OM.G

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 20 ช่วยเหลือ

ชื่อตอน : บทที่ 20 ช่วยเหลือ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 74

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2561 12:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 20 ช่วยเหลือ
แบบอักษร

บทที่  20                

กองทัพอสูรบุกขึ้นมาถึงกำแพงเมืองของเผ่ามังกรแล้วทำให้ทุกอย่างดูวุ่นวายทั้งชาวบ้านที่หนีภัยสงคราม  ทางด้านเชนเองก็กระวนกระวายไม่น้อยเพราะนานมากแล้วที่เผ่ามังกรไม่เคยที่จะต้องทำศึกกับต่างเผ่าเลย  นางพญาหันมามองหลานชายก่อนจะเอ่ยขึ้น                

“ย่าเองอยากให้เจ้าไปหลบรักษาตัว  ทำไมเจ้าถึงดื้อนัก"                

“หลานขึ้นชื่อว่าเป็นผู้พิทักษ์แต่จะหลบหนีจากภัยสงครามไปได้ยังไงกันท่านย่า  และภัยครั้งนี้ก็เป็นเพราะหลานนำมาทั้งนั้น” เชนนึกแล้วยิ่งทำให้เจ็บปวดที่ถูกเพื่อนหักหลังและทรยศ                 

มีทหารวิ่งมารายงานว่ามีคนต้องการเข้าพบ เชนจึงเอ่ยถาม                

“ใครกัน” ทหารนั้นจึงรายงาน เชนฟังก่อนจะรีบเอ่ยให้นำเข้ามา โอมา ลีและองค์ชายน้อยเดินเข้ามา เชนมองอย่างดีใจ                

“เจ้าหายไปไหนมา “                

“ขอโทษด้วยตั้งแต่เกิดเรื่อง ข้าเองก็กลัวว่าจะมีคนลอบทำร้ายองค์ชายน้อยเหมือนกัน” ลีตอบคำถามของเชน      

เชนเหลือบมองเด็กน้อยพร้อมกับสีหน้าสงสัย โอมาจึงอธิบายให้ฟัง เชนพยักหน้า                

“ดีเหมือนกัน  มีพวกเจ้าเป็นกำลังสำคัญ”  เชนบอกลีกับโอมาอย่างดีใจที่มีเพื่อนทั้งสองมายืนรบเคียงข้าง          

“แล้วเจ้าเชื่อจริงๆ  เหรอว่าจีจะทำร้ายเจ้า” โอมาถามออกมาลอยๆ  เชนหน้าตาเครียดขึ้งขึ้นทันที                 

“ถ้าเจ้ายังคิดเป็นเพื่อนกับข้าอยู่  ก็อย่าเอ่ยชื่อนี้อีก”                

“อะไรทำให้เจ้าคิดอย่างนั้น” โอมายังคงถามไม่สนใจใบหน้าที่ขมึงทึ้งของเชน                 

“เจ้าคงไม่รู้ว่าเพื่อนของเรานั้นเป็นใคร  และมีความสัมพันธ์อย่างไรกับไอรา  และทำให้ไอราต้องพบจุดจบแบบนี้ ก็เพราะว่ามันอิจฉาไอรา” เชนบอกเสียงเยียบเย็น                 

“แล้วจีมันไปรู้จักกับไอราได้ยังไง” โอมาถามอย่างสงสัย                

“เจ้านี้มันไม่รู้อะไรเลย เมื่อสิบกว่าปีที่แล้วท่านย่าช่วยเด็กหญิงสองคนเอาไว้จากการโจมตีของอสูร  และสองคนนั้นก็คือไอรากับจีไงล่ะ  มันอิจฉาที่ไอราได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายส่วนตนเองเป็นแค่ลูกช่างของเผ่ามังกร” เชนมองก่อนจะร้องฮึออกมาอย่างดูถูก หลังจากที่เอ่ยระบายออกมา                 

โอมาฟังนิ่งก่อนจะหันไปมองลีหน้าซีด เชนหันมาหาโอมาก่อนจะเอ่ยขึ้น                

“ที่นี้เข้าใจหรือยังว่ามันทรยศเรา  ไปเข้ากับฝ่ายอสูร  ขายไอราและนำอัญมณีของเราไป”  เชนหันไปถามโอมาเสียงเครียด  โอมาพยักหน้าก่อนจะทรุดนั่งลง                

