ครีบปลาวาฬ/ชญานิษฐ์
facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 29::มาเยี่ยม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2561 09:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
29::มาเยี่ยม
แบบอักษร

มารีญาเข้ามาในห้องพัดผู้ป่วยที่ตอนนี้ภายในห้องเงียบสงบ หัวใจของเธอกระตุกวูบเมื่อเห็นร่างหนานอนสงบนิ่งอยู่บนเตียง ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอ ใบหน้าของเขาแม้จะดูหล่อเหลาแต่ก็มีร่องรอยซีดจางไร้ซึ่งความมีชีวิตชีวา มารีญาน้ำตาคลอ เธอเดินเข้าไปใกล้ๆ ทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง

“ฉันมาแล้วนะคะ” เธอบอกแล้วเอามือของเธอจับมือของเขา เธอสัมผัสได้ว่าฝ่ามือหนาเย็นมาก ไม่รู้ว่ามันคืออาการปกติหรือไม่ แต่เธอใจคอไม่ดีเลยจริงๆ

“ขอให้คุณหายไวๆ นะคะ” ยังคงพูดคุยอยู่คนเดียว จ้องมองคนที่ทำร้ายความรู้สึกและหัวใจของตัวเอง เธอโกรธเขาแต่เธอก็รักเขา มารีญายอมรับความรู้สึกของตัวเองแล้ว หากเขาฟื้นขึ้นมาแล้วขอโอกาสจากเธออีกครั้ง เธอจะหยิบยื่นมันให้เขาอย่างเต็มใจ

“ฉันจะมาเยี่ยมคุณทุกวันนะคะ รีบๆ ฟื้นขึ้นมานะคะ ร่างกายของคุณผอมมากเลย หากคุณฟื้นขึ้นมาฉันจะทำอาหารอร่อยๆ มาให้คุณกิน”  

“วันนี้ฉันคงอยู่นานไม่ได้เพราะวันนี้ฉันไม่ได้มาคนเดียว”

ในขณะที่เธอพูดกับเขามารีญาก็กุมมือของเขาไว้ตลอดเวลา เธอหวังว่าความอุ่นในมือของเธอจะส่งไปถึงฝ่ามือหนาที่เย็นฉ่ำ มารีญากุมมืออยู่แบบนั้น เมื่อไม่มีอะไรจะพูดเธอก็นั่งนิ่งๆ เงียบๆ จ้องมองเขา จนกระทั่งวาเนสซ่าเข้ามาในห้องพร้อมกับออกัส

“เป็นยังไงบ้างมารีญา”

“เขาดูโทรมมากฉันอยากให้เขาฟื้นเร็วๆ และทำอาหารอร่อยๆ ให้เขากิน”

“เราคงต้องกลับกันแล้ว หม่ามี้โทรมาบอกว่าพายุจะเข้า”

“โอเค งั้นฉันกลับก่อนนะคะออกัส”

“ครับเดินทางปลอดภัยนะครับ” ออกัสเดินมาส่งหญิงสาวทั้งสองที่หน้าประตูห้อง

“ดูแลเขาให้ดีๆ นะออกัสหากเขาฟื้นก็บอกเขาด้วยว่าฉันมาเยี่ยมเขา”

“ได้ครับ” ออกัสเห็นความห่วงใยของมารีญาเขาก็กระตือรือร้นขานรับ วาเนสซ่าแอบลอบยิ้ม มารีญาคงเข้าใจผิดเพราะคำพูดของออกัส และออกัสก็ไม่คิดจะแก้ไขความเข้าใจผิดนั้นด้วย  ก็คงหวังจะช่วยเจ้านายของตนเอง

มารีญาและวาเนสซ๋าเดินทางกลับไปแล้วและออกัสก็เพิ่งนึกบางอย่างออก

“ฉิบหายแล้วกู! ลืมถามว่าคุณมารีญาจะมาเยี่ยมนายท่านอีกไหม”

เอ็ดการ์ดตื่นขึ้นมาจะต้องโวยวายแน่นอนโดยไม่ต้องสงสัย ออกัสเดินไปเดินมาในห้องนอน เขาหันไปมองคนบนเตียงที่หลับสนิท ตอนหลับก็ดูไม่มีพิษมีภัย แต่พอตื่นเนี่ย จะตัดเงินโบนัสท่าเดียว

