงค์ ครั้นพวกเขาที่เหลือไล่ต้อนกลุ่มจอมโจรเข้าไปในอุโมงที่มีแสงหลอดไฟเป็นส่องสว่างเป็นระยะ กระทั่งพวกหน่วยรักษาความปลอดภัยเริ่มรู้ตะคิดตะขวงใจ

          “เฮ้ย พวกมันหายไปไหน!!”

          เอี๊ยด!!!

          เมื่อพวกหน่วยรักษาความปลอดภัยขับรถผ่านอุโมงค์ พวกเขาออกมาเจอกับหน่วยที่เฝ้าระวังและปิดล้อมหน้าทางออก “ไม่มีรถคันไหนออกมาครับ!!”

          “บ้าน่า—“

          กลุ่มหน่วยรักษาความปลอดภัยยืนงงเป็นไก่ตาแตกบริเวณทางออกอุโมงค์ และแล้วค่ำคืนแห่งการช่วงขิงสมบัติระดับชาติก็ปิดม่านลงโดยที่พวกเขามิอาจปกป้องและรักษาสมบัติจากเงื้อมมือจอมโจรพี่น้อง “ฦ” ข่าวการขโมยของพวกอีธานถูกเขียนขึ้นหน้าหนึ่งในหนังสือพิมพ์ เล่าขานเรื่องราวอีกบทหนึ่งที่จอมโจรพี่น้องปฏิบัติการสำเร็จอย่างสวยงาม…

          --

          อีกฟากฝั่งหนึ่ง ภายในสถานที่ลึกลับที่ไม่สารมารถบอกว่ามันคือที่ใด

          สะพานแขวน ถนน และโคมไฟเก่าแก่ มั่นใจคือชั้นใต้ดิน เพราะบรรยากาศชวนให้ลีโอน่าขนลุกชันเหมือนเดินในท้องอสูรกาย

          “นางจิ้งจอกผี ออกห่างจากท่านพี่นะ!!”

          เมื่อทุกอย่างสงบไร้กังวลอีก ด้านในห้องที่อุดมด้วยอุปกรณ์ทางการทหารและเครื่องไม้เครื่องมือสารพัดอย่าง ไดอาเรียกระโดดลงจากรถพลันวิ่งปรี่มายืนกั้นระหว่างอีธานและลีโอน่าด้วยสีหน้าหึงหวง สายน้อยสวมชุดเดรสกระโปรงยาวสีขาวอมเหลืองอ่อน นางยังไม่ถอดหน้ากากเพราะกลัวลีโอน่าล่วงรู้ตัวจริง กระนั้นฝั่งอีธาน ชายหนุ่มยกมือถอดหน้ากากเงินออกอย่างไม่ลังเล “ท่านพี่”

          ไดอาเรียสะดุ้งเมื่อพี่ชายที่แต่ไหนแต่ไรมาทำงานรอบคอบ มิเคยประมาท แล้วทำไมเขาถึงยอมเปิดเผยตัวจริงให้หญิงสาวหน้าโง่ๆนี่รู้

          หรือว่านาง!!

          “อีนางตัวร้าย เจ้าแอบคบท่านพี่ใช่ไหม!”

          “อะ เอ..”

          ลีโอน่าหน้าเจื่อนคล้ายคนโดนลูกแมวดุเรื่องลืมฐานะ นักไวโอลินสาวมิรู้ทำไมสาวน้อยจ้องจะดุด่านางเหลือเกิน เหตุลีโอน่าใกล้ชิดกับอีธานหรือ.. เอ..

          “เสียมารยาท ไดอาเรีย”

          “แต่ท่านพี่ นางชะนีมีอะไรให้ท่านพี่สนใจ!”

          ไดอาเรียน้ำตาคลอเบ้า หรือท่านพี่เลิกสนใจผู้ชายแล้วหรือ ในที่สุดเขาก็เริ่มมองเพศตรงข้ามเสียที ไม่จริง น้องไม่ยอม!!

          “เงียบก่อน”

          อีธานกุมขมับให้กับการมโนของน้องสาว ชายหนุ่มลืมตา พยายามอธิบายกับน้องสาวด้วยวาจาไพเราะ ฟังเหมือนกำลังกล่อมเด็กให้หยุดอาละวาด

          “นางเป็นเพื่อนพี่”

          “เพื่อนหรือแฟน”

          “เพื่อน”

          ไดอาเรียจ้องตาอีธาน พี่ชายสุดหล่อทำหน้านิ่งขรึมคลับคล้ายไม่มีสิ่งใดปิดบัง น้ำเสียงเย็นชา

          สาวน้อยมองหน้าชายหนุ่มพลันหันขวับมองหน้าหญิงสาวที่ยืนเซ่อๆประหนึ่งมิรู้นางมาอยู่ที่นี้ทำไม “อย่าคิดหว่านเสน่ห์ใส่ แอ๊ด!!”

