sadalone

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 25 งานเทศกาลโรงเรียน

ชื่อตอน : ตอนที่ 25 งานเทศกาลโรงเรียน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ธ.ค. 2561 20:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 25 งานเทศกาลโรงเรียน
แบบอักษร

​ตอนนี้มีเงินแล้วผมควรจะทดแทนบุญคุณพ่อกับแม่ที่แท้จริง พรุ่งนี้ผมจะเอาเช็คไปขึ้นเงินแล้วโอนให้พวกท่านโดยอ้างว่าเป็นเงินประกันชีวิตของกอล์ฟ

22 ล้านคงทำให้พวกท่านมีชีวิตที่สุดสบายได้ช่วงเวลาหนึ่ง ไว้หามาได้อีกผมจะให้พวกท่านอีก

แน่นอนว่าแม่ใบหม่อนกับพ่อสมบูรณ์ตอนนี้ผมก็นับถือพวกท่านเป็นพ่อบุญธรรมแม่บุญธรรม แต่ผมเอาเงินให้พวกท่านไม่ได้ ไม่รู้จะอ้างว่าอะไร ดีไม่ดีพวกท่านจะหาว่าผมไปขโมยใครมาอีก ตอนนี้ที่สำคัญคือสร้างภาพลักษณ์ใหม่ให้เป็นคนที่น่าเชื่อถือ

ยัยเชอรีนเป็นผู้หญิงที่แปลก มาบ้านผมเองได้แต่ดันกลับเองไม่ได้ ต้องลำบากผมขี่รถไปส่งให้ทุกทีสิน่า

“ขึ้นไปเล่นห้องเค้าป่ะ” ที่ใต้คอนโดเชอรีนส่งหมวกกันน็อคให้ผมขณะถาม

“ไม่ล่ะ”

ผมรับหมวกคืนและขี่รถกลับบ้าน

....

เชอรีนเตะขาไปมาสองสามทีมองไฟท้ายมอเตอร์ไซค์ที่วิ่งออกไป ใบหน้าหงุดหงิดโดยไม่รู้ตัว

....

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปอย่างสงบร่มเย็นเป็นสุข ไม่มีอีเว้นท์ใดๆ เกิดขึ้น ในดันเจี้ยนพิศวงผมก็ฟาร์มหมาป่าสามตาไปเรื่อยๆ ยังไม่เจอตัวอะไรอื่น จนตอนนี้ LV 6 STR 33 AGI 20 INT 20 ส่วนยัยเอลฟ์ผมเขียวสงสัยถูกหมาป่าคาบไปกินแล้ว ผมไม่เจอเธออีกเลย

และแล้ววันงานเทศกาลโรงเรียนก็มาถึง [ไรท์sadalone : ขอเปลี่ยนจากวันวิชาการเป็นงานเทศกาลโรงเรียน]

ห้องของผมทำซุ้มโจ๊ก ตัวตั้งตัวตีคือยัยแก้วตา ยัยแก่นนี่.. อยากเพิ่มยอดให้ร้านของแม่ก็บอกมาเถอะ แต่โจ๊กของเธออร่อยผมไม่เถียง

โรงยิมที่ 1 มีหนังสั้นฉายตลอดวัน เรื่องของกลุ่มผมมีกำหนดฉายตอน 13.20 น.

ตามถนนในโรงเรียนเต็มไปด้วยซุ้มของกินหรือการละเล่นหลายอย่าง พวกนักเรียนดูตื่นเต้นกันมาก

ตอนนี้ราว 12.00 น. ผมนั่งกินโจ๊กของยัยแก้วตาอยู่ที่ซุ้มของห้องตัวเอง ที่นั่งข้างๆ ผมคือทิตย์ อยู่ใกล้ไอ้หนุ่มหน้าคมนี่ไม่ดีเลย ตกเป็นจุดสนใจชะมัด

อ่อ ผมส่งเงิน 22 ล้าน ให้พ่อกับแม่ไปแล้วพูดอยู่นานกว่าพวกท่านจะยอมเชื่อว่าเป็นเงินประกันชีวิตของกอล์ฟจริงๆ ไว้มีโอกาสผมจะไปเยี่ยมพวกท่านแน่นอน

“พี่ใหญ่ เธอมองพี่หลายครั้งแล้ว” ทิตย์สะกิดไหล่ผม

ผมมองตามสายตาของเขาไป เห็นภามองมาเมื่อสบตากันเธอรีบหันกลับไปตักโจ๊กต่อ

จะว่าไปไม่ได้คุยกับภาเลยตั้งแต่อาทิตย์ก่อน

“นี่พวกนายสองคนถ้ากินเสร็จก็มาช่วยกันหน่อยสิยะ! ไม่ใช่มานั่งกินแรงแบบนี้” แก้วเดินเข้ามาเท้าเอวขมวดคิ้วมองผม 

คนที่กล้าเข้ามาพูดกับสุรเชษฐ์และอาทิตย์ด้วยเสียงแข็งกร้าวแบบนี้ดูจะมีเพียงยัยสาวแก่นคนนี้แหละ

“หา! อยากโดนดีหรือไง” ทิตย์ชูนิ้วกลางให้

ไม่รู้ทำไมพวกแฟนคลับของมันถึงกรี๊ดกร๊าด ยัยพวกนั้นคงชอบผู้ชาย bad boy แบบทิตย์สินะ ส่วนสุรเชษฐ์.. เหมือนจะเลยขั้น bad boy ไปหน่อย คงอยู่แถว hell boy นั่นแหละ

“เข้ามาดิ คิดว่ากลัว?” ยัยแก่นง้างกระบวยฟาดใส่ทิตย์ แต่มันหลบได้

ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนเดินหนีออกมา

“อ้ะ! สุรเชษฐ์กลับมาเดี๋ยวนี้นะ” 

“พี่ใหญ่รอผมด้วย” 

แก้วตากับอาทิตย์ตะโกนตามหลังมา

“...” (ภา)

....

