ครีบปลาวาฬ/ชญานิษฐ์
facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 31::เข้าใจกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2561 20:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
31::เข้าใจกัน
แบบอักษร

เพราะมีพยาบาลใจสุดพิเศษมาคอยส่งข้าวส่งน้ำแล้วยังใจดีป้อนข้าวป้อนน้ำให้คนป่วยอย่างเอ็ดการ์ด นั่นจึงเป็นที่มาว่าทำไมเขาถึงหายเร็วและออกจากโรงพยาบาลได้อย่างรวดเร็ว

ซึ่งวันนี้เอ็ดการ์ดมีนัดกับมารีญาที่คฤหาสน์ของเธอ

เป็นอีกก้าวที่รวดเร็วครอบครัวของมารีญาต้อนรับเขา แม้แอเรียลจะชอบพูดจาถากถางแต่เอ็ดการ์ดก็ด้านมากพอ เขามาหาเธอที่คฤหาสน์ เข้านอกออกในอย่างถูกต้อง ไม่ปิดบังเรื่องการคบหา ใครเห็นก็เห็น ใครรู้ก็รู้ เอ็ดการ์ดต้องการเปิดเผยประกาศให้ผู้ชายและผู้หญิงรู้ว่ามารีญาไม่โสดและเขาก็ไม่ใช่ชายโสดและโฉดอีกต่อไป

“นึกอยากทำสวนอีกเหรอคะถึงได้จ้องมันซะขนาดนั้น”

“หากคุณอยากชื่นชมความงามของดอกไม้พรรณไหนก็บอกผมได้ ผมจะหาพรรณดอกไม้มาปลูกเองเพื่อเอาใจคุณ”

“ขยันทำคะแนน”

“ครับต้องขยันเวลาน้อยเหลือเกิน” เอ็ดการ์ดตอบไปตรงๆ เขาต้องขยันแม้ร่างกายจะไม่สะดวกแต่แรงใจของเขาขับเคลื่อนอย่างแรงกล้าและรุนแรงมาก

“เราควรคุยเรื่องของเรา”

“ก่อนจะคุยผมอยากขอโทษคุณก่อน ผมขอโทษกับความผิดของผมที่ทำลงไป ผมเห็นแก่ตัวเกินไปคิดเอาแต่ได้และคิดเอาแต่สนุก แต่เมื่อเสียคุณไปหัวใจของผมเจ็บปวดมาก โดยเฉพาะตอนที่ผมเห็นคุณจูบกับชาร์ล”

เอ็ดการ์ดบอกแล้วทำหน้าหงอยๆ เมื่อพูดถึงเรื่องมารีญากับชาร์ล ภาพในวันนั้นเขาเห็นด้วยตาตัวเองและเห็นอีกครั้งจากสื่อข่าวที่ชอบท่าวนักธุรกิจดังๆ ระดับโลก เอ็ดการ์ดหึงหวงและนั่นจึงทำให้เขาทำร้ายมารีญาในครั้งที่สองด้วยการขืนใจเธอ

“ความจริงแล้วเรารู้ว่าคุณตามเรามาค่ะ” มารีญาเฉยความจริงให้เอ็ดการ์ดได้รู้

แต่ว่า......

“แต่คุณก็จูบกับหมอนั่นจริงๆ”

“ค่ะ ตอนนั้นฉันอยากให้คุณตัดใจเลิกตามตอแยฉันด้วยค่ะ และฉันก็มีความคิดที่ว่าฉันอยากแต่งงานกับชาร์ล”

“......” เอ็ดการ์ดอ้าปากหวอทึ่งกับคำพูดของมารีญา

“แต่ฉันลืมคุณไม่ได้และไม่อยากดึงชาร์ลเข้ามาเกี่ยวข้อง อีกอย่างเราถูกเลี้ยงมาให้รักกันเหมือนพี่เหมือนน้อง ฉันก็เลยมีความคิดใหม่ค่ะ”

