sadalone

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 26 น้องสาวของใครกันแน่?

ชื่อตอน : ตอนที่ 26 น้องสาวของใครกันแน่?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2561 12:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 26 น้องสาวของใครกันแน่?
แบบอักษร

​ในโรงยิม 1 ผมนั่งอยู่แถวหน้า

หนังสั้นของกลุ่มผมเล่นแล้ว เป็นแนวรักวัยรุ่น โรแมนติก ที่ทำให้ใครหลายๆ คนหน้าแดง

ในที่สุดก็ถึงฉากของผมเสียที

ในจอใหญ่บนกำแพงโรงยิม แผ่นหลังของสุรเชษฐ์ก็ยังดูสง่าผ่าเผย ใบหน้าเผยให้เห็นความโศกเศร้าเสียใจ แสงสีส้มนวลของยามอัสดงบวกกับเสียงคลื่นซัดสาดโคดหินทำให้ภาพนี้ตรึงตราใครหลายคนแน่นอน

กล้องถ่ายสุรเชษฐ์เพียงไม่กี่วิก็หันไปถ่ายนางเอกอลิซต่อไป [ไรท์ : อลิส=>>อลิซ ตอนเก่าเขียนผิดไม่มีใครทักเลย]

“พี่สุรเชษฐ์หล่อเหลือเกิน เสียดายที่เขานิสัยน่ากลัวไปหน่อย ไม่อย่างนั้นจะต้องถูกจัดให้เป็นผู้ชายอันดับหนึ่งที่ผู้หญิงอยากได้เป็นแฟนแน่นอน”

“เห็นด้วย อย่างพี่เขาไปเป็นดาราได้สบายๆ ฉากเมื่อกี้ทำฉันหลงรักเขาเข้าซะแล้วสิ”

“นั่น อันตรายถึงชีวิตเลยนะแก”

เด็กผู้หญิงที่นั่งอยู่หลังผมเริ่มซุบซิบกัน ในโรงยิมค่อนข้างสลัวพวกเธอคงไม่รู้ว่าผมนั่งอยู่ข้างหน้า

ไลน์! เสียงไลน์ผมเข้า

LINE วนิภา : หนังจบไปเดินงานโรงเรียนกันไหมคะ

LINE สุรเชษฐ์ : ยินดีเป็นอย่างยิ่ง

อ่า พอได้เห็นออร่าความหล่อของผมในหนังทำให้ภาใจกล้าขึ้นมาสินะ

เรานัดเจอกันที่หน้าโรงยิม 1 ทว่าเมื่อไปถึงผมเห็นยัยแก้วตายืนอยู่ด้วย ผมไม่สามารถเก็บอาการผิดหวังที่แสดงออกทางสีหน้าได้เลย

จากนั้นพวกเรา 3 คน ก็เที่ยวงานโรงเรียนรอบหนึ่งก่อนกลับไปช่วยเก็บซุ้มของห้อง

กลับมาบ้านใบเฟิร์นก็ถามผม

“นาย วันนี่เชอรีนก็ไม่มาเหรอ”

ยังไม่ยอมเรียกผมว่าพี่อีกแหนะ ผมเดินขึ้นห้องพลางเอ่ย

“ก็น้องเอาแต่ขอขนมเธออยู่เรื่อย เธอคงเบื่อที่จะมาบ้านเราแล้วมั้ง”

ใบเฟิร์นทำท่าเหมือนกำลังเจ็บใจ

“จะไม่ขอขนมอีกแล้ว นายบอกให้เธอมาเล่นที่บ้านหน่อยสิ”

“เห”

ผมหันกลับไปมองใบเฟิร์นที่ยืนอยู่ชั้นล่าง

“เรียกพี่จ๋าก่อน”

ใบเฟิร์นมองผมอย่างรังเกียจก่อนเดินเข้าครัวไป

คืนนี้ผมและอควาไม่ได้ออกสำรวจดันเจี้ยนพิศวงเพิ่ม พอดีไนท์มีออเดอร์อัญมณีเข้ามา เขาบอกว่าของล็อตใหม่ที่ทำจากทับทิมของผมขายดีมาก เพราะแบบนั้นผมจึงกลับมายังถ้ำที่เต็มไปด้วยเพชรพลอยเพื่อขุดพวกมันเพิ่ม และไหนๆ ก็มาแล้วเลยกะว่าจะตุนไว้เยอะๆ เลย ยังไงช่องเก็บของก็ยังเหลือพื้นที่อีกเยอะ

