Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

​บทที่20 : เซ็ตเตอร์

ชื่อตอน : ​บทที่20 : เซ็ตเตอร์

คำค้น : My doctor,รักโหดๆ,มุ้งมิ้ง,หมอตรี,เจแปน,Nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ธ.ค. 2561 21:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​บทที่20 : เซ็ตเตอร์
แบบอักษร

​บทที่20 : เซ็ตเตอร์

.

.

.

Part Japan's


"จีจี้ กินข้าว"

"อิ่มแล้ว"

"สองคำ?"

"อื้อ! อิ่มแล้วนิ ไปเรียนแล้วนะ"ผมที่กำลังจะลุกขึ้นแต่ก็ถูกตาลุงพูดขัดไว้

"ไม่ ต้องกินให้หมด"

"..."

เช้านี้มันอาจจะดูน่าหงุดหงิดก็ไอ้ตรงที่ตาลุงแม่งโครตสั่งผมเลย ข้าวเช้าตรงหน้าผมก็ไม่ได้อยากอะไรมากมายพอกินได้สองคำมันก็อิ่มจริงๆ แต่ตาลุงก็บังคับให้กินให้หมดผมเลยต้องนั่งลงที่เดิมแล้วตีหน้ามุ่ยก่อนจะหยิบช้อนแล้วตักข้าวเข้าปากต่อ

"ทำไมไปเช้า?"

"วันนี้จะมีรุ่นน้องมาคัดตัวเข้าทีม เลยต้องไปคัดด้วย"

"เวลากลับ?"

"เย็นๆ"

"อืม"

ร่างสูงพยักหน้าให้แต่สายตาก็ยังจดจอกับแฟ้มเอกสารเจ้าตัวที่กำลังอยู่ในชุดทำงานที่แค่ใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวคอปกสีขาวกับผูกเทคไทที่เทาอ่อนกับกางเกงสแล็คสีดำ คือ ตาลุงมันหล่อจริงๆ ทรงผมนี่ก็เซ็ตซะอย่างหล่อ ดูไกลๆก็ว่าหล่อแล้วแต่ดูใกล้ๆลุงมันหล่อกว่าผมอีก

ผมก้มหน้าลงมองนาฬิข้อมือตัวเองมันก็ยังพอมีเวลาเยอะพอสมควร แต่เช้านี้ผมอยากจะไปเช้าสักหน่อยจะได้ไปปรึกษาหาลือกับไอ้เพื่อนๆในทีมในการคัดตัวนักกีฬา

"พี่มึงกูไปนะ"

"ยังเจ็บอยู่มั้ย?"

"อือ นิดหน่อยมัน เอ่อ...เสียดๆอ่ะ"

"กินยาที่ให้ไปด้วย"

"อืม รู้แล้วน่า"

ผมหยิบกระเป๋าเป้แล้วสะพายไว้ทันทีก่อนจะเดินไปใส่ร้องเท้าแล้วออกจากห้องก่อนตาลุง โชคดีสุดๆที่อาการเจ็บที่เอวผมไม่สาหัสเท่าครั้งแรกเพราะตาลุงมันบอกผมว่าเอายาอะไรสักอย่างนี่แหละมาสอดเข้าไปมันเลยไม่ทำให้เจ็บมาก มันอาจจะมีแค่เวลาผมเดินมันจะจี๊ดๆตรงเอวนิดหน่อย

"ก็พอกระโดดตบบอลได้ล่ะวะ"

ผมจับกระชับกระเป๋าให้แน่นขึ้นแล้วมุ่งหน้าเดินไปโรงเรียนอย่างตื่นเต้นที่วันนี้จะมีการคัดนักกีฬารุ่นน้องเข้าทีม หวังว่าผมจะเจอเซ็ตเตอร์ที่พอเป็นคู่หูผมได้แทนปันแล้วกัน...

"เห้อ มึงจะเป็นยังไงบ้างวะ"

ผมได้แต่ถอนหายใจเบาๆพลางคิดถึงคู่หูตัวเองว่าตอนนี้มันจะอยู่ดีมีสุขมั้ย เมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อนผมรู้ข่าวมาว่ามันได้เป็นเซ็ตเตอร์มือดีในทีมของโรงเรียนเอ็ม.แมนเตอร์ไปแล้ว ด้วยการทดสอบที่ยากกว่าจะถูกคัดเลือกเข้าไปร่วมทีมได้ แต่ปันมันก็ทำได้จริงๆ

ผมอาจจะเสียเวลาหวนคิดถึงเรื่องเก่าๆอยู่พอสมควรจนเดินมาถึงโรงยิมภายในโรงเรียนเป็นที่เรียบร้อย ก่อนที่จะแยกตัวไปเปลี่ยนเป็นชุดกีฬาที่มีไว้ใส่สำหรับซ้อมวอลเล่ย์อยู่แล้ว

"ไอ้เจมึงหายไปไหนมาวะตั้งสองวัน?"ไอ้ไมล์เดินเข้ามาทักทันที

"ลื่นล้มนิดหน่อยว่ะมันเจ็บขาเลยหยุด แต่กูบอกโค้ชเรียบร้อยแล้วแหละ"

ตอแหลอีกแล้วกู...

