Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

​บทที่21 : "พี่อคติกับผมเองเปล่าวะ.."

ชื่อตอน : ​บทที่21 : "พี่อคติกับผมเองเปล่าวะ.."

คำค้น : My doctor,รักโหดๆ,มุ้งมิ้ง,หมอตรี,เจแปน,Nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ธ.ค. 2561 19:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​บทที่21 : "พี่อคติกับผมเองเปล่าวะ.."
แบบอักษร

​บทที่21 : "พี่อคติกับผมเองเปล่าวะ.."

.

.

.

"กูว่านะได้เด็กนี่คงกวนตีนไม่น้อย"

"ใครวะ?"

"ก็ไอ้คนที่มาสายไงไอ้ซี มึงลืมแล้วหรอ?"

"อ๋อๆ กูว่ามันก็เฉยๆอ่ะ"

ผมพลางสบสายตาไอ้เพื่อนซี้อย่างซีโอที่มันบอกว่าไอ้เด็กที่มาคัดตัวชื่อแทมอะไรนั่นดูไม่น่ามีพิษมีภัยอะไร แต่ก็นะถึงผมจะยังไม่ได้พูดคุยอะไรก็คงอาจจะคิดไปเอง

แต่ทว่า...ตอนที่โค้ชถามมันนี่สิ

'ทำไมถึงมาสมัครเป็นนักกีฬาวอลเล่ย์ที่นี่ล่ะ?'

'ที่มาสมัครเพราะว่าผมไม่ผ่านที่เอ็ม.แมนเตอร์ครับ เลยลองมาที่นี่ดู'

...แบบนี้แหละมันเลยไม่ถูกชะตา!

"อย่าบอกนะว่ามึงเคืองมันเพราะพูดถึงโรงเรียนเอ็มอ่ะ?"

"เออ หมั่นไส้ว่ะ"

"มึงก็อย่าเยอะ ก่อนจะหาเรื่องมันดูขนาดตัวหน่อย ถ้าจะมีเรื่องกับมันนะ ขอร้องอย่าชวนกู"

"สัส เป็นเพื่อนที่ดีจังเลยนะ!"

ไอ้ซีโอที่ยื่นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก็รีบคว้ามือผมแล้วดึงเข้าไปในสนามทันทีเพื่อที่จะไปซ้อมพร้อมกับพวกนักกีฬาที่จะมาคัด ผมเองก็ค่อยๆฝึกให้พวกรุ่นน้องแบบเป็นกันเองครับ ประมาณสี่ในห้าแล้วที่เริ่มเป็นมิตรกับผม จะเหลือก็แต่ไอ้เด็กที่ชื่อแทมนั่น

"เจ"

"หืม?"

"มึงเข้ากับเด็กพวกนี้ได้แล้ว แล้วไอันั่นอ่ะ...มันตำแหน่งเซ็ตเตอร์นะ"

"แล้ว?"

"เอ้า! มึงก็ลองไปซ้อมกับมันสิวะ!"

ผมพลางส่ายหน้าให้กับไอ้เทลเบาๆก่อนที่จะเหลือบมองไปอีกด้านหนึ่งของสนามที่เด็กนั่นกำลังซ้อมอย่างแข็งขัน แต่น่าแปลกที่มันไม่เข้ามาทักหรือมาลองซ้อมกับผมแบบรุ่นน้องคนอื่นๆ

ไอ้เทลที่เห็นว่าผมอาจจะทิฐิสูงไปหน่อยมันก็มีมาแอบบังคับผมให้เข้าไปคุยกับเด็กนั่นบ้างเพื่อเด็กนั่นอาจจะคัดตัวผ่านแล้วได้มาเล่นเป็นเซ็ตเตอร์คู่กับผม แต่ก็นะ...ผมก็ไม่ยอมอยู่ดี

"กูบอกไม่ก็ไม่สิวะ ถ้ามันอยากมาลองซ้อมกับกูก็มาเองดิ"

"ไอ้เชี่ยนี่กวนตีนนะมึงอ่ะ มึงจะไปถือสากับมันเรื่องโรงเรียนนั่นทำไมวะ?"

"มึงก็รู้ว่านั่นคู่แข่งเรา"

พรึ่บ...ปุ้งงง!

