Kiki’s

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP14 : พี่จะเรียกเก็บกับมันให้ครบทุกหยด!

ชื่อตอน : EP14 : พี่จะเรียกเก็บกับมันให้ครบทุกหยด!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 68

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2561 08:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP14 : พี่จะเรียกเก็บกับมันให้ครบทุกหยด!
แบบอักษร

บุหรี่ถูกอัดลงปอดก่อนจะถูกพ่นออกมาทางปากและจมูก แยมหลับไปแล้วก่อนหน้านั้นเธอหวาดกลัวและผวาไม่ยอมให้ผมออกห่างจากตัวเลย ถ้าให้นอนมองร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยช้ำผมต้องคลั่งจนควบคุมสติอารมณ์ไม่ได้แน่ บุหรี่และเหล้าดีกรีแรงคือทางออกที่ดีที่สุดในตอนนี้ เหล้าถูกกระดกเข้าปากความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วทั้งลำคอนั่นก็ไม่ได้ทำให้ความขมของมันลดน้อยลงเลย

นิ้วชี้ถูกใช้เคาะขี้บุหรี่ลงกับถาดแก้วก่อนจะยกมันขึ้นมาอัดเข้าปอดอีกครั้งและอีกครั้ง ตีสามในเมืองที่ไม่เคยหลับไหลทำให้หัวผมไม่กลับไปคิดถึงเรื่องเลวร้ายในสมัยเด็ก ตลอดสามปีผมเฝ้าพยายามถีบตัวเองออกมาจากคำว่าไอ้ลูกเมียน้อย ไอ้คนเนรคุณ ไอ้อักกตัญญู ไอ้กาฝาก และอีกมากมายแล้วแต่พวกเขาจะสัญหามาด่าผม 

ตั้งแต่จำความได้ผมก็ถูกเลี้ยงมาโดยแม่บ้านที่ผมเรียกว่านม มีพี่ชายต่างสายเลือดเอาแต่ระบายอารมณ์ลงบนร่างกายบอบบางของผมทุกครั้งที่ถูกขัดใจหรือไม่พอใจอะไรร่างกายนี้จะเป็นที่รองรับความรุนแรงของมันมาตลอดสิบเจ็ดปี ส่วนป้าแม่ของพี่ชายผมนอกจากชี้หน้าด่าและตบตีลงไม้ลงมือทุกครั้งเมื่อลับตาพ่อแล้วยังชอบขังผมไว้ในห้องไม่ให้ออกมากินขาวอีกด้วย ชีวิตแม่งโครตบรรเทิงอ่ะเอาจริง 

มีพ่อที่ห้ามเรียกว่าพ่อ 

มีแม่เป็นเมียน้อยคบชู้จนมีผม 

มีพี่ชายต่างสายเลือดที่ชอบใช้ความรุนแรงและเป็นโรคจิต 

แล้วยังมีป้าแม่ของพี่ชายเป็นพี่สาวแท้ๆของแม่คอยแต่จะสุมไฟให้พ่อเกลียดผม 

เอาง่ายๆแม่งแม่ผมกับพี่สาวตัวเองมีสามีคนเดียวกัน 

เกลียดแม่ที่เป็นสาเหตุทำให้พ่อไม่รักผม เกลียดแม่ทีคบชู้ เกลียดแม่ที่ตายหนีความผิด เกลียดแม่ที่ทิ้งผมไว้กับคนพวกนี้ เกลียดพ่อที่เอาแต่สนใจพี่ชาย เกลียดป้าที่คอยแต่พูดจาเสียดสีชีวิตของผม เกลียดโลกใบนี้ที่ไม่เคยหยิบยื่นสิ่งดีๆมาให้เลย ตอนเด็กอยากจะตายไปให้พ้นๆพ่อจะได้หันมาสนใจบ้างแต่ก็ไม่เลยเสือกรอดตายมาได้จากการกินยานอนหลับเกินขนาดฟื้นขึ้นมาก็ถูกพ่อตบหน้าและไม่พูดกับผมอีกเลย พอกลับมาบ้านถูกขังไว้ในห้องดำให้สำนึกผิด 

นมเป็นคนเดียวในชีวิตที่ร้องให้เพื่อผมมาตลอด เป็นคนเดียวที่ทำให้ผมเป็นไอ้โซ่ในทุกวัน เป็นแม่ที่ไม่ต้องเรียกว่าแม่ เป็นครอบครัวเพียงคนเดียวที่ผมจะสามารถไว้ใจและฝากชีวิตไว้ได้ 

