กัณฑ์กนิษฐ์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 2 (2)

คำค้น : กัณฑ์กนิษฐ์,นิยาย,โรแมนติก,ไลต์ออฟเลิฟ,เถื่อน,มหาเศรษฐี,หวานแหวว,หวานซึ้ง,น่ารัก,พระเอก,นางเอก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2561 00:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 (2)
แบบอักษร

บทที่ 2 (2)

                นั่นแค่ภายนอกเท่านั้น ภายในใจเธอกำลังสั่นเทิ้ม การถูกมองด้วยดวงตาทรงอำนาจนั้นรบกวนการควบคุมตัวเองของเธอ ท่านชายคาร์โลมันก็ช่างมองอย่างไม่เกรงใจ จับจ้องเหมือนต้องการจ้องจับผิดมะลิหอมจนหญิงสาวยิ่งต้องเพิ่มความระมัดระวังตัว

                   หญิงสาวประคองเสื้อออกมาเป็นตัวแรก แม้แต่การสัมผัสอาภรณ์ของท่านชาย ก็ยังต้องทำอย่างให้เกียรติ หญิงสาวพาดเสื้อลงบนพนักพิงของเก้าอี้งามหรูที่อยู่ติดกับโต๊ะตัวที่เธอวางกล่องไว้ มะลิหอมหยิบสายวัดขึ้นมา

                   เธอวัดตัวท่านชายคาร์โลมันก่อนเป็นอันดับแรก ถึงแม้เสื้อตัวนี้ หญิงสาวจะแก้ไขขนาดจากสัดส่วนครั้งล่าสุดของท่านชายมาแล้ว แต่ก็ต้องวัดอีกครั้งก่อนให้ท่านชายลองสวม หากวัดแล้วขนาดไม่พอดีกับตัวเสื้อที่เตรียมมา ก็จะได้ไม่ต้องให้ท่านชายเสียเวลาลอง

                   “ขออนุญาตค่ะท่านชาย”

                   หญิงสาวต้องกล่าวขออีกครั้ง เมื่อต้องเริ่มวัดตัวชายหนุ่ม ท่านชายคาร์โลมันแตะนิ้วใต้คางเธอ ทำเอามะลิหอมยืนนิ่งตัวแข็ง เธอไม่กล้าปัดมือชายหนุ่ม หรือถอยห่างจากเขา จึงทำได้แค่ยืนนิ่ง ชายหนุ่มดันใบหน้าเธอขึ้น มะลิหอมจึงมีโอกาสมองใบหน้าคมคายสะดุดตาดั่งรูปสลักของเทพบุตรผู้เลอโฉม แต่ยังเย็นชาไร้ความรู้สึกราวกับรูปปั้นอย่างคงเส้นคงวา

                   “รีบทำเข้าเถอะ”

                   ท่านชายคาร์โลมันลดศีรษะลงเล็กน้อย แต่ก็ทำเอามะลิหอมสะดุ้งเพราะตกใจ ชายหนุ่มลดมือลงจากใต้คางนุ่ม ยืนนิ่งทำตัวเป็นหุ่นที่มีรูปร่างสมบูรณ์แบบให้มะลิหอมทำการวัดตัว มะลิหอมต้องขจัดอาการสั่นสะท้านของเธอ เก็บมันไว้ในอก เธอจะทำตัวสั่นเทิ้มต่อหน้าท่านชายคาร์โลมันไม่ได้เป็นอันขาด

                   “ค่ะท่านชาย”

                   หากไม่ตอบรับ ท่านชายจะตำหนิเอาได้ว่าเธอเป็นคนไร้มารยาท หญิงสาวใช้สายวัดเริ่มวัดจากขนาดหน้าอกของท่านชายคาร์โลมัน มะลิหอมต้องขยับตัวเฉียดกรายใกล้ชิดร่างสูงแกร่งอย่างไม่มีทางเลือก

                   “ขอบคุณค่ะท่านชาย”

                   วัดตัวเขาเรียบร้อย ก็ต้องกล่าวคำขอบคุณ ทั้งที่เป็นการวัดตัวเพื่ออาภรณ์ของท่านชาย มะลิหอมเก็บสายวัด แล้วก็เดินไปประคองหยิบเสื้อขึ้นมา ก่อนจะนำไปประคองส่งให้ท่านชายคาร์โลมัน

                   “ลองสวมเสื้อนะคะท่านชาย”

                   “อืม” ท่านชายคาร์โลมันตอบรับในลำคอ แต่ก็ยังยืนนิ่ง มะลิหอมเริ่มเข้าใจ เธอทำหน้าที่ดูแลอาภรณ์ให้กับท่านชายก็จริง แต่หญิงสาวไม่เคยถึงขนาดต้องสวมอาภรณ์ให้กับชายหนุ่ม หรือเธอต้องเรียกข้ารับใช้ประจำตำหนักเข้ามา

                   “เธอนั่นแหละที่ต้องทำ”

                   ราวกับเข้าไปนั่งในใจเธอ บัญชาของท่านชายคาร์โลมันดั่งฟ้าฟาดเปรี้ยงใส่ศีรษะของมะลิหอม เธอได้รับคำสั่งสำคัญ ต้องสวมเสื้อผ้าให้ท่านชายคาร์โลมัน!