ไอัเทลที่พลางส่ายหน้าเบาๆก่อนจะเดินมาดึงแขนผมให้ออกมาจากสนามทันที

"ชิ! ปล่อยสิวะกูจะไปซ้อม!"

"มึงยังไม่เลิกคิดอีกหรอ?"

"เออ มันลืมไม่ลงหรอกเว้ย"

"มึงอย่ายึดติดเรื่องปันมันมากดิวะมันผ่านมาแล้วนะ มึงแยกแยะหน่อยดิวะ"

ไอัเทลที่จ้องหน้าผมเขม็งก็เร่งให้ผมแยกแยะทันทีระหว่างเรื่องการแข่งกับเรื่องของปันมัน ภายในใจผมที่ขุ่นเคืองเริ่มจะอารมณ์เสียใส่ไอ้เทลก็ต้องระงับอารมณ์ไว้ก่อนที

แน่ละ...ผมจะเอาพวกมันมาเหมารวมกันไม่ได้

"ขอโทษที แต่กูก็ไม่จำเป็นต้องวิ่งเข้าไปหาไอ้เด็กนั่น ถ้ามันอยากซ้อม เดี๋ยวมันก็มาเอง"

"เออๆ แล้วแต่มึงจะพิจารณามันยังไงแล้วกัน"

"อืม"

เมื่อเวลาผ่านไปตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นจนตอนนี้มันขึ้นมาจนตรงหัวผมแล้วนั่นก็หมายถึงกำลังบ่งบอกว่าเป็นช่วงเที่ยงของวัน ผมที่จัดการรับคำสั่งมาจากโค้ชอีกทีก็บอกให้ทุกคนไปพักทานข้าวเที่ยงกันให้เรียบร้อยแล้วค่อยมารวมตัวกันอีกที

"พวกมึง กูเอาผ้าเช็ดหน้าไปเก็บก่อนนะ ขี้เกียจแบกไปด้วย"

"เออมึงกูฝากด้วย พวกมึงฝากป้ะ?"

"อ่ะๆ ไอ้เจกูฝากหน่อยนะ"

"เออๆ แล้วก็ไปเอาข้าวเพื่อกูด้วยล่ะ แล้วจะตามไป"

ผมรวบรวมผ้าเช็ดหน้าของพวกมันก่อนที่จะเดินแยกออกมาเพียงคนเดียวเพื่อจะเอาผ้าเช็ดหน้าไปเก็บแล้วก็จะไปเอากระเป๋าตังค์ในล็อกเกอร์ผมด้วย ส่วนไอ้สามหน่อพวกมันแยกไปรอที่โรงอาหารแล้วล่ะ

เมื่อผมเดินมาทางห้องแต่งตัวของนักกีฬาที่จะมีล็อกเกอร์เป็นของตัวเองรวมถึงพวกนักกีฬาที่มาคัดตัวก็ยังมีล็อกเกอร์ให้เช่นกัน และแล้วสายตาผมก็พลางเหลือบไปเห็นไอ้เด็กใหม่ที่กำลังนั่งใส่หูฟังคงจะฟังเพลงอยู่แหละ มันเองก็หันมามองผมเหมือนกันแต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรเดินผ่านมันไปล็อกเกอร์ตัวเองทันที

กึก!

"กระเป๋าตังค์อยู่ไหนวะ?"

ผมที่ค่อยๆค้นล็อกเกอร์ตัวเองเพื่อหากระเป๋าตังค์ที่อยู่ๆไม่รู้ว่าผมเก็บไว้ไหนก็พล่างเริ่มจะอารมณ์เสียจริงๆ แต่ก็พอรู้ตัวอยู่บ้างว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตาของอีกคนอยู่

"ข้างๆเท้านั่นใช่ของพี่รึเปล่า?"

"?"

เสียงบอกห้วนๆของอีกคนดังขึ้นก่อนที่ผมจะหันไปมองรอบๆ ดูแล้วในห้องแต่งตัวก็มีผมกับไอัเด็กคัดตัวนี่อยู่สองคนนอกจากนี้ก็ไม่มีใครแล้ว เลยฟันธงมันคงคุยกับผมแน่นอน

ส่วนผมที่ก้มลงมองข้างเท้าซ้ายตัวเองก็เห็นกระเป๋าตังค์ที่เป็นของผมเองมันตกอยู่ สงสัยคงจะเป็นตอนเปิดล็อกเกอร์มันเลยตกมาด้วยแน่ๆเลยรีบก้มลงไปเก็บมันขึ้นมา

"..."

