Iiiiiiiloma

ชอบกดไลค์ ใช่กดติดตาม คอมเมนต์ให้กำลังใจไรท์กันได้นะคะ 💗

ตอนที่35 ปัญหาที่ต้องแก้ไข

ชื่อตอน : ตอนที่35 ปัญหาที่ต้องแก้ไข

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2561 17:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่35 ปัญหาที่ต้องแก้ไข
แบบอักษร

​พอผ่านพ้นข้ามวัน เขายืนมองร่างของเธอที่นอนหลับสนิทอยู่ ขนาดข้ามวันเธอก็ยังคงไม่ฟื้นมันทำให้เขาแอบหวั่นใจอยู่ลึกๆ และรินนารี่ที่พาเด็กชายตัวน้อยมาด้วยกันเพราะโชคดีที่วันนี้เป็นวันหยุดของเธอพอดีเลยอยากพาหลานมาหาคุณลุงและเอาเสื้อผ้าที่แวะซื้อมาให้พี่ชายเปลี่ยน

"พี่โรมคะนี่เสื้อผ้าค่ะรินซื้อมาค่ะ" เธอยื่นถุงกระดาษสีน้ำตาลอ่อนให้ชายตรงหน้า "สวัสดีคุณลุงสิเคน"

"ซาหวัดดีครับ" เด็กชายตัวเล็กๆยิ้มให้เขาใบหน้าของเด็กชายตัวน้อยช่างละม้ายคล้ายคลึงกับเคลวินมาก คงเพราะดวงตาใส่ซื่อเลยทำให้เขารู้สึกเอ็นดูเสียมากกว่า

"สวัสดีคนเก่ง กี่ขวบแล้วเนี้ย?" เขาลงไปนั่งยองๆพลางเอามือลูบหัวเด็กน้อย

"จะฉามขวบแล้วครับ" 

"หรอ งี้โตไปเคนต้องปกป้องคุณแม่ด้วยนะ"

"มันแน่นอนอยู่แล้วเคนจะปกป้องหม่ามี้ให้ดีที่สุดเลยเพราะคุณแม่ชอบโดนรังแก"

"พูดอะไรแบบนั้นน่ะเคน! "

"ก็มันจริงนิ่ฮะ"

"จ้าๆแม่ขอโทษนะคะที่แม่ขี้แยไปหน่อย" หญิงสาวเอ่ยขอโทษอย่างติดตลกกับลูกชายของตัวเอง 

ร่างสูงมองเด็กน้อยอย่างเอ็นดู ถ้าเกิดเขาพบน้องสาวตัวเองเร็วกว่านี้ก็คงจะดี หรือไม่วันที่เกิดเหตุตัวของเขาไปช่วยน้องสาวให้ไวกว่านี้ เขาคงไม่ต้องมาทำให้เธอต้องเจ็บปวดอย่างนี้ นึกแล้วก็หงุดหงิดที่ตัวเองมักจะทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากทำลาย ทำเรื่องให้มันแย่ลงกว่าเดิม

เด็กชายตัวเล็กหันมาส่งยิ้มให้แก่ร่างสูง ทำให้เขานึกขอบคุณเธอที่อุตส่าห์ให้ความช่วยเหลือคนที่แย่งคู่หมั้นไป แม้มาดและท่าทางของเธอจะดูร้ายกาจแต่จริงๆแล้วเธอเป็นผู้หญิงที่จิตใจดีอะไรขนาดนี้ เขากุมมือเธอที่นอนอยู่แน่น

"ริน พี่ฝากดูแลโซเฟียหน่อยได้มั้ย?"

"ได้สิคะ"

เมื่อรินนารี่ตอบรับคำขอของเขา เขาจึงพาตัวเองเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายก่อนจะไปสะสางเรื่องราวทั้งหมดที่ตัวเองไปก่อเอาไว้


หลังจากที่โรเมโอจัดการตัวเองเสร็จแล้วเขาก็ขับรถจากโรงพยาบาลตรงดิ่งไปที่โรมแรมที่บริทนี่ย์กำลังพักอยู่พร้อมทั้งโทรเรียกนักข่าวทุกคนให้มารวมตัวกันที่โรงแรมโดยเขาอยากแถลงข่าวเลยทีเดียว 

ทางด้านของบริทนี่ย์หลังจากที่ได้รับสายจากเขา เธอก็รู้สึกดีใจดี๊ด๊าโดยไม่รู้เลยว่าเขากำลังจะประกาศยกเลิกงานแต่งกับหล่อน เธอเลือกชุดที่สวยที่สุดและแต่งหน้าให้สวยโฉบรอให้สัมภาษณ์พร้อมกับเขา


