เขียน'สือ

ยินดีต้อนรับ 'ซือซือ' ที่น่ารักของเราทุกคน #ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนทุกรูปแบบนะคะ #ด้วยรัก

เขยช่างไฟสะใภ้ช่างยนต์ #44

ชื่อตอน : เขยช่างไฟสะใภ้ช่างยนต์ #44

คำค้น : พอร์ชโซ่ วายเด็กช่าง เขียนสือ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.1k

ความคิดเห็น : 37

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ธ.ค. 2561 19:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เขยช่างไฟสะใภ้ช่างยนต์ #44
แบบอักษร

เขยช่างไฟสะใภ้ช่างยนต์

{44}




            หลังจากที่ทานอาหารเสร็จแล้วเสี่ยใหญ่ก็พาลูกหลานและภรรยามาแวะเดินย่อยอาหารที่ห้างขนาดใหญ่ที่เพิ่งจะสร้างเสร็จไม่นาน เพราะอยู่ระหว่างทางกลับบ้านพอดี


            “เอากลิ่นนี้ด้วยฮะ น้องซนชอบ พี่มณีก็ต้องชอบ” จอมซนยื่นแชมพูอาบน้ำแมวขวดสีม่วงให้โซ่ดูหลังจากที่แอบดมกลิ่นดูแล้วชอบ…หอมสดชื่น


            ‘ไว้พรุ่งนี้น้องซนชวนพี่ม**ณีไปลองแชมพูอาบน้ำใหม่ในอ่างอีกดีกว่า…คึคึ’

            เด็กแสบยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะคิกคักให้กับความคิดแสบๆ ซนๆ ของตนเองเงียบๆ คนเดียวโดยไม่ได้รู้เลยว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตาของพ่อจ๋าที่ยืนอยู่ไม่ไกล


            “คงไม่ได้คิดที่จะแอบพ่อไปเล่นน้ำกับพี่มณีอีกใช่ไหมน้องซน” โซ่หรี่ตาถามอย่างจับผิดทำเอาเด็กแสบที่แอบวางแผนทำเรื่องซนๆ ถึงกับสะดุ้งหน้าตาตื่น เพราะก่อนหน้านี้ก็โดนโซ่เตือนมาแล้วว่าไม่ควรจะใช้ครีมอาบน้ำคนอาบน้ำให้พี่มณีถึงแม้ว่าจะมีแชมพูอาบน้ำแมวผสมอยู่อีกครึ่งก็ตาม เพราะมันไม่ดีต่อขนและผิวหนังของแมวอย่างพี่มณี


            “เปล๊า…น้องซนเปล่าคิดนะฮะ” รีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธเสียงสูง


            “ปากบอกไม่คิดแต่สายตาเอ็งสารภาพออกมาหมดแล้วไอ้แสบเอ้ย”


            “เง้อ…”


            ทิ้งระเบิดเสร็จแล้วพอร์ชก็เดินจากไป เหลือไว้แต่จอมซนคนแสบกระพริบตาปริบๆ ส่งยิ้มแหยให้พ่อจ๋าอย่างออดอ้อน


            “ไม่ต้องมาเง้อง้าเลยไอ้ตัวแสบ บอกไว้ก่อนเลยว่าพ่อไม่ใจอ่อนให้หรอก เห็นขัดคำสั่งเมื่อไหร่โดนตีเมื่อนั้น”


            “รับทราบฮะ!”