"พี่ชื่อเจแปนใช่มั้ย?"

"..."พยักหน้ารับ

เป็นผมเองที่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปก่อนจะพยักหน้ารับอย่างเดียว ส่วนไอ้เด็กนั่นก็ยกยิ้มบางๆส่งให้ผมอย่างเป็นกันเอง ก่อนที่มันจะถามต่ออีก

"พี่เป็นมือตบใช่มั้ย?"

"อืม"

"พี่จะว่าไรมั้ยถ้าจะขอไปลองซ้อมด้วย"

กึก..ปัง!

"ไม่ได้ห้าม ไม่มีอะไรแล้วก็ขอตัว"

ผมที่ปิดล็อกเกอร์จัดการเก็บของเรียบร้อยก็พลางเดินออกมาทันทีแล้วมุ่งตรงไปยังโรงอาหารเพื่อทานข้าวด้วยความหิวที่มันเรียกร้องขึ้นมาแล้ว

ส่วนเรื่องที่ได้คุยกับเด็กนั่นผมก็ไม่พลาดที่จะเล่าให้ไอ้พวกสามหน่อฟังด้วยเหมือนกัน

"เออๆ ก็ดีแล้วแหละที่มันยังมาขอจะไปลองซ้อมกับมึง"

"อาจจะเป็นเรื่องดีอย่างที่ไอ้ไมล์ว่าจริงๆละมั้ง"

"กูก็ไม่รู้ดิ"

ผมพูดพลางหยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจก่อนจะตักข้าวเข้าปากตัวเองต่ออย่างไม่สนคำพูดที่ไอ้สามหน่อมันชอบกรอกหูให้ฟัง หลังจากกินข้าวเสร็จผมกับพวกมันก็รีบพากันกลับสนามทันทีแล้วก็ไปซ้อมต่อ

เวลาผ่านไปจนตอนนี้บ่ายสองโมงพวกเด็กคัดตัวก็ทยอยเข้ามากันจนครบแล้วไม่รอช้าก็ค่อยๆเริ่มซ้อมกันไปส่วนพวกรุ่นพี่แต่ละคนก็มีหน้าที่ดูลีลาการเล่นของแต่ละคนว่าตรงตาตรงใจพอที่จะผ่านเข้าไปเป็นตัวจริงกันบ้างรึเปล่า

"เจ ไอัเด็กนั่นที่เป็นเซ็ตเตอร์น่ะ ฝีมือใช้ได้เลยนะ ตอนมันเซ็ตกูว่าก็โอนะ"

"..."

สายตาผมหันไปจ้องมองไอ้เด็กนั่นที่กำลังเซ็ตบอลให้คนอื่นๆได้ซ้อมตบ ก็ถือว่าแค่พอใช้ได้ในระดับหนึ่งเท่านั้นเอง บอลที่ไอัเด็กนั่นเซ็ตผมว่ามือเซ็ตเตอร์โรงเรียนไหนก็ทำได้แหละ

"งั้นหรอ?"

ปี๊ดดดดดดดดด!!!

"ทุกคน! มาซ้อมตบเลยให้ไว! สปริงตัวให้ตรงจังหวะด้วยนะ! สายตาก็มองบอลให้ดีๆละ! ทราบ!?"

"ครับโค้ช!"

เมื่อคำสั่งของโค้ชบอกมาแบบนี้ทุกคนทั้งรุ่นพี่และรุ่นน้องก็พากันหยิบลูกบอลแล้วถือประจำตัวไว้แต่ละคนเพื่อส่งให้เซ็ตเตอร์ได้เซ็ตและพวกเราลองตบดู

"เกือบลืม แทมมาเป็นเซ็ตเตอร์ทีและเทลด้วยคนละแดนนะ ทุกคนที่เหลือก็พลัดกันลองตบนะ!"

"ครับ!"

