NoocHy: ::

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 64

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ธ.ค. 2561 13:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

บทนำ

                “ฉันมีแฟนเป็นครูอยู่โรงเรียน โคมิรุ”

ใต้คนซากุระใหญ่ตลอดทางเดินออกไปที่ประตูโรงเรียนเป็นโต๊ะให้นักเรียนนั่ง กลุ่มเด็กมอปลายนั่งคุยกันถึงความรักกับคนต่างวัยแถมยังเป็นครู แค่ได้ยินคำว่าครูฉันก็เดินห่างแล้ว ใครๆก็รู้ว่าผิดกฎของสถาบัน

                “เขานิยมคนแก่กันอย่าไปสนเลย”

                “นักเรียนก็ต้องคบกับนักเรียนด้วยกันสิ”

มาตาเกะ ลูบหัวฉันแผ่วเบาเดินไปหาอะไรอร่อยๆทาน อย่างน้อยๆเราสองคนก็มีเป้าหมายคือทาโกยากิร้านประจำหน้าทางลงสถานีรถไฟ โนริเอกะ คือชื่อของฉันย้ายมาเรียนในโตเกียวเหตุผลคือพ่อแม่ถูกย้ายงานจากสาขาต่างจังหวัด พ่อแม่ฉันมือดีอยู่ที่ไหนพอที่นั้นมั่นคงเจ้านายจะส่งตัวไปสาขาอื่นต่อฉันย้ายบ้านบ่อยจนชิน แต่ปีนี้คงปักหลักถาวรที่โตเกียว ไม่ใช่สาขายังไม่มั่นคงแต่ พ่อแม่ห่วงสุขภาพจิตใจของฉันไม่อยากย้ายบ่อยๆ ฉันเลยกล้าเปิดใจกับ มาตาเกะ ผู้ชายที่กล้าสารภาพรักเมื่อสามเดือนก่อนหลังย้ายมาจากโตเกียว…

                “วันนี้ไปส่งถึงบ้านได้ไหม”

                “แค่ถึงสถานีก็พอ วันนี้ต้องพา นากางาวะ ไปหาหมอ…ขอโทษนะ มาตาเกะคุง”

สีหน้า มาตาเกะ เหงาง่อยไปเลยวันนี้ไม่ได้จริงๆยิ่ง นากางาวะ น้องชายของฉันใกล้ผ่าตัดแล้วด้วยฉันยังไม่ได้บอกที่บ้านเรื่องที่คบกับ มาตาเกะ ไม่อยากให้ที่บ้านต้องมากังวลเรื่องของฉันเพิ่ม

                “พรุ่งนี้เจอกันที่นี้ 10:00 นะ”

                “อือ ถึงแล้วจะทักหานะ มาตาเกะคุง”

ฉันแจกยิ้มสดใสเขย่ามือถือในมือโชว์ มาตาเกะ แล้วเดินขึ้นบันไดสถานี ฉันเองก็ใกล้สอบแล้วสินะ ต้องขอพรพระเจ้าให้ นากางาวะ ผ่าตัดอย่างปลอดภัยและหายเร็วๆฉันจะได้รีบบอกเรื่อง มาตาเกะ

มาตาเกะ จะได้มาอ่านหนังสือสอบที่บ้านฉันได้ วันหยุดเราหมดไปกับการไปเที่ยวด้วยกันเวลาที่โรงเรียนในห้องสมุดหรือร้านกาแฟก็น้อยเกินไป

                “กลับมาแล้วค่ะ”

                “มาแล้วเหรอ โนริเอกะ จังใช่ไหม”

“คุณ…เป็นใครเข้ามาในบ้านฉันได้ยังไงออกไปนะ!!!”

ฉันเปิดประตูบ้านยืนถอดรองเท้าเหมือนเคยเอ่ยคำทักทายตั้งใจเดินหลบขึ้นชั้นบน แต่ต้องโวยวายเมื่อคนที่มารับฉันทุกทีจะเป็นพ่อหรือแม่กับเป็นใครบางคนที่ฉันไม่รู้จัก…

                “ใจเย็นนะ โนริเอกะจัง ฉันเป็นครูสอนพิเศษที่พ่อแม่เธอจ้างมา”

                “ครู”

                “ใช่เรียกฉัน โอคาดะ ไม่ต้องเรียกคุณครูก็ได้นะ”

                “แล้วพ่อแม่กับน้องฉันล่ะ”

                “ไปโรงพยาบาลแล้ว เขารู้ว่าเธออยู่ในช่วงอ่านหนังสือสอบเลยให้…”

“พอเลย นายออกไปจากบ้านฉัน ฉันไม่ต้องการครูสอนพิเศษหรืออะไรทั้งนั้น”

“แน่ใจเหรอ ล่าสุดคะแนนแม้แต่เกรดของเธอเฉลี่ยออกมามันต่ำลงมากนะ ตอนอยู่โรงเรียนเก่าเกรดเธอยังดีมากๆเลยแท้ๆ”

เขามือไวจากไหนหยิบแฟ้มที่เต็มไปด้วยกระดาษขาวทุกหน้ามีประวัติการเรียนของฉันอยู่ในนั้นอย่างชัดเจน จริงอยู่ที่คะแนนและเกรดของฉันต่ำลง

ตั้งแต่ฉันรู้เรื่อง นากางาวะ น้องชายรวมถึงทุ่มเวลาที่มีให้ มาตาเกะ การเรียนของฉันก็อย่างที่เขาพูด…

                “อย่าให้พ่อแม่เสียเงินฟรีส่งควายโง่ๆในร่างคนอย่างเธอเรียนสิ”

                “นี่นายจะว่าฉันเกินไปแล้วนะ”

                “หรือไม่จริง ไปเริ่มเรียนกันเลยดีกว่า”

                “ฉันบอกแล้วไง ว่าให้นายกลับไปซะ ฉัน โนริเอกะ ไม่ต้องการครูสอนพิเศษปากจัดอย่างนายออกไป!!!”