“อะไรคือความคิดใหม่ของคุณ”

“ขึ้นคานค่ะ”

“พระเจ้า!!! คุณอย่าได้คิดอีกนะ”

“ทำไมเหรอคะ”

“เพราะว่าที่สามีของคุณนั่งอยู่ตรงนี้ไงรีญา” เอ็ดการ์ดบอกมารีญาก็เขิน ขณะนั้นเอ็ดการ์ดก็เดินไปยังสวนดอกไม้แล้วไปเด็ดดอกกุหลาบดอกใหญ่ที่เขาเล็งเอาไว้เดินมาหาเธอ

“อะไรกันคะ มาบ้านคนอื่นแล้วมาเด็ดดอกไม้”

“นี่ผมรสน้ำใส่ปุ๋ยให้มันเลยนะรีญา”

“แค่สองวันเนี่ยนะคะ”

“ครับ” ตอบแล้วก็ค่อยๆ นั่งคุกเข่าลง เอาแหวนที่เตรียมมาออกจากกระเป๋ากางเกง มารีญาเบิกตากว้างอย่างตกใจ มันคือแหวนเพชรเรียบๆ วงหนึ่งที่มองดูแล้วน่าจะเข้าพอดีกับขนาดนิ้วเรียวยาวของเธอ

“จะทำอะไรคะ”

“ผมจองนะครับ มันไม่ใช่แหวนแต่งงาน แหวนหมั้น แต่มันคือแหวนแทนใจแล้วผมอยากให้คุณใส่ คนจะได้รู้ว่าคุณโดนผมจองแล้ว นี่ผมสลักชื่อนามสกุลตัวเองข้างในแหวนด้วยนะครับ”

เขาอวดอ้างถึงสรรพคุณแหวนแลดูมีความหมายและน่าสวมใส่ มารีญายิ้มกริ่ม เธอโกรธเขามาตั้งหนึ่งปีแทบเป็นแทบตาย แต่ก็ให้อภัยเขาง่ายๆ และตอนนี้เธอก็พบกับความสุขอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งเอ็ดการ์ดพยายามทำให้เธอรับรู้ถึงความจริงใจของเขา

“รับไว้นะครับ”

“แบบนี้ก็ดูใจง่ายสิคะ”

“อืม...ใส่ไว้กับสร้อยคอที่คุณใส่อยู่ได้ไหมครับไม่ต้องใส่นิ้วก็ได้”

เอ็ดการ์ดหาวิธีให้เธอรับแหวนของเขาจนได้ ที่นิ้วแม้มันเป็นที่ที่มองเห็นง่าย แต่ผู้หญิงที่ชอบสวมใส่สร้อยคออย่างมารีญาคนต้องสังเกตเห็นแหวนของเขาแน่ มันจะทำหน้าที่เป็นจี้สร้อยคที่ราคาแพงแล้วก็มีความสำคัญมากที่สุดในโลก(โลกของเขากับเธอ)

“ค่ะ ฉันจะรับมันไว้ก็ได้ค่ะ”

“แล้วคุณล่ะมีของให้ผมไหมรีญา”

“โอกาสกับการอภัยไงคะของขวัญชิ้นใหญ่เลยนะคะ”

เอ็ดการ์ดถึงกับยิ้มค้างแต่มันก็ดีกว่าไม่ได้อะไร อย่างที่มารีญาว่ามามันคือของขวัญชิ้นใหญ่ ใหญ่มากๆ และเขามีความสุขที่ได้มัน แต่ถ้าเขาอยากได้ของขวัญชิ้นใหญ่กว่านี้เขาต้องทำดีเพื่อเอาชนะใจของเธอให้ได้อย่างรวดเร็ว

เอ็ดการ์ดไม่ท้อถอยแต่แค่หน้าเจื่อนไปแค่นั้นเอง

“วันนี้คุณไม่มีงานเหรอคะ”

“มีครับ แต่ผมอยากมาคุยกับคุณและอยากเจอหน้าคุณ”

