มายเนมม

เป็นนักเขียนมือใหม่นะคะ ยังไงก็ฝากติดตามนิยายของเราด้วยน้าา~

ชื่อตอน : EP.03

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.8k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2561 20:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.03
แบบอักษร

ห้องประชุมขนาดเล็กถูกจัดขึ้นเพื่อถ่ายวีดิโอเกี่ยวกับทีมบาสในช่วงที่ไปเก็บตัวซ้อม ครั้งนี้ผมได้เป็นคนสัมภาษณ์ เพราะปกติหน้าที่นี้จะเป็นพี่เจตส่วนผมเป็นตากล้อง แล้วก็จะมีพี่เบสรองประธานชมรมเป็นผู้จัดแสงไฟ  ผมถามพวกเขาเกี่ยวกับการแข่งที่กำลังจะเกิดว่ามีวิธีรับมืออะไรยังไงบ้างรึยัง คิดว่าจะชนะไหม และหลังจากตัวหลักจบม.6แล้วจะให้ตัวสำรองที่ป็นม.4กับม.5ลงแข่งต่อเลยรึเปล่า ถามไปถามมาจนมาถึงช่วงที่หลายๆคนรอคอย

"ต่อไปจะเป็นคำถามยอดฮิตจากเหล่าแฟนคลับนะครับ เราเลือกมาเฉพาะคำถามที่คนขอมาเยอะมากๆ มาเริ่มกันที่ข้อแรกเลยนะครับ" ผมเปลี่ยนหน้ากระดาษก่อนจะเงยหน้าถาม "เป็นคำถามของราชานะครับ อยากทราบว่าการแข่งครั้งถัดไป ราชาจะลงทั้งเกมเลยไหมครับ หรือ-"

"...พี่โซ"

"ครับ?" ผมและคนอื่นๆทำหน้างง

"เรียกพี่โซ..ไม่เอาราชา"

โอ้ยย! จะระเบิดตัววันละหลายๆรอบ

"คะ..ครับ พี่โซ"

"อะแฮ่ม!" เสียงกระแอมกระไอจากโค้ช ทำให้ผมหยุดความเขินไว้แค่นั้น แล้วเริ่มสัมภาษณ์ต่อ

. "คำถามที่เก้านะครับ มีคนถามมาว่ารู้สึกอยากเปลี่ยนโค้ชไหมครับ ..เห็นโพสด่าโค้ชกันเต็มเฟสเลย"

"ว่าไงนะ"

"ไม่ครับบบ!! พวกผมไม่ได้โพสด่าจิงจิ๊ง แค่บอกว่าสงสัยโค้ชเป็นห่วงสุขภาพของพวกเรากันแน่ๆเลย ถึงให้วิ่งรอบโรงเรียนวันละ20รอบแบบนี้ แถมอาหารการกินก็บริการดี๊ดี ตักเองไม่พอ อย่าตักเกินที่กำหนดด้วย และยังระบุไว้ว่าไม่สามารถขอเติมได้อีก ..คงกลัวพวกเราอ้วนจนวิ่งไม่ได้สินะครับโค้ช"

"พอๆ เข้าใจแล้วว่ารักกูกันมากเลย"

"..ต่อไปนะครับ.."

..

"อยากทราบว่าแต่ละคนมีคนในดวงใจกันรึยังเอ่ย อันนี้สาวๆขอกันมาเยอะมากเลยนะครับเนี่ย"

"มีแล้วคร้าบบ"

"ยังเลยคร้าบ น้องแอลสนใจมั้ยย"

"..มีแล้ว" เสียงสุดท้ายทำผมชะงัก ..มีแล้ว งั้นหรอ

"อะ..ครับ งานนี้สาวๆมีลุ้นกันแน่ๆ งั้นเรามาต่อกันที่คำถามสุดท้ายกันนะครับ" ผมเหลือบมองหน้าพี่เขาก็เห็นเขากำลังจ้องผมอยู่เหมือนกัน ผมเลยรีบหลบสายตามาอ่านคำถามทันที "สเป็คของพี่โซเป็นแบบไหนครับ"

กริบ..

ทั้งห้องเงียบกริบทันทีเมื่อผมอ่านคำถามจบ "คะ..คือ มันเป็นคำถาม"

"ตัวเล็ก"

.///.

ทำไมจู่ๆก็หน้าร้อนล่ะเนี่ย ขอคิดไปเองได้ไหมว่าเขาหมายถึงผม

"ชอบคนตัวเล็ก ..และซื้อวิตามินให้บ่อยๆ"

...หลังจบการสัมภาษณ์ทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักกลางวัน เพราะมันเป็นช่วงพักพอดี ผมเตรียมเก็บอุปกรณ์กลับชมรม

"..แอล"

"ครับ?" คนตัวสูงเดินมาหยุดอยู่ข้างหลัง ผมเงยหน้ามองเขาอย่างสงสัย

"..วิตามิน"

"อ่า ผมลืมซื้อน่ะครับ ไว้เอาตอนเย็นได้ไหม" ผมบอก พี่โซเงียบไปสักพักก่อนจะส่ายหน้า

"งั้นไปทานข้าวพร้อมกันไหมครับ"

"เอาสิ"

"ครับ แต่ผมขอเก็บอุปกรณ์ไปไว้ที่ชมรมก่อนนะครับ" ผมยกกล่องขนาดใหญ่ขึ้นมาอุ้มไว้ แต่กลับโดนอีกคนแย่งไปพลางเอากล่องดันหลังของผมให้เดินนำไป  หลังจากเราเก็บของกันเสร็จเรียบร้อย ก็เดินลงมาที่โรงอาหารพร้อมกัน เรียกสายตาจากคนในโรงอาหารได้เยอะเลยล่ะ แหง๋สิ! ปกตินักบาสทานข้าวที่โรงอาหารกันซะที่ไหนล่ะ เขามีเดลิเวอรี่ส่งถึงห้องชมรม