พอเริ่มเข้าวัยรุ่นมีเพื่อนและได้รู้จักกับพวกแม่งสามตัวเหี้ยนี้แหละพวกมันสอนให้ผมได้เรียนรู้ชีวิตมากยิ่งขึ้น เมื่อขึ้นมัธยมปลายเริ่มทำงานเก็บเงิน ทำทุกอย่างที่คิดว่าจะได้เงินในที่สุดเงินก้อนแรกก็ถูกนำไปลงทุนด้วยการพนันแข่งรถในสนามแข่งของนาซ่า ไม่รู้ว่าไอ้นั่นมันฟลุ๊คหรือเกิดห่าเหวอะไรขึ้นผมชนะพนันด้วยเงินก้อนนั้นและไม่เคยแพ้พนันใครเลย ไม่ใช่ว่าผมเก่งหรือดวงดีแต่ไม่เคยแพ้จริงๆ ในที่สุดผมก็ย้ายออกจากบ้านหลังนั้นมาอยู่คอนโดที่ใช้เงินตัวเองซื้อ 

พนันแค่นั้นมันจะไปพออะไรผมมีเงินก้อนในบัญชีตัวเองอยู่สามสิบล้านนั่นคือเงินของแม่เมื่ออายุครบ 20 ปีบริบูรณ์สมบัติของแม่จะถูกมส่งมอบให้ผม รถ บ้าน ที่ดิน คอนโดและอีกมากมาย ไม่รู้ว่าทำไมแม่ต้องทนอยู่กับผู้ชายอย่างพ่อทั้งๆที่ชีวิตก็ไม่ได้จนตรอกถึงขนาดจะเทผู้ชายเลวๆแบบนี้ทิ้ง 

ไม่เข้าใจเลยจริงๆ  ทำไมไม่เอาผมไปอยู่ด้วย 

ทำไม....แม่ถึงไม่เอาผมไปให้พ่อแท้ๆเลี้ยง 

สองปีให้หลังนาซ่าก็มาถึงจุดต่ำสุดของธุรกิจด้านมืดเจ้าของคนเก่าเป็นหนี้นอกระบบกับไอ้มาเฟียฝั่งญี่ปุ่นจนถูกตามล่าตัว ผมเสนอจะใช้หนี้ให้แลกกับให้ตัวผมมีสิทธิ์ทุกอย่างในนาซ่าพูดง่ายๆเปลี่ยนเจ้าของมาเป็นผมนั่นเอง ในเวลานั้นเจ้าของคนเก่าก็ปฎิเสธไม่ได้เพราะสถานการณ์กลืนไม่เข้าคลายไม่ออก นาซ่าจึงเป็นของผมมาจนถึงทุกวันนี้ มีผมเป็นเจ้าของส่วนไอ้ซัน ไอ้แทนไท และไอ้บูมเป็นหุ้นส่วนเล็ก บ้านพวกมันไม่ทำงานก็ไม่อดตายที่มาหุ้นด้วยก็แค่ว่าง อยากหาอะไรทำ 

ผมยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆเพื่อเรียกสติ เมื่อกี้เผลอคิดอะไรไร้สาระอีกแล้ว มองกลับเข้าไปด้านในก็ยังเห็นแยมนอนอยู่บนเตียงผมเดินเข้าห้องปิดประตูระเบียงจากนั้นเดินเข้าไปนั่งลงบนเตียงเงียบๆข้างคนตัวเล็กที่นอนหลับอยู่ นอกจากนมแล้วก็มีแยมนี่แหละที่เป็นอีกหนึ่งเหตุของการมีชีวิตอยู่ของผม 

ตั้งแต่ได้รู้จักเธอคำว่าความสุขที่ไม่เคยได้รับก็ปรกฎชัดขึ้นแค่เพียงเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าน่ารักๆนี้ คำว่าพี่โซ่เมื่อเป็นแยมเรียกเหมือนแรงกระชากให้หัวใจผมกระตุก เวลาถูกเจ้าเด็กนี่อ้อนก็พร้อมจะระทวยและยอมทุกอย่าง เวลางอนก็น่ารักจนอยากจับฟัด แยมเหมือนแสงสว่างที่ผมพยายามตามหามาตลอดและแสงนั้นก็คือเธอนี่้เอง ไอ้คนที่มันกล้ามาทำให้รอยยิ้มของเธอเปื้อนน้ำตาผมไม่เอามันไว้แน่ 

เช้านี้ผมรีบตื่นขึ้นมาก่อนแยมเพื่อทายาให้เธอ แขนที่ถูกเชือกรัดมันเริ่มแดงเป็นจ้ำเขียวๆม่วงๆ ตรงใบหน้าขึ้นรอยนิ้วมือทั้งห้าเด่นชัด ลำคอเรียวระหงที่ผมชอบเอาจมูกไปซุกไซร้และสูดดมกลิ่นหอมมีรอยช้ำจากการพยายามจะบีบคอเธอ ผมไล่สายตาลงมาที่เนินหน้าอกรอยฟันของมันกัดเกือบจมลงไปในเนื้อของแยม ไหนจะรอยช้ำที่หน้าท้อ ต้นขาและข้อเท้า มือผมกำหมัดแน่นอยากจับมันมาเลาะฟันออกทีล่ะซี่จากนั้นฉีกกระชากเหงือกของมันออกให้หมดตามด้วยลาดน้ำกรดลงคอมันไปปล่อยให้เน่า ปล่อยฝูงแร้งลงมาจิกกินมันทั้งเป็น ให้สามสมกับความเจ็บปวดที่ผู้หญิงตัวเล็กๆคนนี้ได้รับ

ไอ้สัสตี๋!!!!!

