พรรณไพสีซ

ขอต้อนรับสู่นิยายรักอีโรติกล้วนๆของพรรณไพสีซ ทุกเรื่องทุกตอนไรท์ตั้งใจแต่งมากๆ ขอบคุณรีดทุกท่านที่คอยติดตามXรับชมXคอมเม้นท์นะคะ หากไรท์ทำผิดพลาดประการใด ขออภัยไว้ ณ นี่นี้ด้วยค่ะ

ซาตานลงทัณฑ์ EP:4

ชื่อตอน : ซาตานลงทัณฑ์ EP:4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.1k

ความคิดเห็น : 88

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ธ.ค. 2561 20:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ซาตานลงทัณฑ์ EP:4
แบบอักษร

บทที่ 4


“เดี๋ยว”

เสียงทรงพลังอำนาจดังขึ้น จนร่างแบบบางที่ยืนหันหลังอยู่นิ่งงัน เพียงแค่ได้ยินเสียงทุ้มลึกเธอก็เย็นวาบไปทั้งตัว มือไม้ไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหนจึงได้แค่เอาวางพาดกอดตัวเองไปพลาง

หญิงสาวในชุดแดงเพลิงค่อยๆหันกลับมายังตัวเรือ เธอเบิกตากว้างด้วยตวามตื่นตระหนกเมื่อสบสายตาอันคมกริบราวกับใบมีดของเขา

ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มราวกับเทพบนสรวงสวรรค์ จมูกโด่งรับกับรูปหน้าคมแกร่ง ริมฝีปากหยักลึกสีเข้มขยับพูดอะไรบางอย่างกับลูกน้องของเขา

ร่างสูงใหญ่ยืนสง่าอยู่บนเรือพร้อมกับหญิงสาวหน้าตาสะสวยประกบข้าง เขาไม่ได้ส่วมใส่เสื้อผ้าท่อนบนอย่างที่ควรจะเป็น มีเพียงกางเกงสแลคห่อหุ้มท่อนล่างของเขาเอาไว้

ร่างกายสัดส่วนสมบูรณ์แบบเต็มไปด้วยมัดกล้ามสีเข้มไร้ไขมันส่วนเกินจนผู้หญิงอย่างเธอนึกอิจฉาอยู่ครามครัน

ทอปัดหลุบตาลงเมื่อเผลอมองสำรวจเขาเกินกว่าความจำเป็น เธอไม่เคยมองเห็นเขาใกล้ขนาดนี้มาก่อน ถึงจะไม่ใกล้มากแต่มันก็ใกล้กว่าทุกครั้งที่เธอคอยแอบดูเขา

เป็นสิบปีแล้ว...

“คุณผู้หญิงครับ!” เสียงเรียกของการ์ดข้างดังขึ้นใกล้หูเธอมากจนเผลอสะดุ้งตกใจหลุดจากภวังค์

“คะ?”

เธอขานรับอย่างฉงนที่ชายชุดดำพวกนี้เริ่มพูดจาเสียงดัง แถมยังมีจำนวนเพิ่มขึ้นจากสองคนเป็น สาม สี่ ห้า...

“เชิญครับ”

“อ้อค่ะ”

เธอหันหลังให้เรืออีกครั้งอย่างรู้หน้าที่ รู้หรอกน่าว่าต้องรีบไปให้พ้นๆเขตส่วนตัวของเขา ไม่เห็นต้องตะคอกกันเสียงดังขนาดนั้น...

“ไม่ใช่ทางนั้นครับคุณผู้หญิง ทางนี้....”

ร่างอวบอิ่มในชุดเกาะอกชะงักเท้าสวย หันมองตามมือของชายชุดดำที่ผายออกเชื้อเชิญไปทางขึ้นเรือ

หมายความว่าไง....

“นายท่านอนุญาตให้คุณผู้หญิงเดินชมเรือได้ครับ” ดูเหมือนชายชุดดำพวกนี้จะรู้ว่าเธอคิดอะไรจึงรีบเอ่ยบอกจุดประสงค์นั้นกับเธอ

เธอมองเลื่อนสายตาไปตามทิศทางก็พบร่างสูงสง่ายืนกอดอกกำยำอยู่ที่เดิม แต่ทว่าไร้ผู้หญิงขนาบข้างอย่างเมื่อครู่ ใบหน้าเขาเรียบนิ่งเช่นเคย ดวงตาคมกริบสีเทาเย็นชาไร้ความรู้สึกจนเธอนึกหวาดหวั่น...

