จิงโจ้น้อย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 12

คำค้น : yaoi,omega,alpha

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.2k

ความคิดเห็น : 68

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2561 01:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 12
แบบอักษร

​บทที่ 12






“ท่านอ๋องกลับมาที่จวนหรือยัง?”

“ยังเจ้าค่ะ บ่าวลองไปถามพ่อบ้านหยางแล้ว คืนนี้ท่านอ๋องก็จะพักที่ค่ายทหารเช่นเดิมเจ้าค่ะ”

เมื่อได้ยินจู้เซียงตอบออกมา จิ้นชิงก็อดที่จะรู้สึกทั้งดีใจปนเสียใจไม่ได้

นี่ก็สามคืนแล้วที่ท่านอ๋องไม่ได้กลับมาค้างที่จวนเลย ไม่แม้แต่จะมาเยือนหาที่เรือน

สามวันก่อนที่เขานอนพักกลางวันเมื่อรู้สึกไม่ค่อยดี หวังเพียงพักเล็กน้อยเท่านั้น พอตื่นขึ้นมาเวลาก็จะพอเหมาะพอควรกับตอนที่ท่านอ๋องน่าจะมาพอดิบพอดี

ผู้ใดจะรู้ว่าพอตื่นขึ้นมาก็พบว่าท่านอ๋องกลับมาที่จวนแล้ว และก็ออกไปแล้วเช่นเดียวกัน

โชคดีที่หลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้เป็นอะไร น่าจะเพราะหลายคืนก่อนหน้านี้นอนไม่เพียงพอและใช้สายตามากจนรู้สึกเวียนหัวไปหมด

จิ้นชิงมองถุงหอมในมือพลางใช้ปลายนิ้วลูบเบาๆ

ผ้าชนิดนี้เนื้อดีมาก แค่ลูบก็สัมผัสได้ถึงความนุ่มบ่งบอกถึงราคาแพงของมัน ถึงจะมีรอยด้ายเย็บไม่เรียบร้อยจากฝีมือของเขาก็น่าจะพอทดแทนกันไปได้

ข้าหวังจะมอบให้ท่านอ๋อง แต่เหตุใดท่านถึงไม่มากัน

หรือว่าจะเบื่อข้าแล้วกระมัง?

แวบแรกจิ้นชิงรู้สึกดีหากความจริงจะเป็นเช่นนั้น แต่เขาก็ต้องตระหนักถึงผลที่จะตามมา

หากท่านอ๋องมิโปรด แล้วผู้ใดจะโปรดข้าได้อีก?

ชีวิตของภรรยาผู้ที่มีสามีไม่รักใคร่ย่อมมีแต่ความน่าอับอาย และลำบากยิ่งหากสามีผู้นั้นมีภรรยาคนอื่นอีก คนโปรดกับคนไม่โปรดย่อมมีฐานะทางใจแตกต่างกันอยู่แล้ว

รวมถึงการให้ความสำคัญของผู้เป็นสามีด้วย

ถึงตอนนี้เขาจะเป็นอนุภรรยาเพียงคนเดียวของชินอ๋อง แต่ในอนาคตเล่า?

จิ้นชิงคิดอะไรเรื่อยเปื่อยพลางนึกว่าควรจะต้องทำอันใดต่อไปดี ทันใดนั้นก็มีเสียงร้อนรนของบ่าวคนหนึ่งดังขึ้นหน้าห้องนอน

“ท่านจิ้นชิงเจ้าคะ! ท่านอ๋องกำลังมุ่งหน้ามาทางเรือนนี้เจ้าค่ะ!”