ผมที่ถือลูกบอลไว้ในมือแล้วก็เดินไปต่อแถวเข้าคิวรอตบเหมือนคนอื่นๆผมที่เลือกเข้าแถวของไอ้เด็กนั่นที่เป็นมือเซ็ต โดยมีสายตาของโค้ชจ้องมองสังเกตทุกคนเป็นระยะๆ และมาถึงจังหวะที่มันถึงตาผมแล้วด้วย

คราวนี้ผมก็โยนลูกให้ไอ้เด็กนั่นเซ็ตให้

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยผมก็เตรียมการไปเข้าที่ของตัวเองพร้อมกับไอ้เด็กนั่นที่เซ็ตลูกมาให้ จังหวะนี้ผมเลยไม่รอช้าวิ่งก้าวสามจังหวะแล้วสปริงตัวตบมุมหัวเสาทันที

พรึ่บ!...ปุ้ง!

ฟึ่บ...

"..."

จังหวะที่มาได้ดีขนาดนี้แล้วแต่มันก็ยังน่าเสียดายอยู่ตรงที่ผมตบไปไม่ข้ามเน็ท ใช่แล้วละ...มันติดเน็ทอย่างจังเลยด้วยซํ้าไป ตัวผมเองก็ไม่ได้อยากจะไปคาดคั้นไอ้เด็กนั่นมาเลยปล่อยผ่านไป แล้วเดินไปเก็บลูกบอลของตัวเองต่อ

ผมรับรู้ได้ว่ามีสายตาหลายๆคู่จ้องมองมาที่ผมรวมถึงได้เด็กนั่นที่ดูจะทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนบื้ออยู่เฉยๆก่อนที่จะหันไปเซ็ตบอลใหม่ให้กับคนอื่นต่อไป

ปี๊ดดดด!!!

"ทุกคนมารวมตัวกันแดนนี้"

"..."

"ยืนหลังเส้นสนามไว้ ส่วนเจกับแทมสองคนมาเซ็ทแล้วตบให้ผมดูหน่อย"

"ครับ/ครับ"

"พร้อมแล้วเริ่มได้"

ตอนนี้ภายในสนามมีเพียงแค่ผมกับไอ้เด็กที่ชื่อแทมที่ต้องซ้อมเซ็ตตบ ส่วนพวกที่เหลือก็ได้แต่ยืนมองอยู่ห่างๆข้างขอบสนาม

ลูกวอลเล่ย์ที่อยู่ภายในมือผมก็ถูกผมโยนให้กับไอ้เด็กแทมนั่นก่อนที่มันจะเป็นคนเซ็ท มันเหมือนเดิมเป๊ะเลยในจังหวะที่ผมสปริงตัวตบ

พรึ่บ!...ปุ้ง!

...แต่ก็ติดตาข่าย 

"เอ่อ ลองอีกทีนะพี่"

"อืม"

ผมที่พยักหน้าให้กับมันก่อนจะเข้าไปประจับจุดที่เดิม ความร้อนระอุภายในตัวเริ่มทำให้เหงื่อเริ่มชุ่มไปตามลำตัวบวกกับความเครียดที่ผมเริ่มชักจะหงุดหงิด

พรึ่บ!...ปุ้งงง!

...ไม่ข้าม...

สีหน้าไอ้แทมดูไม่ดีอย่างเห็นได้ชัดรวมไปถึงผมด้วยเหมือนกัน สายตาเหล่าเพื่อนซี้เหมือนกำลังจะบอกให้ผมใจเย็นลง ส่วนโค้ชก็ยืนมองผมกับไอ้แทมอย่างนิ่งๆสายตาที่ไม่บ่งบอกอะไรเลย จนไอ้แทมมันไปเอาลูกมาใหม่แล้วบอกกับผม "อีกทีนะพี่" ผมพยักหน้ารับและสุดท้ายก็ต้องเดินกลับไปที่จุดเดิม

"ขอสูงกว่านี้อีก"

"โอเคๆ"

พอพยักหน้าเชิงว่าเป็นรู้กันไอ้แทมมันก็เริ่มเซ็ตบอลใหม่ให้ผม มันอาจจะสูงมากกว่าเดิมเพียงไม่กี่คืบ แต่คราวนี้ผมอาจจะตบข้ามผ่านไปก็ได้

พรึ่บ!...ปุ้งงงง!

ไม่ข้าม...

