Iiiiiiiloma

ชอบกดไลค์ ใช่กดติดตาม คอมเมนต์ให้กำลังใจไรท์กันได้นะคะ 💗

ตอนที่34 หัวอกของคนในครอบครัว

ชื่อตอน : ตอนที่34 หัวอกของคนในครอบครัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2561 16:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่34 หัวอกของคนในครอบครัว
แบบอักษร

หลังจากที่ร่างสูงติดต่อพี่ชายของเธอ พวกเขาก็รีบนั่งเฮลิคอปเตอร์มาจนถึงดาดฟ้าของโรงพยาบาล St. Rose Dominican และรีบตรงดิ่งมาที่ห้อง ชั้นของน้องสาวของพวกเขา

เมื่อเข้ามาในห้องก็พบร่างของน้องสาวกำลังนอนหลับแน่นิ่งอยู่บนเตียงยิ่งทำให้เขาโมโหผู้ชายตรงหน้ามาก แต่ก็มีเพียงเอ็ดมันด์ที่เข้าไปกระชากคอเสื้อของโรเมโอเท่านั้น

"ทำไมน้องสาวของฉันถึงอยู่ในสภาพแบบนี้!?"

"ขะ...ขอโทษ"

"แกมัน!" 

และทันทีทันใดเอ็ดมันด์ก็ประเคนหมัดใส่หน้าของเขาจนเขาลงไปกองกับพื้น

"อ๊ะ! พี่โรม!" รินนารี่รีบเข้าไปประคองร่างของพี่ชายทันที 

"น้องสาวฉันไปทำอะไรให้แกนักหนาทำไมแกถึงมาทำแบบนี้กับน้องสาวของฉัน!!"

เอ็ดมันด์ถึงกับเลือดขึ้นหน้าทันทีเขาอยากจะเข้าไปซ้ำหลายๆรอบให้อีกฝ่ายช้ำเลือดตายให้สาสมกับที่ทำกับน้องสาวของเขา

"พอเถอะน่าสาม"

"แต่ว่าเฮียหนึ่ง"

"ที่นี่โรงพยาบาลจะทำอะไรก็เกรงใจหน่อยอีกอย่างไม่เห็นหรอว่ายัยตัวแสบเองก็กำลังพักผ่อน" เอ็ดวินด์พยายามพูดให้น้องชายของเขาสงบใจลงทั้งๆที่ในใจอยากจะร่วมกันด่าและประเคนหมัดแทบตาย แต่เขาก็ไม่ใช่คนทำอะไรโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง

เมื่อเอ็ดมันด์ได้ยินแบบนั้นถึงกับเงียบเสียงลงทันที 

"ทำไมแกถึงให้น้องสาวของฉันใช้นามสกุลแก?" เอ็ดวินด์ถาม

"โซเฟียคือเมียของฉัน"

"เมียของแกคือคนที่กำลังจะแต่งงานกับแกไม่ใช่รึไง?"

"ไม่ ฉันไม่แต่งกับใครนอกจากโซเฟีย" 

"แกคิดว่าพวกเราจะยอมรับแกงั้นหรอ!?" เอ็ดเวิร์ดถาม

"..." คำตอบนั้นตัวของเขาเองรู้ดีที่สุดทำขนาดนี้ครอบครัวของเธอคงรังเกียจเขามากรวมถึงตัวของเธอที่ตอนนี้ยังไม่ได้สติขึ้นมาโวยวายและด่าทอเขา

"แกไม่ต้องมายุ่งกับน้องสาวของพวกเราอีก! ไสหัวไป!" 