หรือเขาจะรู้ว่าเธอเป็นใครและหวังสิ่งใด...

หรือวันนี้จะเป็นวันตายของเธอ...

สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือ เธอยังไม่พร้อม....

ยังไม่ได้รู้เลยว่าพ่อแม่ที่แท้จริงเป็นใคร บางทีพ่อแม่เธออาจจะยังไม่ตาย...

“คือ...คงเป็นการเข้าใจผิด ฉันไม่ได้อยากจะขึ้นเรือ แค่หลงมา...”

พูดจบเท้าสวยบนรองเท้าสูงปรี๊ดก็ขยับก้าวเดินต่อไปยังเขตทางออกที่ห่างไปราวหนึ่งไมล์ ใช่มันเป็นระยะทางที่ไกลพอสมควรและเธอต้องตั้งสติ

เธอมาทำบ้าอะไร เฝ้าถามตัวเองทุกวัน ไม่รู้ว่าคราวนี้ถ้าเธอกลับไปมือเปล่าจะต้องเจอเข้ากับอะไรอีกบ้าง...

จะโดนขังในห้องมืดๆอีกรึเปล่าหรือจะหนักกว่านั้น...

กึก..

แต่ทว่าในจังหวะก้าวเดินรองเท้าส้นสูงของหล่อนดันไปตกหลุมเล็กๆบนพื้นไม้สีขาวสะอาด อีกนิดเดียวศีรษะเล็กจะกระแทกลงตะปูที่ยื่นออกมาตรงราวจับ

หมับ!!! ตุบ!!

“กรี๊ดดด...ฮือ...”

หญิงสาวหลับตาปี๋ รู้สึกว่าตัวเองถูกกระชากอย่างแรงแล้วล้มลงทับอะไรบางอย่างที่แข็งแกร่งมาก ดวงตากลมโตค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ พบใบหน้าของคนที่ไม่เคยคาดคิดเต็มๆลูกตา

เขามาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร....


คาร์ลตันจ้องมองหญิงสาวที่กำลังนอนทับตัวเองด้วยสายตาเรียบนิ่งเช่นเคย ก่อนจะหลุบตามองเนินอกอวบที่ทะลักออกมาจากเกาะอกหมิ่นๆของหล่อน

กลิ่นเนื้อสาวบนตัวหล่อนทำให้เขาเกิดความต้องการอย่างห้ามไม่ได้ เขาเลื่อนสายตามองดวงตาตื่นกระหนกของหญิงสาวที่นอนทับเขานิ่งด้วยความฉงน ใบหน้าเล็กเรียวดูรวมๆแล้วคล้ายพวกตุ๊กตาที่เหมาะจะเป็นของสะสม

ดวงตากลมโตสีนิลสะท้อนภาพเล็กๆของเขาเพราะเจ้าตัวกำลังจ้องมองเขาอยู่เช่นกัน

แก้มนวลถูกปิดทับด้วยเครื่องสำอางหลากหลายยี่ห้อจนมองไม่เห็นสีผิวจริง จมูกโด่งเชิดขึ้นพอประมาณดูเป็นดื้อรั้นอยู่ไม่น้อย แต่ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดของหล่อนนี่สิ มันน่าขยี้ให้บวมช้ำ...

“เอ่อ...ขอโทษค่ะ”

ร่างแบบบางถือวิสาสะใช้แผงอกกำยำของเขาเพื่อยันตัวลุกขึ้น เธอไม่อยากสัมผัสผิวของเขาเลยให้ตายเถอะ ทำไมถึงไม่ใส่เสื้อนะ...

“สนใจเข้าไปชมเรือใหญ่ๆมั้ย...คนสวย...”

ครั้งนี้เหนือความคาดหมายที่เขาออกปากชวนผู้หญิงที่ดูกร้านโลกคนหนึ่งให้เข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของเรือลำโปรด

เขาติดใจดวงตาหม่นแสงของหล่อน สัญชาตญาณของเขาบอกว่าหญิงสาวคนนี้รู้จักเขาแบบต่างออกไป...