“นี้มันอะไรกัน มันเป็นอย่างนี้ได้ยังไง”   ในที่สุดโอมาก็เข้าใจกระจ่างว่าทำไมไอราถึงคอยทำร้ายจี  จะหันมาเอ่ยกับเชน  แต่ลีกับห้ามเอาไว้ก่อนจะพูดตัดหน้า                

“ถ้าเรื่องมันเกิดขึ้นแบบนี้แล้วพวกเราจะทำยังไง”                

“ยังทำอะไรไม่ได้  เพราะว่าเราเองก็โดนโจมตีเหมือนกันจะออกไปสืบเรื่องราวอะไรก็ลำบาก” เชนส่ายหน้าอย่างจนปัญญา                

“แล้วท่านรู้ไหม  ว่าหัวหน้าเผ่าอสูรเป็นใคร” ลีถาม  เชนส่ายหน้าอีกครั้งก่อนจะทรุดนั่งลง  “หัวหน้าคนปัจจุบันไม่มีใครรู้ที่มาและน้อยคนนักที่จะได้พบเห็นแต่ตามคำร่ำลือกันนั้น  เป็นพวกจากเผ่าปักษา มีปีกสีดำทะมึนเมื่อไหร่ที่กางออกก็บังฟ้ามิด  และสิ่งที่หัวหน้าอสูรต้องการก็คือรวมอัญมณีของทุกเผ่า  ดังนั้นเจ้าต้องบอกเราว่าอัญมณีเหล่านี้มีความสำคัญอย่างไร”            

เชนมองอย่างอึ้งๆ                

“ข้าไม่เคยรู้เลยว่าหัวหน้าเผ่าอสูรเป็นชนเผ่าปักษา  อย่างนั้นที่ร่ำลือว่าเผ่าปักษาต้องสาบสูญเพราะโดนล้างเผ่าพันธ์ก็เป็นเพราะโดนพวกเดียวกันนั้นซิ”                

โอมายกมือปิดปาก                

“ทำไมถึงโหดร้ายอย่างนี้”                

“โลกนี้มีเรื่องมากมายที่พวกเรายังไม่รู้  ดูแต่อย่างใจคนซิ” พอเชนพูดจบทุกคนเงียบ                

ลีมองไปทางองค์ชายน้อยที่หลับสนิท โอมาเองก็ขรึมลง จนเชนเอ่ยตัดความเงียบ                

“เราจะทำยังไงกันดี ดูท่าว่าศัตรูของเราคงเก่งกาจ ขนาดที่ว่าทำลายล้างเผ่าพันธุ์ได้เลย” ลีมององค์ชายน้อย “ทางเดียวคือเราต้องรักษาอัญมณีที่เหลือไม่ให้มันเอาไปได้  เพราะเราไม่รู้จุดมุ่งหมายของมัน”                

“ข้าคิดว่าท่านย่าน่าจะรู้  ว่าอัญมณีทั้งหมดถ้ามารวมกันจะเป็น อย่างไรมีอำนาจอะไร” เชนนิ่งก่อนเอ่ยขึ้น  ลีพยักหน้า ข้าคิดว่ามันจะต้องสำคัญมากแน่เพราะตอนนี้ถ้านับดูนะ จากเผ่าอสูร จากเผ่าปักษา  และจากเผ่าโลของข้าครึ่งหนึ่ง  จากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ และจากดินแดนของท่านเผ่ามังกร” เชนฟังถึงตรงนี้แล้วก็ใจหายก่อนจะกำหมัดแน่น “ไม่เหลือแล้วหรือมันได้ไปเกือบหมดแล้ว” ลีส่ายหน้า “ยังยังเหลืออีกจากดินแดนใต้สมุทร  และอีกครึ่งของเผ่าโล”  เชนมองอย่างมีความหวัง “แต่ว่าเราจะรู้ได้ยังไงว่ามันเคลื่อนไหวยังไง” ลีมองก่อนจะเอ่ยขึ้น “ไม่ต้องเคลื่อนไหวหรอกข้าเชื่อว่ามันยังต้องการอะไรบ้างสิ่งบ้างอย่างของเผ่าเจ้าอยู่ไม่งั้นคงไม่บุกโจมตีอย่างนี้หรอก” เชนมองพร้อมกับครุ่นคิดตาม                