            โซ่พูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนที่จะพากันกอดคอลากจอมซนไปเลือกซื้อของต่อ โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าไอ้เด็กแสบที่ตกปากรับคำตนเองอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะไม่ซนนั้นกำลังวางแผนป่วนทั้งคนทั้งแมวอยู่ในใจอย่างนึกสนุกแบบสุดๆ


            ‘อืม…พ่อจ๋าเห็นน้องซนจะโดนตี แต่…ถ้าพ่อจ๋าไม่เห็นน้องซนก็สบาย…ลั้ลลา~’

            “ป๋ากับแม่ล่ะ” โซ่เอ่ยถามเมื่อเห็นว่าพอร์ชเดินมาคนเดียวโดยไร้เงาพ่อแม่ของเจ้าตัวอย่างก่อนหน้าที่เขากับจอมซนจะแยกตัวออกมาเพราะเจ้าตัวแสบเกิดอาการอยากได้อุปกรณ์วาดรูประบายสีขึ้นมา ซึ่งแน่นอนว่าคนอาร์ตสุดขั้วอย่างโซ่ไม่มีทางปฏิเสธแน่นอนเพราะตัวเขาเองก็กำลังอยากได้กระดาษวาดรูปเพิ่มเหมือนกัน


            “ได้ของครบรึยัง เขาไปข้างในกันหมดแล้ว” พอร์ชหมายถึงโซนที่เป็นซุปเปอร์มาเก็ตเพราะเขาสามคนยังอยู่ตรงรอบนอกที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้า สินค้าไอทีและของหลอกเด็กมากมาย


            “ครบแล้ว ไปสิ” โซ่เลือกที่จะฝากของเอาไว้ที่ร้านก่อนที่จะพากันเดินเข้าไปสมทบกับสองสามีภรรยาที่กำลังเดินเลือกซื้อของอยู่ในโซนของสด


            “น้องซนอยากกินสเต็ก” หันไปกระพริบตาปริบๆ บอกพ่อจ๋าอย่างมีความหวังเมื่อหันไปเห็นปลาแซลมอนของโปรดวางเรียงอยู่ตรงหน้า


            “เดี๋ยวพรุ่งนี้พาไปกิน” พอร์ชเป็นฝ่ายพูดบอกออกมาเมื่อเห็นว่าคนรักยังคงนิ่งเฉย ส่วนไอ้ตัวเล็กก็กำลังทำท่าจะเบะปากพร้อมงอแง


            จะให้เขาทำให้จอมซนกินเหมือนอย่างที่โซ่กินก็คงจะเป็นไปไม่ได้ เพราะเขาไม่สันทัดกับอาหารฝรั่งจริงๆ กินได้ แต่ทำไม่เป็น ถ้าอาหารไทยก็ว่าไปอย่าง แบบนั้นไอ้พอร์ชสู้ไม่ถอยเพราะมั่นใจในรสมือที่ได้รับสืบทอดมาจากคนเป็นพ่ออีกที


            “น้องซนอยากกินแบบที่พ่อจ๋าทำ” เด็กน้อยส่ายหน้าปฏิเสธในทันที ซึ่งเป็นอะไรที่โซ่คิดไว้อยู่แล้วว่าจะได้คำตอบจะออกมาอีหรอบนี้


            “แต่…” พอร์ชกำลังจะช่วยอธิบายกับจอมซนว่าคนรักทำอาหารไม่เป็น แต่ถูกโซ่พูดขัดขึ้นมาเสียก่อน


            “เฮ้อ…ก็ได้ๆ น้องซนไปเลือกเลยอยากได้ชิ้นไหนก็ไปเลือกเลย แต่อย่าลืมหยิบให้ครบคนด้วยล่ะ”


            โซ่ปล่อยให้จอมซนได้มีอิสระในการเลือกปลาแซลมอนตามที่ต้องการโดยไม่ลืมที่จะย้ำเตือนให้หยิบไปให้ครบจำนวนคน ก่อนที่จะหันหลังกลับมาหาคนรักช้า ซึ่งพอร์เองก็ยืนกอดอกจ้องมองมาอยู่ก่อนแล้ว


            “หมายความว่ายังไง? ไหนบอกว่าทำอาหารไม่เป็น” พอร์ชเอ่ยถามเสียงเรียบ


            “ก็ไม่ยังไง ไม่ได้ตั้งใจจะโกหก แค่อยากอ้อนมึงทำให้กินเท่านั้นเอง” มาถึงตรงนี้แล้วผู้ร้ายอย่างเขาจะทำอะไรได้นอกจากสารภาพไปตามตรง ถึงมันจะหน้าอายไปหน่อยก็ตามที่ต้องเปิดปากยอมรับว่าที่โกหกไปทั้งหมดนั้นก็แค่อยากจะ ‘อ้อน’ คนรักเท่านั้นเอง