********************************

                   ถ้าหากเป็นลมแล้วไม่ต้องรับโทษ มะลิหอมอาจเลือกทำไปแล้ว แต่เธออาจจะถูกสั่งตัดคอระหว่างที่ยังไม่ฟื้นคืนสติ หญิงสาวประหม่าต่อหน้าท่านชายคาร์โลมันก็เพราะเธอกลัวเขา ในประเทศซัคคาเวียนี้แม้แต่บุรุษอกสามศอก ก็ยังหวาดหวั่นต่อการเผชิญหน้ากับท่านชาย นับประสาอะไรกับผู้หญิงตัวเล็กแรงน้อยคนหนึ่งเช่นเธอ

                   “ทำไม่ได้?”

                   ท่านชายคาร์โลมันไม่ได้มีเจตนาอื่นใด การเรียกตัวข้ารับใช้เข้ามาเป็นเรื่องเสียเวลา ในเมื่อมะลิหอมอยู่ที่นี่ก็สู้ทำให้เสร็จเรียบร้อยไปเลยย่อมดีกว่า

                   “ดิฉันไม่กล้าตอบแบบนั้นหรอกค่ะ”

                   อาการประหม่าเยี่ยงสตรีมีต่อบุรุษต้องถูกสะกดเก็บเอาไว้ เธอต้องทำหน้าที่ข้ารับใช้ของท่านชายคาร์โลมัน มะลิหอมประคองวางเสื้อในมือลงที่เดิม หญิงสาวใช้ช่วงเวลาที่โน้มตัวลงไปวางเสื้อแอบสูดลมหายใจเข้าปอด

                   ต่อให้บุรุษตรงหน้าเธอไม่ใช่ท่านชายคาร์โลมัน มะลิหอมก็คงห้ามอาการประหม่าไม่ได้อยู่ดี เธอยังเป็นสาวพรหมจารี ไม่เคยสนิทสนมกับบุรุษคนใด แล้วยิ่งอีกฝ่ายเป็นท่านชายคาร์โลมันด้วยแล้ว นอกจากความประหม่า ก็ยังต้องเพิ่มความเกรงกลัวเข้าไปด้วย

                   “ขออนุญาตค่ะท่านชาย”

                   หญิงสาวยื่นมือไปหาปมเสื้อคลุมบนร่างท่านชายคาร์โลมัน นิ้วเรียวขาวนั่นชะงักเล็กน้อย พร้อมกับคำถามที่ว่าภายใต้ร่างแข็งแกร่งที่ตระหง่านอยู่ตรงหน้า มีอาภรณ์ชิ้นอื่นอีกหรือเปล่า ถึงมะลิหอมจะต้องปรนนิบัติท่านชายตามหน้าที่ แต่เธอก็ยังไม่พร้อมสำหรับการใช้ดวงตารับภาพสัดส่วนแปลกประหลาดที่บนร่างกายของเธอไม่มี

                   ทำยังไงได้ เราไม่มีทางเลือก

                เธอเหมือนคนที่หลังพิงฝา ต่อให้เธอไม่ต้องการเห็น หากจำเป็นต้องเห็นก็คงหลีกเลี่ยงสถานการณ์น่าอึดอัดไม่พ้นอยู่ดี หญิงสาวแอบถอนหายใจออกมา เป็นเสียงลมหายใจที่แผ่วเบา เพื่อไม่ให้ท่านชายผิดสังเกตและกล่าวตำหนิเธอ

                   การทำให้ท่านชายคาร์โลมันขุ่นเคืองไม่ใช่เรื่องควรเสี่ยง ชีวิตของมะลิหอมอยู่ในกำมือของท่านชายคาร์โลมัน ถ้าหากเขาพิโรธแล้วมีคำสั่งบั่นคอเธอ มะลิหอมจะสามารถเรียกร้องชีวิตของเธอไว้ได้อีกเหรอ ในเมื่อเธอตัวคนเดียว ไม่ใช่บุตรสาวหรือเกี่ยวข้องกับตระกูลมีอำนาจในประเทศซัคคาเวีย

                   นิ้วขาวเรียวของมะลิหอมแตะลงบนปมเสื้อคลุม หญิงสาวต้องดึงมันให้หลุดออกจากกัน เธอออกแรงดึงช้าๆ ปมของเสื้อคลุมคลายตัว พร้อมกับเสียงชุลมุนที่ดังเข้ามาภายในห้อง เสียงที่ไม่น่าจะเล็ดลอดเข้ามาได้ เพราะประตูห้องของท่านชายนั้นอยู่ห่างจากห้องชั้นใน และประตูยังปิดมิดชิด

********************************

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น