เอ็ดมันด์ไล่เขาให้ออกไปแต่มีหรอคนอย่างเขาจะยอมทำตามคำสั่งง่ายๆ เธอคือเมียของเขา เด็กในท้องก็ลูกของเขา เขาไม่ยอมเสียเธอและลูกไปอีกแล้ว จะให้เขาทำอะไรเขาก็ยอม

ร่างสูงทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าชายทั้งสามที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่ชายของเธอ ทำให้ทั้งสามรู้สึกตกใจที่เห็นท่าทีของอีกฝ่ายที่มาคุกเข่าต่อหน้าพวกเขา ถึงยังไงโรเมโอก็เป็นถึงประธานบริษัทผลิตอาวุธรายใหญ่ของประเทศ การจะมาคุกเข่าแบบนี้มันก็ทำให้รู้สึกทึ่งอย่างไม่น่าเชื่ออยู่

"ผมยอมทำทุกอย่างขอร้องอย่าไล่ผมไปเลย"

"หึคนแบบแกนี่มัน!" เอ็ดเวิร์ดแทบจะพุ่งไปถีบชายตรงหน้าเพราะความหมันไส้แต่โชคยังดีที่เอ็ดมันด์ปรามไว้ได้ทัน

เอ็ดมันด์มองแววตาที่สั่นระริกด้วยความรู้สึกผิดของโรเมโอ เขาคงจะรู้สึกผิดจริงๆ 

"เฮียสองผมว่าหมอนี่รู้สึกผิดจริงๆนะ" 

"นี่แกใจอ่อนกับมันหรอ!? อย่าลืมสิว่ามันทำอะไรโซเฟียไว้!!"

"ผมไม่ลืมหรอกเฮีย! แต่นี่ใช่ว่าเป็นเรื่องที่เราจะตัดสินอะไรด้วยตัวพวกเราเอง"

"ใช่แล้ว นี่มันเรื่องส่วนตัวของโซเฟียพวกเราเป็นแค่พี่ชายคงต้องรอให้โซเฟียตื่นขึ้นมาจัดการเอง" เอ็ดวินด์พูด "แกเองก็เหมือนกัน คงจะรู้สินะว่าพวกฉันเกลียดแกมากแค่ไหน"

"ผมรู้ตัวดี" 

"โซเฟีย! โซเฟียลูกแม่!" 

ทั้งสี่ยังคุยกันไม่ทันจะจบก็มีเสียงของหญิงสูงอายุดังเข้ามาพร้อมกับร่างของหญิงมีอายุวิ่งเข้ามาในห้อง

"แม่!!" ชายหนุ่มทั้งสามที่ยืนอยู่เอ่ยเรียกหญิงวัยกลางคนตรงหน้าอย่างตกใจ 

"หนึ่ง สอง สาม มันเกิดอะไรขึ้นกับน้อง?" ร่างของหญิงมีอายุวิ่งแหวกร่างของลูกชายตรงดิ่งมาหาร่างของหญิงสาวที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง ขอบตาของเธอก็ต้องเปื้อนน้ำตาที่ไหลรินเมื่อพบว่าเธอกำลังหลับสนิทพร้อมสายน้ำเกลือที่เจาะอยู่ที่มือของเธอ

"ฮึก! โซเฟีย โซเฟียลูก ฮืออ" เขาวิ่งเข้าไปสวมกอดร่างของลูกสาวที่หลับอยู่บนเตียงทันทีที่เห็น จนเหล่าลูกชายต้องวิ่งเข้าไปปรามแม่

"แม่ใจเย็นๆนะน้องไม่ได้เป็นอะไรมาก อย่าเพิ่งรบกวนให้น้องพักผ่อนก่อนนะครับ" เอ็ดวินด์พูด

"แม่ไม่น่าไปเที่ยวเลย แม่น่าจะอยู่ดูแลน้องฮือออ"

"แม่ครับ มันไม่ใช่ความผิดของแม่สักหน่อยแม่อย่าร้องไห้สิครับ" เอ็ดเวิร์ดเสริม 

"หนึ่ง สอง สาม ปล่อยแม่อยู่กับน้องไปก่อน" เสียงทุ้มทรงพลังกล่าวออกมาทำให้ทั้งลูกชายทั้งสามรวมถึงโรเมโอหันไปมองร่างสง่าของชายวัยกลางคนที่ยังคงดูน่าเกรงขามเสมอ เขาคือประธานบริษัทกลุ่มนายทุนลอว์สันผู้เป็นบังเหียนสำคัญ 'อีธาน ลอว์สัน' นั่นเอง

ทั้งสามจึงเดินออกมาหาร่างสง่าของผู้เป็นพ่อ สายตาคมดุดุจพญาเหยี่ยวมองเหล่าลูกชายของตัวเองที่ยืนหลบสายตาของเขา

เพี้ยะ เพี้ยะ เพี้ยะ! 