และแล้วทุกอย่างก็ถูกเตรียมพร้อมโดยทางโรมแรมได้รับแจ้งจากโรเมโอให้จัดเตรียมสถานที่อย่างเร่งด่วน เปิดโถงให้นักข่าวรอสัมภาษณ์เขา ร่างสูงเดินเข้ามาในงานแถลงทำให้เรียกเสียงแฟลชได้เป็นอย่างดี เขาเดินเข้าไปใกล้ๆบนโต๊ะที่มีร่างบางอีกคนนั่งส่งยิ้มหวานให้เขาอยู่ 

'ยังจะมายิ้มหน้าตาเฉยทั้งๆที่เพิ่งทำร้ายคนอื่นได้อีกนะ' เขาพยายามกดอารมณ์ทิ้งตัวลงและหญิงสาวก็เข้าไปโอบแขนเขาทันที

"วันนี้จะมาแถลงการณ์เรื่องอะไรคะมิสเตอร์แบรดวินท์ หรือจะเลื่อนงานวิาห์ให้เข้ามาใกล้กว่าเดิมอีก?"

"ไม่ใช่ครับ ผมแค่จะมาแถลงการณ์ให้ชัดๆว่าผมจะมายกเลิกงานแต่ง"

"หะ!? โรมนี่มันอะไรกัน!?" ร่างบางแว้ดใส่เขาทันที ดวงตาเฉี่ยวคมมองเขาอย่างเอาเรื่อง 

"ยกเลิกงานแต่งก็หมายความว่าฉันจะไม่แต่งงานกับเธอไงบริทนี่ย์"

"ทำไม!?"

"เพราะเราไม่ได้รักกัน เราต่างรู้กันดี" ร่างสูงหันกลับไปยิ้มให้กับนักข่าวคนอื่นๆที่ต่างก็อึ้งกับคำพูดของร่างสูง 

"แบบนี้ก็แย่สิคะแล้วนี่สว.ท่านจะว่ายังไงที่คุณไปหักหน้าเขาแบบนี้?"

"ท่านยังไม่ทราบหรอกครับเพราะผมก็เพิ่งตัดสินใจได้เดี๋ยวเดียวนี่เอง" 

"โรม! กล้าดีนักนะที่ทำแบบนี้กับฉัน!!"

ร่างบางโมโหถึงขีดสุด เธอลุกขึ้นก่อนจะใช้ฝ่ามือฟาดเข้าไปที่ใบหน้าหล่อของเขาจนหน้าหัน ร่างสูงนิ่งไปสักครู่ ในหัวคิดว่านี่หรอแรงที่ทำร้ายน้องสาวของเธอ แววตาวาวโรจน์ของเขาหันมาจ้องที่ดวงตาเฉี่ยวของเธออย่างเอาเรื่อง จนอีกฝ่ายถึงกับผงะเพราะมันช่างเย็นชาเหลือเกิน 

ร่างสูงหันกลับมาที่นักข่าวอีกครั้งก่อนจะประกาศกร้าวอีก

"ผมมีคนรักอยู่แล้วก่อนที่จะได้หมั้นหมายกับบริทนี่ย์ มอร์แกน"

"เธอเป็นใครหรอครับ!?"

"โซเฟีย ลอว์สันครับ" 

คำตอบทำให้เกิดเสียงฮือฮามากในห้องโถง ทุกๆคนตกใจเมื่อได้ยินชื่อของเจ้าหล่อน ไม่เว้นแม้กระทั่งตัวของบริทนี่ย์เอง 

"หมายความว่าเด็กในท้องของมิสลอว์สันก็คือ"

"ใช่ครับ ลูกของผมเอง"

"ทำไมคุณถึงเงียบมาตลอดค่ะ? ทำแบบนี้ไม่เรียกว่าหน้าตัวเมียรึไงคุณ!?" หนึ่งเสียงของนัดข่าวสาวถาม

"เพราะผมมันโง่มาตลอดครับที่มองไม่ออกว่าเธอแสนดีขนาดไหน ใครจะด่าผมยังไงผมก็พร้อมรับเพราะผมมันก็ไม่ดีจริงๆ" 

"แล้วครอบครัวลอว์สันจะว่ายังไงคะ?"

"พวกเราคุยกันแล้วครับว่าทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับเราสองคน" 

"แล้วคุณคิดว่าสว.จะว่าไงครับ?"

