ST 76

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 27) Mahouka Koukou no Rettousei

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ธ.ค. 2561 04:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
27) Mahouka Koukou no Rettousei
แบบอักษร



(ไรท์แอบไปอ่านแบบมังงะมาเพิ่ม รู้สึกว่ามีรายละเอียดเยอะกว่าในเมะ บางฉากหรือบทที่ไม่ค่อยคุ้นถ้าไรท์ไม่คิดเองก็คือแปลมาจากมังงะอิ้งนะ)




หน้าห้องพักครู


“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวนะครับ...” ทัตสึยะก้มหัวและเดินออกมาจากห้องนั้น


“ผมด้วยครับ...” อากิเองก็ตามมา


“เฮ้ ทัตสึยะ! อากิ!” เลโอ เอริกะและเหล่าฮาเร็มปักธงของทัตสึยะเดินเข้ามาหาพวกเขา


“อ้าว มาทำอะไรกันเนี่ย” ทัตสึยะถาม


“ฉันต่างหากที่ต้องพูดแบบนั้น...ทำไมพวกนายถึงถูกเรียกไปคุยล่ะ” เลโอถามอย่างเป็นห่วง ดูเหมือนทุกคนจะเริ่มรับความจริงและยอมรับอากิเป็นเพื่อนเหมือนเดิม


“พวกเขาสอบสวนเกี่ยวกับสอบภาคปฏิบัติน่ะ พวกอาจารย์คิดว่าฉันจงใจตกน่ะสิ” ทัตสึยะตอบไป


“หา? พวกเขาบ้ารึเปล่า?ทำไมนายจะต้องจงใจตกด้วยล่ะ?” เอริกะโวยวาย


“แต่ฉันเข้าใจนะว่าทำไมพวกอาจารย์ถึงจะคิดอย่างนั้น...” ชิซุกุพูดขึ้นมานิ่งๆ


“ใช่ๆ เพราะคะแนนสอบอันสุดยอดของคุณทัตสึยะน่ะสิ!” โฮโนกะอวยเขาไปอย่างตื่นเต้น


หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายที่โรงเรียนก็ได้มีการสอบขึ้นมา ซึ่งทางโรงเรียนเองก็คาดหวังว่านักเรียนจะทำคะแนนปฏิบัติและทฤษฎีเวทมนตร์ได้ไม่ต่างกันมาก


ซึ่งเมื่อไม่กี่วันก่อนผลคะแนนก็ออกมาให้นักเรียนทุกคนรวมถึงคะแนนของนักเรียนที่ได้คะแนนสูงที่สุดด้วย


ผลรวมคะแนนทั้งหมดเป็นไปตามนี้


ที่1          1-A        ฟูจิวาระ อากิโอะ   1700คะแนน

ที่2          1-A        ชิบะ มิยูกิ              1563คะแนน

ที่3          1-A        มิซึอิ โฮโนกะ         1258คะแนน


ผลคะแนนภาคปฏิบัติก็ยังมีแต่นักเรียนชั้น1


ที่1          1-A        ฟูจิวาระ อากิโอะ   1200คะแนน

ที่2          1-A        ชิบะ มิยูกิ              1135คะแนน

ที่3          1-A        คิตายามะ ชิซุกุ      870คะแนน


แต่ในการสอบภาคทฤษฎี กลับมีนักเรียนชั้นที่2หลุดเข้ามา


ที่1          1-A        ฟูจิวาระ อากิโอะ   500คะแนน

ที่2          1-E        ชิบะ ทัตสึยะ          490คะแนน

ที่3          1-A        ชิบะ มิยูกิ              432คะแนน


“ถึงแม้ทัตสึยะซังจะได้ที่2 แต่ก็ห่างจากที่1เพียง10คะแนนเท่านั้น!! ทัตสึยะซังเลยกลายเป็นนักเรียนอันดับต้นๆของโรงเรียนัยงไงล่ะ!” โฮโนกะพูดอวยทัตสึยะต่ออย่างตื่นเต้น


