ไม้พาย

เรื่องนี้ไรท์ติดเหรียญวันที่ 25 ไม่ได้เปิดอ่านฟรี 1 ชั่วโมง เหมือนเรื่องอื่นๆนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันค่ะ

ชื่อตอน : 11---นอกบท

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.1k

ความคิดเห็น : 133

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ธ.ค. 2561 20:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
11---นอกบท
แบบอักษร

เนตรดาวเดินไปเดินมาเหมือนหนูติดจั่นอยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า อีกไม่เกินหนึ่งชั่วโมง​เธอต้องขึ้นไปแสดงบนเวที

เด็กสาวทำท่าจะผลักประตูออกไปหลายครั้งหลายคราแต่เธอกลับทำไม่ได้ เนตรดาวหมุนตัวมาเช็คเสื้อผ้าหน้าผมหน้ากระจกบานใหญ่อีกครั้ง 

หน้าเป้ะ ผมเป้ะ ชุด.....เฮ้อ!!

มือเล็กๆกระชับชุดเกาะอกสีดำให้เข้ารูป 

แต่ก็นะ....

มันจะเข้ารูปได้อย่างไรในเมื่อมันหลวมโพรกซะขนาดนี้ นี่ขนาดเธอไปเลาะเอาฟองน้ำมายัดแล้วนะ

"เอาวะ ข้างนอกน่าจะหาอะไรมายัดได้บ้าง" เนตรดาวตัดสินใจเดินออกมาในที่สุด นักแสดงแทบทุกคนหันมามองเนตรดาวในชุดของนางบุษบากันเป็นตาเดียว บาสถึงกับอ้าปากตาค้างมองเพื่อนร่วมชั้นอย่างไม่เชื่อสายตา

"ว่าอย่างไรเล่าพี่จรกาน้องบุษบางามหรือไม่" เนตรดาวเดินไปนั่งข้างบาสก่อนจะหยิบลูกชิ้นปิ้งขึ้นมากิน

"งาม งามแบบ.....แปลกๆ"

"ตกลงจะงามหรือจะแปลกวะบาส แล้วนี่อะไรเนี่ยอายแชโดว์เหรอเอามาทาตัวเนี่ย" เนตรดาวจิ้มแขนของบาสที่รับบทเป็นจรกาซึ่งต้องทาตัวดำ

"ก้นกระทะ เอาด้วยมั้ยเดี๋ยวหลังแสดงเสร็​จจะเอามาปาดให้ จะได้งามกว่านี้"  เนตรดาวยู่ปากใส่เด็กหนุ่มข้างกายเธอรู้ว่าบาสแค่ล้อเล่นไม่ทำจริงแน่

ดวงตาซุกซนกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะไปตกอยู่ที่ไมตรี 

โอ้ว...วันนี้เสด็จพ่อของเธอมีผมขาวถึงครึ่งหัว แต่ถึงกระนั้นแป้งที่โรยไว้บนหัวก็ไม่อาจพรากความหล่อเหลาไปจากรุ่นพี่คนนี้ได้ และเธอยังสัมผัสได้ถึงสายตาจิกกัดจากเสด็จแม่ในเรื่องที่แต่งองค์ทรงเครื่องตามอายุและมีผมสีขาวเช่นเดียวกัน

ข้าวฟ่างใช้สายตาที่ไม่บ่งบอกความรู้สึกใดๆมองมายังเนตรดาว เธอก็ไม่คิดจะหลบสายตานั้น จ้องมาก็จ้องกลับ​ มองอะไรนักหนา...

"เนตร พี่ขอถ่ายรูปหน่อยสิ" ยูทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเนตรดาวจนหัวไหล่ชนกัน ซึ่งการกระทำนี้เรียกสายตาของคนที่อยู่บริเวณนั้นได้เป็นอย่างดี

"ได้ค่ะ" เมื่อเด็กสาวตกลง ยูจึงหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดกล้องหน้าทั้งสองยิ้มจนตาหยีเห็นลักยิ้มทั้งสองข้าง ยูกระเถิบเข้าไปใกล้อีกนิดนั่งซ้อนอยู่ด้านหลังมองเผินๆเหมือนเนตรดาวกำลังนั่งอิงแอบอยู่กับแผ่นอกกว้าง

คิ้วหนาของใครบางคนเริ่มขมวดเข้าหากัน...