"ผมคงต้องเจองานหนักอีกนั่นแหล่ะครับ" ร่างสูงตอบอย่างอ้อมๆ "งั้นผมขอตัวก่อนนะครับผมต้องไปหาโซเฟีย"

ร่างสูงกระชับเสื้อสูทของตัวเองก่อนจะเดินหนีลงไปแต่ก็ถูกแรงยุดยื้อของหญิงสูงโปร่งเพรียวเอาไว้

"ทำแบบนี้คิดว่ามันจะจบสวยหรอโรม!?"

"เห้อ ผมไม่แคร์หรอก" โรเมโอถอนหายใจใส่เธอก่อนจะเดินหลบเลี่ยง

"มันมีอะไรดี!? ทำไมถึงได้ไปเอานังนั่น?"

"เธอดีกว่าคุณที่ไปตบเชฟประจำร้านอาหารจนหัวคว่ำเพียงเพราะชุดของคุณเลอะนะบริทนี่ย์"

"นี่...คุณไปรู้เรื่องนี้มาได้ยังไง!?"

"ก็ผู้หญิงที่คุณไปตบ เป็นน้องสาวของผมนี่"

ร่างสูงไม่รอฟังคำตอบแล้วเขาอยากจะหนีสาวตรงหน้าเพราะไม่อยากเผลอพูดจาหรือเผลอทำร้ายร่างกายใครอีก 

"กรี๊ดดดดดดด!!! กลับมานะฉันไม่ยอม!!!!"

การกระทำของทั้งสองทำให้นักข่าวต้องรีบเก็บภาพ บันทึกเสียงและเขียนอย่างรัวๆเพื่อออกอากาศและตีพิมพ์ 



อีกด้านโซเฟียที่เริ่มรู้สึกตัว เธอพยายามลืมตาขึ้นคงเพราะเธอนอนหลับไปนานทำให่ดวงตาของเธอยังคงพร่ามัวและคอแห้งอย่างหนัก

"นะ..น้ำ ขอน้ำให้ฉันหน่อย" เธอกล่าวเสียงแหบพร่า ก่อนจะมีแขนมาพยุงเธอให้เธอได้นั่งและรับแก้วน้ำดื่มเข้าปาก 

เธอพยายามปรับสายตาของเธอด้วยการหรี่มันลงและกระพริบถี่ๆก่อนจะเห็นว่าคนที่ฃ่วยเหลือเธอคือรินนารี่นั่นเอง

"ฉะ...ฉัน" ร่างบางมองไปทั่วตัวก็พบว่าตอนนี้ตัวเธออยู่ในชุดผู้ป่วยของโรงพยาบาลและสายน้ำเกลือห้อยระโยงระยางเต็มไปหมด พอนึกขึ้นถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้คือเธอเข้าไปช่วยรินนารี่และล้มไปครั้งหนึ่ง ก่อนจะถูกผู้ชายที่เธอยังรักยังลืมไม่ลงผลักเธอล้มลงอีกครั้ง และเธอก็ปวดท้องแถมมีเลือดออกที่หน้าขา

เธอจึงรีบจับหน้าท้องของเธอโดยไว ก่อนจะลูบก็ยังพบว่าหน้าท้องของเธอยังอยู่ครบไม่ได้แบนราบเรียบ ความรู้สึกดีใจ และอุ่นใจที่ลูกยังไม่จากเธอไปไหนทำให้น้ำตาแห่งความดีใจมันเอ่อล้นออกมา

"ขอบคุณพระเจ้าที่ยังเมตตาฉัน ฮือๆ" เธอใช้สองแขนโอบกอดหน้าท้องของตัวเองพร้อมปล่อยสะอื้นตื้นตันออกมา 

"ฉันต้องขอโทษด้วยนะคะคุณโซเฟียที่ทำให้เรื่องมันต้องออกมาวุ่นวายแบบนี้"

"ไม่เป็นไรหรอก เธอไม่ได้เป็นคนทำสักหน่อย"

"แต่ว่า"

"โอะ! ลูกแม่ฟื้นแล้วหรอลูก!" 

"หม่ามี้!!!" 

เธอต้องร้องอย่างตกใจเพราะจู่ๆหญิงวัยกลางคนที่เธอรู้จักดีวิ่งเข้ามาสวมกอดเธอพร้อมสะอื้น แม่ของเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรนั่นเป็นสิ่งที่เธอกำลังคิด 

"ไงลูกสาวแด๊ด หายดีแล้วรึยัง?"

"แด๊ด!!" 