"งั้นหรอ โธ่...กูนึกว่ามึงหนีซ้อมไปอยู่กับผัว"

"ผัวบ้านมึงอ่ะไอ้สลัด!"

"โอ๊ะ! หน้าแดงทำไมวะ ฮ่าๆๆๆ"

"ไอ้เชี่ยไมล์!"

แม่งพูดอีกก็ถูกอีก...สองวันที่กูหายไปกูไม่ได้ไปกกผัวนะ แต่โดนตาลุงมันกกกูไว้!

ผมที่กำลังเตรียมตัวจะวิ่งไปกระโดดถีบไอัไมล์เพื่อนซี้แสนปากหมา ก่อนจะชะงักเข้ากับสายตาพิฆาตของโค้ชประจำทีม จนผมต้องยกขาลงแล้วพนมมือไหว้แกอย่างสวยๆ

"หวัดดีครับโค้ชอาร์ต แหะๆ"

"ไหนขาเจ็บ เมื่อกี้ยังเห็นจะกระโดดถีบไมล์มันอยู่เลย"

"โห่โค้ช ผมหายแล้วนี่ไง ไอ้ไมล์มันปากหมาอ่ะโค้ชผมจะกระโดดถีบมัน"

"อ่าว โทษกูอีกละไอ้เพื่อนเวร"

"ว่างมากสินะ ไปวิ่งลากยางสักสามสิบรอบ ดีมั้ย!"

"แหะๆ โค้ชผมว่าผมไปซ้อมก่อนนะ"

ไอัไมล์ว่าจบก็วิ่งเข้าสนามทันทีก่อนที่ผมจะส่งยิ้มแห้งให้กับโค้ชก่อนจะค่อยๆวิ่งกระเตาะกระแตะตามไอัไมล์ลงสนามไป แต่ถึงจะพากันซ้อมในสนามกันอยู่อย่างเคร่งเครียดก็ไม่วายที่ผมจะถูกล้อพร้อมกับสายตาล้อเลี่ยนจากไอ้สามหน่ออย่างเห็นได้ชัด

พอเข้าช่วงพักสิบนาทีให้ดื่มนํ้าไอ้สามหน่อก็พากันหัวเราะคิกคักคงไม่พ้นผมอีกแน่ในการเป็นโจทย์ของเรื่องนี้ พอเดินเข้าไปถามมันก็พากันพร้อมใจร้องเปล่ากันซะเสียงสูงปรี๊ด

"ไอ้พวกเพื่อนชั่ว"เมื่อพูดจบผมก็กระดกขวดเพื่อดื่มนํ้า

"เจๆ มีผัวแล้วหรอ?"

พรวด!

ถึงกับพุ่งออกมาเป็นละอองเลยครับท่าน...

"แค่ก! แค่ก! แค่ก! ซีโอ มะ..มึงว่าอะไรนะ?"

"เอ่อ ไอ้ไมล์บอกกูอ่ะ มันบอกว่าที่มึงหายไปสองวันมึงไปกกผัว จริงหรอวะ?"

"โอ๊ยยย! จะให้กูมีผัวให้ได้เลยใช้ป้ะ โรคจิตนะพวกมึงเนี้ย!"

ไอ้คนที่อยู่ที่ห้องจับกูแต่งตัวอย่างกับตุ๊กตานั่นก็โรคจิตพอละ มาเจอไอ้พวกเพื่อนสมองที่จะเอากูไปยัดเยียดให้เป็นเมียนี่แม่งโรคจิตกว่าอีก! 

"แม่ง! งอนแล้วไอ้สัส!"

ผมไม่ว่าเปล่าก่อนจะปาขวดนํ้าใส่พวกมันสามตัวที่กระโดดโหยงหลบขวดนํ้านี้ทันที ผมเองที่เริ่มหน้าบูดก็พลางเดินลงสนามอย่างเคยแล้วเอาอารมณ์นี่ไปใส่ไม่ยั้งกับลูกบอลเช่นเดิม

ปุ้ง!