“ไม่เป็นไรค่ะ คงไม่ดีแน่เพราะเราไม่รู้จักกัน...”

“แต่ฉันคิดว่าเธอรู้จักฉันนะ”

เขาเอ่ยพูดอย่างมั่นใจ น้ำเสียงนั้นราบเรียบยิ่งกว่าหุ่นยนต์ อีกทั้งยังแฝงไปด้วยความแคลงใจหลายส่วน เขาคงสงสัยว่าทำไมผู้หญิงอย่างเธอถึงกล้าปฏิเสธผู้ชายหล่อสมบูรณ์แบบอย่างเขา

“แหม...ใครบ้างจะไม่รู้จักคุณละคะ” เธอยิ้มหวานส่งไปให้ ทำตัวตามน้ำไปก่อน ครั้งนี้โชคอาจจะเข้าข้างเธอให้มีอะไรกลับไปหาครอบครัวบ้าง

“เชิญ..”

พูดแค่นั้นร่างสูงใหญ่ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงกว่าหกฟุต เธอแหงนหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ยืนบดบังดวงจันทร์ยามค่ำคืนจนมิด สะท้อนเงาทมึนให้เขาดูมืดลึกน่าเกรงขาม ผู้ชายคนนี้เหมาะสมที่จะเป็นผู้นำทั้งโลกจริงๆ เธอรู้สึกแบบนั้น..

ร่างแบบบางลุกขึ้นยืนด้วยตัวเองเพราะเขาไม่คิดจะช่วย หญิงสาวเดินตามแผ่นหลังกว้างของเขาไปราวกับต้องมนต์

“อุ้ย!...”

รู้ตัวอีกทีร่างแบบบางก็ชนเข้ากับแผ่นหลังดุจหินผาของชายหนุ่มเพราะเขาหยุดเดินกระทันหันตรงกลางเรือที่ตกแต่งหรูหราทันสมัย ทุกอย่างดูมีราคาแพงมหาศาล...

“นั่ง”

เสียงทุ้มเอ่ยสั่ง ใช่ มันดูเป็นคำสั่งมากกว่าคำบอกกล่าว เธอพยักหน้าหย่อนก้นอวบตึงลงนั่งบนโซฟาที่มีหญิงสาวหน้าตาสะสวยนั่งอยู่ก่อนสองสามคน

ทอปัดกวาดสายตามองไปรอบๆเรือเพื่อเก็บข้อมูลไปให้ได้มากที่สุด พี่แอลบอกว่าเขามีห้องลับไว้บนเรือทุกลำ ซึ่งทุกวันนี้เธอก็ยังไม่เข้าใจว่าพี่แอลจะต่อสู้กับคนที่เหนือกว่าในทุกๆด้านกับผู้ชายอย่างคาร์ลตันไปเพื่ออะไร

“คุณผู้หญิงขอมือครับ”

เสียงของชายชุดดำคนหนึ่งเอ่ยบอกเธอ พร้อมกับถือวิสาสะคว้ามือเรียวเล็กของหญิงสาวขึ้นไป

“โอ้ย....” เสียงหวานใสร้องขึ้นไม่ดังมากนัก คิ้วโก่งโค่งดุจคันศรขมวดขึ้นเมื่อรู้สึกเจ็บแปลบที่ปลายนิ้ว...

“เรียบร้อยครับ”

ชายชุดดำคนนั้นเอ่ยบอกเธอเสียงเรียบ หญิงสาวชักมือกลับทันทีที่เป็นอิสระ เพ่งมองรอยเลือดสีแดงสดที่ซึมออกมาจากปลายนิ้ว

คนพวกนี้คิดทำอะไรกับเธอ เอาเลือดของเธอไปงั้นหรือ หรือว่าเขาจับได้แล้ว ในหัวสมองของหญิงสาวตีกันให้วุ่น ช้อนสายตากลมโตหวานหยดขึ้นมองร่างสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างถือแก้วเหล้าอยู่ตรงข้ามกับเธอหวังหาคำตอบ

แต่ทว่ากลับพบสายตามืดลึกของอีกฝ่ายมองเธออยู่ก่อนแล้ว หญิงสาวรีบหลุบตาลงทันที

“ใครหรอคะคาร์ล”