“โธ่.....หมดกันโบนัสปลายปีของกู”

ออกัสเดาชะตาเงินโบนัสของตนเองออกและมันก็เป็นอย่างที่เขาเดาเอาไว้ เมื่อเอ็ดการ์ดตื่นนอนแล้วได้รู้ความจริง ดวงตาคมกริบมองบอดี้การ์ดตาขวางอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะพูดเสียงเข้ม

“โทษฐานที่นายไม่ปลุกฉันก่อนแล้วยังไม่ถามว่าเธอจะมาอีกเมื่อไหร่นายถูกตัดเงินโบนัสออกัส”

“ครับ” ออกัสก้มหน้าขานรับกรรมเสียงเบาหวิวและตัวของเขาก็เบาด้วย ตอนที่ได้รู้ว่าเงินโบนัสของเขาเพิ่มออกัสก็รู้สึกว่าตัวของเขามันหนักและมันเป็นสิ่งที่หนักแล้วชีวิตมีความสุขมากๆ แต่ตอนนี้ตัวเบาหวิวมันก็คือสิ่งที่ตรงกันข้ามกับความสุข

“แล้วเรื่องที่ส่งคนไปตามดูมารีญาล่ะถึงไหนแล้ว”

“ครับ กำลังตามดูครับหากคุณมารีญาออกจากคฤหาสน์อีกครั้งนายท่านจะรู้ทันทีครับ”

“ก็ดี ว่าแต่มารีญาไม่ฝากอะไรถึงฉันบ้างเหรอ” เอ็ดการ์ดถามต่อและนั่นก็ทำให้ออกัสนึกบางอย่างขึ้นมาได้ ออกัสเผยยิ้มเจ้าเล่ห์ ความหวังที่จะได้เงินโบนัสคืนเริ่มมองเห็นแสงสว่างที่นำทางออกจากความมืด

“ครับ....ฝากเอาไว้ครับแต่ว่า.....” เว้นวรรค์คำพูดแล้วทำท่านึกหน้าเครียดมาก เอ็ดการ์ดที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ก็ลุ้นกับคำตอบ ทว่าออกัสก็ยังอ้ำๆ อึ้งๆ เหมือนพยายามถ่วงเวลาเอาไว้

ไอ้ลูกน้องคนนี้มันร้าย!!!

“โอเคฉันจะคืนเงินโบนัสให้นายตกลงไหม”

“ตกลงก็ได้ครับ”

“ไม่ค่อยจะเห็นแก่เงินเลยนะ”

“ผมเห็นแก่เงินครับนายท่าน”

เอ็ดการ์ดมองลูกน้องคนสนิทแล้วถอนหายใจเสียงดัง เอือมระอากับลูกน้องคนนี้จริงๆ พูดมาก ชอบหลอกด่าเขา ไม่พอยังชอบกวนประสาทอีกด้วย และที่เอ็ดการ์ดไม่รู้คือ ออกัสชอบนินทาเจ้านายให้คนอื่นฟังเป็นเรื่องขำ

“คุณมารีญาเธอมาถึงก็น้ำตาคลอเลยครับ เธอสงสารนายท่านมาก จากนั้นเธอก็เข้าไปในห้อง ผมไม่รู้ว่าคุณมารีญาคุยอะไรกับนายท่านบ้าง”

“นี่แกจะหลอกเอาเงินโบนัสฉันฉันไหมห๊ะ?”

“เดี๋ยวสิครับอย่าเพิ่งใจร้อนผมยังพูดไม่จบเลย อารมณ์เสียเร็วจัง”

“ก็รีบๆ พูดมาสิยึกยักอยู่ได้”

“ครับ ผมและคุณวาเนสซ่าให้เวลาคุณมารีญาอยู่กับนายท่านสองต่อสอง และเราก็กลับเข้ามาอีกครั้ง เห็นว่าดวงตาของคุณมารีญาผ่านการร้องไห้มา ตอนมาถึงตาของเธอก็บวมอยู่แล้วนะครับ และก่อนจะกลับเธอก็กำชับให้ผมบกนายท่านด้วยว่าเธอมาเยี่ยมครับ”

“จริงเหรอ?”