คำก็จะให้กูเป็นเมีย....


ปุ้ง!!

สองคำก็จะเอาแต่จับกูใส่เสื้อผ้าปัญญาอ่อน...


ปุ้ง!!!

ใครก็ได้บีบคอกูที...กูไม่ควรมีชีวิตต่อไปเมื่อถูกกระทำเช่นนี้!!!


"เห้ยไอ้เจ กูบอกแล้วไงว่าอย่าใส่อารมณ์กับลูกอ่ะ!"

"ไม่ต้องมาพูดเลยไอ้ไมล์ กูงอน!"

ผมเบ้ปากใส่มันก่อนจะหันไปกระโดดตบเสริฟลูกต่อด้วยอารมณ์ที่อยากจะเด็ดหัวพวกมันแต่ละคน แต่คงจะเป็นไปได้อยากก็ได้ตรงที่ตัวผมคงสูงไม่ถึงกับบีบคอพวกมันได้เลย 

และอีกอย่างในชีวิตนี้ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมไอ้เพื่อนผมสามหน่อมันสูงร้อยเจ็ดสิบอัพกันหมดคงมีไอ้เทลนี่แหละสูงสุดในกลุ่มแล้ว ส่วนไอ้ไมล์กับไอ้ซีโอก็ไร่เรี่ยกันประมาณร้อยเจ็ดสิบห้าถึงเจ็ดสิบเจ็ด แต่

ตัดมาที่ตัวกู....

168!!! มันคือเชี่ยอะไรเนี้ย!!!

"สัสเอ้ย เป็นถึงตบหัวเสาทำไมกูตัวแค่นี้เองวะ"

ผมยืนเกาหัวตัวเองจนมันเริ่มฟูนิดๆก่อนจะเลิกน้อยอกน้อยใจกับความสูงตัวเองก่อนที่จะเดินเข้าไปรวมกลุ่มแล้วเข้าแถวเรียงหน้ากระดานเพราะคำสั่งของโค้ช

"มาครบกันแล้วสินะ วันนี้รู้กันแล้วใช่มั้ยว่าจะมีรุ่นน้องมาคัดตัวเป็นตัวจริงในการลงแข่งที่จะมาถึงนี้"

"ครับ!!!"

"ดี งั้นอีกสักพักเตรียมตัวฝึกให้กับพวกที่จะมาคัดนะ สิ่งที่เราต้องคัดเป็นพิเศษ คือ อย่างแรกความว่องไวและไหวพริบ สองความอดทนและพยายาม ทุกคนทราบ!"

"ทราบครับ!"

ตอนนี้เหลือแค่นักวอลเล่ย์เพียงสิบกว่าคนที่เป็นรุ่นเก่ารวมพวกผมอยู่ล้วนมีแต่พวกรุ่นเดียวกันในปีนี้และส่วนมากคงเป็นตัวสำรองมากกว่าผมกับเพื่อนอีกสามคนที่เป็นตัวจริง และที่โค้ชได้เปิดโอกาสให้รุ่นน้องที่สนใจและมาสมัครคงต้องการสานต่อในรุ่นต่อๆไปที่จะถูกพัฒนาฝีมือให้ก้าวไปอีกเมื่อผมจบออกไปอีกด้วย

แบบนี้มันก็ดีอยู่แหละครับ แต่ต่อจากนี้คงต้องคัดเอาตัวจริงเพียงสองคนไปเล่นกับผมและอีกสามคนในสนาม และที่สำคัญตัวหลักในการเป็นเซ็ตเตอร์ตัวจริงผมก็คงต้องปล่อยไปตามกรรมว่ามันจะหาคนมาเป็นมือเซ็ตให้ผมได้จริงๆรึเปล่า

"ทุกคนทราบแล้วก็ไปเตรียมตัวซะนะ อีกเดี๋ยวพวกนักกีฬาที่จะมาคัดคงใกล้จะมาถึงแล้วล่ะ"

"ครับโค้ช!"

"เออเจ เดี๋ยวก่อน"

"ครับโค้ช?"

"นักกีฬาที่จะมาคัดมีคนที่เป็นเซ็ตเตอร์ด้วยนะ"

"หรอครับโค้ช"

"ใช่ ลองดูฝีมือและทักษะแล้วกันนะ ถ้าไม่ได้ยังไงก็มาคุยกันอีกที"

"ครับโค้ช ผมไปซ้อมก่อนนะครับ"

"อืม ฝากดูแลคนอื่นๆด้วยล่ะ"

"ครับ"

นักกีฬาที่จะมาคัดมีคนที่ถนัดเป็นมือเซ็ตด้วยจริงๆหรอเนี่ย ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมีพวกรุ่นน้องที่จะถนัดด้านมือเซ็ตมาคัดตัว บางทีในโดยรวมแล้วมันก็หายากนะครับสำหรับมือเซ็ตแบบคนที่จะเซ็ตให้ตรงกับจังหวะที่เราจะตบลูกจริงๆ

ต่อจากนี้คงต้องมาลองดูกันหน่อยแล้วล่ะ...