โอมาเดินเข้ามาในห้อง                

“เจ้ารู้ไหมว่าความจริงที่เชนบอกมันทำให้ข้ายิ่งสงสารจีและคิดว่าเรื่องนั้นมันยังมีอะไรมากกว่านั้นแน่”              

“ในเมื่อเจ้าจะเป็นพวกเดียวกับเขาก็ตามน้ำไปกับเขา  จะมายืนขวางลำได้ยังไงกัน”ลีมองยิ้ม โอมามองค้อน “และอีกอย่างนะข้ารู้ว่าเจ้าเชื่อเพื่อนของเจ้าและเชนก็ไม่ได้เป็นคนผิดที่จะคิดอย่างนั้น  ดังนั้นเราถึงจะรู้อยู่เต็มอกว่าจีไม่ได้ทำและใครเป็นคนอยู่เบื้องหลัง  ถึงจะยังไม่แน่ใจก็เถอะ”  โอมามองลีอย่างหงุดหงิดที่คำกล่าวเหมือนไม่เชื่อจี                

“นี้มาถึงขนาดนี้แล้วเจ้ายังไม่เชื่อว่าไอราผิดอีกหรือ”                  

“ไม่ใช่  แต่ว่าไอราทำไมถึงได้รู้จักหรือมีความสัมพันธ์กับหัวหน้าอสูร” ลีบอกสิ่งที่คาใจออกมา โอมาได้ฟังก็อึ้งก่อนจะเงียบ  ลีจึงอุ้มองค์ชายน้อยมาวางที่เตียงพร้อมกับคุลมผ้าเอาไว้ โอมาส่ายหน้าอย่างจนปัญญา                

ลีบอกโอมาว่าจะออกมาสืบข่าวเรื่องทางกองทัพอสูร  เชนว่าจะออกมาด้วยแต่ลีห้ามเอาไว้ให้อยู่รักษาการณ์ที่นี้เอาไว้  และถ้ามีข่าวจะส่งมา  โอมายืนกับองค์ชายน้อยพร้อมกับมองร่างของลีที่เดินห่างออกไป  องค์ชายน้อยมองโอมาที่ดูสีหน้าเป็นกังวล                

“เจ้าเป็นห่วงแม่ทัพลีงั้นหรือ”               

 “ใช่  ข้าใจคอไม่ดีเลยกลัวว่าจะต้องเสียใครไปอีก” โอมาพยักหน้ายอมรับ                 

องค์ชายน้อยคอตกก่อนจะมองตามลีไปด้วยสายตาเศร้าสร้อย “ข้าเองก็เหมือนกัน  ตอนนี้ลีเป็นเพียงญาติสนิทเพียงคนเดียวของข้าเท่านั้น” โอมามองก่อนจะกุมมือองค์ชายน้อยเอาไว้ราวกับต่างคนต่างก็ยึดเอาไว้เป็นหลักในใจ              

คีย์เดินร้องเพลงอย่างอารมณ์ดีมาตามทาง  ก่อนจะหันมามองจีที่เดินอย่างเชื่องช้า                

“เจ้ายังไม่หายดีไม่น่ารีบเดินทางเลย”                

จีไม่ได้ตอบอะไรก่อนจะเดินต่อไป คีย์ยังคงชวนคุยต่อไป                

“นี้ดูซิ  ผิวข้าเริ่มจะเข้มเหมือนคนที่นี้แล้วนะ” คีย์ยื่นแขนโชว์ให้ดู จีเหลือบมองก่อนจะเดินเลยไปจนคีย์ต้องเดินตามก่อนจะส่ายหน้า                

“นี้เจ้ายิ้มไม่เป็นหรือไง” จีไม่ยอมตอบก่อนจะเร่งเดินต่อไป                

“จะรีบไปไหนกัน” คีย์บ่นแต่ก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นร่างเล็กตรงหน้าหยุดหอบหายใจ                