หน้าของทั้งสามคนหันตามแรงเหวี่ยงของมือจากร่างสง่า ทำให้โรเมโอและรินนารี่ถึงกัลตกใจกับภาพตรงหน้า

"รู้ใช่มั้ยว่าฉันตบพวกแกเพราะอะไร?"

"รู้ครับ" ทั้งสามตอบสีหน้าหดหู่

"ทำไมแกไม่ดูแลน้องให้มันดีกว่านี้? ไหนว่าวางใจให้พวกแกจัดการดูแลได้?" 

"อย่าโทษน้องเลยครับ เพราะผมมัวแต่ยุ่งกับงานจนละเลยน้อง" เอ็ดวินด์ออกหน้ารับแทนเหล่าน้องๆคนอื่น

"พวกผมก็ผิดครับรู้ว่าพี่ทำงานหนัก  อย่าโทษพี่เลยนะครับ" 

รินนารี่และโรเมโอสัมผัสได้ถึงความรักที่เหล่าพี่น้องทั้งสี่คนมีให้กัน มันเหมือนกับที่เขามีต่อน้องสาวและพวกพี่ชายของเธอคงจะเกลียดแค้นเขามาก มันคงยากที่จะยอมรับชายที่เข้าไปทำร้ายน้องสาวที่เป็นที่รัก

ชายวัยกลางคนมองหน้าเหล่าลูกชายนิ่งๆก่อนจะรวบทั้งสามคนเข้ามาโอบกอดเอาไว้

"เห้อ ฉันผิดเองแหล่ะที่ปล่อยภาระต่างๆให้พวกแกดูแล มันคงจะหนักเกินไปสำหรับเด็กๆพวกแกคงเหนื่อยมาก สงสัยฉันคงต้องกลับมาทำงานเองแล้วมั้ง"

"ไม่หรอกพ่อ งานมันไม่ได้ยากมากมายพวกเราจัดการได้" เอ็ดเวิร์ดชิงพูดก่อน 

"คนแก่อย่างพ่อจะไปสู้อะไรคนหนุ่มๆได้" เอ็ดมันด์แหย่

"เด็กปากดี" ชายวัยกลางคนคลายกอดเหล่าลูกชายก่อนจะมองหน้าของโรเมโอ

"นายคือโรเมโอ แบรดวินท์ไม่ใช่รึไง?"

"ครับ"

"แล้วมาอยู่ที่นี่...คงเป็นคนทำให้โซเฟียท้องสินะ" เขาพูดอย่างรู้ทัน สมกับเป็นชายที่ได้ชื่อว่าเทพแห่งการบริหาร 

"ครับ"

เมื่อพูดยอมรับในสิ่งที่ตัวเองทำร่างสูงของโรเมโอก็ต้องปลิวลงไปนอนกองกับพื้นอีกครั้ง เพราะแรงเหวี่ยงหมัดของชายวัยกลางคน 

"พะ...พี่โรม!" รินนารี่วิ่งเข้ามาประคองร่างของพี่ชายอีกครั้ง จนเธอรู้สึกสงสารพี่ชายที่โดนต่อยเข้าที่เดิมซ้ำๆจนแก้มเขียวช้ำไปหมด

"ไป! ไปให้พ้นๆ!!" เสียงทุ้มเอ่ยตะโกนอย่างทรงอำนาจจนทำให้โรเมโอกับรินนารี่เผลอตกใจเล็กน้อย จ้องหน้าเขาอย่างฉงนใจ 