"ทุกคน พวกนักกีฬาที่จะมาคัดเริ่มมากันแล้ว รวมตัว!"

"โอเค!"

ผมที่รีบเก็บลูกวอลเล่ย์พร้อมกับคนอื่นๆก่อนจะไปนั่งต่อแถวเรียงหน้ากระดานกัน ก่อนที่รุ่นน้องที่จะมาคัดตัวก็ค่อยๆถยอยเข้ามากันทีละคนต่างก็เปลี่ยนชุดกันเรียบร้อยเป็นชุดซ้อมกันหมดแล้ว

"พวกมึง เด็กที่จะมาคัดมีห้าคนไม่ใช่หรอวะ?"ไอ้เทลว่าขึ้น

"นั่นดิ ทำไมตอนนี้มีมาแค่สี่"

"พวกมึงฟังผิดจากสี่คนเป็นห้ารึเปล่าวะ"

ผมว่าแล้วถามต่อพวกมันที่อาจจะได้ยินอะไรแว่วมาหรือหูฝาดได้ยินมาผิดก็เป็นได้ ความเป็นจริงคนที่มาคัดอาจจะมีแค่สี่คนก็ได้นี่

"มาครบกันแล้วสินะ"

"ครับ!"

"โห ดูแข็งแรงกว่าตอนกูมาคัดอีกว่ะ ฮ่ะๆๆ"

"สัส ก็ตอนนั้นมึงยังเอ๋ออยู่เลยไอ้เชี่ยเทล"

พวกเพื่อนๆก็ต่างคุยจ้อกันไม่หยุดคงจะมีแค่ผมกับไอ้ซีโอนี่แหละต่างพากันดูรูปร่างลักษณะแต่ละคนก็สมส่วนมากในการที่จะเป็นนักกีฬา แต่มันยังดูแค่นี้ไม่ได้หรอกผมว่ามันต้องดูที่ทักษะการเล่นแต่ละคนด้วย

รุ่นน้องแต่ละคนที่ต่างพากันเตรียมตัวเตรียมใจพร้อมกับหน้าตาแต่ละคนนี่ถือว่าใช้ได้มาด้วยก็แข็งขันกันไม่มีทีท่าว่าจะท้อ แต่แล้วสายตาผมก็เหลือบไปเห็นคนบางคนที่วิ่งหอบเข้ามาด้วยท่าทางเร่งรีบ สงสัยมาสายแน่นอน

"ไอ้ซีมึงดูดิแค่มาคัดตัวยังมาสายเลยว่ะ"

"นั่นดิ คงรีบจัดด้วยแหละมั้ง"

ผมกับไอ้ซีพลางพูดถึงไอ้คนที่คงจะมาสายแล้วค่อยๆมองตามจนมมันมาหยุดยืนอยู่หน้าโค้ช

"แล้วนั่นทำไมพึ่งมา?"

"ขอโทษครับ พอดีการเดินทางมันติดขัดนิดหน่อย ขอโทษจริงๆครับ"

"ทีหลังควรเช็คเวลาและเตรียมพร้อมให้ดีกว่านี้อีกหน่อยนะ คราวหลังหวังว่าจะไม่เป็นอีก"

"ครับ!"

รูปร่างที่สูงราวๆร้อยแปดสิบสมส่วนใบหน้าก็ติดไปทางลูกครึ่งสีผิวออกจะแทนๆแต่กิริยาท่าทางมันก็ดูจะกวนตีนไม่น้อยเหมือนกัน

"เอาต่อไปแนะนําชื่อเล่นและตำแหน่งที่เล่นหน่อย ขอเสียงดังฟังชัด!"

เมื่อเริ่มแนะนำตัวแต่ละคนพอได้รู้จักชื่อแต่ละคนตั้งแต่คนที่หนึ่งถึงสามและถัดมาสี่เรื่อยจนมาถึงคนที่ห้า ก็คงไม่พ้นไอ้คนที่มาสายเมื่อกี้มันเลยได้แนะนำตัวคนสุดท้ายไป

"สวัสดีครับ ผมแทมนะครับ ตำแหน่งเซ็ตเตอร์ครับ"

"..."

เซ็ตเตอร์หรอ?
















ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}