"พี่โซ่....ฮึก พี่โซ่ช่วยด้วย ฮือ!!!!! ช่วยแยมทีฮือ..."

"เด็กดีพี่อยู่นี่มันก็แค่ฝันตื่นก่อนนะ พี่อยู่กับแยมไม่ไปไหนแล้ว พี่จะไม่ทิ้งแยมให้อยู่คนเดียวพี่ขอโทษ พี่ขอโทษแยม" ผมพยายามปลุกให้แยมตื่นพอคนนอนละเมอเพราะฝันร้ายลืมตาขึ้นมาเห็นว่าเป็นผมเธอก็กอดแน่นร้องให้เสียงดังลั่นห้อง เห็นแยมเป็นแบบนี้หัวใจก็ผมแม่งโครตทรมาณเลย

"พี่โซ่ไปไหนมาฮืออออ!!!!!"

"พี่ขอโทษแยม พี่ขอโทษ" ไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากขอโทษเธอ ขอโทษที่ทำให้เรื่องระยำนี้เกิดขึ้นกับแยม

"แยมกลัวฮึก...อย่าให้แยมอยู่คนเดียวนะพี่โซ่ฮือออออ"

"พี่จะไม่ให้แยมอยู่คนเดียวอีกแล้วน้า..." ผมลูบหัวและหลังคนที่ร้องให้สะอึกสะอื้นในอ้อมกอดตัวเองไปด้วย 

"แยมเจ็บ แยมกลัวฮึก...ฮือ"

"พี่ขอโทษ"

ปลอบกันอยู่ซักพักแยมก็ยอมหยุดร้องให้และไปอาบน้ำแต่งตัว ผมพาเธอออกมาข้างนอกเพื่อหาอะไรกินยัยเด็กน้อยที่ทุกครั้งจะร่าเริงและพูดไม่หยุดหายไปชั่วขณะแยมเปลี่ยนเป็นคนเหม่อลอยไม่ยอมออกห่างจากผมและผมก็ไม่ยอมที่จะออกห่างจากแยมเหมือนกัน เมื่อขึ้นมาบนห้องก็ถึงเลาทายาพอดี

"พี่โซ่" แยมเรียกผมระหว่างที่กำลังทายาบนคอให้เธออยู่

"หืม"

"คนนั้นเป็นใครหรอแล้วทำไมถึงต้องทำกับแยมขนาดนี้" มือที่กำลังวนยาลงบนรอยช้ำหยุดชะงักกับคำถามของแยม มาขนาดนี้แล้วผมก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังแยมอีกต่อไปแล้วล่ะ คงถึงเวลาที่ต้องบอกอะไรหลายๆให้แยมรู้

ผมเล่าทุกอย่างให้แยมฟัง พอฟังจบน้ำตาบนดวงตากลมโตก็ไหลรินออกมาเธอโผลตัวเข้ากอดผมไว้แน่น

"ฮึก! พี่โซ่ยังมีแยมนะ แยมจะไม่ไปไหน แยมรักพี่โซ่"

"ขอบคุณนะแยม พี่ก็รักแยม"

"ไม่เป็นไรนะ แยมจะไม่อ่อนแออีกแล้วฮึก..." กลายเป็นเธอต้องมาปลอบผมซะงั้นดูสิ ฮ่าๆ

"แยมไม่ต้องพยายามเข้มแข็งเพื่อพี่ก็ได้ บางครั้งแยมก็ต้องอ่อนแอให้พี่ปกป้องบ้างสิ พี่อยากปกป้องแยมรู้มั้ย"

"พี่โซ่ปกป้องแยมจากคนแบบนั้นแล้ว"

ผมไม่ได้พูดอะไรต่อและแยมก็ยังคงร้องให้กอดผมไม่ปล่อย น้ำตาทุกหยดที่แยมเสียไปพี่จะเรียกเก็บกับมันให้ครบทุกหยด!!!!!


ชีวิตพี่โซ่ช่างโหดร้ายฮือออออออ

ใครมันเขียนให้ชีวิตพระเอกเรื่องนี้รัดทดขนาดนั้นกันวะ รับมั่ยดรั้ยยยยย

image

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น