"ไม่! ผมไม่ไปไหน! ตอนนี้โซเฟียคือเมียของผม เด็กในท้องก็ลูกของผมจะให้ผมทิ้งไปได้ยังไง!?" โรเมโอกล่าวออกไปจ้องสายตาดุของชายวัยกลางคนอย่างไม่เกรงกลัว

"ไม่ไปใช่มั้ย!? งั้นดี!" ชายวัยกลางคนเดินมาใกล้ๆก่อนจะหยิบปืนที่เหน็บอยู่ที่หลังขึ้นมาจ่อหน้าของโรเมโอจนทุกคนในห้องรู้สึกตกใจ

"พ่อ! อย่านะ!" เสียงของเอ็ดมันด์ร้องห้าม

"คุณคะ!!"

ร่างวัยกลางคนจ้องไปที่ดวงตาของโรเมโอที่ไม่มีแววตากลัวเขาเลยสักนิด เขายังคงใจดีสู้เสือแม้ลึกๆจะตกใจอยู่บ้างที่โดนปืนจ่อหน้า

"ก็อยากจะพูดแบบนั้นอยู่แต่ถ้ายืนยันจะรับผิดชอบลูกสาวฉันจริงๆไอ้ฉันจะไปห้ามได้ไง ฉันก็ไม่อยากให้หลานต้องมากำพร้าพ่อหรอกนะ" 

ชายวัยกลางคืนเอาปืนเก็บเข้าไปไว้ที่เดิมที่เอาออกมาก่อนจะค่อยๆทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา

"รู้สึกเหมือนกรรมตามสนองเลยนะ" ชายวัยกลางคนเอ่ยพร้อมมองเพดานของโรงพยาบาลอย่างเลื่อนลอย

"???"

"เห้อ ตอนมีสามเสือนี้ฉันก็คิดว่าคงไม่ต้องมาคิดมาแล้วลูกคนเล็กดันมาเป็นผู้หญิงเสียได้"

"หมายความว่าไงเนี้ยพ่อ-0-!?" เอ็ดเวิร์ดที่อดสงสัยไม่ได้เลยถามไป

"ก็พ่อของพวกแกเคยทำแบบนี้กับแม่ไง ดีนะที่คุณตายอมให้โอกาสไม่งั้นพวกเราไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้หรอก" เสียงของหญิงวัยกลางคนที่ยืนอยู่บอกเขา

ใช่ ตอนสมัยหนุ่มๆสาวๆพ่อของเขาอีธาน ลอว์สันก็เคยฉุดกระชากลากคุณหนูจากครอบครัวเศรษฐีตระกูลเล็กมาก่อน ดีที่พ่อตาให้โอกาสเขา แล้วพอมาถึงทีเขาโดนบ้างเขาก็คงต้องให้โอกาสว่าที่ลูกเขยบ้าง ความรู้สึกที่ลูกสาวถูกปู้ยี้ปู้ยำจนท้องโตตอนนี้เขากำลังได้รับรู้แล้ว

"แต่เธอมีคู่หมั้นอยู่แล้วกำลังจะแต่งงานนิแล้วเธอจะเอายังไงแบรดวินท์?"

"ผมคงต้องยกเลิกงานแต่งแล้วมาแต่งงานกับโซเฟีย"

"เห้อ แบบนี้ลูกสาวฉันก็เสียชื่อเข้าไปใหญ่ ท้องไม่มีพ่อ พอจะมีพ่อก็กลายเป็นผู้ชายที่กำลังจะแต่งงาน เธอคงเข้าใจใช่มั้ยว่าฉันจะสื่อถึงอะไร"

ชายวัยกลางคนมองหน้าชายหนุ่มนัยๆบอกให้เขารู้ว่าอีกฝ่ายต้องไปทำทุกอย่างหากต้องการให้เขายอมรับ