            “กูว่ามันถึงเวลาที่เราจะต้องเปิดอกคุยกันแบบจริงๆ จังๆ แล้วล่ะโซ่ ไม่อย่างนั้นก็จะเหมือนเดิม จมอยู่ที่เดิม ไปไม่ถึงไหนสักทีทั้งที่เราก็คบกันมาจะสองปีแล้วแท้ๆ”


            พอร์ชไม่ได้ตั้งใจจะกดดันหรืออยากจะรื้อฟื้นอดีตที่ไม่น่าจดจำของคนรักหรอกนะ แต่ถ้าไม่พูดไม่คุยไม่เปิดใจถามกันสักทีมันก็จะเป็นอย่างนี้ไปเรื่อยๆ ตัวเขาเองก็ต้องติดอยู่ในวังวนของคนไม่รู้เรื่อง จึงไม่เข้าใจและไม่สามารถปกป้องความรู้สึกของคนรักได้แบบเต็มร้อยสักที


            “อืม” พยักหน้าตอบตกลงอย่างไม่มีเงื่อนไขแม้จะรู้สึกหนักใจอยู่มากก็ตามที


            “ไม่ต้องคิดมาก ไม่ได้ว่าอะไร กูแค่อยากรักมึงให้เต็มร้อยอย่างที่ควรจะเป็นเท่านั้นเอง”

            พอร์ชพูดบอกให้คนรักคลายกังวลเมื่อเห็นว่าโซ่เริ่มจมไปกับความคิดของตัวเองจนนิ่งไปเหมือนกับช่วงแรกๆ ที่ได้รู้จักกัน เฉยชาเสียจนเขาต้องตั้งฉายาให้ว่า ‘ไอ้นิ่ง’


            “น้องซนนอนกับพี่มณีก่อนนะ ป๋ากับพ่อจ๋าจะไปทำงานข้างล่าง” พูดบอกพร้อมกับส่งตัวพี่มณีให้เป็นตัวประกัน ก่อนจะรีบชิ่งหนีออกมาดักคนรักอยู่หน้าห้องเมื่อเจ้าเด็กแสบยอมรับปากและลากพี่มณีไปฟัดแต่โดยดี


            หมับ!


            โซ่สะดุ้งตกใจจนเกือบจะฟันศอกใส่พอร์ชที่ยืนกอดอยู่ด้านหลัง แต่ดีที่พอร์ชรู้ทันคว้าแขนคนรักไว้ก่อนที่ศอกจะเสียบเข้าที่เป้าตา


            “อะไร?” โซ่ขมวดคิ้วถามหลังจากถูกพอร์ชแบกลงมาชั้นสามก่อนที่จะปล่อยลงเมื่อเขาทั้งคู่เข้ามาอยู่ในห้องของออดี้ที่โซ่มีโอกาสได้เข้ามาครั้งเดียวเมื่อครั้งที่ต้องมาดูอาการเจ็บป่วยของเจ้าของห้องในคราวนั้น


            “อยากกอดเมีย แต่มีลูกอยู่ในห้อง จะให้เข้าไปทำในห้องน้ำเหมือนครั้งที่แล้วก็ไม่สุดเพราะไม่ได้ยินเสียงมึง” สารภาพบาปออกมาตามตรงอย่างไม่อายปากตามสไตล์เด็กช่างโคตรแมนหลังจากที่ต้องอึดอัดมานาน