“จริงสิครับ”

“หน้าตานายไม่น่าเชื่อถือเลยออกัส”

“อ้าว!” เป็นงั้นไปได้ ทีตอนเขาพูดเรื่องโกหกแล้วเชื่อนัก อะไรของเจ้านายก็ไม่รู้ ออกัสเห็นแล้วเครียดมาก

“นายคิดว่าเธอจะมาหาฉันอีกหรือเปล่า”

“พรุ่งนี้อาจจะมาครับหากพายุสงบหลง อ้อจริงสิ คุณมารีญากำชับให้ผมดูแลนายท่านดีๆ ด้วยนะครับ”

“จริงเหรอไม่อยากเชื่อเลย” เอ็ดการ์ดพูดแบบนั้นแต่ใบหน้าของเขามีเม็ดเลือดฝาดขึ้นกระจายเต็มไปทั่ว เอ็ดการ์ดกลับมามีชีวิตีวาอีกครั้ง ริมฝีปาก็คลีรอยยิ้มไม่หุบเลย

“นายท่านต้องกินเยอะๆ นะครับ”

“ฉันรู้แล้วแต่แค่กินอะไรไม่ลงเฉยๆ”

“ไม่ลงก็ต้องฝืนครับ คุณมารีญาเธอคงเศร้าใจที่เห็นนายท่านโทรม”

“แต่ฉันก็หล่อ”

“ใครบอกเหรอครับ” ออกัสถามหน้าตาย เล่นเอาเอ็ดการ์ดถึงกับฉุนขาด

“ก็ฉันเนี่ยแหละบอก ทำไมเห็นฉันแก่นิดแก่หน่อยแล้วความหล่อมันลดหรือไงห๊ะ?”

“แซวเล่นน่ะครับ”

“วอนโดนตีนน่ะสิ แล้วไอ้เดม่อนไปไหนยังไม่มาอีกเหรอ”

“ติดพายุน่ะครับ”

“งั้นนายก็หาโรงแรมพักแถวนี้ไม่ต้องขับรถกลับ”

“ไม่ได้หรอกครับ”

“ทำไม”

“ผมนัดดินเนอร์กับสาวเอาไว้ ต่อให้พายุทอร์นาโดมาผมก็จะไปครับ” เอ็ดการ์ดถึงกับเอามือกุมขมับแล้วนวดคลึงเบาๆ เวลาที่ไม่คุยเรื่องงานการคุยกับออกัสในเรื่องส่วนตัวเป็นอะไรที่น่าปวดหัวมากจริงๆ

แต่กระนั้นเอ็ดการ์ดก็เป็นเจ้านายที่สุดแสนจะใจดี

“นายนัดกับสาวดินเนอร์กันตอนไหน”

“หนึ่งชั่วโมงที่จะถึงนี้ครับ”

“งั้นก็ไปได้เลยขับรถดีๆ”

“แล้วใครจะอยู่กับนายท่านล่ะครับ”

“ฉันอยู่คนเดียวได้น่า อีกอย่างพยายามเยอะแยะ”

“ให้ผมจ้างคนมาดูแลก่อนไหมครับ” ในฐานะลูกน้องออกัสมีความเป็นห่วงเจ้านายเสมอ

“ฉันดูแลตัวเองได้” และในฐานะเจ้านายเอ็ดการ์ดก็ไม่อยากให้ใครเป็นห่วงและพยายามทำตัวไม่ให้เป็นภาระพึ่งพาตัวเองได้ อีกอย่างออกัสมีนัด บางทีสาวสวยคนนั้นอาจจะเป็นคนพิเศษ เอ็ดการ์ดก็ไม่อยากให้ออกัสพลาดโอกาสนั้น

“แน่นะครับ”

“ฉันโตแล้วนะไม่ใช่เด็ก”

“ครับ งั้นผมไปนะครับ”

“เออโชคดี” อวยพรส่งๆ แต่จริงจังจนออกัสสัมผัสถึงได้ ออกัสเดินผิวปากออกจากห้องพักผู้ป่วยไปอย่างอารมณ์ดี

เมื่อเอ็ดการ์ดได้อยู่คนเดียวก็คิดอะไรเพลินๆ

“หากพรุ่งนี้คุณมาอีก ผมควรทักทายแบบไหนแล้วทำหน้ายังไงนะรีญา”

“หรือว่าผมจะด้านให้สุดโต่งไปเลย”

“คุณจะโอเคไหมนะ”

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>


ความคิดเห็น