จียืนหอบเล็กน้อยก่อนจะยกมือกุมหน้าอกอาการที่โดนมีดของไอร่าแทงกำเริบขึ้นมาทำให้จีเจ็บแผลเก่าคีย์จึงเดินเข้ามาพยุงเอาไว้แต่สัมผัสที่ได้รับทำให้จีต้องสะบัดออกก่อนจะหันหลังพิงกับต้นไม้และทรุดนั่งลง                 

“ทำไมล่ะ ข้าแค่จะช่วยเจ้านะ” คีย์บอกด้วยเสียงน้อยใจ                 

จีมองด้วยสายตาแข็งๆ  แต่เมื่อสบตาที่อ่อนโยนของคีย์ก็ทำให้จีลดสายตาที่แข็งลง                

“ไม่เป็นไรหรอก  ขอบใจ” พูดจบจีก็หันไปมองทางอื่น                

นึกถึงสัมผัสของคีย์  ที่เมื่อไหร่ที่คีย์เข้ามาความรู้สึกอบอุ่นก็จะเหมือนจะแทรกเข้ามาทุกครั้งมันไม่เหมือนกับสัมผัสที่จีได้รับกับเชน  กับเชนมันเป็นความรู้สึกที่เจ็บปวดปนไปกับความสุขที่จีได้เจอกับเชน  ทำไหมมันถึงต่างกันอย่างนี้แล้วความรู้สึกที่เกิดกับคีย์มันคืออะไรกันแน่ จีหันมามองหน้าคีย์ที่ยื่นหน้าเข้ามาดูจีจนใกล้  จนจีต้องเบือนหน้าหนี                

“อะไรกัน”                

คีย์ยิ้มก่อนจะทรุดนั่งลงตรงข้ามกับจี                

“เห็นเจ้าเงียบนึกว่าไข้จะกลับมาอีกนะซิ”                  

“แค่เหนื่อยเท่านั้นขอพักซักเดียวก็ดีขึ้น” จีส่ายหน้าบอก                

คีย์พยักหน้าก่อนจะล้วงเอาถุงน้ำออกมาเปิดและยื่นให้กับจี จีรับมาและดื่มก่อนจะคืนให้คีย์รับกลับมา               

“เจ้าจะรีบไปไหนกัน” คีย์ถามสิ่งที่จีกำลังทำอยู่                  

“ไปช่วยคน”  จีบอกเสียงเรียบ                

“ใครกันเหรอ” คีย์ตาโตก่อนจะผุดลุกขึ้นถามด้วยความอยากรู้                

“เพื่อน”                

“งั้นข้าจะช่วยเจ้าด้วย” คีย์มองอย่างนึกสนุก จีพยักหน้าก่อนจะผุดลุกขึ้นยืนและเดินต่อ คีย์มองก่อนจะรีบลุกเดินตาม                

“จะไปก็ไม่บอกเลย”                 

เสียงโห่ร้องกึกก้องทำให้จีต้องดึงคีย์หลบเข้าพุ่มไม้              

“เสียงอะไรกัน” คีย์กระซิบถาม                

“ไม่รู้เหมือนกันแต่ดูท่าว่าจะมากันเป็นกองทัพเลย”จีมองไปทางที่เสียงดัง                  

จีมองก่อนที่จะเห็นกองทัพของอสูร  จีมองอย่างตกตะลึงก่อนจะเผลอจับมือของคีย์เอาไว้แน่นเพราะเมื่อมองแล้วทำให้จีนึกถึงช่วงเวลาที่จีต้องพรากจากครอบครัว คีย์ยิ่งเห็นจีจับมือแน่นก็กระชับมือของจีเอาไว้เช่นกัน จียังคงมองกองทัพนั้นนิ่งนานปล่อยให้มันผ่านเลยไปก่อนจะมองไปทิศทางที่กองทัพเหล่านั้นไป                

“พวกมันจะไปเผ่ามังกรทำไม” คีย์หันมามองจีที่พึมพำออกมาก่อนส่ายหน้า                

“ข้าก็ไม่รู้”                

จีหันมามองเสียงตอบของคีย์ก่อนจะเอ่ยออกมา                

“ข้าไม่ได้ต้องการคำตอบจากเจ้าหรอกนะ แต่ว่าข้าอยากรู้ว่าเพราะว่าข้าสงสัยว่ามันต้องไปที่เผ่ามังกรทำไมกันก็เท่านั้น”                

