OM.G

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 19 คนแปลกหน้า

ชื่อตอน : บทที่ 19 คนแปลกหน้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 107

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ธ.ค. 2561 14:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 19 คนแปลกหน้า
แบบอักษร

บทที่  19  คนแปลกหน้า                

คีย์เดินออกมาซื้ออาหารแห้งเข้าไปเก็บเอาไว้ก่อนจะเดินเล่นอย่างสบายใจพร้อมกับที่เหลือบมองไปเห็นเครื่องประดับของผู้หญิง คีย์จึงเดินเข้าไปดู  จนเจ้าของร้านมองคีย์แปลกๆ  จนคีย์เอ่ยขึ้น                

“เอ่อไม่ได้ใช้เองหรอกข้าจะซื้อไปฝากเพื่อนเท่านั้นเอง” พูดจบคีย์ก็หยิบกำไลข้อมือขึ้นมาจ่ายเงินและรีบออกจากร้านไป  ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าสภาพของตนเองคงจะไม่ดีนัก  เพราะทั้งรูปร่างผิวพรรณ ที่ขาวมาก แถมรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าที่ดูหวานจนกระเดียดไปทางผู้หญิง   และผมที่ยาวสลวย แต่เขาคือผู้ชายนะ คีย์คิดในใจ และเดินออกไปอย่างรวดเร็ว  พร้อมกับเข้ามาอย่างอารมณ์เสีย                 

“เป็นอะไรไป”  จีมองก่อนเอ่ยขึ้น                

“ข้าเหมือนผู้หญิงมากไหม”   คีย์ถามจีอย่างหงุดหงิด  จีขำพรือ               

“เหมือนซิ  ก็ดูหน้าขาวเกลี้ยงอย่างนี้แถมยังปล่อยผมยาวสลวยอีก”                 

“แต่ข้าเป็นผู้ชายนะ  ผู้ชายที่บ้านข้าก็เป็นแบบนี้”  คีย์หน้ามุ่ย                  

“แต่ที่นี้ไม่ใช่บ้านเจ้านะ”  จีบอกคีย์ไป  คีย์เดินมานั่งข้างๆ                

“แล้วทำไง ข้าถึงจะมองดูเป็นผู้ชายเหมือนที่นี้” คีย์ถามออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง                   

“ก้อ  ยังไงดี  ผิวเจ้าต้องคล้ำอีกนิดหนึ่งนะ  ผมก็รวบมันซะ  แค่นี้แหละ  แต่ดูยังไงรูปร่างเจ้ามันสำอางเกินไป  ผู้ชายที่นี้เข้าล่ำๆ กันทั้งนั้น”  จีมองคนตรงหน้าขึ้นๆ ลงๆ ก่อนจะบอกออกมา คีย์มองก่อนยิ้มไม่เป็นไรแค่นี้ก็ได้ เดี๋ยวข้าจะไปอาบแดดให้ผิวคล้ำ

เด็กน้อยกับโอมาออกมาเดินซื้อเสบียงอาหารก่อนจะปะทะเข้ากับพวกนักเลงในเมืองทำให้ทั้งโอมาและเด็กน้อยวิ่งหนีกันชุลมุน  จนกระทั่งมาถึงทางเข้าในป่าโอมาเหลือบเห็นคนนอนตากแดดอยู่ก่อนจะร้องตะโกน                

“หลีกทาง!!! หลีกทางงงงงงง!!!”                