เนตรดาวหัวเราะออกมาเสียงดังเมื่อเห็นรูปที่ถ่ายเมื่อครู่ รูปเธอกับพี่ยูไม่มีปัญหาอะไร แต่ข้างหลังเธอนี่สิ มีบาสนั่งมองอยู่เบื้องหลังเหมือนเจ้ากรรมนายเวรที่คอยติดตามหลอกหลอนคอยขอส่วนบุญอย่างไรอย่างนั้นไม่มีผิด

"เดี๋ยวพี่ไลน์ให้นะ เอาเบอร์มาสิ"

"อ้อค่ะ " เนตรดาวก้มหน้าก้มตากดเบอร์ให้รุ่นพี่

"เอาล่ะนักเรียนไปรอหลังเวทีได้แล้ว ใกล้จะถึงเวลาแล้ว ไปๆ" อาจารย์ประจำหมวดวิชาเดินมานำนักเรียนไปยังด้านหลังของหอประชุมซึ่งหลังเวทีใหญ่จะมีห้องเล็กไว้ให้นักแสดงได้นั่งพัก 

หลายคนอาจตื่นเต้น บางคนอาจได้ขึ้นแสดงแบบนี้จนชิน บางคนก็นั่งนิ่งไม่แสดงความรู้สึกอะไร

อากาศในห้องนี้ค่อนข้างร้อนอบอ้าวเพราะไม่มีหน้าต่าง มีแต่ประตูทางเข้าและออกซึ่งไม่ได้ช่วยระบายอากาศสักเท่าไหร่

ไมตรีและยูหยิบทิชชูที่วางอยู่บนโต๊ะบริเวณนั้นมาซับเหงื่อ เพราะทั้งคู่เริ่มมีเหงื่อไหลออกมาตามกรอบหน้า ดวงตาของเนตรดาวเปล่งประกายวาววับทั้งยังเบิกกว้างราวกับได้เห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ก็ไม่ปาน เธอย่อตัวลงถลกชุดผ้าถุงขึ้น วิ่งตรงไปยังสองหนุ่มก่อนจะคว้าทิชชู่ในมือของทั้งสองมาเป็นของตัวเองก่อนจะรีบขยำให้แน่นแล้วรีบเอายัดเข้าไปในเกาะอกที่หลวมโพรกจะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่ให้เต็มต่อหน้าต่อตาสองหนุ่ม

"ค่อยยังชั่ว...ถ้าให้ดีต้องได้อีกหน่อย"

ม้วนทิชชู่ม้วนใหญ่โผล่มาตรงหน้า

และแน่นอนเนตรดาวตะครุบมันทันทีพร้อมส่งยิ้มให้คนที่ส่งมา

รู้ใจจริงๆพ่อคุณเอ๊ย...

เป็นไมตรีที่ส่งให้ก่อนจะใช้มือดันร่างเล็กให้ไปอยู่ด้านหลังตนเพื่อให้เนตรดาวจัดการธุระของเธอให้เสร็จสิ้น

ไมตรีและยูมองหน้ากันก่อนจะขยับตัวยืนเป็นกำแพงกั้นสายตาไม่ให้ใครอีกหลายคนมองเห็นการกระทำของเนตรดาว

หูของไมตรีเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มราวกับคนดื่มแอลกอฮอล์ ส่วนยูนั้นทั้งใบหน้าและลำคอแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงจัดอย่างรวดเร็วเมื่อนึกถึงการกระทำของเนตรดาวก่อนหน้านี้​

ไมตรีหันไปมองฝาผนัง ส่วนยูเงยหน้ามองเพดานด้วยสายตาเลื่อนลอย

ทว่ากลับมีคนบางคนกำมือแน่น เล็บสวยที่ตัดไว้ได้รูปจิกเข้าหากันจนเกิดรอย ดวงตาคมกริบยากจะคาดเดาความรู้สึกมองไปยังคนที่อยู่ด้านหลังยูและไมตรีไม่วางตา

"นักเรียนๆ ใกล้แล้วๆตื่นเต้นมะ มาครูขอถ่ายรูปรวมรูปนึงก่อนนะ เอาล่ะๆชิดๆกันหน่อย หนึ่งสอง สาม...." ทุกคนรีบมายืนอัดกันเพื่อที่จะได้อยู่ในรูปแห่งความทรงจำครั้งนี้ แผ่นหลังเล็กๆตั้งตรงอย่างมั่นใจเพราะได้ทิชชู่มาอัดไว้จนเต็ม เนตรดาวยิ้มจนตาหยีมองกล้องอย่างตั้งใจ 

แต่มีอยู่คนนึงที่ไม่ได้มองกล้อง เขากลับจ้องแต่ร่างเล็กของเนตรดาวที่กำลังยืนฉีกยิ้มพิงอกตนเพราะแรงเบียดของทุกๆคนที่ดันกันเข้ามา แต่เพราะดันกันเข้ามากจนเกินไปทำให้เนตรดาวเสียหลักเซเข้าหาแผงอกของไมตรี

มือหนารวบเอวเล็กไว้แน่น

"ระวังหน่อยสิ" เขากระซิบข้างหู

เด็กสาวเงยหน้าขึ้นไปสบตากับพี่ชายข้างบ้านในจังหวะที่ครูลั่นชัตเตอร์พอดิบพอดี...