“แต่ก็ดีแล้วล่ะนะที่นายจัดการปัญหานั้นได้นะทัตสึยะ” เลโอเดินเข้ามาให้กำลังใจเขา


“อื้อ ก็แค่ตอนนี้ล่ะนะ” ทัตสึยะตอบ


“แล้วนายล่ะอากิ นายก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรนิ จะเข้าไปทำไม?” เลโอหันมาถามอากิที่โดนเมินไปโดยกองอวยของทัตสึยะโดยสิ้นเชิง


“อ๋อ พวกเขาคิดว่าฉันโกงจนได้เต็มน่ะ” อากิตอบไปตามปกติ


“หา! แล้วนายไม่โดนอะไรหรอ?” เอริกะดูเหมือนจะสนใจเลยเข้ามาถาม


“ตอนแรกเขาก็ถามว่า ได้โกงเครื่องคอมพ์ในการสอบข้อเขียนรึเปล่า ฉันก็ตอบไปว่าถ้าว่างกันนักก็ออกข้อสอบใหม่แล้วนัดวันมาสิ พวกเขาก็ถามต่อ จากนั้นพวกแก่นั่นก็ถามต่อว่า แล้วการสอบปฏิบัติล่ะ ได้แอบใช้CADหรือเปล่า ผลคะแนนมันเกินปี1ไปแล้ว ฉันก็ตอบว่าใช้แค่มือเปล่า อยากลองมั้ยล่ะ? แล้วก็ปล่อยแรงกดดันไปนิดหน่อยพวกนั้นก็ปล่อยฉันออกมาเลยน่ะ” อากิยิ้มตอบเธอไปโดยที่ทุกคนได้แต่อึ้งกับเขา


เอ็งจะนักเลงไปไหนวะ!!??


.


.


.


โรงอาหาร


“แล้วน้องสาวติดพี่ของนายไปไหนล่ะทัตสึยะ?” เอริกะถามถึงมิยูกิ


“อ๋อ พอดีช่วงนี้สภานักเรียนก็กำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมตัวสำหรับการแข่ง9โรงเรียน แล้วรองประธานดันโดนเรียกตัวไปพวกเขาเลยให้มิยูกิไปช่วยน่ะ” ทัตสึยะตอบไปนิ่งๆขณะที่ทุกคนได้แต่หันไปมองไอ้รองประธานที่ว่าซึ่งกำลังนั่งจิบชาสบายใจ


“อะไรหรอ?” อากิที่เห็นทุกคนหันมาก็ตีหน้าซื่อ


เอ็งจะหนีหน้าที่แบบนี้ไม่ได้นะโว้ย!!!!


.


.


.


การแข่ง9โรงเรียน คืองานแข่งที่จะจัดในช่วงหน้าร้อนของทุกปี เป็นเวลาสิบวัน โดยจะนำตัวแทนจากโรงเรียนเวทมนตร์ทั้ง9มาแข่งขันกันเพื่อหาความเป็นที่สุด!


จำกัดผู้เข้าแข่งขันสูงสุดที่10คนต่อชายและหญิงสำหรับรอบจริงและรอบมือสมัครเล่น โดยรวมแล้วก็จะมี40คน


มีการแข่งทั้งหมด6ชนิด


โมโนลิธ โค๊ด การแข่งชายล้วน3คน เป้าหมายคือการกำจัดทีมฝ่ายตรงข้ามหรือไปส่งโค๊ดที่โมโนลิธของฝ่ายตรงข้ามให้ได้ โดยที่ห้ามโจมตีโดยตรง


มิราจ แบท การแข่งหญิงล้วนที่จะต้องใช้เวทย์ในการกระโดดแตะลูกแก้วโฮโลแกรมในอากาศ


ไอซ์ พิลล่า เบรก การแข่งที่จะต้องทำลายเสาน้ำแข็งทั้ง12ของฝ่ายตรงข้ามขณะที่ป้องกันเสาของตนเองไปด้วย


สปีด ชูทติ้ง แข่งยิงเป้ากลางอากาศด้วยเวทมนตร์


คลาวด์ บอล คล้ายเทนนิสที่มีบอลหลายลูกและสามารถใช้เวทมนตร์หรือแร็กเก็ตก็ได้


แบทเทิล บอร์ด การแข่งความเร็วบนเซิร์ฟบอร์ดไปในสนาม


แต่ละโรงเรียนสามารถส่งตัวแทนสูงสุดได้3คนต่อ1การแข่ง แต่ละคนสามารถแข่งได้มากสุดแค่2รายการ ง่ายๆก็คือ ชายหญิง5คนต้องลง2รายการในขณะที่อีก5ต้องลงรายการเดียว และสามารถมีฝ่ายเทคนิคได้สูงสุด4คน


