Iiiiiiiloma

ชอบกดไลค์ ใช่กดติดตาม คอมเมนต์ให้กำลังใจไรท์กันได้นะคะ 💗

ตอนที่31 รินนารี่

ชื่อตอน : ตอนที่31 รินนารี่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ธ.ค. 2561 17:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่31 รินนารี่
แบบอักษร

หลังจากไปตรวจครรภ์เสร็จออดี้ที่เห็นรูปผลอัลตร้าซาวน์​ลงในไอจีก็รีบโทรไปหาเธอทันที เขาอยากแสดงความยินดีร่วมกับเธอโดยการส่งเครื่องบินส่วนตัวจากลาสเวกัส รัฐเนวาดา ไปถึงรัฐเวอร์จิเนียที่เธออาศัยอยู่เพื่อรับเธอมากินข้าวที่ร้านอาหารไทยLemongrass ซึ่งมีชื่อเสียงในบ่อนคาสิโนย่านนั้น 

เขาไม่ปฏิเสธเลยว่าเขานั้นอยากจะคอยดูแลหญิงสาวสุดแกร่งคนนี้มากแค่ไหน เพียงรอแค่เธอจะหันมามีใจให้เขาบ้าง เขาก็พร้อมแม้ว่าเธอจะผ่านอะไรมามากมายก็ตามแต่สำหรับเขาเธอคือสาวผู้มีค่าที่สุดคนหนึ่งไม่ต่างจากเดิม  

"คิดยังไงถึงลงทุนพาฉันมาจากเวอร์จิเนียคะ?"

"ผมอยากให้คุณได้ทานอาหารอร่อยๆดูบ้างเผื่อคุณจะชอบอาหารไทย"

ใบหน้าหล่อทะเล้นของออดี้กล่าวพร้อมส่งยิ้มหวานให้เธอ เขาช่างเป็นผู้ชายที่มากเสน่ห์จนบางทีร่างบางก็แอบหวั่นไหวไปเหมือนกัน ร่างสูงยื่นแขนให้เธอเกาะเกี่ยวเขาได้อย่างรู้งาน 

ตอนนี้ท้องของหญิงสาวเริ่มใหญ่จนเห็นได้ชัดมากแล้ว เธอจึงเลือกสวมเสื้อผ้าที่เน้นแบ่งช่วงอกและหน้าท้องให้เห็นชัดๆ ทำให้เธอดูสวย เซ็กซี่ และคงเป็นความโชคดีของเธอเพราะมีแค่หน้าท้องเท่านั้นที่ใหญ่โตแต่แขนขาของเธอยังคงสุขภาพดีตามฉบับสาวดูแลสุขภาพแม้ว่าเธอจะตั้งครรภ์ก็ตาม รองเท้าที่เธอใส่ก็เป็นเพียงรองเท้าลำลองธรรมดาไม่ได้เสริมส้นแต่อย่างใด

เมื่อเดินมาถึงที่ร้านอาหาร ร่างสูงก็วิ่งมาเลื่อนเก้าอี้ให้สาวเจ้าก่อนที่ตัวเองจะไปเลื่อนโต๊ะนั่งเอง บริกรชายวิ่งเข้ามาวางเมนูและหยิบกระดาษขึ้นมาจดออเดอร์อย่างรู้งาน ส่วนโซเฟียและออดี้ต่างก็เปิดเมนูและเลือกอาหารที่อยากจะทาน

"อืม...ขอเป็นต้มยำกุ้งกับข้าวสวยก็แล้วกันค่ะ"

"คุณสั่งน้อยจัง"

"ฉันไม่ค่อยชินกับอาหารไทยค่ะ แต่พอรู้บ้างว่าต้มยำกุ้งนี่แหล่ะเมนูเด็ด"

"ฮ่าๆ คุณคิดว่ามีแค่นี้หรอที่เด็ด?" ดวงตาสีฟ้ามองเธออย่างขบขัน ลักยิ้มของเขามักจะปรากฎเมื่อเขายิ้มเสมอ

"กะ...ก็ฉันไม่เคยมาทานที่นี่นี่นะ" ร่างบางตะกุกตะกักตอบพร้อมกับหยิบน้ำเปล่ามาดื่มแก้เขิน 

"งั้นเดี๋ยวผมสั่งมาให้คุณลองแล้วกัน น้อง! พี่ขอส้มตำไม่ต้องใส่ปลาร้า เอาไก่ย่างมากับขนมจีน อ้อ เอาลาภมาด้วยนะ" เขาเอ่ยสั่งอย่างคล่องแคล้วจนร่างบางแอบตกใจที่เขาดูคุ้นชินกับมันเสียเหลือเกิน

และแล้วไม่นานอาหารก็ถูกเสริฟบนโต๊ะอย่างหลากตา หญิงสาวรู้สึกว่าอาหารตรงหน้ามันคงเผ็ด แซ่บ ซี๊ดขนาดไหน เธอต้องแอบกลืนน้ำลายเพราะอาหารตรงหน้ามันช่างน่ากินเสียเหลือเกิน 

"ทานเลยครับ คุณโซเฟียรับรองว่าคุณต้องถูกใจแน่ๆ โดยเฉพาะส้มตำ" เขาว่าพลางใช้ช้อนซ้อมตักส้มตำมาวางไว้บนจานของเธอ หญิงสาวมองมันอย่างแหยงๆเพราะเธอไม่เคยรับประทานมันมาก่อน แต่ไหนๆก็มาทั้งที ลองดูมันสักตั้ง!

