sadalone

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 23 ดีจังนะได้จดหมายจากเด็กน่ารักๆ ด้วย

ชื่อตอน : ตอนที่ 23 ดีจังนะได้จดหมายจากเด็กน่ารักๆ ด้วย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ธ.ค. 2561 23:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23 ดีจังนะได้จดหมายจากเด็กน่ารักๆ ด้วย
แบบอักษร

​“ไอ้เด็กเหลือขอ!”

ชายกลางคนเดินเข้ามาตบฝ่ามือใส่ผม แต่ผมรับไว้ได้อย่างง่ายดาย ด้วยพละกำลังที่มากเกินมนุษย์ธรรมดาผมบีบข้อมือของเขา ความเจ็บปวดทำให้เขาล้มลงไปคุกเข่ากับพื้น

“คุณพ่อคะ!” หัวหน้าห้องวิ่งเข้ามาจับแขนผม “ได้โปรด อย่าทำร้ายเขา”

ผมถอนหายใจก่อนปล่อยแขนชายกลางคนไป

บรรยากาศน่าอึดอัด ไปดีกว่า เรื่องภายในครอบครัวคนอื่นผมก็ไม่ค่อยอยากยุ่งเท่าไหร่ เดี๋ยวมีอะไรหัวหน้าห้องคงติดต่อมาเอง

ผมเรียกรถแท็กซี่ไปส่งที่บ้าน

กลับมาถึงก็ไม่เจอใบเฟิร์นกับพ่อสมบูรณ์แล้ว มีแต่แม่ใบหม่อนที่อยู่เฝ้าบ้าน

แม่ใบหม่อนมองผมถอนหายใจก่อนเอ่ย “กลับมาแล้วเหรอ”

“กลับมาแล้วครับ”

“ไปเปลี่ยนชุดสิ จะได้ไปโรงเรียน” อย่างไรแม่ใบหม่อนก็อยากให้ผมเรียนจบมัธยมปลายให้ได้

“ครับ” ผมรับคำและเดินขึ้นห้อง

ก่อนที่จะเปลี่ยนชุดมีสิ่งหนึ่งที่ผมอยากจะทำ นั่นคือการติดต่อแฟนของผม แฟนจริงๆ ของผมที่เมือง A ในตอนแรกผมคิดว่าอาการประหลาดนี้คงเกิดขึ้นเพียงแค่ไม่กี่วันจึงยังไม่อยากทำให้เธอตกใจ ใครจะรู้พรุ่งนี้ตื่นมาเรื่องทั้งหมดอาจแค่ฝันไป

ผมกดเบอร์โทรที่จำขึ้นใจ ไม่นานก็มีเสียงที่คุ้นหูรับ

“สวัสดีค่ะ”

“เอ่อ.. ริบบิ้น ผมชื่อเชษฐ์นะเป็นเพื่อนของเจ้ากอล์ฟมัน พอดีผมติดต่อมันไม่ได้ แล้วได้เบอร์ริบบิ้นมาเลยโทรมาถามดู” ก่อนอื่นขอถามเรื่องร่างเดิมของผมก่อนแล้วกัน ไม่รู้ว่าใครครอบครองร่างของผมอยู่

“...กอล์ฟเขา” จู่ๆ เธอก็สะอื้น

“เกิดอะไรขึ้น ไอ้กอล์ฟมันรังแกเธอเหรอ!” หน่อยไอ้ตัวปลอมนั่น!

“กอล์ฟเขาเสียแล้วค่ะ ตั้งแต่เมื่อสองอาทิตย์ก่อน..”

ผมรู้สึกเหมือนโดนใครเอาไม้เบสบอลมาฟาดหัว มันมึนๆ แล้วก็เคว้งไปหมด ตายแล้ว? นี่ผมตายไปแล้ว?

“คุณมีธุระอะไรบอกกับฉันได้เลยค่ะ”

ไม่รู้ทำไมน้ำตาของผมถึงไหลออกมา

“ริบบิ้น..”

ผมเรียกชื่อเธอเบาๆ ก่อนวางสาย ตัวผมไม่มีความคิดที่จะแสดงตัวว่าเคยเป็นใคร ร่างนี้ก็ไม่ใช่ร่างของผมเกิดวันใดโดนยึดคืนริบบิ้นอาจจะลำบากเอาได้ สำหรับเธอไม่มีผมคงดีเสียกว่า ครอบครัวของริบบิ้นมีฐานะดีและรังเกียจคนจนอย่างผม

เพราะผมตายเลยเข้ามาอยู่ในร่างสุรเชษฐ์ แล้วสุรเชษฐ์ล่ะ? เขาหายไปไหน?