คนที่นอนอยู่ไม่มีท่าทางจะลุกหนีเลยทำให้โอมาและเด็กน้อยกระโจนข้ามไป  นั้นแหละถึงทำให้คนที่นอนอยู่ลุกขึ้น พร้อมกับที่พวกนักเลงหยุดลงตรงหน้าคนที่ลุกขึ้นมายืนคั่นกลาง ร่างสูงโปร่งยังคงงัวเงียงุนงง โอมาหอบก่อนจะฉุดรั้งร่างที่ตนเองกระโจนข้ามมาให้หนีไปด้วยกัน                

“หนีเร็วพวกนั้นจะทำร้ายเรา”                

ชายที่นอนอาบแดดมองพวกนักเลง และเหลือบมองร่างของ ผู้หญิงและเด็กน้อยที่ยืนหอบอยู่ด้านหลัง มือข้างหนึ่งก็ฉุดรั้งมือของตนเองให้วิ่งหนีไปด้วยกัน แต่คีย์ยังคงยืนปลักหลักแน่น ไม่ขยับเขยื้อนไปไหน                

“พวกเจ้ารังแกเด็ก  กับผู้หญิงหรือนี้”                

พวกนักเลงหัวเราะชายอาบแดด  ที่รูปร่างบอบบางเหลือเกินก่อนจะลงมือรุม โอมากับเด็กน้อยร้องตะโกนขอความช่วยเหลือจนกระทั่งลีวิ่งเข้ามาช่วยเอาไว้ก็ทำให้หนุ่มอาบแดดสะบักสะบอมไปแล้ว ลีฉุดให้ชายตรงหน้าลุกขึ้น  พร้อมกับแนะนำตัวเอง                

“ข้าลี”                

“ข้าคีย์” ชายอาบแดดจึงแนะนำตัวบ้าง พูดพร้อมกับดึงเสื้อมาใส่ด้วย ลีมองรูปร่างของคีย์อย่างแปลกใจก่อนจะหันไปหาโอมา โอมาจึงเดินเข้ามาหา                

“ขอบคุณนะ”                

“ไม่เป็นไรหรอก  แต่ว่าทำไมถึงไปมีเรื่องกับพวกนั้นได้” คีย์หันมายิ้มและถามออกมา                  

โอมามองลี ลีพยักหน้าก่อนจะเอ่ยขึ้น                

“คงเป็นพวกที่เจอกันเมื่อตอนนั้นแล้วจำได้”                 

“พวกเจ้าเป็นคนที่นี้เหรอ” คีย์ไม่ติดใจอะไร ก่อนจะถามต่อไป                

ลีพยักหน้าแทนคำตอบก่อนจะคว้ามือของเด็กน้อยมาจูง                

“นี้เดี๋ยวซิ  คือว่าที่นี้มีพวกเผ่าปักษาหลงเหลืออยู่บ้างไหม” พอคีย์พูดจบลีก็หันมาชักดาบจ่อคอของคีย์ไว้            

“เจ้าตามหาเผ่าปักษา  ต้องการอะไร” สายตาลีที่จ้องมองเขม็งพร้อมที่จะแทงลงไปที่คอทันทีถ้าคีย์พูดผิดหู         

“ก็มาตามหาเพื่อนสมัยก่อน” คีย์ยกมือชูขึ้นยอมแพ้ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบปกติไม่ได้ตื่นกลัวกับดาบที่จ่ออยู่ที่คอ                

โอมามองก่อนจะรั้งมือของลี                

“ฟังเขาก่อนดีไหม ข้าดูแล้วไม่เหมือนพวกนั้นเลย”                

“แต่เราไว้ใจใครไม่ได้นะ” ลีมองก่อนจะหันมากระซิบ                 

“ข้าไม่ใช่ผู้ร้ายที่ไหนหรอก  แต่มาตามหาเพื่อนจริงๆ ถ้าพวกเจ้าอยากฟัง  ข้าจะเล่าให้ฟัง  เอาเป็นว่าไปที่พักของข้าก่อนดีไหม” คีย์เอ่ยชวนก่อนจะใช้นิ้วดันดาบของลีออกอย่างง่ายดาย ลีมองอย่างแปลกใจในพลังของคีย์ที่ไม่ได้แสดงให้เห็น เพราะก่อนหน้ายังทำเหมือนตัวเองถูกพวกนักเลงรุมอยู่เลบ  ลีมองโอมา โอมาพยักหน้าก่อนจะเดินตามคีย์ไป                