“ชิ ไอ้สองคนนั้น เป็นผู้ชายที่ใช้ไม่ได้จริงๆ” แก้วตาบ่นอย่างหงุดหงิด

ในห้องตกลงผลัดกันเฝ้าร้านโดยแบ่งตามกลุ่มที่ไปทำหนังสั้น กลุ่มของภาเฝ้าช่วง 11 โมง ถึง บ่ายโมง

“เอาน่า ไม่ได้ยุ่งขนาดนั้นซะหน่อย แค่พวกเราก็พอแล้ว” ภาเอ่ยยิ้มๆ

“ได้ไง แบบนี้ไม่ยุติธรรมเลย” แก้วตาเถียง

อันที่จริงมีแก้วตาคนเดียวที่คิดแบบนั้น สำหรับคนอื่นๆ คิดว่าให้เด็กเกเรสองคนไปให้พ้นๆ ยังสบายใจกว่า อยู่ใกล้แล้วน่าอึดอัดจริงๆ นะ

....

ผมเดินเที่ยวงานโรงเรียน มีของน่ากินหลายอย่าง ยังมีแสดงโชว์สนุกๆ ด้วย ตอนแรกทิตย์ก็เดินตามผมมาอยู่หรอกแต่ตอนนี้หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้

ขณะกำลังจะไปยิงกระต่าย ที่หลังห้องน้ำชายผมเจอพวกนักเรียนนักเลงกลุ่มหนึ่งรวมหัวกันไถเงินเด็ก ม.4 อยู่

จากที่เห็นก็แบงค์เทาหลายใบอยู่ เด็กคนนั้นดูท่าจะรวยน่าดู

นักเรียนนักเลงได้เงินแล้วกำลังจะเดินออกมาก็เห็นผมเข้า ทั้งกลุ่มรวมแล้ว 10 คนได้หยุดชะงัก

“ส่งมา” ผมยื่นมือออกไป พูดด้วยหน้านิ่ง

“เอ่อ.. พี่เชษฐ์ นี่..” หัวหน้าแก๊งแค่เห็นหน้าผมก็พูดตะกุกตะกักแล้ว

“ใครพี่มึง?” ผมกวักมือเบาๆ

ถึงไม่อยากพวกมันก็ส่งเงินทั้งหมดให้ผมรวมแล้ว 5,700 บาท

“นะ-นี่.. ครับ เงินพวกนี้เป็นของพี่.. เอ๊ย ของลูกพี่ พวกผมขอตัว”

พวกมันก้มหลังเดินผ่านผมไปอย่างหวาดกลัว นี่ตัวตนของสุรเชษฐ์มันน่ากลัวขนาดนั้นเลย? 10 ต่อ 1 ยังไม่กล้าหือ?

“เดี๋ยว” ผมเรียก

พวกมันรีบหันกลับมาหน้าจ๋อยกันทุกคน สงสัยจะกลัวโดนทุบ

“อย่าให้กูเห็นอะไรแบบนี้อีก ครั้งหน้า..” ผมหยุดพูดไว้แค่นั้นให้พวกมันไปคิดเอาเอง

“ครับๆ พวกเราจะไม่หากินในเขตของลูกพี่อีกแล้ว พวกเราสัญญา”

เอ้านี่เข้าใจผิดว่าผมหวงที่หรอกเหรอ บ้าเอ๊ย พอจะพูดใครเคลียร์เจ้าพวกนั้นก็วิ่งหนีไปซะแล้ว

ผมเดินไปหาเด็ก ม.4 ที่ร้องไห้อยู่ ส่งเงินคืนให้มันทั้งหมด

“เป็นลูกผู้ชายอย่าร้องไห้กับเรื่องแค่นี้”

“...” เด็กคนนั้นมองผมอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

....

“หืม? สุรเชษฐ์ทวงเงินคืนให้พ่อหนุ่มน้อยคนนั้นหรือเนี่ย”

ที่ข้างต้นไม้ใหญ่ประธานนักเรียนสาวยืนกอดอกมองเรื่องมาตั้งแต่ต้น กองกำลังสารวัตรนักเรียนที่เพิ่งรวมตัวมาได้กำลังจะเข้าไปกำราบเด็กเกเรที่บังอาจสร้างเรื่องในวันงานโรงเรียน ทว่าดันเห็นสุรเชษฐ์ปรากฏตัวมาซะก่อนจึงรอดูสถานการณ์ ให้รับมือเด็กเกเรนับ 10 คนพร้อมสุรเชษฐ์ออกจะตรึงมือเกินไปหน่อย

“ประธาน เอายังไงดีครับ เจ้าสุรเชษฐ์มันอยู่คนเดียวแล้ว” ชายร่างกำยำเอ่ย

“ปล่อยเขาไปก่อน เขายังไม่ได้ทำผิดกฎ” ประธานนักเรียนสาวเอ่ย ก่อนสั่งให้แยกย้ายกันไปเฝ้าระวังตามจุดต่างๆ หากมีเรื่องเกิดขึ้นจะได้คุมสถานการณ์ได้โดยไว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น