"หืม...! อร่อยมาก อ่าห์แต่เผ็ด" ร่างบางรีบคว้าแก้วน้ำไปกระดกน้ำหวังดับความเผ็ดที่ติดอยู่ที่ลิ้นของเธอให้ดับไปแต่ก็ยังไม่คลายเผ็ด

"ฮ่าๆ คุณเผ็ดขนาดนั้นเลยหรอ? หน้าแดงเชียวไหวมั้ย?"

"ไหว ซื๊ดดดด มันอร่อยมาก" 

ถึงจะเผ็ดแต่เธอกลับรู้สึกดีเมื่อทานเข้าไป รู้สึกสดชื่นอย่างบอกไปถูก เธอรู้สึกถูกปากมันอย่างแรงจนหยุดกินไม่ได้ ปล่อยให้น้ำหูน้ำตาไหลอยู่อย่างนั้น ช้อนก็พลันตักกินแต่ส้มตำเรื่อยๆจนหมด 

"ฮ่าๆ ถูกใจคุณขนาดนั้นเลยหรอ?"

"สุดยอดมากออดี้ ฉันไม่เคยรู้สึกทานอาหารแล้วมีชีวิตชีวาขนาดนี้" ร่างบางกระดกน้ำรัวๆไล่ความเผ็ด ก่อนจะเริ่มตักอย่างอื่นทานต่อเรื่อยๆและก็พบว่าอาหารแทบทุกอย่างบนโต๊ะมันช่างมีรสชาติแห่งความมีชีวิตชีวาซาบซ่าขนาดนี้ ทั้งเปรี้ยว เผ็ด เค็มแต่โดยรวมๆเธอมันวิเศษมาก 

จนสุดท้ายอาหารกว่า70% ที่สั่งมาถูกเธอจับยัดลงกระเพาะโดยมีออดี้นั่งขำกับความแอบหลุดมาดนางพญาของเธอ เขาไม่บ่นไม่แซวอะไร ได้แต่ขบขันมองดูราวกับเอ็นดู 

"อิ่มมั้ย?" ออดี้ถาม

"ค่ะ อิ่มมากเลย ต้องขอบคุณ คุณมากเลยนะที่ชวนฉันออกมาทานอะไรแบบนี้"

"หึ ไม่ต้องขอบคุณผมหรอก อะไรที่ทำให้คุณพอใจผมก็ยินดีทำให้ทั้งนั้นแหล่ะ"

"เอ่อ..."

ร่างบางรู้สึกแปลกๆกับตัวเอง เธอพอดูออกว่าออดี้รู้สึกยังไงกับตัวเธอ เขาเป้นผู้ชายเพียงไม่กี่คนที่เธออยู่ด้วยแล้วรู้สึกสบายใจ เธอไม่นึกรังเกียจเขาแม้แต่น้อยเลย กลับกันเธอรู้สึกสนุกและเพลิดเพลินไปกับเขาเสียมากกว่าด้วยซ้ำ นึกแล้วเธอก็เสียดายหากเธอรักกับผู้ชายคนนี้ชีวิตเธอจะเป็นยังไงกัน

"ฉันขอตัวไปล้างมือก่อนนะ พอดีกินไก่แล้วมือเลอะ"ร่างบางรีบตัดบทก่อนจะเดินออกจากเก้าอี้ไป 


โซเฟียยืนล้างมืออยู่ในห้องน้ำพลางนึกถึงคำพูด สีหน้า และแววตาของออดี้ เธอรู้สึกว่าเขาจริงจังกับเธอและเธอก็ไม่ได้นึกรังเกียจเขา เขาก็เป็นผู้ชายที่ดีคนนึงเพียงแต่ธุรกิจของเขาคือการทำบ่อนคาสิโนซึ่งค่อนข้างเป็นธุรกิจสีเทาเลย ที่ผ่านมาเขาคอยเป็นกำลังใจให้เธอ เป็นเพื่อนคุยมาตลอดและที่สำคัญเขาดูไม่ได้นึกรังเกียจเธอหรืออยากได้ทรัพย์สมบัติเธอแม้แต่ครั้งเดียว ขนาดพวกพี่ชายของเธอยังมองว่าเขาผ่านเลย เธอควรจะให้โอกาสเขาดีมั้ย? 

"ฮึก!! อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะได้โปรด" เสียงของผู้หญิงกรีดร้องมาจากด้านนอกห้องน้ำตรงทางเดิน ทำเอาร่างบางหลุดออกจากภวังค์รีบเดินตามเสียงนั้นไป

"แก! นังไพร่แกทำให้ชุดราคาแพงของฉันต้องเปื้อนแกต้องชดใช้!" เสียงเล็กๆของอีกคนหนึ่งมันช่างคุ้นหูเธอนัก ร่างบางจึงรีบสาวเท้าไปให้ถึงจุดเกิดเหตุ

"เดี๋ยวฉันจะชดใช้ให้นะคะ แต่อย่าทำอะไรฉันเลยฮือๆ" อีกเสียงหนึ่งก็คุ้น

เพี้ยะ! เพี้ยะ!