คีย์เปิดประตูเข้ามาก่อนจะตกใจจนแม้แต่โอมาและลีก็มองอาการของคีย์อย่างแปลกใจ คีย์เอามือกุมศีรษะก่อนเอ่ยขึ้น                

“นางหนีข้าไปแล้ว  แล้วอย่างนี้ข้าจะตามหาพวกปักษาได้ยังไงกัน”               

ลีมองไปรอบๆห้องก่อนจะเอ่ยขึ้น                

“ใครกัน”                

“คนที่ข้าช่วยเอาไว้นะ  นางเป็นคนปักษา  แต่ดูซินางยังไม่หายดีเลยก็หนีไปแล้ว”  คีย์มองมาที่ลีก่อนเอ่ยด้วยเสียงเศร้า

กลายเป็นว่าลีต้องมานั่งปลอบคนตรงหน้า                

“ใจเย็นนางอาจจะออกไปเดินเล่นแถวนี้ก็ได้นะ”                

คีย์พยักหน้าและนึกขึ้นมาได้                

“จริงซิพวกเจ้าเป็นแขกนี้น่า” ก่อนจะกุลีกุจอไปหาน้ำมาต้อนรับ อ้อมมองน้ำสีฟ้าอย่างสงสัย คีย์ยิ้มก่อนจะเอ่ยขึ้น “กินซิมันเป็นน้ำที่ข้าคิดค้นขึ้นมาเองอร่อยมากเลยนะชื่นใจด้วย”  คีย์นำเสนอเมนูใหม่ของตนเองอย่างมีความสุข                

โอมาพยักหน้าพร้อมกับชิมและต้องพยักหน้า                

“อร่อยจริงด้วย! เจ้าเป็นพ่อครัวเหรอ”                

คีย์ยกมือลูบศีรษะอย่างเขินๆก่อนจะเอ่ยขึ้น                

“ยังไม่ถึงขนาดนั้นหรอกนะ  เพราะที่บ้านของข้าไม่สนับสนุน  ข้าก็เลยต้องแอบๆ ทำแบบนี้แหละ  แต่ถ้าเจ้าชอบข้าจะทำให้กินอีกนะมีอีกตั้งหลายสูตร”                

โอมาตาโตแต่ลีมองอย่างไม่พอใจ                

“พอเถอะไหนเจ้าบอกจะเล่าเรื่องการตามหาคนของเจ้าไง”  ลีถามเสียงห้วน คีย์มองก่อนจะนึกได้นั้นซิ               

“เรื่องมันมีอยู่ว่า...........” คีย์เล่าจนจบก่อนจะถอนหายใจ “พวกเจ้าพูดเหมือนกับนางเลย  นางที่ข้าช่วยเอาไว้ก็บอกว่าเผ่าปักษาสาบสูญไปหมดแล้ว  แต่ข้าไม่เชื่อหรอก โลกนี้กว้างใหญ่ข้าว่าเพื่อนข้าอาจจะรอดก็ได้”                 

หลังจากที่ได้ฟังคีย์เล่าแล้ว   ลีก็รู้แล้วว่าคีย์คงเป็นพวกประเภทสติเพี้ยนแน่ๆ  และคงไม่ได้มีจุดประสงค์ร้ายอะไรจึงไม่ว่าอะไรที่โอมาและเด็กน้อยจะเข้ามาคุยอย่างถูกคอ  ลีมองไปรอบๆก่อนจะมองเห็นอะไรบ้างอย่างและหยิบขึ้นมาดู        

“เจ้าได้ไอ้นี้มายังไงกัน”  ลีถามเสียงเครียด                

คีย์มองก่อนจะเดินมาหยิบคันธนูออกมาจากมือของลี                

“นี้อย่ายุ่งสินั้นมันของเพื่อนข้านะ” พูดจบก็ยิ้มก่อนจะพึมพำ “แสดงว่านางไม่ได้หนีไปไหนเสียหน่อย”                

