มายเนมม

เป็นนักเขียนมือใหม่นะคะ ยังไงก็ฝากติดตามนิยายของเราด้วยน้าา~

ชื่อตอน : EP.02

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.7k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2561 16:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.02
แบบอักษร

"ฮืออออออ"

"...."

"ฮืออออออ"

"...."

"ฮื้ออออ!"

"อะไรของมึงเนี่ย"

"พี่เขาไม่ตอบกูอะ ทำไงดีแพทททททริคค!" ผมเบะปากน้ำตาคลอมองเพื่อนรัก หลังจากตอนนั้นผมกลับบ้านมาก็เจอข้อความที่พี่เขาตอบกลับมา ตอนนั้นผมเปิดอ่านด้วยใจลุ้นระทึกเลยล่ะสรุปเป็นสติ๊กเกอร์! แต่ไม่เป็นไรอย่างน้อยเขาก็ตอบ ผมเปิดอ่านแต่ไม่รู้จะพิมพ์อะไรต่อดี พิมพ์แล้วก็ลบๆอยู่อย่างนั้นเป็นสิบๆรอบ จนตอนนี้เวลาล่วงเลยมาจนถึงวันอาทิตย์แล้ว อีกเพียงแค่10ชั่วโมงก็จะวันจันทร์ วันจันทร์...วันที่ทีมบาสของเซนต์จอห์นกลับมาจากการเก็บตัว งื้อตื่นเต้น

"ไปนอนได้แล้วไป ตื่นสายกูไม่รอนะ" เสียงแพทริคดังขึ้น ผมกับแพทริคมักคุยกันทางหน้าต่างของห้องนอน เพราะบ้านเราติดกันและห้องผมกับห้องมันก็ตรงกัน ช่องว่างระหว่างบ้านห่างกันแค่1เมตรเท่านั้น

"กูนอนไม่หลับอะ กู...พรุ่งนี้ไม่อยากไปโรงเรียนเลย ไม่รู้จะมองหน้าเขายังไง เขาจะรู้ไหมว่าเป็นกูที่ทักไป เอ้ย!รู้ดิรูปโปรกูยิ้มยิงฟันขนาดนั้น ฮือออ ทำไงดีแพท-"

ติ๊ง

ผมเหลือบมองโทรศัพท์บนเตียงนิดๆ เป็นเสียงข้อความจากไลน์แต่ผมไม่ได้สนใจอะไร เพราะคิดว่าอาจเป็นเพื่อนหรือไม่ก็พี่ๆก็ได้

"แพท-"

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง

"ไปดูไป อาจจะมีเรื่องด่วนก็ได้" ผมเดินไปคว้ามาแล้วกลับมานั่งอ่านตรงหน้าต่างเหมือนเดิมโดยมีแพทริคที่นั่งอ่านหนังสือตรงหน้าต่างมองอยู่ตลอด

"เหี้ย! ...พะ พะ พะ พะ แพทๆๆ"

"ราชาสินะ"

อ้ากกก เขาทักผม เขาทักโผมทุกคนนน

Siwat > นอนรึยัง

Siwat > พรุ่งนี้พี่ถึงโรงเรียนประมาน10โมง

Siwat > ซื้อวิตามินมาให้หน่อยได้ไหม

Siwat > สติ๊กเกอร์หมีบราวยืนงง

"แพท!! กูนอนละ ฝันดีราตรีสวัสดิ์ จุ้บๆ"

ปึง!

ผมปิดหน้าต่างด้วยความเร็วแล้ววิ่งมากระโดดนอนลงบนเตียง อ่านข้อความไปมาซ้ำๆ แล้วตอบกลับ

เนมแอล > ได้ครับ!

.

ผมลงจากรถของแพทริคมาด้วยจิตที่แจ่มใสสุดๆ ผิดกับมันที่ตอนนี้ทำหน้าอย่างกับจะแดกหัวผม ฮ่าๆ

"มึงเป็นคนบอกเองนี่ ว่าถ้ากูตื่นสายจะไม่รอ นี่กูตื่นเช้าสุดๆเลยนะ"

"เช้าของมึงต้องไม่ใช่ตีสี่สี่สิบ มึงเห็นหน้ายามเมื่อกี้ไหม! เขาคิดว่าพวกเราคงมาช่วยแกเปิดตึกแหละ" แพทริคโวยวาย ก็คนมันตื่นเต้นนิ! วันนี้พวกแฟนคลับทีมบาสต้องมารอกันแต่เช้าตรู่แน่ๆ ผมไม่อยากพลาด ถึงแม้จะนัดกับพี่เขาเรียบร้อยแล้วก็เถอะ

"มึงไปนอนที่ห้องก่อนก็ได้ กูจะนั่งอยู่แถวๆนี้แหละ"

"จะนั่งให้ยุงมันหามรึไง"

"น่าๆ" มันส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอแต่ก็ไม่ได้เดินขึ้นห้องไปตามที่ผมบอก กลับนั่งลงตรงม้าหินแล้วฟุบหน้าหลับไป

. "มึงจะนั่งรอแบบนี้ไม่ได้ มันจะถึงเวลาคาบแรกแล้ว!" แพทริคยื้อแขนผมให้ลุกขึ้น แต่ผมนั่งเกร็งไว้ราวกับก้มรวมเป็นเนื้อเดียวกับม้าหิน โรงเรียนผมเป็นโรงเรียนคริสต์ เลยไม่มีเข้าแถวตอนเช้าเหมือนโรงเรียนอื่นๆ เราจะเข้าเรียนคาบแรกกันเลยเมื่อเวลาแปดโมงครึ่งและเลิกเรียนเมื่อเวลาบ่ายสองโมงครึ่ง ผมนั่งอยู่ที่นี่ตั้งแต่ตีสี่สี่สิบจนตอนนี้แปดโมงยี่สิบ นั่งชะเง้อคอมองไปที่หน้าโรงเรียนตลอด เขาบอกมาสิบโมงแต่รถมันอาจจะไม่ติดก็ได้ อาจจะมาถึงเร็ว..

