Iiiiiiiloma

ชอบกดไลค์ ใช่กดติดตาม คอมเมนต์ให้กำลังใจไรท์กันได้นะคะ 💗

ตอนที่32 มหันตภัย

ชื่อตอน : ตอนที่32 มหันตภัย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2561 11:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่32 มหันตภัย
แบบอักษร

​"รินนารี่!!" 

เสียงทุ้มกังวานดังที่คุ้นหูทำให้หญิงทั้งสองคนหันกลับไปมอง แต่เจ้าตัวเขาไม่ได้สนใจกับน้องสาวเข้าไปกระชากร่างบางของหญิงสาวที่หน้าท้องโตทันที

"พะ...พี่โรม!"

"โอ้ย!!" 

ร่างสูงที่ไม่รีรอฟังความอะไรเพราะความโกรธ ความโมโหที่น้องสาวของเขาอยู่ในสภาพสะบักสะบอมเหมือนคนโดนทำร้ายร่างกายมา เส้นผมดำขลับที่ร่วงหล่นอยู่ตามพื้น เลือดออกอยู่ที่มุมปากทำให้เขาหน้ามืดตามัวจนไม่ฟังเหตุผล ทำให้เขาออกแรงผลักร่างของเธอให้ลงไปนอนกองอยู่กับพื้น

"พี่โรมพี่ทำบ้าอะไรเนี้ย!?" 

รินนารี่ที่เห็นโซเฟียลงไปนอนกองกับพื้นก็รีบเข้าไปพยุงร่างอุ้ยอ้ายขึ้นจากพื้น แต่เพราะล้มถึงสองครั้งทำให้ครั้งนี้เธอถึงรู้สึกเจ็บแปล๊บที่บริเวณสะโพก ที่รู้สึกจุกอยู่บริเวณท้องน้อยและช่องคลอด ใบหน้าสวยเหยเกยกมือกุมหน้าท้องของตัวเอง

"ไปช่วยแม่นั่นทำไมมันเป็นคนทำร้ายเธอนะรินนารี่!"

เพี้ยะ!

รินนารี่ที่รู้สึกสุดจะทนเพราะพี่ชายของเธอทำเรื่องบ้าบอและโมโหจนไม่ฟังอะไร เธอจึงเดินเข้าไปตบหน้าของร่างสูงจนเขาหน้าหัน 

"หยุดบ้าแล้วฟังคนอื่นบ้าง!!"

"!"

"คนที่ทำร้ายฉันไม่ใช่คุณโซเฟีย แต่เป็นผู้หญิงที่เป็นคู่หมั้นพี่ตะหากและตอนนี้เธอก็ออกไปแล้ว!"

นอกจากจะหน้าชาเพราะแรงตบของน้องสาว เขายังต้องมาหน้าชาเมื่อรู้ความจริงอีกข้อ เขาหันไปมองหน้าที่บิดเหยเกกุมหน้าท้องของโซเฟียที่นั่งกุมหน้าท้อง เมื่อตบจนอีกฝ่ายได้สติ รินนารี่จึงรีบวิ่งเข้าไปพยุงโซเฟียอีกรอบ

"เป็นอะไรมากมั้ยคะคุณโซเฟีย?"

"เจ็บ ฉันเจ็บท้อง โอ้ยยยย!" 

ร่างบางกุมท้องตัวเองอย่างหนัก ความเจ็บปวดร้องเรียกเสียจนเสียงร้องระบายความเจ็บปวดของเธอมันแผ่ซ่านดังมากพอ 

"เลือด!"

รินนารี่ต้องร้องตกใจอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเลือดสีแดงสดไหลออกมาจนเปรอะเปื้อนหน้าขาของเธอ ร่างสูงที่เมื่อได้สติก็รีบวิ่งเข้ามาช้อนร่างของเธอออกแรงอุ้มเธอ

"โอ้ยยยย เจ็บ ฮืออออ ฮึก! ฮือออ" 

น้ำตาของเธอไหลพรั่งพรูออกมาเพราะความปวดมันเข้าเล่นงาน จนเธอไม่สามารถควบคุมความรู้สึกหรือสะกดกลั้นอารมณ์ได้อีกต่อไป 

"พี่โรม! พี่จะพาเธอไปไหน?"

"ฉันจะโซเฟียไปโรงพยาบาล!"

ร่างสูงรีบสาวเท้าอุ้มร่างของเธอวิ่งออกไปที่รถ เขารีบวางร่างของเธอลงบนเบาะข้างคนขับของเขา

"อดทนไว้ก่อนนะโซเฟีย!"