“ไม่เห็นต้องสงสัยเลยข้าคิดว่ามันคงจะล้างเผ่าพันธุ์มังกร” คีย์มองก่อนจะสรุปให้จีฟังอย่างน่ากลัว  จีมองหน้าคีย์อย่างเคร่งเครียดจนคีย์ร้องออกมา “นี้อย่างมองอย่างนั้นซิ ข้าก็เดาจากเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นเท่านั้นเอง” จีลุกขึ้นยืน            

“อย่าเดากันเลย  เรารีบขึ้นไปกันดีกว่า” จีบอกออกมา                  

“จะตามไปอย่างนี้ไม่กลัวว่ามันจะจับได้งั้นเหรอ” คีย์ถาม                

 จีมองก่อนจะกางปีกออกมา                

“เจ้าจะไปไหมล่ะ”                

“แน่นอน” คีย์ยิ้มออกมาก่อนจะพยักหน้า                

จีจึงจับไหล่ของคีย์เอาไว้พร้อมกับทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า คีย์มองก่อนจะร้องออกมา                

“ข้างบนสวยจังเลย”                

จีพยักหน้าก่อนจะโฉบบินเข้าไปตามพุ่มไม้                

“นี้เจ้าบินดีๆซิ  กิ่งไม้มันเกี่ยวข้า” คีย์เอ่ยพร้อมกับพยายามเอามือป้องหน้าเอาไว้                

“ถ้าข้าบินสูงกว่านี้ข้าก็จะเป็นที่สังเกตของพวกมันนะ” จีตอบ คีย์หน้ามุ่ยแต่ยังไม่ทันไรเสียงการต่อสู้ข้างหน้าก็ทำให้จีต้องหยุดบินพร้อมกับยืนที่กิ่งไม้กิ่งหนึ่งคีย์เสียการทรงตัวเกือบหล่นลงไปแต่ดีที่จีจับเอาไว้                 

“อะไร” คีย์เอ่ยถาม จีส่ายหน้าก่อนจะใช้สายตาบอกว่าให้ดู คีย์มองตาม                

“ต่อสู้กันอีกแล้วเหรอ  ทำไมถึงคุยกันอย่างสันติไม่ได้”                

“ถ้ามีคนคิดอย่างเจ้าได้ทุกคนมันก็ดี  สงครามคงไม่เกิด  แต่อำนาจไม่เข้าใครออกใครหรอกนะ”                

“อำนจ มันทำให้คนเปลี่ยนได้ขนาดนั้นเลยเหรอ” คีย์ทำหน้าสงสัย                

“ไม่รู้ซิ”               

คีย์มองดูการต่อสู้แต่แล้วจีก็ร้องขึ้น                

“นั้นมันลีนี้”  พูดจบจีก็พุ่งลงไปทิ้งให้คีย์ยังนั่งอยู่บนกิ่งไม้                 

“อ้าว!!!  แล้วข้าจะลงยังไงล่ะ” คีย์ร้องขึ้นก่อนจะพยายามไต่ตามมา                 

จีพุ่งลงก่อนที่ฝ่ามือของจีจะมีดาบพุ่งออกมาพร้อมกับเข้าสกัดกั้นอสูรที่กำลังจะโจมตีลี  ลีล้มลงก่อนจะมองร่างที่พุ่งมาช่วยและร้องขึ้น                

“จี”               

“เกิดอะไรขึ้น”  จีถาม ก่อนจะดึงร่างของลีขึ้น        

“เอาไว้รอดจากตรงนี้แล้วข้าจะเล่าให้ฟัง” ลีโจมตีอสูรที่จู่โจมเข้ามาก่อนจะหันหลังชนกับจีและเอ่ยขึ้น  จีพยักหน้าก่อนจะโจมตีอสูรและกางปีกออกพาร่างของลีพุ่งขึ้นพร้อมกับช่วยร่างของคีย์ที่กำลังจะปีนลงมาคีย์ร้องออกมาก่อนที่ร่างทั้งสามจะทะยานขึ้นฟ้าออกไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น