"ผมขอเวลาหน่อยได้มั้ยครับ?" โรเมโอตอบชายตรงหน้าอย่างหนักแน่นแสดงถึงความต้องการอย่างชัดเจน แต่เขาคงตะหักเลยไม่ได้เพราะถึงยังไงพ่อของผู้หญิงที่เขาจะต้องยกเลิกงานแต่งเป็นถึงสว.ระดับสูง

"สว.มอร์แกน คงเป็นก้างชิ้นใหญ่สำหรับเธอ"

"..." ชายหนุ่มไม่ตอบแต่สีหน้าและแววตาจองเขาฉายแววเครียดอย่างเห็นได้ชัด

"ได้ งั้นรีบไปจัดการซะ ฉันเองก็ไม่อยากให้ว่าที่ลูกเขยต้องตกระกำลำบากหรอกถึงยังไงเธอก็เป็นถึงพ่อของหลานฉัน 

"ผมขอจัดการด้วยตัวเองครับ ทุกอย่างนี้เป็นเพราะความโง่และงี่เง่าของผมเอง"

"อืม งั้นรีบเร่งเข้าละรู้นะว่าถ้าโซเฟียตื่นขึ้นมาตัวเองต้องเจอกับอะไรบ้าง ฉันเลี้ยงลูกสาวมาแบบไหน ฉันรู้ดี หวังว่าเธอจะมีความอดทนมากพอดูเลยนะ"

"ครับ"

"ฉันให้โอกาสในส่วนของฉัน แต่ก็อยู่ที่พิจารณาและการตัดสินใจของลูกสาว หวังว่าเธอคงไม่หาว่าฉันหรอกนะ"

"ผมว่าคุณใจดีกับผมมามากแล้ว ถ้าเป็นผมคงไม่ยอมง่ายๆ..."

"อืมส่วนพวกแกก็รีบไสหัวกลับบ้านไปได้แล้วทำงานมาเหนื่อยๆไม่ต้องเฝ้าเขาหรอก ปล่อยให้หมอนี่ดูแลน้องแกไป"

"แต่ว่าพ่อ"

"ไม่มีแต่ไม่งั้นพรุ่งนี้ฉันจะกลับไปนั่งเก้าอี้ประธานได้ยินมั้ย!?"

"-0-" หน้าของเหล่าอาเฮีย

"ส่วนเธอ...กลับบ้านไปก่อนดีกว่า" เขาหันไปบอกรินนารี่

"ค่ะ"

"ไปกันเถอะคุณ"

"แต่ว่าฉันอยากอยู่ดูแลลูก"

"คุณอยู่ก็ทำอะไรมากไม่ได้หรอก อีกอย่างคุณก็เหนื่อยจากการเดินทางนะ" 

ร่างหญิงวัยกลางคนยืนน้ำตาคลอเบ้า ทั้งสงสารและเป็นห่วงลูกสาว แต่เพราะสังขาลคงไม่ไหวนั่งเครื่องบินหลายต่อจากไทยมาถึงอเมริกาทำให้ร่างกายอ่อนล้ามาก เธอพยักหน้าให้สามีก่อนจะยอมเดินออกไปโดยสามีจองเธอเป็นคนพยุงร่าง

โรเมโอยืนมองทุกๆคนออกไปจากห้องก็นึกอิจฉาครอบครัวของเธอ ทุกคนรักและอบอุ่นกันมากทั้งพ่อแม่และพี่ชายต่างก็รักเธอแบบนี้คงไม่แปลกที่เธอจะไม่รู้สึกกลัวอะไร หรือไม่ยอมให้อะไรมาแตะต้องครอบครัวของเธอเลยแม้แต่คำดูหมิ่นเล็กๆน้อยๆก็ตาม

"ถ้าเธอตื่นขึ้นมา เราสองคนจะสร้างครอบครัวให้เหมือนบ้านของเธอกันได้รึป่าวนะโซเฟีย?"


ความคิดเห็น