กัณฑ์กนิษฐ์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 10 (5)

คำค้น : กัณฑ์กนิษฐ์,นิยาย,โรแมนติก,ไลต์ออฟเลิฟ,เถื่อน,มหาเศรษฐี,หวานแหวว,หวานซึ้ง,น่ารัก,พระเอก,นางเอก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 801

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ธ.ค. 2561 08:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 10 (5)
แบบอักษร

​ครบจำนวนบทที่จะลงเป็นตัวอย่างให้อ่านในเว็บแล้วนะคะ

หลังจากนี้ฝากติดตามในแบบของรูปเล่มด้วยนะคะ

สำหรับ ebook นามปากกา กัณฑ์กนิษฐ์ สำนักพิมพ์จะลงให้ดาวน์โหลดช้านิดหนึ่งนะคะ

ในแอพของสำนักพิมพ์ไลต์ออฟเลิฟ จะลงหลังจากรูปเล่มวางจำหน่าย 1-3 เดือนค่ะ

ถ้าแอพอื่นๆ เช่น mebmarket สำนักพิมพ์จะลงหลังรูปเล่มวางจำหน่าย 4-9 เดือนค่ะ

ขอบคณที่อยู่เป็นเพื่อนกันจนถึงบทนี้ค่ะ

ขอบคุณสำหรับทุกแรงสนับสนุน

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ

ขอบคุณจากหัวใจค่ะ...กัณฑ์กนิษฐ์

*******************************

บทที่ 10 (5)

                จีซัสก็คงคลอเคลียนอนเล่นกับภรรยาอยู่บนเตียงต่อไปอีก ถ้าหากจะไม่มีแขกแวะมาหาเขา ซึ่งชายหนุ่มต้องรีบต้อนรับ ไม่อย่างนั้นอาจหาตัวอีกฝ่ายพบยากเหลือเกิน

                   “สวัสดี”

                   “สวัสดีจีซัส”

                   แขกของจีซัสคือบุรุษที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับเขา แต่อีกฝ่ายมีความดุดันและน่าเกรงขามจนท่านหญิงแคททรีนาต้องรีบกุมจับมือสามีเอาไว้

                   “ภรรยาฉัน ท่านหญิงแคททรีนา แคทครับนี่พี่ชายผม”

                   “สวัสดีค่ะ”

                   แคททรีนากล่าวทักทาย พี่ชายของจีซัสพยักหน้าตอบรับ จีซัสเชิญให้พี่ชายนั่งลงบนโซฟา ส่วนตัวเองนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกับภรรยา

                   “ไม่ต้องกลัวนะครับคนดี”

                   ชายหนุ่มหันไปโอบเอวภรรยาคนสวย เขาขบขันอยู่บ้าง เมื่อเห็นท่าทางตื่นกลัวของแคททรีนาที่มีต่อพี่ชายของเขา หญิงสาวยังมีอาการแบบนี้อยู่ แต่ที่เขาเกือบลืมเลือนไป ก็เพราะเธอไม่แสดงออกกับเขา จีซัสเกิดความภาคภูมิใจอยู่ลึกๆ ที่เขาสามารถเป็นคนซึ่งเธอไว้วางใจได้

                   “ค่ะจีซัส”

                   “พี่ชายผมหน้านิ่งแต่ไม่ดุ จริงไหม”

                   “อืม” คนที่ไม่ดุตอบรับสั้นๆ ในลำคอ ถึงอย่างไรเขาก็เหมือนคนดุ ไม่ใช่ดุธรรมดาแต่ดุมากด้วย แต่เจ้าตัวไม่ยอมรับ

                   “นายมาอยู่ที่นี่เมื่อไหร่”

                   “สักพัก”

                   คนเป็นแขกกลายเป็นคนที่ต้องตอบคำถาม ในขณะที่จีซัสต้องเป็นฝ่ายเอ่ยปากถาม เขากับพี่ชายกำลังสลับหน้าที่กันอยู่หรือเปล่า

                   “สักพักนี่นานแค่ไหนวะ”

                   “สองสัปดาห์”

                   “แปลกใจนะที่พบนายที่นี่”

                   “ฉันอยู่ที่นี่พอดี”

                   “มาทำอะไร”

                   “เที่ยว วาดรูป และอื่นๆ”

                   เขาตอบคำถามน้องชายให้ครอบคลุมกับการเดินทางของเขามากที่สุด แคททรีนาไม่กล้ามองไปที่พี่ชายของสามีเลย พอสบตากับเขาโดยบังเอิญก็ต้องรีบหลบ

                   “ทำหน้าให้มันดีหน่อยได้ไหม เมียฉันกลัว”

                   “ต้องทำหน้ายังไง”

                   เมื่อใช้ความคิด คิ้วเข้มจะขมวดเข้าหากัน ใช่ว่าเขาไม่พอใจ แต่มันเป็นปฏิกิริยาที่เขาทำมันจนติดเป็นนิสัย แต่ทำเอาแคททรีนายิ่งผวา

                   “ขะ…ขอโทษค่ะ”

                   “ขอโทษทำไม”

                   หญิงสาวเบียดตัวเข้าไปหาสามีอีกนิด เธอกล่าวคำขอโทษแทนจีซัสเพราะคิดว่าพี่ชายของเขากำลังโกรธหรือเปล่า แต่คำถามที่ตอบกลับมา ยิ่งทำให้เธอประสาทผวา

                   “นายจะช่วยทำเสียงให้ดีกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง ไม่ต้องกลัวนะแคท”

                   จีซัสก้มหน้าลงไปปลอบโยนภรรยา พี่ชายของเขาไม่ได้โกรธ แต่แคททรีนาเข้าใจว่าอีกฝ่ายโกรธ หมอนั่นก็แค่สงสัย

                   “ต้องทำยังไง”

                   หมายถึงต้องทำยังไงน้องสะใภ้ถึงจะไม่แสดงอาการหวาดกลัวเขาออกมาแบบนั้น เขาไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอกลัว แต่การทำหน้านิ่ง หน้าดุ และอารมณ์เฉยเมยบนใบหน้ามันคือส่วนหนึ่งในชีวิตเขา

                   “ไปหาวิลเลียม”

                   “ไปหาคนปัญญาอ่อน?”

                   “วิลเลียมเป็นคนจิตใจดีต่างหาก”

                   “ไปหาวิลเลียมทำไม”

                   “ไปให้วิลเลียมสอนนายยิ้มไง”

                   “ต้องยิ้ม?”

                   “เพื่อน้องสะใภ้ของนายไง”

                   เป็นอีกครั้งที่คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน แคททรีนากลัวเหลือเกินว่าเธอจะเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้พี่ชายของสามีไม่พอใจ

                   “ขะ…ขอโทษค่ะ”

                   “ไม่ต้องขอโทษ เข้าใจไหม”

                   “เข้าใจแล้วค่ะ”

                   “ไม่ต้องขอโทษ เพราะไม่ได้โกรธ”

                   อีกฝ่ายต้องพูดยาวเพิ่มขึ้นเพื่อไม่ให้แคททรีนากลัวเขามากกว่านี้ ถ้าหากไม่มีอ้อมแขนของจีซัสคอยโอบกอด หญิงสาวเชื่อว่าเธอคงเป็นลมไปแล้ว

                   “ขอบคุณค่ะ”

                   แคททรีนากล่าวคำขอบคุณ หลังจากได้ยินพี่ชายของจีซัสกล่าวออกมาชัดเจนว่าเขาไม่ได้โกรธเธอ ทำเอาคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอีกครั้ง

*******************************

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น