ลียังคงตามมาจับไหล่ของคีย์                

“ข้าถามว่าเจ้าได้มันมายังไง” ลีทวนคำถามอีกครั้ง               

คีย์มองพวกของลีก่อนจะนึกขึ้นมาได้ ‘ข้ามีศัตรูตามล่าอยู่’  คีย์มองก่อนจะจะเดินไปที่ประตูและปิดประตูขังพวกของลีเอาไว้ด้วยเวท  ทำให้ลีพังประตูมาไม่ได้  เมื่อวิ่งออกมาได้ก็เจอเข้ากับจีพอดีคีย์ฉุดมือของจีและพาวิ่งหนี จีมองก่อนจะเอ่ยถาม                

“เกิดอะไรขึ้น”                 

คีย์มองก่อนจะหยุดยืนหอบ                

“ศัตรูของเจ้านะซิมาตามหาเจ้าถึงนี้แล้ว”                

“เจ้ารู้ได้ยังไงว่าเป็นศัตรูของข้า” จีมองก่อนจะตกใจและเอ่ยถาม                

“ก็พวกมันถามว่าธนูนี้ได้มาจากไหนนะซิ”                

จีมองก่อนจะนิ่งคิด                

“พวกนั้นมากันกี่คน”                

คีย์ส่ายหน้าเหนื่อยหอบก่อนจะเอ่ยขึ้น                

“หลายคน”                

“นี้เชนสั่งคนออกตามล่า  ขนาดนี้เลยเหรอเนี้ย”  จีพึมพำ น้ำเสียงเศร้าสร้อย                  

“ข้าว่าเจ้าคงต้องปลดเวทเชือกให้ข้าไปแล้วล่ะ  เพราะไม่งั้นเจ้าจะอันตรายไปด้วยนะ” จีบอก                  

“ไม่เอาหรอก ความจริงอยู่กับเจ้าก็สนุกดี” คีย์ส่ายหน้า                

“เจ้าเห็นเป็นเรื่องสนุกงั้นเหรอ  งั้นเจ้าก็คงไม่เคยที่จะต้องเสี่ยงตายอะไรเลย  และคงไม่เคยที่จะต้องพบกับความผิดหวัง  ไม่เคยต้องสูญเสียสิ่งที่รัก  คนที่รักรอบๆตัว  ต้องหนี  ไม่มีแม้แต่บ้านให้กลับ  ไม่มีแม้แผ่นดินให้อยู่!!!  เจ้ากับบอกว่าสนุก!!  ” คีย์มองน้ำเสียงของจีก่อนจะเอ่ยขึ้น                

“ไม่ใช่นะสิ่งที่ข้าเสียใจก็มี  สิ่งที่ผิดหวังข้าก็มี” คีย์มองน้ำเสียงของจีก่อนจะเอ่ยขึ้น ด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจตามไปด้วย  จีมองอย่างไม่เชื่อ                

“สิ่งที่เสียใจก็คือข้าต้องจากเพื่อนของข้า  และพี่ชายไม่เคยตามใจข้าเลย  สิ่งที่ผิดหวังก็คือข้าหนีพี่ชายมาแต่ก็ไม่ได้พบคนที่ข้าต้องการพบ” คีย์บอกเสียเศร้า                 

“อย่างน้อยเจ้าก็มีความหวัง” จีบอกเสียงเบา  ความหวังที่จีจะไม่มีทางบอกคีย์เด็ดขาด                 

“ขอโทษ  ข้าไม่รู้หรอกเจ้าเจออะไรมาบ้าง แต่ต่อไปนี้ข้าจะเป็นแสงสว่างให้เจ้าเอง” คีย์บอกเสียงแผ่วเบา แต่กับหนักแน่นมั่นคง                 

“เจ้าเป็นใครกันถึงจะมาทำเพื่อข้า” จีมองก่อนจะน้ำตาคลอ               

“ไม่รู้ซิแต่ข้ามีความรู้สึกว่าเจ้าเองก็เป็นพวกเดียวกับข้าคือตามหาใครสักคน”  คีย์มองก่อนยักไหล่                

จีมองก่อนจะพยักหน้าและเดินนำออกไปคีย์พึมพำ                

“พูดออกมาได้ไงเนี้ยเรา”                