            เพราะก่อนที่จอมซนจะมาพวกเขาก็ ‘กอด’ กันอยู่ทุกคืน แต่พอมีจอมซนเข้ามาอยู่ด้วยอะไรมันก็ขัดไปหมด จากที่มีบ่อยก็เปลี่ยนเป็นนานๆ ถี่ แถมยังได้ไม่เต็มที่เพราะโซ่ชอบกลั้นเสียงคราง กลัวว่าหลานจะได้ยิน แต่จะไปโทษหลานก็ไม่ได้ ต้องโทษ ‘ไอ้ลูกชาย’ ที่โคตรจะรักดีของเขานี่สิที่มันเอาแต่ตั้งตรงเคารพธงชาติร้องเรียกหาถ้ำอุ่นๆ ของแม่มันอยู่ทุกวัน


            “ไหนบอกว่ามีเรื่องจะคุย” เอ่ยถามพลางเหลือบสายตามองต่ำลงเมื่อรู้สึกถึงตัวตนของคนรักยามที่อีกคนบดเบียดร่างกายเข้าสัมผัสกันอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ทำเอาโซ่ถึงกับสั่น แต่ก็หาใช่เรื่องที่พอร์ชจะต้องกังวลเพราะไอ้อาการสั่นที่ว่าของโซ่นี้มันไม่ได้เกิดจากความหวาดกลัว


            เพราะแววตาวาววับเป็นประกายของคนรักมันบอกกับพอร์ชออกมาอย่างหมดเปลือกว่าเขากำลังทำให้เจ้าตัวเจ้าตัวกำลัง ‘สนุก’ และ ‘ถูกใจ’ แบบอย่างถึงที่สุดเลยล่ะ


            “ก็คุยไง”


            “อะ!”


            “คุยกันไปกอดกันไปเพลินดีออก”


            โซ่หลุดร้องออกมาเมื่อถูกคนรักอุ้มลงไปฟาดกับเตียงอย่างแรงแบบไม่ทันให้ตั้งตัว ก่อนที่จะทิ้งตัวทาบทับลงมา


            สายตาคมจ้องมองลงมาอย่างเจ้าเล่ห์ทำเหมือนเสือหิวที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ แต่ขอโทษเถอะ พอดีโซ่ไม่ใช่กระต่ายน้อยที่จะหวาดกลัวเสียจนตัวสั่นหรือจะนอนนิ่งอย่างสิ้นหวังรอให้เสือร้ายขย้ำอยู่ฝ่ายเดียว


            “เริ่มจากเรื่องไหนก่อนดีล่ะ?” โซ่พลิกตัวกลับขึ้นบนกลายมาเป็นฝ่ายคุมเกมแทน


            มือเรียวไร้ไปตามสาบเสื้อของคนรักเหมือนจะใจเย็น เพียงชั่วพริบตาทุกอย่างก็เปลี่ยนไป สาบเสื้อถูกฉีกขาด กระดุมหลุดกระเด็นไปคนละทิศละทาง แต่เจ้าของเสื้อก็หาได้ใส่ใจที่เสื้อตัวโปรดพังยับเยิน เพราะใบหน้าโน้มลงมาหานั้นน่าสนใจกว่าทุกสิ่ง


            “อา…เอาตั้งแต่เกิดเลยเป็นไง” พอร์ชถึงกับหลุดครางออกมาอย่างถูกใจเมื่อคนรักที่อยู่ด้านบนกำลังบดคลึงลูกชายคนแรกของเขาด้วยก้นแน่นๆ ของเจ้าตัวในขณะเรากำลังต่อสู้กันด้วยริมฝีปากและลิ้นร้อนอย่างดุเดือดเลือดสาด


            “ก็ไม่มีอะไรมาก…อือ..กูก็แค่เกิดมาในครอบครัวที่คิดว่าสมบูรณ์แบบ แต่ก็ไม่ใช่ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่แม่มีผัวใหม่ แล้วก็เสือกไปเห็นตอนพ่ออึบอยู่กับลูกบุญธรรมตัวเอง คนที่กูคิดว่าจะเป็นที่พึ่งสุดท้ายได้ หลังจากที่เราสัญญาว่าจะเป็นพี่น้องกันตลอดไป…อา กดลึกๆ อืม~”