"โอ้ย ฮือออ ฮึกก! ฮืออ"

ร่างสูงคาดเข็มขัดนิรภัย ก่อนจะรีบขึ้นรถและสตาร์ทรถและขับรถออกไป เขาหันกลับมาเหล่มองร่างบางที่นอนร้องครวญครางเพราะความรู้สึกเจ็บปวด ใบหน้าสวยของเธอมีเม็ดเหงื่อผุดออกมาเต็มหน้า หน้าขาก็มีเลือดไหลออกมาจนมันเริ่มเปื้อนเบาะ มือกำพวงมาลัยแน่น เหยียบคันเร่งจนแทบทะลุตัววัดความเร็ว 

ความกลัวและความรู้สึกผิดทำให้ตัวของเขารู้สึกหนักอึ้ง หัวใจเหมือนจะหยุดเต้นทุกครั้งที่ได้ยินเสียงร้องเพราะความเจ็บปวดของเธอที่ส่งออกมาเป็นระรอกๆ เขากลัวว่าเธอจะเป็นอะไร กลัวจะต้องสูญเสียลูกของตัวเอง กลัวว่าเขาจะเป็นคนฆ่าลูกด้วยมือของตัวเองเพียงเพราะความโกรธ ความเกลียดแค้นชิงชังไร้สาระของเขา ความโง่เขลาที่ไม่รู้จักฟัง เขาพยายามจะขับให้ถึงโรงพยาบาลให้ไวที่สุดแต่ว่าทำไมถึงรู้สึกว่าโรงพยาบาลมันอยู่ไกลขนาดนี้นะ



เมื่อมาถึงโรงพยาบาลร่างสูงจอดรถไว้ตรงหน้าประตูฉุกเฉิน พอเปิดประตูรถก็รีบเรียกเวรเปลให้มาช่วยรับร่างของเธอขึ้นไปบนเตียง ส่วนตัวเองก็รีบขับไปจอดตรงที่จอดรถ ambulance​ ทันที ไม่สนใจหน้าอิฐหน้าปูนรีบตามรถเข็นที่เธอกำลังนอนอยู่ รอบๆเตียงเต็มไปด้วยพยาบาลและเวรเปลรีบเข็นร่างบางเข้าไปในห้องเตรียมคลอด

​(เพิ่มเติมนะคะ ประสบการณ์ของไรท์ตอนไรท์ตกลงมาจากรถมอเตอร์ไซต์ช่วงท้อง6เดือน พยาบาลจะรีบพาไรท์ไปที่ห้องเตรียมการคลอดแทน ในห้องนั้นจะเต็มไปด้วยอุปกรณ์ทั้งผ่าตัดและเครื่องมือการแพทย์ต่างๆรองรับเกี่ยวกับคนท้อง)

​"โซเฟีย อดทนไว้นะ อย่าเป็นอะไรนะ ขอร้อง"

"ฮึก! ลูก ลูกของฉัน ช่วยลูกของฉันด้วยนะ ฮืออๆ ฉันเจ็บเหลือเกิน" ร่างบางไม่ได้มองใครเป็นพิเศษเธอร้องออกมาเหมือนคนเพ้อ น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยไม่ขาดสายจนมันบวมแดง 

"อย่าเป็นอะไรนะ ขอร้อง ฉะ...ฉัน ฉันขอโทษนะโซเฟีย ฮึก!" 

ร่างสูงที่เห็นเธอร้องไห้พร้อมเสียงครางเพราะความเจ็บปวดทำให้เขาเองรู้สึกทั้งสงสารและเจ็บปวดที่หัวใจ น้ำตาลูกผู้ชายที่อดทนมาตลอดทางก็ไหลพรั่งพรูออกมาอย่างไม่อาย เขาอยากจะขอโทษเธอ อยากขอโทษลูกน้อยของเขาที่กำลังนอนอยู่ภายในกายเธอ เขาเดินจับมือของร่างบางตลอดทางจนในที่สุดเขาก็มาถึงเขตที่คนปกติไม่สามารถเข้าไปได้

"ห้ามเข้านะคะ เดี๋ยวทางเราจะดูแลต่อให้เองไม่ต้องห่วงค่ะ"

"ขอร้องแหล่ะครับ ช่วยเมียกับลูกของผมด้วย ได้โปรด เท่าไหร่ผมก็ยอมจ่าย ขอให้ทั้งคู่ปลอดภัย" เขาพูดทั้งน้ำจนพยาบาลรู้สึกสงสาร

"ค่ะ เราจะทำให้ดีที่สุดนะคะ"

เมื่อพูดจบพยาบาลก็รีบเดินกลับเข้าไปในห้องนั้นทันที ร่างสูงจึงเดินมาทรุดตัวนั่งลงกับพื้นหมดสภาพ มือทั้งมือดึงทึ้งเข้าที่ผมสีดำขลับของเขา ก่อนที่เขาจะเอามือทั้งสองข้างมามองด้วยความโมโห มือหนาสั่นเทาเมื่อนึกถึงภาพที่เขาผลักเธอลงไปกองกับพื้นโดยไม่ฟังอะไร 

"บ้าเอ้ย!! แกมันชั่ว แกมันไอ้หน้าตัวเมีย ไอ้โรเมโอ!!" 