“ทำไมถึงอยากเจอหน้าฉันคะ”

“รู้สึกเหมือนว่าคุณชอบปูทางให้ผมหยอดคุณนะครับรีญา”

ซ่า.....ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวเหมือนเนื้อย่างที่ถูกย่างบนเตาถ่าน มารีญาแก้มซับสีเลือดลุกลามจนถึงใบหูและลำคอขาวนวลเนียน

เธอรีบร้อนแก้ตัว ... “เปล่าสักหน่อย”

“เปล่าจริงเหรอทำไมหน้าแดง”

“อาการร้อน”

“อากาศที่ฝนหยุดตกไปตอนรุ้งส่างมันเป็นอาการเย็นสบายนะครับคุณหนูมารีญาคนสวย” เขาไม่ยอมต้อนเธอให้จนมุม มารีญาหมุนตัวหันหลังให้ เอ็ดการ์ดเดินเข้ามาแล้วค่อยๆ ปลดสร้อยคอของเธอแล้วใส่กลับคืนพร้อมจี้สร้อยอันใหม่ ส่วนจี้อันเก่านั้น......

“ผมขอจี้ของคุณนะครับ”

“เอะ” มารีญาหมุนตัวกลับมาเหมือนเดิม เอ็ดการ์ดถอยห่างจากเธอหนึ่งก้าว เขาชูจี้สร้อยคอให้เธอดูแล้วเขาก็เก็บมันใส่กระเป๋ากางเกงของเขาต่อหน้าต่อตา

“มันเป็นจี้สร้อยคอผู้หญิงนะคะ”

“ครับ”

“ไม่เหมาะกับคุณเลย”

“เหมาะกันจะตาย ผมกับคุณเราก็ยังเป็นคู่ที่เหมาะกันมากๆ เลยนะครับ”

“ชอบทำให้แก้มฉันร้อน”

“ต่อไปผมจะเปลี่ยนการกระทำใหม่”

“คือ?”

“ทำให้คุณรักผมจนโงหัวไม่ขึ้น จากนั้นก็จะกักขังคุณเอาไว้ในฐานะเมียของผมและแม่ของลูก”

“มั่นใจเหลือเกิน”

“แน่นอนครับเพราะผมหล่อ นิสัยก็ดี และก็รวยมาก”

“เจ้าชู้?”

“ไม่มีครับผมมีคุณคนเดียวเท่านั้น ไม่อยากถูกทิ้งแล้วครับ” เขาพูดแล้วทำหน้าจริงจังกับคำพูดมาก มารีญาเปิดใจเธอเชื่อเขา50%ส่วนอีก50%จะรอคอยดูเอาการกระทำของเขา แต่แค่นี้เขาก็ทำให้เธอหัวใจพองโตและอมยิ้มตลอดอย่างมีความสุข

“ดูแลตัวเองด้วยนะครับผมคงต้องกลับไปทำงานแล้ว”

“ค่ะ ขับรถกลับดีๆ นะคะ”

“ต้องบอกออกัสครับช่วงนี้ชอบพาผมซิ่งซะเหลือเกิน”

“เขาเป็นลูกน้องที่น่ารักมากๆ เลยค่ะ”

“ผมน่ารักกว่าหมอนั่นเยอะแยะ”

“หลงตัวเอง”

เอ็ดการ์ดไหวไหล่ขึ้นก่อนจะเดินประคองพามารีญาไปส่งในคฤหาสน์และถือโอกาสไปร่ำลาว่าที่พ่อตาแม่ยายเพื่อขอตัวกลับไปทำงาน........

>>>>>>>>>>>>>>>>>

มันก็จะหวานๆ หน่อยเมื่อดราม่ากับความวุ่นวายผ่านพ้นไป 

#นี่คือตอนที่3ของวันนะคะว่างเลยมาอัพให้

#ฝากอุดหนุนด้วยนะคะช่วยกันหน่อยนะคะ

ความคิดเห็น