"โอ้ยยยย ฮือออ ขอร้องอย่าทำอะไรฉันเลยนะคะฮืออ ฉันผิดไปแล้ว"

ร่างบางมาจนถึงที่เกิดเหตุก็เห็นร่างเพรียวบางที่คุ้นตากำลังกระชากผมสีดำขลับของผู้หญิงอีกคนที่นั่งกองอยู่ที่พื้นยกมือขึ้นเหมือนกำลังร้องขอความเมตตา ใบหน้าสวยของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยรอยฝ่ามือทั้งห้า มุมปากบวมเจ่อและมีเลือดไหล ดวงตาและแก้มมีน้ำตาไหลออกมาจนเปรอะเปื้อน 

"รินนารี่!" ร่างบางเอ่ยเรียกสาวเจ้าที่กำลังโดนหญิงอีกคนกระทำ

"คุณโซเฟีย!" สาวเจ้าของชื่อเอ่ยชื่อร่างบางและส่งสายตาหาเธอเป็นการขอความช่วยเหลือ

"ปล่อยยัยนั่นนะบริทนี่ย์!!" โซเฟียมองอีกฝ่ายที่ทำร้ายสาวตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง 

แต่ตอนนี้เหมือนเธอจะไม่ค่อยกลัวโซเฟียเหมือนก่อนเพราะหน้าท้องที่โตจนโย้อย่างเห็นได้ชัดเป็นสิ่งยืนยันว่าเธอไม่สามารถสู้อะไรหล่อนได้ในตอนนี้ อีกฝ่ายมองเธออย่างเย้ยหยัน

"แกกล้าดียังไงมาสั่งฉัน!"

"ฉันบอกให้ปล่อยไม่ได้ยินรึไง!?" โซเฟียแผดเสียงดังขึ้น ดวงตาสีฮาเซลจ้องมองไปอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว แม้ลึกๆเธอไม่อยากจะหาเรื่องใส่ตัว แต่ก็อดสงสารหญิงตรงหน้าไม่ได้ 

บริทนี่ย์ที่กำลังกำผมอยู่ก็สะบัดมือออกจากผมนั้นจนหญิงสาวหัวแทบคะมำไปกับพื้น 

"ฮืออ คุณโซเฟีย ขอบคุณนะคะที่ช่วยรินไว้อีกครั้ง"

"ไม่เป็นไร ลุกเถอะ"

ร่างบางพยายามพยุงแขนให้หญิงที่บอบช้ำลุกขึ้น แต่ก็ถูกปลายเท้าของหญิงอีกคนถีบเข้าให้บริเวณสะโพกจนเธอเซถลาไปชนกับโซเฟียจนล้มลงทั้งคู่

"นี่ถือว่าเป็นการเอาคืนที่ทำชุดฉันเลอะ อีขยะ!" 

พูดปุ๊ปหล่อนก็สะบัดตูดพาตัวเองออกไปจากบริเวณนั้นปล่อยให้คนบอบช้ำกับหญิงท้องโตนอนกองอยู่กับพื้น 

"ขอโทษนะคะ ฮึก! คุณโซเฟียที่ทำให้คุณต้องมาเดือดร้อนเป็นครั้งที่สอง" ร่างบางของอีกฝ่ายกำลังพยายามลุกขึ้นมาเพื่อตั้งร่างของคนท้องโตให้ลุกขึ้นนั่งยังดี 

"ไม่เป็นไรหรอก ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้? แล้วเคนหล่ะไปไหน?" 

"เคนอยู่อยู่กับพี่เลี้ยงน่ะค่ะ ส่วนฉันมาทำงานที่ร้าน Lemongrass"

"อ่อ" 

โซเฟียที่ลุกนั่งได้แล้วก็พยายามจะลุกยืนให้ได้ เธอไม่ได้เจ็บปวดอะไรมากมายแต่ร่างกายมันหนักขึ้นเพราะมีเด็กอยู่ในท้องถึงสองคนทำให้เธอเคลื่อนไหวไม่ค่อยสะดวก รินนารี่จึงเป็นฝ่ายช่วยพยุงเธอขึ้นมาจากพื้นให้ แต่เพราะด้วยน้ำหนักที่มากทำให้โซเฟียทรงตัวไม่อยู่นักจึงทำให้รินนารี่ที่เป็นฝ่ายช่วยพยุงเธอล้มลงไปเพราะตัวเธอเองก็ยังเจ็บเข้าที่สะโพกที่ถูกถีบอยู่

"รินนารี่!!" เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยเรียกชื่อของหญิงสาวทำให้ทั้งคู่ต้องหันกลับไปมองที่ต้นเสียงพบว่าเสียงนั้นเป็นของโรเมโอ

ความคิดเห็น