พูดจบร่างสูงก็ใช้มือต่อยเข้าที่กำแพงจนเลือดไหลซิบๆ ความเจ็บปวดมันแล่นผ่านไปทั่วร่างกาย แต่แค่นี้มันคงไม่เจ็บเท่ากับที่เขาผลักเธอให้ล้มลงไปกองกับพื้นหรอก ไม่เจ็บเท่ากับที่เธอได้รับทั้งจากการกระทำของเขาด้านร่างกายและจิตใจ ที่เขาไปหลอกและกะจะเก็บเธอไว้ให้เป็นเพียงเมียเก็บ



และสักพักหนึ่งก็มีหมอและพยาบาลเดินออกมาจากห้องคลอด ร่างสูงที่เตรียมจะซัดกำแพงอีกรอบก็รีบหันมาหาหมอและพยาบาลทันที

"ลูกของผมกับภรรยาเป็นยังไงบ้างครับ?"

"ภรรยาคุณน่ะปลอดภัย ส่วนเด็กในครรภ์เราใช้เครื่องตรวจชีพจรแล้วหัวใจของเด็กในครรภ์ยังปกติดีอยู่"

"แต่เธอเลือดไหลนะครับ"

"มันคงไหลเพราะโดนกระทบกระเทือนอย่างแรงน่ะค่ะ ยิ่งท้องแฝดน้ำหนักจึงมากขึ้นเวลาล้มจึงทำให้น้ำหนักกระแทกเข้าที่ปากมดลูกเลยทำให้มีเลือดไหล แต่ยังไงก็อย่าประมาทจะดีกว่านะคะ ไม่งั้นอาจจะเกิดภาวะเสี่ยงคลอดก่อนกำหนดก็ได้"

"ครับ"

"นอนที่โรงพยาบาลสักสองสามวันนะครับเพื่อดูอาการต่อ งั้นหมอขอตัวก่อนนะคะ"

"ขอบคุณมากครับหมอ"

คำตอบของหมอทำให้ร่างสูงถอนหายใจยาวเพราะความดีใจและโล่งใจ ขอบคุณพระเจ้าที่ยังไม่ทอดทิ้งเขา ยังให้โอกาสเขาได้เป็นพ่อคนอยู่ ร่างสูงยืนมองอยู่หน้าห้องคลอดก่อนที่ร่างบางจะถูกเข็นออกมาเพื่อพาร่างของเธอไปที่ห้องพักผู้ป่วย เขาจึงเดินตามไปติดๆ มองใบหน้าสวยที่ตอนนี้นอนหลับสนิทอยู่ 

"คุณเป็นญาติของผู้ป่วยใช่มั้ยคะ?" พยาบาลคนหนึ่งเดินมาพร้อมกับกระดาษและแฟ้ม 

"ครับ ผมเป็นสามีของเธอ"

"งั้นช่วยกรอกประวัติของภรรยาของคุณด้วยนะคะ เสร็จแล้วเดี๋ยวดิฉันไปเอาที่ห้องผู้ป่วย"

"ครับ"

ร่างสูงรับแฟ้มมาก่อนจะเดินตามเวรเปลไปถึงห้องพักผู้ป่วย เขาเลือกห้องที่หรูหราที่สุดให้เธอ ก่อนจะยืนมองตอนที่ร่างของเธอถูกย้ายขึ้นไปนอนบนเตียงผู้ป่วย เขาก็เริ่มกรอกข้อมูลลงบนกระดาษ

'โซเฟีย ลอว์สัน' เมื่อเขากำลังเขียนชื่อเธอเขาก็นึกขึ้นมาได้ ก่อนจะยิ้มให้กับตัวเองพลางมองไปที่เธอที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่ ตอนนี้เธอไม่สามารถลุกขึ้นมาแว้ดๆเขาได้ ขอใช้โอกาสนี้หน่อยเถอะ

"โซเฟีย แบรดวินท์" 

เมื่อกรอกประวัติเสร็จเขาจึงเรียกพยาบาลให้มารับข้อมูลที่เขากรอกเสร็จแล้วไป ก่อนที่เขาจะกลับไปที่รถของตัวเองนำมันไปจอดในที่ๆเหมาะสมพร้อมกับหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลและกดเบอร์มือถือโทรตามหมายเลขที่ติดอยู่ที่ซอง

"ฮัลโหล รินนารี่นี่พี่เอง"

[พี่หรอ? คุณโซเฟียเป็นยังไงบ้าง? แล้วพี่พาเธอไปโรงพยาบาลไหน?]

"ปลอดภัยดี อยู่ที่​โรงพยาบาลSt. Rose Dominican"

[เดี๋ยวฉันไป พี่รออยู่ที่นั่นนะ]

"อืม"


ความคิดเห็น