นักเรียนแต่ละคนทยอยกันผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปบนเวทีเมื่อถึงบทของตัวเอง

"กรี๊ด!!!!!!! กรี๊ด!!!! อร๊าย!!" 

เสียงกรี๊ดดังสนั่นชนิดที่ว่าหากนั่งเล่นอยู่บนดาวอังคารก็คงได้ยิน 

เป็นฉากของไมตรี ตอนที่ท้าวดาหาเร่งพิธีแต่งงานของลูกสาวกับฝ่ายของอิเหนา

ผ่านไปไม่กี่อึดใจก็เป็นบทของเนตรดาว เธอก้าวขาขึ้นไปบนเวทีอย่างมั่นคงก่อนจะชะงักเมื่อเห็นนักเรียนหญิงเกือบทั้งโรงเรียนแออัดกันอยู่ในหอประชุม ราวกับมาดูคอนเสิร์ตของนักร้องเกาหลี

โดดเรียนกันมาใช่มั้ย....

และแน่นอน เพื่อนร่วมชั้นของเธอเองก็กระจุกตัวกันอยู่หน้าเวทีกรีดร้องเหมือนคนเสียสติเมื่อมีคนหล่อๆออกมา

 ่ ตอนนี้คาบเรียภาษาอังกฤษไม่ใช่เหรอ ่

เนตรดาวคิดในใจว่าเพื่อนคงจะมาให้กำลังใจเธอและบาส เพียงแต่ว่า เสียงกรีดร้องโหยหวนซึ่งนำทีมโดยดาวพระศุกร์หัวหน้าห้องนั้นไม่ได้ร้องเรียกชื่อเธอเลยสักนิด

"กรี๊ด!! พี่ไมแก พี่ไม ดูสิ โอ๊ย!! ฉันรักเค้า"

เนตรดาวแอบกลอกตาใส่หลังคาหอประชุด 

ฉากที่เธอและไมตรีกอดกันเรียกเสียงกรี๊ดจากนักเรียนหญิงจนหลังคาหอประชุมแทบจะถล่ม

ฉากต่างๆเปลี่ยนไปเรื่อยๆจนกระทั่งถึงบทที่จรกาหนุ่มรูปชั่วตัวดำพาพี่ชายมาสู่ขอบุษบา

ตอนนี้ท้าวดาหาและบุษบาตกลงที่จะรับหมั้น เพราะก่อนหน้านี้พ่อของบุษบาได้ประกาศไปว่าหากใครมาสู่ขอก็จะยกให้คนผู้นั้น

ทว่า.....มเหสีเอกดาหราวาตี แม่ของบุษบาเดินดุ่มๆออกมาจากหลังฉาก ซึ่งสร้างความแปลกใจให้แก่อาจารย์และเพื่อนๆนักแสดงเป็นอย่างยิ่ง

ดาหราวาตีแม่ของบุษบาเดินเข้าไปประชิดร่างเล็กของบุตรสาว

"อินังลูกไม่รักดี!! ผู้ชายดีๆมีมาให้เจ้าเลือกมากมายเหตุใดเจ้าถึงไปรับหมั้นกับคนจมูกดำไร้ซึ่งสง่าราศี จะพาธีเสียงก็แหบแห้งไม่น่าฟัง รูปชั่วตัวดำ อ้วนลงพุง นี่ลูกจะทำให้ผู้คนทั่วทั้งกรุงดาหาหัวเราะเยาะพวกเรารึ!! เหตุใดแม่ถึงมีลูกโง่งมเยี่ยงนี้" ข้าวฟ่างที่ได้รับบทนี้กระชากร่างเล็กของเนตรดาวให้ลุกขึ้น ก่อนจะเงื้อมือขึ้นสูงและฟาดลงไปยังใบหน้าของเด็กสาวเต็มแรง

"เพี๊ยะ!!!"

ใบหน้าของเนตรดาวหันไปตามแรงตบ

จรกาและท้าวดาหาที่อยู่ในฉาก ซึ่งรับบทโดยบาสและไมตรีลุกขึ้นยืนในทันที

อะตอมที่ยืนอยู่ด้านล่างคอยถ่ายรูปเพื่อนสนิทมองเนตรดาวด้วยความเป็นห่วง​

ทั่วทั้งหอประชุมเงียบกริบ ผู้ชมด้านล่างหลายคนคิดไปไกลว่าช่างเล่นได้เข้าถึงอารมณ์ผู้ชมจริงๆ

จะมีก็เพียงแต่อาจารย์ที่เป็นคนควบคุมการแสดงและเหล่านักเรียนที่ร่วมแสดงยืนมองอยู่ด้านข้างเท่านั้นที่รู้ว่าข้าวฟ่างเล่นนอกบท...

..................................................................

เอาไงดีเนตร....

แกล้งหมดแรงพิงซบเสด็จพ่อดีมั้ย

หรือตบสวนไปเลยลูก

ไรท์ไม่บอกหรอก หุๆๆๆ 


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น