"ขึ้นเรียนเถอะแอล! ขอร้องนะ กูมีสอบคณิต แต่กูก็ไม่อยากทิ้งมึงไว้คนเดียว" ผมมองมันอย่างสงสาร เอ้อ ขึ้นก็ได้วะ สิบโมงเมื่อไหร่ผมไม่สนอะไรทั้งนั้น กระโดดจากทางหน้าต่างลงมาได้ก็จะทำ ..ผมอยากให้เขาเห็นผมเป็นคนแรก

. โอเค..

ผมดูถูกการจราจรของกรุงเทพในเช้าวันจันทร์มากไปหน่อย ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายโมงครึ่งแล้ว ไม่มีวี่แววว่ายามจะเปิดประตูเลยสักนิด คุณเชื่อไหมว่าผมขอเวลาเรียนคาบบ่ายทั้งหมดเพื่อมานั่งรอเขา โดยให้เหตุผลว่าวารสารที่จะแจกจ่ายในวันอังคารเสร็จไม่ทัน อาจารย์ก็เลยลงลายเซ็นขอเวลาให้ หึหึเป็นไงล่ะ แต่เรื่องนี้ผมไม่บอกแพทมันหรอกนะ ไม่งั้นเรื่องถึงหูป๊าม๊าผมแน่ว่า ..ลูกชายผู้น่ารักลงทุนโดดเรียนเพื่อมานั่งรอผู้ชาย.. คิดว่าท่านจะดีใจไหมล่ะครับ

บ่ายสอง

กึ้งๆๆๆ (มโนว่าเป็นเสียงเปิดประตูโรงเรียน)

รถบัสสีฟ้าขาวประจำโรงเรียนเคลื่อนเข้ามาจอดที่หน้าตึกหมวดพละ โดยมีโค้ชเดินนำลงมาจากรถตามด้วยสมาชิกในทีม จนคนสุดท้ายที่ลงมาคือ ราชา เวรเอ้ย! ผมลืมซื้อวิตามิน ผมทึ้งหัวตัวเองแรงๆก่อนจะใส่เกียร์หมาวิ่งไปสหกรณ์แล้ววิ่งกลับมา แต่ไม่เจอใครแล้ว ทั้งคนทั้งรถ ผมมองสามร้อยหกสิบองศาก็ไม่เห็นใครเลย เห้ย! หงุดหงิดละนะ

ติ๊ง

 Siwat > ตัวเล็ก ..วิตามิน

"อยู่ไหนล่ะครับ" ผมพึมพำพลางกดนิ้วส่งกลับไป

"ด้านหลัง"

"อ๊ะ..ทำไมมาอยู่ตรงนี้ล่ะครับ" ผมหันไปตามเสียงอย่างตกใจก่อนจะก้าวถอยหลังเกือบๆห้าก้าวได้แล้วจึงพูด

"ออกจากห้องมาเมื่อกี้"

"มะ..มาช้านะครับ"

"ขอโทษนะ..รถมันติด"

"นี่วิตามินครับ"

"เขยิบมาสิ ไกลขนาดนั้นผมจะรับได้ไงล่ะ"

ดึบๆ

"วิตามิน"

"หึหึ ขอบคุณครับ" มือราชาโดนมือผมด้วย! แถมเขายังยิ้มให้ผมอีกต่างหาก! ...งื้ออ เขินวุ้ย

"ผะ..ผมไปก่อนนะครับ ..อ้อ" ผมที่เตรียมวิ่งหันกลับมาไวๆ "พรุ่งนี้ผมจะไปสัมภาษณ์ทีมบาส ..ราชาจะเอาวิตามินอีกไหม"

"ครับ"

"งั้น..ไว้เจอกันนะครับ"

หมับ!

"เดี๋ยว" พี่เขาคว้าข้อมือผมไว้ก่อนที่ผมจะออกมา "จะรอนะครับ"

บึ้ม!!!

นาทีนี้วิ่งหนีอย่างเดียวอะ ผมวิ่งมาขึ้นรถเมย์หน้าโรงเรียนทันทีเมื่อยามเปิดประตูอีกครั้งเพื่อปล่อยนักเรียนกลับบ้าน ระหว่างทางกลับไม่ลืมที่จะบอกแพทริคว่ากลับมาแล้ว และไปเอากระเป๋าที่ห้องให้ด้วย ..กลับถึงบ้านเมื่อไหร่นะ จะเอาหน้ามุดหมอนแล้วกรี้ดดังๆให้รู้แล้วรู้รอดเลย!


----------

รัวๆเลยย

ความคิดเห็น