          อีธานคิดผิดจริงๆที่ปล่อยน้องสาวอ่านิยายมากกว่าไป จอมโจรหนุ่มหลับตากลุ้มใจพลันยกมือสับกลางกระบาลน้องสาวหนึ่งทีถือเป็นการตักเตือนเรื่องมารยาทและการพูดจากับแขก ซึ่งนี้ถือเป็นคำเตือนก่อนที่พี่ชายจะเริ่มเปิดบทเรียนเข้มงวด หากไดอาเรียยังพูดจามิดีกับลีโอน่าอีก “รบกวนตรวจสอบสมบัติ ไวโอนี” อย่าพึ่งไว้วางใจว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยหากยังมีโอกาสที่งานจะพลาด อีธานสั่งแกมไล่น้องสาวอย่างอ้อมๆ ครั้นเหลือชายหนุ่มและหญิงสาว สองคน

          “ทำไมเจ้าอยู่ที่นี้”

          อีธานยืนประจันหน้าลีโอน่า ด้วยความสูงที่ต่างกันทำให้ลีโอน่าต้องตอบคำถามโดยช้อนตามองอีธาน

          “หลับทะลุมิติ”

          นางพูดจริงนะ หวังเขาจะเชื่อ

          “..”

          อีธานสบตาลีโอน่า “แล้วเจ้าจะทำอย่างไรหลังจากนี้”

          สุรเสียงเฉยเมยคล้ายมิใส่ใจ กระนั้นฟังดูห่วงใยสามส่วน “ข้าอยากไปแคว้นฮาโมนี เจ้า..น่าจะรู้วิธีออกจากเมืองกระมัง”

          “…”

          จอมโจรหนุ่มนิ่งเงียบชั่วอึดใจ วิธีออกใช่ว่าไม่มี แต่…

          “ทำไมข้าต้องช่วยเจ้าด้วย”

          “ข้าเพื่อนเจ้ามิใช่หรือ ช่วยหน่อยสิ นะ”

          ไม่เข้าใจตนเองเช่นกันว่าทำไม แต่เขาอยากรั้งนางไว้ อีธานกะลองพูดต่อรองกับลีโอน่า กระนั้นคำตอบของนางนี่ทำเขาพูดมิออก เพื่อนหรือ? ช่างกล้าพูด

          สำหรับลีโอน่านางมีแผนบีบบังคับอีธานมากมาย กระนั้นเมื่อครู่เขาบอกนางเป็นเพื่อนเขา เลยลองหยอกๆขอความช่วยเหลือในฐานะมิตรสหายเก่า หวังว่าเขาจะสงสารและช่วยนางอย่างไม่คิดค่าตอบแทน นักไวโอลินสาวเกี่ยวมือข้างหลัง เอียงคอ และเอนกายหน่อยๆ พลางยิ้มกรุ่มกริ่ม แววตาทอประกายระยิบระยับดุจเสียงไฟ ณ โรงละคร “นั้นแน่ะ จับได้คาหนังคาเขา ยัยแพศยา!!”

          “..”

          “ไดอาเรีย”

          “แบร่!”

          อีธานกดเสียงต่ำข่มโทสะ ลีโอน่าแอบขำสีหน้าเหมือนคนจนปัญญาที่อีธานแสดงต่อไดอาเรีย ดูเหมือนพี่ชายจะตามใจน้องสาวมากจริงๆ

          “กลับบ้านกับข้า เรื่องของเจ้าไว้คุยต่อคราวหลัง”

          “ฮึๆขอบใจนะ”

          “..”

          ท่ามกลางความมืดแห่งความลับคล้ายมีบางสิ่งเติบโตอย่างอัศจรรย์ สิ่งนั้นคืออะไรกันนะ จอมโจรหนุ่มมิรู้เลยการพบกันอีกครั้งของเขาและนางจะกำหนดอนาคตของเขา และเมืองแห่งความลับตลอดกาล ตำนานแห่งผีสาง ลิขิตสวรรค์ หรือแผนการลับของเหล่าผู้นำกลุ่มต่างๆ ไม่ว่าอะไรคือสิ่งที่รอพวกเขาอยู่ กระนั้นอีธานเจอกับลีโอน่าแล้ว ชายหนุ่มเก็บซ่อนความดีใจเล็กไว้ในกล่องความลับแห่งหัวใจ พลางพาน้องสาวและหญิงสาวกลับคฤหาสน์

          ใต้แสงเดือนมนตรา เสียงนกกาขับขานบทเพลง และแขกที่ไม่คาดฝัน

          “พวกเจ้าเป็นใคร!!”

          “ก็แค่กลุ่มสาวสวยที่กลิ้งผ่านทางมา…ว่าแต่นี่บ้านอีธานหรือเปล่าอะ”

          --

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น