เสียงผู้หญิงข้างกายของเขาเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย สายของหล่อนมองเธออย่างไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย

“เด็กใหม่หรอคะ ฮันน่าไม่ยอมนะคะคาร์ล”

เสียงจากผู้หญิงอีกคนเอ่ยขึ้น หล่อนย้ายข้างไปนั่งขนาบร่างสูงใหญ่อย่างหวงแหนทันที เขายังคงนิ่งเงียบยกแก้วทรงกลมขึ้นกรอกน้ำสีทองลงคอหลายครั้ง...

ครืด..คราด....

เสียงสมารทโฟนของชายหนุ่มร่างโตร้องสั่นขึ้น เธอเห็นเขากดรับสายด้วยท่าทางสบายๆ

“ว่าไงไอ้หมอ”

ทอปัดอาศัยจังหวะที่ชายหนุ่มคุยโทรศัพท์มองสำรวจบริเวณรอบๆ

นี่เธอมานั่งทำบ้าอะไรอยู่ตรงนี้ ทำตัวราวกับเป็นผู้หญิงอย่างว่า ซึ่งมันก็จริงเธอกำลังรับบทนั้นอยู่ ดูชุดเธอสิ โป๊ยิ่งกว่าโสเภณีเสียอีก

ร่างอวบอิ่มในชุดเกาะอกสีแดงลุกพรวดพราดขึ้น

“ขอตัวไปเข้าห้องน้ำได้มั้ยคะ”

พูดจบก็ยิ้มหวานไร้เดียงสาให้คนตัวโตที่นั่งหน้านิ่งอยู่บนโซฟา เขาชี้ไปที่ช่องทางเดินด้านขวาเป็นอันว่าอนุญาต ร่างแบบบางรีบหมุนตัวเดินไปทันทีไม่ทันได้เห็นคนที่เพิ่งเอ่ยอนุญาตนั้นกำลังยกยิ้มมุมปาก...

พอลับสายตาทุกคน หญิงสาวรีบสำรวจและเก็บข้อมูลระหว่าง มีห้องหับมากมาย ทุกห้องมีประตูเหมือนกันหมดยกเว้นห้องสุดท้ายที่เป็นประตูสีดำ เธอรีบยกสมารทโฟนขึ้นมาถ่ายภาพทุกซอกทุกมุมของเรือ

ในใจก็เต้นแรงกับสิ่งที่กำลังทำ เธอไม่เคยได้เข้ามาใกล้ชิดพื้นที่ของเขาถึงขนาดนี้ นับว่านี่เป็นอีกครั้งที่เธอได้ทำมันจริง...

ทอปัดรีบเก็บมือถือเข้ากระเป๋าใบเล็กเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆเดินมา ร่างแบบบางรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องน้ำตรงมุมทางเดินอย่างรวดเร็ว เงี่ยหูฟังได้ยินเสียงคนเดินผ่านเลยไป...

ฟู่วว

พ่นลมหายใจเข้าลึกระงับอาการหวาดกลัว หญิงสาวก้มลงมองมือเล็กที่กำลังสั่นเทาของตัวเอง เดาว่ามันคงเย็นราวกับน้ำแข็งไปแล้ว เธอตื่นเต้นและกลัวมากกับสิ่งที่ทำอยู่ ถ้าโดนจับได้คือเธอต้องตายสถานเดียว...

หญิงสาวระงับสติอารมณ์ครู่หนึ่งก็เช็คความเรียบร้อยของใบหน้าและหน้าอกหน้าใจล้นขอบผ้าจนเกินงามบวกกับชุดที่พร้อมจะหลุดร่วงลงตลอดเวลา

ร่างอวบอิ่มที่ถูกชุดรัดติ้วก้าวเดินออกจากห้องน้ำด้วยความมั่นใจ เธอหันไปตรงทางเดินเพื่อเตรียมจะเลี้ยวออกไปช่องทางที่เดินมาก็ต้องผงะเมื่อเจอเข้ากับร่างสูงใหญ่กำลังยืนกอดอกพิงผนังอยู่หน้าห้องน้ำ...

“ไง”



................

❤️

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น