ซึ่งโรงเรียนที่1ที่อากิอยู่ก็ได้ชนะติดต่อกันมา2ปีแล้ว และกำลังเล็งปีที่3 ซึ่งชัยชนะนี้เริ่มมาตั้งแต่ที่รุ่นของ มายูมิ มาริ และ จูมอนจิเข้ามาปี1 พวกเขาถูกเรียกว่ารุ่นที่แข็งแกร่งที่สุด


กฏข้อห้ามอีกอย่างคือการใช้CAD CADแบบธรรมดาเท่านั้นที่อณุญาติให้ใช้ได้ ฉะนั้นปัญหาก็คือการที่จะต้องใส่ข้อมูลให้CADแบบธรรมดาให้มันรองรับกับความสามารถของตัวผู้เล่นให้ได้


.


.


.


ณ ห้องสภานักเรียนตอนพักเที่ยง


“การแข่ง9โรงเรียนนี่เครียดจริงๆเลยน้า... มีเกียรติยศของโรงเรียนเป็นเดิมพันแบบนี้เนี่ย...” มายูมิพูดขึ้นมาหน้าเครียด


“ดังนั้น สภานักเรียนเลยต้องเป็นตัวแทนในการคัดคนสินะคะ” มิยูกิพูดไป


“เรื่องนักกีฬาก็ได้จูมอนจิคุงช่วยดูคนไว้ให้แต่ก็ยังไม่ลงตัว แต่ปัญหาอีกอย่างก็คือเจ้าหน้าที่ด้านเทคนิคเนี่ยสิ ปี3ก็เน้นไปที่การแข่งกันหมด ปี2ที่พอจะใช้ได้ก็มีแต่อาจัง(อาซึสะ เลขาโลลิ)กับอิโซริ เคย์คุงเนี่ยสิ” มายูมิบ่น


“อิโซริ เคย์งั้นหรอ หมอนั่นถนักแต่ด้านทฤษฎีแต่การลงมือปรับแต่งก็ไม่เท่าไหรไม่ใช่รึไง?” มาริพูดเสริม


“เธอน่ะ ไม่ต้องมาพูดเลยนะ คนที่ปรับCADของตัวเองไม่เป็นน่ะ” มายูมิสวนไปจนมาริได้แต่นั่งเงียบ


“แล้วไอ้ปัญหาคนไม่พอเอย ตำแหน่งไม่ลงตัวเอย นี่มันเกิดมาจากอะไรล่ะครับเนี่ย?” อากิที่กำลังกินข้าวถาดสุดท้ายของตนในขณะที่คนอื่นกินกันหมดแล้วพูดขึ้น


“ก็เธอนั่นแหละ!!” ทั้งมายูมิและมาริต่างชี้มาที่เขา


“เอ๋???” อากิชี้ตัวเองอย่างไม่เข้าใจ


“การสอบปฏิบัติก็ดีเลิศทั้งสอบรอบล่าสุดหรือสอบเข้า ฝีมือการต่อสู้ก็โดดเด่นจนขนาดล้มผู้ก่อการร้ายหลายสิบคนได้คนเดียว” มายูมิพูดขึ้น


“ภาคทฤษฎีก็คะแนนเต็มทั้งหมดเช่นกัน ในห้องเรียนก็ตอบคำถามยากๆจนอาจารย์หลายคนยอมแพ้ที่จะสอน” มาริส่ายหัว


“ก็ผมเก่งนี่ครับ... แต่นั่นก็ไม่เห็นจะเป็นปัญหาเลย...” อากิยังไม่เข้าใจ


“นั่นแหละประเด็นล่ะ... นายเก่งเกินไปไง” มาริพูด


“ใช่ๆ แต่นั่นก็ยังไม่ใช่ประเด็น ปัญหาคือนายมีความลับเยอะเกินไป” มายูมิจ้องเขม็งมาทางเขา


