คีตาอักษร

ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 12 โอกาสสำหรับคนที่ใช่.. 75%

ชื่อตอน : บทที่ 12 โอกาสสำหรับคนที่ใช่.. 75%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 339

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ธ.ค. 2561 20:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 12 โอกาสสำหรับคนที่ใช่.. 75%
แบบอักษร

“โอ๊ะ!!! เอี๊ยดดดดด!!!!...... โครมมมมม!!!!!!......”

เสียงเหยียบเบรกรถดังสนั่นไปทั่วท้องถนน และตามมาด้วยเสียงของรถยนต์ไปชนเข้าไปต้นไม้ใหญ่ข้างทาง ผู้คนที่ขับรถผ่านไปผ่านมาต่างพากันพร้อมใจกันหยุดรถมาเป็นไทยมุง และมีบางคนที่หวังดี รีบกดโทรศัพท์มือถือโทรหาตำรวจและรถพยาบาลให้ เพราะเป็นห่วงชีวิตและความปลอดภัยของคนในรถคันที่หักไปชนกับต้นไม้ใหญ่นั้นเข้าอย่างจัง

“วีว่อ วีว่อ วีว่อ วีว่อ”

และในเวลาอันไม่ช้าไม่นาน เสียงไซเลนรถตำรวจและรถพยาบาลก็ดังสนั่นหวั่นไหว และมมาจอดลงที่สถานที่เกิดเหตุ เจ้าหน้าที่ตำรวจเข้าไปตรวจดูสภาพรถ และก็เห็นมีคนเจ็บซึ่งเป็นผู้ชายหนึ่งคนอยู่ภายในรถ

“บุรุษพยาบาลทางนี้ มีคนเจ็บครับ” เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งร้องเรียกบุรุษพยาบาล ที่กำลังพากันก้าวลงมาจากรถพยาบาล เพื่อให้มาช่วยคนเจ็บออกจากตัวรถ และทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นคนเจ็บโดยเร่งด่วน ซึ่งเมื่อบุรุษพยาบาล ได้ยินเจ้าหน้าที่ตำรวจร้องเรียกมาอย่างนั้น ก็พากันรีบเร่งเข้าไปยังสถานที่เกิดเหตุ และพากันช่วยคนเจ็บออกมาจากภายในตัวรถอย่างไม่รอช้า

“คนเจ็บยังมีชีวิต ชีพจรยังเต้นอยู่” บุรุษพยาบาลคนหนึ่งที่ทำหน้าที่ปฐมพยาบาลเบื้องต้น เห็นว่าผู้ช่วยยังมีชีวิต ยังไม่ตาย ก็ร้องบอกเพื่อนๆ ให้รับทราบโดยทั่วกัน แล้วพากันหามคนเจ็บผู้นั้นไปยังรถพยาบาล และพานำส่งโรงพยาบาลในทันที

:          

“กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง” เสียงโทรศัพท์มือถือของ ฉันทพิชญา ดังขึ้นติดๆ กัน ซึ่งดังในครั้งแรก ฉันทพิชญา ได้ยิน แต่เจ้าหล่อนยังอยู่ในห้องน้ำจึงยังไม่ทันได้รับ แล้วสายก็ตัดไป “กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง” และไม่ถึงหนึ่งนาที เสียงโทรศัพท์มือถือนั้นก็ดังขึ้นมาอีกรอบ และในตอนนั้น ฉันทพิชญา ก็ก้าวเดินออกมาจากในห้องน้ำพอดิบพอดี          

ฉันทพิชญา เดินมาหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนหัวเตียงขึ้นมาดู ซึ่งชื่อที่โชว์ขึ้นมาบนหน้าจอเป็นชื่อของ เอกราช ผู้ที่มีพระคุณที่สุดของเธอนั้นเองเป็นผู้โทรเข้ามา ซึ่งหากโทรย้ำๆ เข้ามาอย่างนี้จะต้องเป็นเรื่องด่วนอย่างแน่นอนเลยทีเดียว          

“สวัสดีค่ะคุณราช” ฉันทพิชญา กดรับสายของ เอกราช ที่โทรเข้ามานั้นทันที โดยกรอกเสียงไปตามสายเพื่อให้คนที่โทรเข้ามานั้นได้รับรู้ว่ามีคนรับสายแล้ว “หนูดาว!! เจ้าธชเกิดอุบัติเหตุระหว่างที่จะไปหาหนูดาวที่บ้านสวน ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล......” เอกราช พูดมาตามสายแบบรัวๆ เสียงสั่นๆ อย่างคนกำลังเสียขวัญ          

เมื่อ ฉันทพิชญา ได้ยินอย่างนั้นก็มือไม้สั่นขึ้นมาทันที หัวใจดวงน้อยๆ ก็เริ่มหวั่นไหวหวาดกลัว ว่าคนที่อยู่ที่โรงพยาบาลจะเป็นตายร้ายดียังไงบ้างในตอนนี้ “คะ คุณธชเกิดอุบัติเหตุหรือคะ? ละ แล้วอาการเป็นยังไงบ้างคะ??” ฉันทพิชญา ร้องถามไปก็ร้องไห้ไปด้วยอย่างคนที่กำลังเสียขวัญอีกคน          

“ยังไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง รู้แต่ว่าตอนนี้เจ้าธชอยู่ห้องไอซียู หนูดาวจะมาดูเจ้าธชมันไหม?” เอกราช บอกไปตามที่รู้ เพราะ เอกราช ก็ยังยืนรออยู่ที่หน้าห้องไอซียู หมอผู้ทำการรักษาคนป่วยก็ยังไม่ออกมาจากภายในห้อง เพื่อมาแจ้งอาการของคนเจ็บให้ได้รับรู้รับฟังเลย          

“ไปค่ะดาวจะไป ดาวอยากไปโรงพยาบาล ไปหาคุณธชค่ะ” ฉันทพิชญา พูดไปก็ร้องไห้น้ำตาไหลพรากๆ ไปด้วย อย่างคนไม่รู้จะทำอะไรก่อนหลังดี “เดี๋ยงฉันให้คนไปรับหนูดาวมาที่โรงพยาบาล ก่อนอยู่ที่นั้นก่อนนะ” เอกราช กล่าวจบก็กดวางสายไปในทันที          

ฉันทพิชญา ที่ถือโทรศัพท์ค้างอยู่ ก็เอาแต่ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก “คุณธช คุณธชขาอย่าได้เป็นอะไรเลยนะ คุณพระคุณเจ้า สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายโปรดช่วยคุณธชด้วย ขออย่างให้คุณธชของลูกเป็นอะไรเลย” ฉันทพิชญา ยกมือขึ้นพนม ขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ อย่างไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไปดีในเวลาเช่นนี้

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น