จากที่น้ำตาไหลอยู่แล้วก็ต้องไหลหนักกว่าเดิมอีก เธอปล่อยโฮสู่อ้อมอกของคนเป็นแม่อย่างไม่อาย ร่างบางรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นจนเธอแทบจะทะลักทลายกับความรู้สึกเป็นห่วงจนตัวเองรู้สึกผิด ผิดที่ทำให้คนเป็นพ่อเป็นแม่ต้องมาเป็นห่วง และรู้สึกผิดมากยิ่งขึ้นเมื่อพ่อและแม่มาเห็นสภาพของเธอที่ท้องโตโดยไร้วี่แววของพ่อเด็ก

"เฟียขอโทษนะคะฮึก! ฮือที่ทำให้แด๊ดกับหม่ามี้ต้องมาเป็นห่วงและผิดหวังในตัวลูกสาวคนนี้แบบนี้ ฮืออออ"

"ไม่เป็นไรจ่ะ ไม่เป็นไร แม่ผิดเอง ผิดที้ไม่เคยอยู่กับหนูในวันที่หนูกลับมาจากเรียนจบ แม่ขอโทษนะลูกฮืออ" หญิงวัยกลางคนเองก็ร้องไห้จนน้ำตาเปรอะทั่วหน้า 

"หม่ามี้ไม่ผิดหรอกค่ะ มันเป็นเพราะความผิดพลาดของหนูเอง ฮึก!"

"ไม่เป็นไรหรอกลูก ไม่ว่าลูกจะทำอะไรผิดพ่อกับแม่ก็จะอยู่เคียงข้างหนูเสมอ" อีธานเดินเข้ามาใกล้ลูกสาวของตัวเองก่อนจะกอดทั้งลูกสาวและภรรยาในคราเดียวกัน 

"แด๊ดคะ เฟียต้องขอโทษจรๆที่เฟียท้องโดยไม่มีพ่อให้กับหลาน เฟียขอโทษจริงๆค่ะ"

"หืม? นี่ลูกยังไม่เจอกับเจ้าหนุ่มแบรดวินท์อีกหรอ?"

"มะ...หมายความว่ายังไงคะแด๊ด?" จากที่กำลังซึ้งใจต้องเปลี่ยนอารมณ์ทันทีเมื่อได้ยินว่าพ่อของตัวเองกล่าวถึงชายที่เป็นพ่อแท้ๆของเด็กในท้อง "พวกเฮียๆบอกแด๊ดหรอ?"

"ป่าว ก็วันที่พวกเรามาหาเจ้าหนุ่มนั้นอยู่ดูแลลูกมาตลอดเลย"

"เขา...เขาเกลียดเฟียจะตายเขาจะมาดูแลเฟียได้ไง!?" 

ร่างบางเริ่มเสียงดังรู้สึกโกรธเคืองกับสิ่งที่ชายที่เธอยังคงรักเขาอยู่แม้เขาจะทำร้ายเธอก็ตาม  เขาทำร้ายเธอ เขาผลักเธออย่างจงใจแม้กระทั่งเห็นอยู่โต้งๆว่าเธอกำลังท้องโตแค่ไหน คนใจร้ายใจดำทหน้ายักษ์แบบนั้น ไม่ใช่แน่ เขาไม่มีทางมาดูแลหรอก แค่อยากเห็นเธอทรมานก็เท่านั้น

"คุณโซเฟีย ฉันต้องขอโทษแทนพี่ชายฉันด้วยนะคะ เขาเข้าใจคุณผิดแต่ตอนนี้เขารู้เรื่ทุกอย่างแล้ว"

"เข้าใจผิด? เข้าใจผิดอะไรแล้วศีลธรรมมันไปอยู่ตรงไหน จะอ้างว่าเข้าใจผิดแล้วมาทำร้ายคนอื่นได้งั้นหรอ!?" 

เธอเริ่มคลั่งขึ้นมาอีกละลอกเพราะด้วยความที่ฮอร์โมนไม่ปกติจากการตั้งครรภ์ทำให้เธอคิดเล็กคิดน้อยและขี้หงุดหงิดมากยิ่งขึ้นไปอีก

ชายวัยกลางคนยืนมองลูกสาวของตัวเองก็พาลนึกถึงตอนที่ภรรยาของเขาฟาดงวงฟาดงาตอนพ่อแง่แม่งอนยามหนุ่มๆสาวๆก็ถึงกับถอนหายใจออก เริ่มเห็นอกเห็นใจลูกเขย

'งานหนักกว่าช้างแล้วหล่ะโรเมโอ แบรดวินท์ เอ๋ย'

ความคิดเห็น