“ถึงการปฏิบัตินายจะเก่งมากแต่ก็ยังไม่รู้เลยว่านายถนัดอะไรกันแน่ ความเร็วในการร่ายที่เหมาะกับสปีดชูทติ้งหรือคลาวด์บอลหรอ? เวทย์เสริมร่างกายที่เหมาะกับแบทเทิลบอร์ดและโมโนลิธ โค๊ด  หรือการโจมตีวงกว้างและเวทย์ป้องกันสำหรับไอซ์พิลล่ากันแน่” มาริส่ายหัวไปมา


“ภาคทฤษฎีที่ทำได้ขนาดนั้นไม่ใช่แค่การอ่านหนังสือแน่ๆ มันต้องปรับแต่งได้จริงด้วย แต่พวกเรากลับไม่เคยเห็นเธอใช้CADหรือยุ่งเกี่ยวกับCADเลยสักครั้ง” มายูมิส่ายหน้าตาม


“เพราะฉะนั้น..” ทั้งคู่พูดพร้อมกัน


“นายมันตัวปัญหาสุดๆไปเลย!!!”


“เฮ้อ~ ก็ได้ครับ เดี๋ยวผมจะอธิบายความสามารถของตัวเองให้ฟัง แต่มีข้อแม้อย่างนึงนะครับ” อากิถามไป


“อะไรล่ะ...”


“ทัตสึยะต้องเป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่เทคนิคด้วย ความสามารถในการปรับแต่งCADของเขาอาจจะเยอะกว่าผมอีกด้วยซ้ำ” อากิเสนอไป จากนั้นทุกคนก็เถียงกันตามเนื้อเรื่องและสรุปให้ไปเคลียกันในการประชุมหลังเลิกเรียน


.


.


.


ณ ห้องกิจการชมรม


“ทางสภานักเรียนขอเสนอให้ชิบะ ทัตสึยะและฟูจิวาระ อากิโอะเข้าเป็นเจ้าหน้าที่ด้านเทคนิคโดยฟูจิวาระจะควบตำแหน่งนักกีฬาด้วย” มายูมิพูดออกมาข้างหน้าทุกคน


เด็กหลักสูตร2หรอ?


แล้วแบบนี้จะปรับแต่งCADได้รึไง?


แถมอีกคนที่ควบสองตำแหน่งเนี่ยนะ?


แค่อย่างเดียวก็เหนื่อยตายแล้วแท้ๆ ฝีมือก็ยังไม่รู้


เหล่านักกีฬารุ่นพี่พูดคำดูหมิ่นต่างๆนาๆออกมาโดยที่ทัตสึยะและอากิก็ยังนั่งเฉย


“ดูเหมือนจะมีคนที่ยังไม่ยอมรับสินะ ได้เห็นฝีมือของทั้งคู่คงจะดีที่สุด” จูมอนจิพูด


“แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ?” มาริถาม


“ก็ให้ทั้งคู่ลองปรับแต่งCADให้ดูสดๆเลยเป็นไงล่ะ ใช้ของฉันกับซาเองุสะก็ได้” จูมอนจิเสนอ


“ไม่ได้นะครับ ถ้าผิดพลาดมันจะไม่ได้จบแค่เจ็บตัวแน่ๆ” มีคนค้าน


“ถ้างั้นในส่วนของอากิโอะ ให้ผมทำเถอะครับ” คิริฮาระผู้รุ้สึกติดหนี้อากิที่ไปแก้แค้นให้มิบุซึ่งตอนนี้เป็นแฟนของตนพูดขึ้น


“ถะ...ถ้างั้นของชิบะคุงฉันจะทำเองค่ะ” โฮโนกะที่เห็นโอกาสทำคะแนนก็ยืนขึ้น


.


.


.


ห้องสำหรับปรับแต่งCAD


“หัวข้อก็คือ ปรับแต่งCADของคิริฮาระและมิซึอิโดยนำค่าของทั้งคู่ลงไปในCADสำหรับใช้แข่งให้เหมาะสมที่สุดแต่ห้ามเข้าไปยุ่งกับสูตรการทำงาน” จูมอนจิพูดออกมา


อากิและทัตสึยะต่างนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์จอใสพร้อมแป้นพิมพ์


“ไอ้การก็อปปี้ข้อมูลสำหรับCADที่มีเสป็คต่างกันนี่ไม่แนะนำให้ทำเลยนะครับ” ทัตสึยะพูดออกมา