            ร้องบอกให้คนรักที่ทำตัวเป็นปลาหมึกเลื้อยมือเข้าไปคลึงเล่นอยู่ตรงปากทางช่องรักของตนเองอย่างเพลิดเพลิน รู้ตัวอีกทีทั้งเขาและพอร์ชก็ร่างกายเปลือยเปล่าอยู่ในชุดวันเกิดทั้งคู่


            มือไวสมเป็นไอ้หมาพอร์ชจริงๆ

            “แล้ว?” พยักหน้าตอบรับเป็นเชิงบอกให้คนรักพูดต่อ ก่อนที่จะขยับตัวไปนั่งพิงหัวเตียงโดยที่มีโซ่เลื้อยอยู่บนร่างกายไม่ห่าง


            “หลังจากนั้นแม่ก็ลากกูไปทิ้งที่บ้านตา ยื่นฟ้องหย่า กดดันให้พ่อกูส่งเสียค่าเลี้ยงดูตามที่ลูกอย่างกูมีสิทธิ์ เพราะรู้ตัวว่าสู้เรื่องพ่อกูมีชู้ไม่ได้ ในเมื่อแสนดีมันไม่ใช่ลูกน้องกู แต่เสือกหลอกให้พ่อกูเลี้ยงมาได้ตั้งหลายปี ส่วนตัวเองกับลูกก็ไปอยู่กับผัวใหม่ที่กรุงเทพฯ เพิ่งจะกลับมาได้ไม่ถึงสองปีหรอก อ่า…เอาเข้าเลยเถอะ ไม่ต้องขยายแม่งแล้ว! อื้อ!”


            คนใจร้อนถึงกับสะดุ้งเมื่อจู่ๆ ไอ้คนข้างล่างก็เสือกใจดียัดลูกชายมันเข้ามาตามคำของอย่างที่ไม่บอกไม่กล่าวไม่รอให้เข้าตั้งตัว แทนที่จะดื้อเตรียมพร้อมขยายช่องทางให้เขาด้วยนิ้วที่มาพร้อมกับเจลหล่อลื่นอย่างทุกที ด้วยเหตุผลข้ออ้างโง่ๆ ที่ว่าไม่อยากให้เจ็บตัว


            แต่ของโทษเถอะครับ ถ้าป๋าจะรักมึงมากจนให้มาอลังการขนาดนี้มึงไม่ต้องกลัวกูเจ็บหรอก เพราะระบมจนชินแล้ว!


            “สมน้ำหน้าอยากดื้อดีนัก อา...อยากสู้ก็สู้ไป…อือ...สู้แบบนี้กูชอบอยู่แล้ว อืม~” จับอีกฝ่ายหมุนตัวหันหลังเกาะหัวเตียงแล้วฟาดฝ่ามือลงไปที่ก้นกลมจนขึ้นลอยด้วยความหมั่นเขี้ยวที่อีกฝ่ายต่อต้านเขาด้วยการขมิบสู้ ซึ่งเป็นอะไรที่ไอ้พอร์ชชอบมากถึงมากที่สุด


            “แล้วหลังจากนั้นล่ะ” เปิดปากเอ่ยถามอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่ก้มหน้ากัดหมอนกลั้นเสียงครางหลังจากที่ลื่นไถลลงมาจากของเถียง


            “ไม่มีไร อื้อ! ตอนทวดยังอยู่ก็แค่ฝึกมวย ทวดตายก็เริ่มช่วยตาทำงานในค่ายดูแลนักมวย ช่วยยายเลี้ยงไอ้จุก พอขึ้นมัธยมก็ออกไปหาพาร์ทไทมทำ อะ…อะ…จะร้านไก่ทอด ร้านพิซซ่า ร้านไอศกรีมหรือร้านชาบูกูก็เก็บเวลมาหมดแล้ว อื้ออ…พอร์ช!” ดวงตาฉ่ำเยิ้มเอี้ยวหน้าหันกลับไปมองตาคนรักว่าจะรู้สึกอย่างไรในยามที่ได้ฟังเรื่องราวในอดีตของตนเอง จนเผลอขยับตัวหมุนสะโพกตอบรับเข้าหากายแกร่งของคนรักอย่างลืมตัวเมื่ออีกฝ่ายส่งยิ้มหวานกลับมาให้จนสายตาของโซ่เริ่มพร่ามัว