"ขออีกทีนึง"

"ได้พี่"

พรึ่บ!...ปุ้งงง!

ไม่ข้าม...

มันเป็นแบบนี้ซํ้าๆเดิมๆ...จนผมลองแบบนี้อยู่หลายลูกจนคนอื่นๆเริ่มพลางส่ายหน้าแล้วมองหน้ากัน ตบแล้วตบเล่ามันก็ไม่ข้ามสักลูกแบบที่ตั้งใจ เหงื่อที่เริ่มไหลและหยดลงเสื้ออย่างเห็นได้ชัดมาพร้อมกับอารมณ์ผมเองที่ชักจะหงุดหงิด

"ช่วยเซ็ทให้มันสูงกว่านี้อีกได้ป้ะ"

"มันก็สูงสุดๆของผมแล้วนะ พี่จะเอาสูงขนาดไหนอีก"

"ก็ใหม่มันสูงกว่าลูกที่ผ่านๆมาไง เอาใหม่!"

ผมที่ยอมเดินหันหลังกลับไปจุดเดิมของตัวเองก่อนที่ไอ้แทมจะหน้าเสียไปแล้วค่อยๆกลับมาเซ็ตลูกต่อให้ผม คราวนี้สนามก็ดูเงียบลงฉับพลันทุกๆอย่างตกอยู่ในความเงียบไปโดยปริยาย 

เมื่อได้สติแล้วกับจังหวะไอ้เด็กแทมนั่นก็เซ็ตลูกให้ผมอีกครั้ง

พรึ่บ...ปุ้งง!!!

ไม่ต่างจากเมื่อกี้เลย...

หมับ! ปุ้งง!!!

ลูกที่มันติดตาข่ายแล้วก็กระเด้งกลับมาหาผม จังหวะนั้นผมก็จับลูกบอลแล้วหยิบมันขึ้นมาก่อนจะทุ่มกับลงกับพื้นสนามจนมันดังสนั่นไปทั่ว 

สายตาทุกคู่ดูตกตลึงที่ผมทำแบบนี้ส่วนไอ้เด็กแทมนั่นก็คิ้วขมวดแล้วมองหน้าผมด้วยความไม่เข้าใจอย่างเห็นได้ชัด

ปี๊ด!!!

"เจควบคุมสติหน่อย"

"เห็นๆกันอยู่แล้วนะครับโค้ช มันไม่ได้เลยสักลูก"

ผมพูดขึ้นก่อนจะยกมือปาดเหงื่อของตัวเองออกอย่างไม่สบอารมณ์พลางมองหน้าไอ้เด็กแทมนั่นที่ดูจะไม่พอใจผมเหมือนกันก่อนจะหันไปพูดกับโค้ชเหมือนกัน

"ผมก็เซ็ตสูงเท่าที่ผมจะทำได้แล้วนะครับ"

"แต่มันยังไม่สูงพอไง"

"เห้ยพี่ จะให้มันสูงขนาดไหน คนอื่นๆก็ยังตบลูกที่ผมเซ็ตแบบไม่มีปัญหา มีแต่พี่ป้ะที่มีปัญหากับผม"

"เออใช่! ก็เซ็ตไม่สูงพอเท่าที่จะตบได้ เซ็ตลูกตํ่ามาขนาดนี้บอกว่าสูง ในสนามจริงมันติดบล็อคตั้งแต่ลูกแรกแล้ว!"

"พี่อคติกับผมเองเปล่าวะ.."

"พอทั้งคู่! หยุดเถียงกันได้แล้ว ผมขอสั่งให้ทั้งสองคนไปทำความเข้าใจกันมาใหม่ พรุ่งนี้ผมจะดูอีกครั้ง! ตอนนี้แยกย้ายกลับกันซะ! ทราบ!?"

"ครับโค้ช"

"ครับ"

ผมที่พลางจ้องเขม็งใส่ไอ้เด็กนั่นที่จ้อฃมาพอๆกันเมื่อโค้ชสั่งให้แยกย้ายได้พวกเพื่อนๆผมมันก็ต่างเข้ามาวิ่งดึงตัวผมออกนอกสนามและให้ห่างจากไอ้เด็กนั่นทันทีเกรงว่าอาจจะได้มีมวยให้ดูต่อแทน...
















​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}