“ใช่ๆ แต่ยังไงก็คงช่วยไม่ได้” อากิเสริม


จากนั้นคิริฮาระก็นำมือไปวางบนแท่นอ่านข้อมูลที่เชื่อมต่อกับอีกแท่นหนึ่งซึ่งมีCADของเขาและแบบแข่งวางไว้อยู่ โฮโนกะก็ทำแบบเดียวกัน


เมื่อเสร็จสิ้นแล้วทั้งอากิและทัตสึยะต่างเริ่มลงมือรัวไปบนแป้นคีย์บอร์ด


ติ้ดๆๆๆๆๆ


ทำอะไรของพวกนั้นน่ะ?


สมัยนี้ยังใช้แป้นคีย์บอร์ดกันอยู่อีก โบราณไปหน่อยนะ


นักเรียนหลายคนยังดูถูก


“เอ๋? ปรับแต่งด้วยมือทั้งหมดเลยงั้นหรอ?” เคย์พูดขึ้นอย่างแปลกใจ


“นี่เคย์ แบบนั้นคือเก่งงั้นหรอ?” คานนสาวผมม่วงปี2ถามเขา


“อื้อ”เคย์ตอบ


.


.


.


“เสร็จแล้วครับ” อากิและทัตสึยะพูดออกมาพร้อมกัน


จากนั้นก็ถึงคราวทดสอบโดยเริ่มที่คิริฮาระก่อน เขานำCADรูปแบบปลอกแขนสำหรับแข่งขึ้นมาสวมและหยิบดาบไม้ของตนขึ้นมาลองใช้เวทย์ ดาบความถี่สูง ที่ตนเองถนัด


“คิริฮาระ ความรู้สึกเป็นยังไงบ้างล่ะ?” จูมอนจิถาม


“ไม่มีปัญหาเลยครับ”เขาตอบ มายูมิมีสีหน้าดีใจอย่างเห็นได้ชัด


จากนั้นก็ถึงคิวทัตสึยะและและโฮโนกะ ซึ่งทั้งคู่ก็ทำได้ดีเช่นกัน


ก็ดูพอจะมีฝีมืออยู่บ้างล่ะนะ


แต่ก็ไม่ได้ดูเก่งอะไรมากมายเลยนี่นา


วิธีการมันประหลาดเกินไปอ่ะ


ตัวประกอบหลายคนพูดขึ้นมา


“เฮ้อ~ ไม่มีความรู้แล้วก็อย่าอวดฉลาดสิ... ให้ผู้เชี่ยวชาญเขามาพูดก็พอ” อากิส่ายหน้าให้พวกนั้น


ว่าไงนะ!!!


“ฉันขอสนับสนุนให้ทั้งคู่เข้าร่วมทีมค่ะ!!” อาซึสะพูดขึ้นมาขัดพวกตัวประกอบ


“เทคนิคของพวกเขาเป็นเทคนิคชั้นสูงมากเลยนะคะ ปรับแต่งด้วยมือทั้งหมดแบบนี้ ต่อให้เป็นฉันก็ทำไม่ได้หรอกค่ะ” อาซึสะพูดยืนยัน


เทคนิคชั้นสูงแล้วไง? ที่เห็นมันก็แค่ของดาษๆไร้ค่า ตัวประกอบอีกคนพูดขึ้น


“นี่ไงๆ ถึงได้บอกว่าไม่มีความรู้พอก็อย่าพูดอะไรเลย มันจะดูโง่เปล่าๆ” อากิส่ายหน้าอย่างผิดหวัง


แก!!!


“CADของทั้งคู่น่ะ เป็นเครื่องที่เสป็คสูงกว่าเครื่องที่ใช้ในการแข่ง การทำให้ผู้ใช้ไม่รู้สึกถึงความแตกต่างได้น่ะ ถึงเรียกว่าเทคนิคชั้นสูงยังไงล่ะ” ฮันโซผู้ยืนเป็นตัวประกอบมานานพูดขึ้น


ระ...รองประธาน! เหล่าตัวประกอบต่างก็ไม่อยากเชื่อคำพูดนั้น


“ฉันไม่ใช่รองประธาน ฉันเป็นเลขา ฟูจิวาระต่างหากรองประธาน” ฮันโซพูดขึ้นแต่เลี่ยงที่จะมองหน้าเขา


หา!!