รอยยิ้มหวานเยิ้มหยดย้อยที่มาพร้อมสายตาอบอุ่นซึ่งมีเพียงเขาคนเดียวที่จะได้รับมัน

            “ได้ข่าวว่าสาวเยอะ!” ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลใดระหว่างความหึงกับแค่หงุดหงิดเมื่อเผลอจินตนาการคิดภาพคนรักกำลังร่วมรักกับใครหลายคนในอดีตพอร์ชถึงรุนแรงขึ้นมา


            จับโซ่หมุนหน้ากับมาหาตนเองทั้งที่ส่วนร่างยังเชื่อมต่อติดกัน กระแทกกระทั้นสะโพกระรัวจนทำให้เตียงสั่นสะเทือนกระแทกกับผนังห้องจนได้ยินเสียงเอี๊ยดอ๊าดตึงตังดังลั่นห้อง


            “ฮะ…อึก…แค่อยากรู้ก็เลยลอง แต่ตอนนี้กูมีแค่มึงนะพอร์ช อ๊ะ อ๊ะ อื้อ~” ความจริงแล้วโซ่ไม่ใช่คนกลัวแฟน ยิ่งกับพอร์ชที่เป็นฝ่ายยอมเขามาตลอดตั้งแต่แรกเริ่มยิ่งแล้วใหญ่ แต่ที่รีบตอบออกไปอย่างแก้ตัวเหมือนกลัวความผิดทั้งที่ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นก็ได้ นอกเสียจากว่าเขาจะเป็นห่วงความรู้สึกของพอร์ชมากหรือบางทีเขาอาจจะเริ่มเกรงใจคนรักอย่างที่เจ้าตัว ‘เกรงใจ’ เขามาตลอดก็เท่านั้นเอง


ไม่ได้เกิดอาการ ‘กลัวผัวเฉียบพลัน’ อย่างที่ใครเข้าใจหรอกนะ!

            “อือ…เข้าใจก็ได้ แต่…”


            “…..”


            “ออนท็อปให้พี่อีกรอบนะ แล้วพี่จะเป็นผัวที่ดีของเมียตลอดไป”


            พอร์ชทิ้งตัวลงให้คนรักเป็นฝ่ายคุมเกมอีกครั้งหลังจากตนเองเริ่มล้าจากการโหมทำรักสิบกระบวนท่ารอบแรกกับคนรักอย่างหนักหนวง แต่ไอ้ลูกชายคนกลางตัวเสือกทำตัวคึกคักไม่ยอมหลับไม่ยอมนอน ผงกหัวงึกงักร้องหาถ้ำแม่มันยิกๆ


            “อืม…อย่างนั้นแหละ แม่อีมณีเก่งที่สุด อ่า…”


            อย่าคิดว่านั้นคือเสียงครางแห่งความสุขครั้งสุดท้ายของคืนนี้ เพราะหลังจากที่ได้รับการปรนนิบัติพร้อมนอนพักชมวิววาบหวิวอันเย้ายวนยามคนรักกัดปากกลั้นเสียงครางจนหายเหนื่อยแล้ว หลังจากนั้นโซ่ก็ไม่จำเป็นต้องกลั้นเสียงครางอีกเลย เพราะพอร์ชลุกขึ้นมาจัดหนักจัดเต็มจนโซ่ต้องหายใจทางปาก รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียงร้องไห้ของจอมซนที่กำลังเดินผ่านหน้าห้องของออดี้ลงไปข้างล่าง เพราะตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอใคร


ล่อกูยันเช้าเลยนะไอ้พอร์ช...ไอ้หมาหื่น!



TBC.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}