“ว่าอันใดนะ!” เขาผุดลุกขึ้นทันที

จู้เซียงรีบปิดปากที่จะว่ากล่าวบ่าวที่กล้าใช้น้ำเสียงเร่งรีบลงไปในลำคอของตนเอง เธอรีบหันไปมองผู้เป็นนายที่ทำสีหน้าตกใจ

“ท่านจิ้นชิงอย่าร้อนรนเจ้าค่ะ นี่เป็นเรือนของท่าน ท่านอ๋องจะมาหาก็ย่อมไม่อันใดผิดแปลก บ่าวว่าท่านรีบออกไปต้อนรับด้านนอกจะดีกว่าเจ้าค่ะ”

“จริงของเจ้า” จิ้นชิงรับคำพลางเดินออกไปด้านนอกห้องนอน

“เจ้ามีอะไรก็ไปทำเถอะ ขอบใจเจ้ามาก”

เขาพยักหน้าให้บ่าวผู้นั้นหลบออกไป ภายในมือของเขากำถุงหอมแน่น มันชื้นเหงื่อจนเปียกเล็กน้อย

ทันใดนั้นเขาจึงเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าตนเองยังใส่เพียงแค่ชุดบางๆเท่านั้น เสื้อคลุมยังคงอยู่ในห้องนอน!

จิ้นชิงยังไม่ทันที่จะเอ่ยบอกให้จู้เซียงเข้าไปหยิบมาให้ ลู่ซือก็เดินเข้ามาในเรือนแล้ว

ใบหน้าของชายหนุ่มยังคงดุดันและราบเรียบเช่นเคย

แต่คราวนี้ดวงตาของลู่ซือพราวขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าจิ้นชิงอยู่ในชุดบางเบาไร้เสื้อคลุม

“บ่าวเคารพท่านอ๋องเจ้าค่ะ” จู้เซียงเอ่ยขึ้นพลางก้มหน้ามองพื้นนิ่ง ไม่กล้าอาจหาญมองขึ้นไปว่าผู้เป็นนายทั้งสองคนกำลังทำอันใด

“ขะ...ข้า...”

จิ้นชิงตั้งท่าจะทำความเคารพผู้เป็นสามี แต่ลู่ซือยกมือขึ้นห้าม

“เจ้าหายป่วยแล้วหรือไม่?”

“ขะ...ขอรับ?” เขาป่วยตอนไหนกัน?

จิ้นชิงอยากจะเอ่ยปากถามอย่างอื่นเพิ่ม แต่แล้วกลับต้องตกใจเมื่อโดนอุ้มขึ้นพาดบ่ากำยำ

“ท่านอ๋อง! จะ...จะทำอันใดกัน?! เหตุใดจึงอุ้มข้า...”

“หุบปาก!...” ลู่ซือตะโกนขึ้นมา “...ข้าไม่ชอบผู้ที่ถามมากความ”

และนั่นก็ทำให้จิ้นชิงไม่กล้าเอื้อนเอ่ยอะไรออกมาอีก

กลิ่นกายของบุรุษทำให้จิ้นชิงรู้สึกกดดันและในขณะเดียวกันก็...โหยหา

กลิ่นนี้ของท่านอ๋อง...ดูเหมือนว่าข้าจะคุ้นเคยเสียแล้ว

จิ้นชิงถูกวางลงบนเตียง...ชินอ๋องจับขาของเขาแยกออกจากกัน

และนั่น...ก็ทำให้เขารู้ว่าอีกฝ่ายต้องการทำสิ่งใด

แต่นี่มันกลางวันอยู่เลยนะ!

“ท่านอ๋อง! ท่านอ๋องขอรับ นะ...นี่มันยังกลางวันอยู่นะขอรับ! ทำเรื่องน่าบัดสีเช่นนี้...”

“ข้าบอกว่าไม่ชอบผู้ที่ถามมากความและข้าก็ยังไม่ชอบผู้ที่ส่งเสียงน่ารำคาญ...เจ้าเป็นทั้งสองอย่าง”

“...” จิ้นชิงเจ็บในหัวใจ

“ข้าอยากได้และข้าก็ต้องได้! บนผืนแผ่นดินนี้ข้าจะทำทุกอย่างที่ข้าต้องการ!” ลู่ซือเอ่ยจบก็ดึงเสื้อผ้าบางของคนใต้ร่างให้ขาดออกจากร่างกาย

เผยให้เห็นร่างเปลือยเปล่าของใครบางคนที่ไม่ได้สัมผัสมาหลายวัน

ลู่ซือไม่มีเหตุผลใดที่ต้องรอ และเขา...ก็ไม่ชอบรอ!