ไม่จริงน่า... ข่าวลือนั่นจริงหรอเนี่ย...


ดูเหมือนเหล่าปี2และ3ต่างก็เก็บตัวฝึกซ้อมกันตลอดจนพลาดข่าวกันไป


“ประธานครับ ผมสนับสนุนให้ทั้งคู่เข้าร่วมเป็นเจ้าหน้าที่ด้านเทคนิค” ฮันโซหันไปบอกมายูมิอย่างมุ่งมั่น


“ฮันโซคุง...” มายูมิเองก็ดีใจที่คนสนิทของเธอละทิ้งความไม่พอใจในอดีตไปได้


“การแข่งขัน9โรงเรียนเป็นการแข่งที่เดิมพันด้วยเกียรติของโรงเรียนเรา จะปี1หรือชั้น2 ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาจะมาเรื่องมากแล้ว” ฮันโซพูดอย่างมุ่งมั่น


“ประเด็นของฮัตโตรินั้น ฉันเห็นด้วย ทั้งคู่ได้แสดงให้เห็นแล้วว่าเหมาะสมสำหรับทีม เพราะฉะนั้น ฉันจึงสนับสนุนการตัดสินใจนี้” จุมอนจิยืนยันจุดยืนของตนเอง


จากนั้นทุกคนก็เห็นด้วยแล้วจึงจัดการทดสอบความสามารถด้านกีฬาที่จะใช้แข่งให้อากิแล้วจึงรู้ผล


จากนั้นวันต่อมาก็เป็นไปเนื้อเรื่องซึ่งก็คือการประกาศรายชื่อผู้ที่จะเข้าแข่งต่อคนทั้งโรงเรียน


.


.


.


1 สิงหา วันเดินทาง


อากิและมาริกำลังยืนอยู่ข้างรถบัสในวันที่แดดร้อนระอุ


“ชั่วโมงครึ่งแล้วนะ...” มาริบ่นออกมา


“ก็ต้องรอต่อไปครับ” อากิตอบไปสั้นๆขณะกำลังยืนดูแผ่นเช็คชื่อของตน


ขอโทษค่าาา!!!


มายูมิในชุดเดรสสีขาวสั้นพร้อมกับหมวดปีกกว้างสำหรับหน้าร้อนวิ่งเข้ามา


“มาสายมากเลยนะมายูมิ” มาริดุไป


“ขอโทษทีนะ...” จากนั้นมาริก็เดินขึ้นรถบัสไป


“ขอโทษทีนะอากิคุง เพราะฉันเลยต้องรอไปตั้งนานแน่ะ” ก่อนจะเดินขึ้นรถมายูมิก็หันมาบอกเขา


“เพราะปัญหาทางบ้านไม่ใช่หรอครับ? เรื่องแบบนั้นก็อภัยให้ได้อยู่แล้ว...” อากิพยายามก้มหน้ามองแผ่นเช็คชื่อของตนต่อ


มายูมิก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ


“แล้วชุดนี้น่ะ... เป็นไงบ้างล่ะ” เธอหมุนตัวให้เขาพร้อมกับยกยิ้มอย่างน่ารักจนสร้างดาเมจให้อากิอย่างรุนแรง




‘ถะ...ถึงจะเตรียมใจไว้แล้วก็เถอะ.. ตะ..แต่ดาเมจขนาดนี้ เอื้ออออ’ อากิคิดในใจพร้อมกับหน้าที่เริ่มแดงจึงต้องยกแผ่นนั่นขึ้นมาบังหน้า


“หมะ...เหมาะดีนะครับ...” เขาตอบไป


“เห~ ขอบคุณนะอากิคุง...” มายูมิที่เห็นท่าทางแบบนั้นก็เริ่มได้โอกาสแกล้ง


“แต่ว่า... ถ้าปิดไว้แบบนั้นจะมองเห็นชัดๆได้ยังไง!” ว่าแล้วเธอก็กระชากแผ่นนั้นออกมาจนอากิได้แต่พยายามใช้มือปิดหน้า