มาถึงโรงเรียนผมก็ยังเหม่ออยู่ จนกระทั่งพักเที่ยง ขณะผมกำลังนั่งมองพวกเด็กนักเรียนเล่นบาสจากบนระเบียงชั้นสามของอาคาร หัวหน้าห้องก็เข้ามาทัก แก้มสีขาวนวลของเธอยังแดงอยู่เลย

“พี่.. เกี่ยวกับเรื่องเหมืองเพชร ฉันอยากให้พี่ไปคุยกับพ่อฉันวันนี้ได้ไหมคะ”

“ได้”

“ขอโทษที่รบกวนนะคะ”

ผมโบกมือ

“มันเป็นเรื่องของธุรกิจ”

และดูเหมือนที่ผมกับหัวหน้าห้องหายไปสองสามวันจะไม่ได้เป็นข่าวอะไร พวกเพื่อนๆ เพียงถามหัวหน้าห้องเล็กน้อยเธอก็บอกว่าไปเที่ยวกับครอบครัว ก็นั่นแหละนะ หนีไปกับผู้ชาย ทางตระกูลของหัวหน้าห้องต้องพยายามปิดข่าวอยู่แล้ว

เมื่อหัวหน้าห้องเดินจากไป อาทิตย์ก็เข้ามานั่งข้างๆ

“พี่ใหญ่ ผลลัพธ์ของสงครามแก๊งเป็นยังไงกันแน่ครับ”

“ห๊ะ?” ผมทำหน้าเอ๋อ อะไรคือเรียกพี่ใหญ่ จู่ๆ ไอ้ทิตย์ก็เปลี่ยนไป

“เขาลือกันว่าที่พี่ใหญ่ไม่มาโรงเรียนเพราะไปเข้าร่วมสงครามแก๊ง ผมกับแดงจึงก่อตั้งแก๊งเล็กๆ ขึ้นมากะจะไปช่วยซะหน่อยแต่สงครามดันจบซะก่อน พวกตำรวจเข้ามายุ่งใช่ไหมครับ”

นี่พวกเอ็งสองตัวไปญาติดีกันตั้งแต่เมื่อไหร่ ครั้งก่อนยังกัดกันอย่างกับหมาแท้ๆ แล้วยังข่าวลือบ้าๆ นั่นอีกใครมันเป็นคนปล่อยออกมาฟระ ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

ทันใดนั้นก็มีสาวน้อยสามคนเดินเข้ามา เป็นเด็กสาวชั้น ม.4 คนตรงกลางหน้าแดงท่าทางเขินอายสุดๆ อีกสองคนข้างหลังช่วยผลักให้กำลังใจพลางยิ้มประหลาดๆ

“เอ่อ.. พะ-พี่อาทิตย์ ได้โปรดรับนี่ไว้ด้วยเถอะค่ะ!” สาวน้อยน่ารักยื่นจดหมายรูปหัวใจให้

โอ้ สมัยนี้ยังมีการส่งจดหมายรักให้กันอีกเหรอเนี่ย

ไอ้อาทิตย์มองอย่างเย็นชาแต่ก็รับมา จากนั้นพวกสาวๆ วิ่งหนีไปส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดๆ

ผมเบ้ปาก “ดีจังนะได้จดหมายจากเด็กน่ารักๆ ด้วย”

“ถ้าพี่ใหญ่อยากได้ผมให้” มันดันยื่นจดหมายให้ผม

“สาวเขาอุตส่าห์ส่งให้มึงกับมือ จะเอามาให้กูทำซากอะไร” รีบๆ เก็บไปเลยนะเฟ้ย เกิดมีข่าวลือว่าเป็นคู่เกย์ขึ้นมาได้ฉิบหายพอดี

เลิกเรียนผมก็ไปกับกำหัวหน้าห้องตามสัญญา

อัญมณีผมเตรียมไว้ในกระเป๋านักเรียนแล้ว หากหยิบออกมาจากช่องเก็บของมันจะน่าสงสัย

บ้านของหัวหน้าห้องเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ ผมนั่งรออยู่ที่ห้องรับแขก หัวหน้าห้องเป็นผู้นำชากับขนมมาให้ผมด้วยตัวเอง

“คุณพ่อกำลังเดินทางกลับจากบริษัท พี่คะ ไม่ว่ายังไงฉันไม่อยากให้พี่ทำร้ายเขา..” ภารู้ว่าผมแข็งแกร่งและหัวใจนักเลงเธอไม่อยากให้พ่อของตัวเองต้องเจ็บตัวอีกสินะ

“จะพยายามนะ” ผมยิ้มให้

ทันใดนั้นก็มีเสียงที่แฝงด้วยความดูถูกและไม่พอใจดังขึ้นทางประตู แน่นอนมันเป็นเสียงของสินพ่อแท้ๆ ของวนิภา

“เนี่ยนะ คนที่แกว่ารู้จักกับเจ้าของเหมืองรายใหญ่”

เขามองผมอย่างดูแคลน ด้านหลังยังมีชายหน้าหล่อที่ผมเคยเห็นหน้าร้าน Wc

หัวหน้าห้องรีบเอ่ย “จริงๆ นะคะ ครั้งก่อนพี่เชษฐ์ยังนำเพชรก้อนขนาดนี้มาให้ดูอยู่เลย”

วนิภาทำมือเหมือนถือเพชรก้อนใหญ่ไว้ ก่อนหันมามองผมด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ

เฮ้อช่วยไม่ได้นะ ก็ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องยุ่งยากเอาพวกมันไปแปรรูป ขายโลด




..............................

###ขอดักไว้ก่อนเลย ราคาเพชร วิธีได้มา หรือกลไกตลาดมีเฉพาะในนิยายเรื่องนี้ ไม่ได้อิงจากโลกจริง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น