ก่อนจะเดินตามผู้หญิงตรงหน้าไป  ทั้งๆที่คนตรงหน้าไม่ได้ดูดีไปกว่าผู้หญิงที่บ้านของตนเอง  แต่สิ่งที่ดึงดูดเขากับนางเอาไว้  คือความรู้สึกที่ผูกพันกันมาเนิ่นนาน ให้เขาต้องตามนางไป  เขาอยากจะพิสูจน์ว่าคนตรงหน้าคือคนที่เขาตามหาใช่ไหม  คือคนที่เขาเฝ้าคิดถึงใช่ไหม  แล้วทำไมต้องปกปิด  เขารู้นางรู้ว่าเขาเป็นใคร  เขาแค่รอ                

ลีพยายามจนสามารถที่จะพังประตูออกมาได้ก่อนจะพุ่งตัวออกมามองว่าคีย์นั้นหนีหายไปแล้ว  โอมาเดินตามออกมาก่อนจะเอ่ยถาม                

“หรือว่าเจ้าคนนั้นจะอยู่กับจี”                

“อาจจะใช่นะ  และคงคิดว่าเราเป็นศัตรูของนางก็เลยหนีไป” ลีหันมามองก่อนจะเอ่ยขึ้น                

“แย่จังอย่างนี้  เราก็ยังไม่ได้เจอจีซะที”โอมามองอย่างผิดหวัง                

"อย่าคิดอย่างนั้นซิ  อย่างน้อยเราก็รู้ว่าจีปลอดภัยจริงไหม” ลีส่ายหน้า พร้อมบอกโอมาอย่างมีความหวัง            

โอมายิ้มก่อนจะจูงมือของเด็กน้อยตามลีไป                

“เราจะทำอะไรต่อไปดี”                

“ไม่รู้ซิ”  ลีส่ายหน้า                

โอมามองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย                

“เราจะต้องหลบหนีอย่างนี้ไปตลอดชีวิตเลยหรือ”                

ลีหันมามองหน้าโอมาอย่างต้องการความหมาย                

“เจ้าเบื่อหรือที่ต้องเดินทางตลอด” ลีถามออกมา                

“อย่าเข้าใจผิดซิ  ข้าไม่อยากให้เราต้องหนีไปตลอด  ทำไมเราไม่ลุกขึ้นต่อสู้ล่ะ”  โอมาตอบ                

“ลำพังกำลังของเรา จะทำอะไรได้”                 

“เราทำไม่ได้แต่ผู้พิทักษ์เผ่ามังกรทำได้” โอมาเอ่ยลีหยุดเดิน หันมาจ้องตอบโอมา                  

“เราจะไปได้ยังไงในเมื่อเราหนีออกมาพร้อมกับจีรับผิด”                

“แต่ไม่ได้มีใครคิดถึงเรานี้  มีแต่คนตามล่าจีเท่านั้น  และถ้าเราให้ความร่วมมือกับผู้พิทักษ์  เราอาจจะช่วยจีล้างมลทินได้นะ” โอมาบอกความคิดของตนเองออกมา  ลีคิดตาม                

“เราจะช่วยได้ยังไงในเมื่อข่าวคราวก็ไม่มี”  ลีถามโอมาต่อ                

“อย่างน้อยเราก็รู้ว่าที่อัญมณีหายไป  ใครเป็นตัวการ  เรารู้การเคลื่อนไหวของมัน  และเรายังได้ที่  ที่จะช่วยปกป้ององค์ชายของเจ้าด้วย  ดีกว่าที่เราต้องออกมาเร่ร่อนโดยที่ไม่รู้ว่าจะโดนลอบทำร้ายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้”  โอมาบอกแผนการออกไป                

ลีนิ่งก่อนจะเลยมองไปที่องค์ชายน้อยที่หน้าตามอมแมม                

“ก็ได้ข้าตามใจเจ้า” โอมายิ้มก่อนจะเอ่ยเร่งให้ลีเดินทางเลย


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น