วันรุ่งขึ้นผมตื่นขึ้นมาในตอนเช้าล้างหน้าแปรงฟันแล้วก็ลงมาข้างล่าง วันนี้เป็นวันเสาร์ฉะนั้นทำตัวชิลล์ๆ ได้ตามสบาย

“เช เอาไข่ดาวหน่อยไหม”

“เอาสิ”

ผมตอบรับพลางเดินไปเปิดตู้เย็นหาน้ำดื่ม เอ๊ะ? เดี๋ยว

ผมปิดตู้เย็นมองไปที่โต๊ะอาหาร หนึ่งพ่อ สองแม่ สามน้อง สี่.. อืมยัยเชอรีนจริงๆด้วย หายไปได้แค่สามวันกลับมาอีกจนได้ แล้วไอ้บรรยากาศอบอุ่นที่ดูราวกับเป็นครอบครัวเดียวกันนั่นมันอาร๊าย

วันนี้เชอรีนไม่ได้ทำผมทวินเทลเธอปล่อยพวกมันให้ยาวลงมา สวมเสื้อผ้าชุดกระโปรงน่ารัก

เชอรีนกำลังทำไข่ดาวให้ผมอยู่ นี่ถึงขนาดใช้ครัวได้ตามใจชอบแล้ว?

“เชษฐ์เดี๋ยวกินข้าวเช้าแล้วไปเตรียมตัวนะ วันนี้เราจะไปเที่ยวกัน” แม่ใบหม่อนเอ่ย

“เอ๋ เราตกลงกันแล้วนี่คะแม่ ว่าจะไปแค่คนในครอบครัว” ใบเฟิร์นพูดขึ้นทำสีหน้าผิดหวังก่อนจ้องมาที่ผม

ผมยิ้มแห้งๆ อ่าว.. ผมคือคนนอกหรอกเหรอ?

แม่ใบหม่อนถอนหายใจ ส่วนพ่อสมบูรณ์เขาก็นิ่งๆ ไม่ค่อยพูดอะไรอยู่แล้ว

“เดี๋ยวผมเฝ้าบ้านให้เอง พ่อกับแม่พาน้องไปเที่ยวเถอะครับ” เสียใจจัง แต่ไม่อยากจะขัดความสุขของน้องสาวหรอกนะ

“ถ้าเชไม่ไปเค้าก็ไม่ไป” เชอรีนเอ่ยอย่างเอาแต่ใจก่อนมองใบเฟิร์น

“โถ่.. ขะ-เข้าใจแล้ว ให้ไปด้วยก็ได้..” ใบเฟิร์นเอ่ยเสียงเบา

ด้วยเหตุนี้บนรถของพ่อสมบูรณ์ ผม เชอรีน และใบเฟิร์นนั่งหลัง พ่อสมบูรณ์เป็นคนขับ แม่ใบหม่อนนั่งข้างคนขับ

“แล้วเราจะไปไหนกันครับ” ผมถาม

“สวนสัตว์น่ะ” แม่ใบหม่อนตอบ

นั่งรถบ้างแวะปั๊มเข้าห้องน้ำซื้อขนมบ้างตลอดทาง เป้าหมายของเราคือสวนสัตว์ขนาดใหญ่ที่เมือง D

บนรถ เชอรีนแกะห่อขนมที่เพิ่งซื้อมา

“เช อ้าม~”

ไม่รู้ทำไมใบเฟิร์นที่นั่งอีกข้างของเชอรีนดันเป็นคน อ้าม~ มันฝรั่งชิ้นนั้นไปแทน

“เชอรีนน่ะไม่ต้องไปเอาใจผู้ชายคนนั้นหรอก เขาจะยิ่งได้ใจนะ!” ใบเฟิร์นสอน

ผมเห็นหางตาเชอรีนแวบหนึ่ง ยัยนั่นเหมือนไม่ชอบให้ใครมาสั่งสอนเธอเกือบจะหลุดด้านมืดออกมาแล้ว แต่ก็กลับเป็นใบหน้าขี้เล่นได้อย่างรวดเร็ว

“อ่ะ งั้นป้อนใบเฟิร์นแทนก็ได้ อ้าม~”

น้องสาวผู้น่ารักเห็นพี่สาวหันไปเอาใจตัวเองก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่หยุด

ในที่สุดเราก็เข้าเขตเมือง D ใช้เวลาเดินทางร่วม 2 ชั่วโมง



.................

ไรท์ : คิดเนื้อเรื่องไม่ออกครับ

ไรท์ : ทำยังไงดีครับ

ไรท์ : สโลไลฟ์สิรอไร

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น