“ยะ...อย่าแกล้งกันสิครับ...” อากิฝืนพูดออกไป ด้วยมุมที่สูงกว่าของเขาทำให้มองเห็นเนินเล็กๆที่ยื่นออกมาอย่างชัดเจน ดูเหมือนดาเมจแบบเด็กสาวแบบนี้จะมีผลกับเขายิ่งกว่าการยั่วของอีรินเสียอีก


“ฮิๆ แค่นี้ฉันก็พอใจแล้วล่ะ ถือว่าเอาคืนที่เคยถอดเสื้อให้ฉันดูก็แล้วกันเนอะ... อากิคุง” มายูมิหัวเราะออกมาอย่างน่ารักก่อนจะรีบวิ่งขึ้นรถไปพร้อมกับอากิที่เดินตามไปติดๆ


‘โถ่... คราวหน้าจะเอาคืนให้หนักเลย!’ เขาตั้งมั่นในใจ


.


.


.


“เธอนี่ก็นะ คิดว่าฉันเป็นคนยังไงเนี่ย... อยากจะชวนอากิคุงให้มานั่งข้างๆกันแท้ๆ” มายูมิหันหน้าออกหน้าต่างพร้อมกับทำแก้มป่อง


“ดิฉันทำสิ่งที่ถูกต้องแล้วล่ะค่ะ ถ้าปล่อยให้ท่านประธานสวีทหวานกันเกินไปจะเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีจนเสียความน่าเชื่อถือให้คนอื่นๆบนรถนะคะ” ซึซึเนะกล่าวออกมาหน้านิ่ง


“ใจร้าย!!” มายูมิกอดอกแน่น


“ประธานครับ... รู้สึกไม่ดีจริงๆด้วยสินะครับ” ฮันโซเดินเข้ามาพร้อมกับผ้าผืนใหญ่ในมือ


“ก็ไม่ใช่แบบนั้นหรอก ฮันโซคุง”


“ผมเข้าใจว่าท่านประธานไม่อยากจะทำให้พวกเราต้องกังวลกัน... แต่ถ้าฝืนตัวเองไปมากกว่านี้ล่ะก็...” ฮันโซเริ่มมองต่ำลงไปที่ชายกระโปรงของมายูมิซึ่งโชว์ขาอ่อนออกมาไม่น้อยพร้อมกับหน้าที่เริ่มแดง


“เลขาฮัตโตริคะ มองตรงไหนอยู่น่ะ?” ซึซึเนะกล่าวขัดขึ้นมา


“ผะ..ผมไม่ได้มองนะ แค่อยากจะเอาผ้าห่มมาให้น่ะ” ฮันโซพูดพร้อมกับคลี่ผ้าอย่างลนลาน


“ถ้างั้นก็เชิญเลยค่ะ...” ซึซึเนะลุกออกมาผายมือเชิญชวนเขาพร้อมกับมายูมิที่ตีสีหน้าบ้องแบ๊ว


ฮันโซเริ่มหน้าแดงและเขินจนทำตัวไม่ถูก


ฟิ้ววว...


พรึบ!


อากิที่โผล่มาจากไหนไม่รู้แย่งผ้าห่มในมือเขาไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับห่มมันให้มายูมิอย่างรวดเร็ว


“โชว์ขาอ่อนให้คนอื่นแบบนี้มันไม่ดีนะครับ ท่านประธาน” เขายกยิ้มขึ้นมาอย่างอบอุ่น


“ขอโทษทีนะ อากิคุง” มายูมิเองก็ยิ้มตอบไป ทำให้ราวกับมีออร่าบางอย่างระหว่างทั้งสอง


...... ฮันโซที่เห็นท่าทางแบบนั้นก็อ้าปากเหวอ เขายังไม่รู้เรื่องของทั้งคู่จึงคิดเพียงแค่ว่าตนเสียโอกาสไปจึงได้แต่ก้มหน้าหงอยและเดินกลับไป


“เสร็จธุระแล้วก็เชิญกลับเถอะค่ะ รองประธาน” ซึซึเนะกล่าวอย่างไร้เยื่อใย


“ก็ได้... ใจร้ายจัง...” อากิเองก็ได้แต่เดินคอตกกลับไปที่ริมหน้าต่างของตน


“พวกนั้นเล่นอะไรกันน่ะ...” มาริได้แต่มองไปอย่างไม่เข้าใจ





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น