"จะมีเพื่อนผมนั่งด้วยนะครับสองคน" ผมบอกเขา พอรู้มาว่าพี่โซไม่ค่อยชอบที่ที่คนเยอะและไม่ชอบนั่งกับคนที่ไม่รู้จัก แต่คราวนี้เขาเดินตามผมต้อยๆมาที่โต๊ะประจำซึ่งมีแพทริคกับฟาสต์นั่งอยู่ ..ฟาสต์คือเพื่อนห้องเดียวกับผมเอง

"ช้าว่ะ ดีนะที่กูซื้อข้าวเผื่อ ไม่งั้นมึงได้รอยาวแน่ หางแถวจะยาวไปหน้าโรงเรียนละ" ฟาสต์พูดพลางเลื่องชามสุกี้ให้

"แต้งกิ้วมาก"

"...หึหึ ก็นึกว่ามาคนเดียว" เสียงขำของแพทริคทำให้ฟาสต์เงยหน้าขึ้นมามอง เมื่อมันเห็นพี่โซมันตาแทบถลนออกมาจากเบ้า ..จะบอกว่าพี่โซคือไอดอลของมันเลยล่ะครับ ตอนนี้มันก็อยู่ชมรมบาสเหมือนกันแต่ยังไม่ได้เป็นตัวสำรอง ยังอยู่ในช่วงทดลองอยู่ มันจริงจังมากนะ ถึงขั้นลงเรียนพิเศษให้อาจารย์จากมหาลัยมาติวเข้มให้ ...ไม่ใช่ข้อสอบนะครับ หมายถึงเล่นบาส

"พี่โซจะกินอะไรรึเปล่าครับ หรือจะกลับไปกินที่ชมรม"

"กินนี่แหละ เดี๋ยวมา" พี่เขาลุกเดินออกไป ผมก็เลยแยกมาซื้อวิตามินที่สหกรณ์ให้เขาด้วย พอกลับมาที่โต๊ะเขาก็มาพอดี "ผมลืมบอก นี่แพทริคกับฟาสต์ครับ เพื่อนผมเอง"

"สวัสดีครับ/สวัสดีครับ"

"อืม" พี่โซรับไหว้ 

พวกเรานั่งกินกันอีกสักพักจนเกือบได้เวลาขึ้นเรียนก็แยกย้ายกัน ผมให้ฟาสต์กับแพทริคขึ้นไปก่อน เพราะกะจะไปส่งพี่โซที่ชมรมและให้วิตามินเขา ..ก็อยากอยู่ด้วยกันอีกสักพักนิ

"กินยังไงถึงขึ้นหัวได้ล่ะเนี่ย" มือหนายกขึ้นมาหยิบวุ้นเส้นชิ้นเล็กๆออกจากผมให้ก่อนจะวางมือไว้บนหัวแล้วเขาก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ใกล้มาก! จมูกเราแทบจะชนกันอยู่แล้ว

"ไหนวิตามินพี่ล่ะครับ"

"นะ..นี่ครับ"

พี่โซรับวิตามินไปเป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูชมรมถูกเปิดจากด้านใน

"โค้ชครับ!! มดเต็มหน้าประตูเลย ที่ฉีดไล่มดอยู่ไหนครับ"

"อะไรวะ..อ่า กูว่าต้องใช้เครื่องพ่นว่ะ กระป๋องเดียวไม่น่าอยู่ นี่มันพญามดชัดๆ"

"แหวะ! จู่ๆกาแฟผมก็หวานฉับพลัน มันคืออัลไลล"

เสียงแซวจากคนในชมรมดังขึ้นไม่หยุด หน้าผมจะระเบิดอยู่แล้วนะ! ..ผมมองพี่โซอย่างขอร้อง ว่าจัดการกับคนพวกนี้ให้หน่อย พี่เขาหัวเราะในลำคอก่อนจะเกี่ยวคอผมให้เข้าไปซุกอกเขา

"อย่าแกล้งน้อง"

"วิ้ดวิ้ววว มีปกป้องๆ"

"ราชาแม่งร้าย น้องแอลของกูโดนล่อลวงแน่!"

"..ของกู" น้ำเสียงทุ้มๆนิ่งๆของคนด้านหลัง เล่นเอาพวกเขาปิดประตูใส่ทันที ผมค่อยๆมุดตัวออกมาจากอ้อมแขนเขาแล้วมายืนตัวบิดด้านหน้าแทน

"งะ งั้นผมไปเรียนแล้วนะครับ ..บาย"

ผมวิ่งดุ๊กดิ๊กๆขึ้นอาคารอย่างไว ถ้าผมหันไปอีกครั้งอาจจะได้เห็นอะไรดีๆก็ได้ .. ดีๆที่ว่านั่นก็คือ

ร่างสูงยกมือของตัวเองขึ้นมาดูก่อนจะกำไว้แน่น แถมยังรู้สึกร้อนแถวๆใบหูด้วย

"..นิ่มชะมัด"

รอยยิ้มนี่แหละ คือสิ่งดีๆที่แอลได้พลาดไป เพราะเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนที่เขาไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะทำออกมาได้ แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าหวานๆนั่น เขาก็ 

...เริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว


----------- 

ตอนนี้อาจจะงงๆหน่อย ไรท์ง่วงแต่ก็อยากแต่งให้อ่านไง เพราะงั้น ...อย่า งง นะ 5555



ความคิดเห็น