ฉันจับแขนเขาพยายามดันออกไปนอกประตูบ้าน ไม่มีทางฉันไม่นั่งอ่านหนังสือสอบกับใครนอกจาก มาตาเกะ!!!

                “พ่อแม่เธอจ่ายค้าจ้างมาให้ฉันแล้ว ฉันคงจะกลับไม่ได้หรอกนะ นิชินะ”

เขารู้อีกชื่อของฉันด้วยเหรอ นิชินะ มีแค่ นากางาวะ เรียกฉันเท่านั้นหรือว่าคืนนั้นที่ฉันวิงวอนขอพระเจ้าข้างเตียงนอนที่โรงพยาบาลเผลอหลุดพูดความเหน็ดเหนื่อยที่ใครเกินจะเข้าใจออกมา นากางาวะ เลยได้ยิน

                “จริงๆฉันไม่อยากก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวมากหรอกนะ ฉันถูกจ้างด้วยเงินของพ่อแม่เธอแต่ นากางาวะ เป็นคนขอให้ฉันมาสอนเธอตัวจริงฉันค่าตัวแพงมากนะจะบอกให้ ถ้าไม่เจอเจ้าเด็กนั้น…นากางาวะที่เป็นเพื่อนน้องชายฉันที่รอรับการผ่าตัดอยู่เตียงข้างๆให้มีจิตใจที่เข้มแข็งขึ้นเพื่อรองรับการผ่าตัด ฉันคงไม่มีน้องชายที่ร่าเริงสดใสในวันนี้…น้องชายเธอที่จิตใจเข้มแข็งกว่าขนาดนั้นถ้าไม่ได้เขาค่อยอยู่ข้างๆคงแย่แน่ๆ”

                “หมายความว่านาย ยอมมาที่นี้เพื่อสอนฉันเพราะ นากางาวะ”

                “ใช่ เริ่มสอนกันได้รึยัง ฉันสอนเธอถึงสามทุ่มครึ่ง ฉันต้องไปสอนที่อื่นต่อ เธอคงยอมเรียนดีดี ไม่ใช่เธอที่กลัว นากางาวะ กังวลแต่ นากางาวะ ก็กลัวไม่อยากให้เธอกังวลเรื่องของเขามากจนเสียเรียนเหมือนกัน ถึงให้ฉันมาสอนให้เธอผ่านการสอบในครั้งนี้เหมือนที่เขาเองต้องผ่านการผ่าตัดในครั้งนี้ไปให้ได้ เลิกกังวลทุกเรื่องสักที นิชินะ!!!”

เขาจุ้นจ้านแต่พอฟังแล้วฉันก็อดยอมไม่ได้ นากางาวะ ไอ้น้องรักตัวยุ่งชีวิตของพี่สาวช่างสรรหาจริงๆเลยนะกลับถึงบ้านพี่จะตีให้ตาย!!!

ฉันให้เขาใช้ห้องนั่งเล่นเปิดสอนโรงเรียนพิเศษเคลื่อนที่ ฉันและเขานั่งตรงข้ามกัน หนังสืออุปกรการสอนของเขาอยู่ในกระเป๋าหนังสีดำที่เขาเอามาด้วย

                “ฉันขอตอบกลับข้อความก่อน”

                “ไม่ได้เธอต้องมีสมาธิในการอ่านหนังสือ วางลงเดี๋ยวนี้ นิชินะ!!!”

                “เลิกเรียกชื่อนี้ซะทีเรียกฉัน โนริเอกะ ซะ”

                “ฉันจะเรียกเธอว่า นิชินะจัง เธอจะได้ตั้งใจเรียนคิดถึงหัวอกพ่อแม่และน้องชายที่ใกล้ผ่าตัด อ่าน…อ่านและอ่านซึมซับเข้าไปในสมองซะ!!!”

                เขาจิ้มหน้าผากฉัน ข้อความ มาตาเกะ ขึ้นเตือนหลายครั้งมากแล้วแต่เพราะกำลังสนุกกำการแก้ข้อสอบที่เขาให้ฉันรองแก้ดูจนเพลิน ตอนนี้ข้อความ มาตาเกะ ร้อยข้อความเข้าไปแล้ว

                “ฉันกลับก่อนล่ะ พรุ่งนี้เจอกัน นิชินะ”

                “พรุ่งนี้ฉันมีนัดไม่ต้องมา ฉันจะเรียนพิเศษแค่จันทร์ถึงศุกร์”

ฉันมายืนส่งเขา สามทุ่มกว่าเขาถึงเก็บกระเป๋าสวมเสือคลุมรองเท้าเงาวับกับทิ้งโจทให้ฉันแก้เยอะจนอยากขว้างทิ้งทางหน้าต่าง

                “พรุ่งนี้เจอกัน ราตรีสวัสดิ์”

เขายังทิ้งประโยกกวนฉันไม่เลิกแล้วเดินไปที่รถ..หรูซะด้วยสิ…

                “Hello มาตาเกะ…”

หลังเธอเดินเข้าไปในบ้านไม่ได้ส่งเขานานพอจนเห็นว่าเขาลดกระจกรถลงนั่งอัดบุหรี่อยู่ด้านใน ก่อนรถจะเคลื่อนตัวออกไป สายตาของเขาที่มองเธอทิ้งท้ายมันน่ากลัวมากไม่ต่างจากหมาป่าจองกินลูกแกะ…

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น