จิ้นชิงอ้าปากค้างเมื่อโดนจู่โจมด้วยการซุกไซร้ที่ซอกคอ เขากลืนน้ำลายลงอย่างยากลำบาก หนวดสั้นๆของลู่ซือทำให้รู้สึกทั้งเจ็บทั้งแสบไปหมด

เขากลัว...กลัวกับการต้องร่วมเสพสังวาสกับชินอ๋อง

มันทั้งเจ็บ...ทรมาน...และน่ากลัว

จิ้นชิงเผลอตัวใช้มือดันหน้าท้องของอีกฝ่ายหวังเพียงจะให้ถอยออกห่าง

แต่ผลที่ได้ก็คือ...ข้อมือทั้งสองข้างถูกบีบจนแดง

เจ็บปวด...เป็นคำเดียวที่อธิบายสิ่งนี้ได้ดีที่สุด

.


.


.


.

หลังจากทำจนพอใจ จิ้นชิงนอนคว่ำสลบอยู่บนเตียงเพียงลำพัง ส่วนลู่ซือก็เรียกให้บ่าวด้านนอกเข้ามาปรนนิบัติเปลี่ยนเสื้อผ้า

“เข้ามาปรนนิบัติข้า”

และก็ยังคงเป็นจู้เซียงที่เข้ามาเช่นเคย

แต่คราวนี้ในมือของหญิงสาวถือถุงหอมสีเขียวอ่อนของไผ่ที่จิ้นชิงทำตกเมื่อตอนโดนอุ้มเข้ามาด้วย

“...”

จู้เซียงปรนนิบัติจนเสร็จ เหลือเพียงขั้นตอนสุดท้าย เธอเลือกที่จะสลับเปลี่ยนถุงหอมของลู่ซือใหม่

ด้วยสายตาทหารของลู่ซือ เขาจึงสังเกตเห็นได้ทันที

“นี่...”

“ถุงหอมเจ้าค่ะ”

"นี่เป็นถุงหอมจากห้องตัดเย็บที่ใดกัน? เหตุใดมันถึงดูไม่ได้เช่นนี้"

"เรียนท่านอ๋อง ท่านจิ้นชิงตั้งใจทำถุงหอมชิ้นนี้ด้วยตัวเองเลยนะเจ้าคะ บ่าวเห็นท่านจิ้นชิงนั่งอยู่ข้างตะเกียงตลอดคืนเพื่อปักถุงหอมให้ทันเวลาที่ท่านอ๋องจะออกไปรบเจ้าค่ะ"

"ไปเอาถุงหอมอันเดิมมา ข้าไม่ชอบถุงหอมอันนี้!" ลู่ซือตวาดลั่น

จู้เซียงรีบก้มหน้าเปลี่ยนถุงหอมเป็นอย่างเดิมแต่โดยดี

ก่อนจะออกไปลู่ซือก็ยังเอ่ยทิ้งไว้หลายประโยค

“ฝีมือของนายเจ้าช่างดูไม่ได้ อยู่เรือนนี้มันสบายเกินจนไม่อยากจะทำอันใดเลยหรือ?! ถ้าหากนายของเจ้าฟื้นแล้วก็จงบอกเขาว่าข้าให้เขาไปฝึกทำให้มันดีกว่านี้ หากไม่อย่างนั้นแล้วล่ะก็...ต่อไปนี้ไม่ต้องทำอะไรมาให้ข้าอีก ข้าไม่ชอบของทุเรศ!”

ลู่ซือพูดก่อนจะก้าวออกจากห้องนอนไป

ทิ้งให้จิ้นชิงที่รู้สึกตัวตื่นเพราะเสียงตวาดต้องนอนมองกำแพงด้านข้างด้วยความรู้สึกโดนเหยียบย่ำเพียงลำพัง...

.___________________________________________________

เจ็บเข้าไปลูก! ต่อไปหนูจะต้องเหนือกว่า!55555 แต่งไปอินไปง่ะ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น