Little mermaid

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่3 พลัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ธ.ค. 2561 10:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3 พลัง
แบบอักษร




ในโรงหนัง โฆษณากำลังฉายอยู่ อีกสักพักหนังจะเริ่มฉายแล้ว เอวาถูกลากเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่อาจทราบได้ หัวใจเต้นรัวราวกับว่ามันจะระเบิดออกมา มึนงง สับสน ไม่เข้าใจ


“ เอ็มทำอะไรเมื่อกี้นี้ นิสัยไม่ดีมากเลยนะครับ ” หมัดชกเข้าที่แขนของบีเอ็มสุดแรงจนบีเอ็มเบ้หน้าทว่าไม่ยักร้องออกมาสักคำหนึ่ง


“ ทำแบบนั้นยัยเศษหญ้าจะได้เลิกยุ่งกับนายสมใจ ท่าทางอ่อนแอบอบบางนั่นน่าลำคาน ” บีเอ็มพูด สายตาไม่ได้มองมาที่เอวา เขาพยายามจ้องไปที่จอหนังขนาดใหญ่แทน


“ แค่อธิบายออกไปก็น่าจะได้แล้ว ไม่เห็นต้อง…. ”


“ คุณครับ หนังจะเริ่มแล้ว เงียบๆหน่อยครับ ” ขณะที่ใบหน้าของเอวากำลังถูกเผาไหม พยายามพูดคำว่าจูบออกมา เสียงคนที่นั่งอยู่ไม่ไกลพูดขึ้น เอวาสะดุ้งแล้วยิ้มขอโทษคนๆนั้นไป


 หนังฉายไปได้สักพัก ซอมบี้กำลังต่อสู้กับกลุ่มตัวเองอยู่อย่างดุเดือน เอวากลับรู้สึกว่าการต่อสู้ในหนังไม่เป็นธรรมชาติเอาซะเลย


“ ไม่สนุกหรอ ” บีเอ็มไม่ละสายตาจากเอวาในมุมมืด ท่าทีที่เปลี่ยนไปจึงทำให้เขามองเห็นได้ในทันที


“ อืม วาว่ามันน่าเบื่อมากเลย ” เอวาพยักหน้า ดูดน้ำโค้กในมืออึกใหญ่ก่อนจะส่งให้บีเอ็มกินต่ออย่างเคยชิน


ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที เอวาที่เมื่อกี้บ่นพึ่งพำกับตนเองไม่พอใจหนังที่สร้างออกมาไม่ดี ตอนนี้หลับสนิทไปเรียบร้อยแล้ว บีเอ็มมองคนหลับสนิทแล้วยิ้มอ่อน เขาถอนเสื้อแขนยาวห่มให้ ใช้มือเกลี่ยปอยผมที่ปิดบังใบหน้าเอวาเบาๆ ไล้ลงมาที่สันจมูกจรดริมฝีปากที่เขาพึ่งจุ๊ฟไปเมื่อไม่นานมานี้


“  หึ ” เสียงหัวเราะทุ้มนุ่มเล็ดลอดออกมาในลำคอ เขาลูบมันอยู่พักหนึ่งก่อนที่เอวาจะขยับตัวหยุกหยิกจึงตัดใจถอนนิ้วตัวเองออกมา




“ เอวา หนังจบแล้ว ” แรงเขย่าที่แขนปลุกให้เอวาตื่น เขาค่อยปรือตา ขยี้เบาๆมองไปที่หน้าเพื่อนแล้วพยักหน้าอย่างงงๆ


บีเอ็มมองด้วยสายตาเอ็นดูแวบหนึ่ง จับมือเอวาเดินออกจากโรงหนัง เจ้าของมันยังมึนงงเพราะพึ่งตื่น เดินตามแรงจูงของบีเอ็มไปอย่างไม่รู้ตัว


“ ไอ้วา ตื่นเถอะ เดี่ยวพาไปกินกุ้ง ” เสียงบีเอ็มปลุกให้เอวาที่กำลังมึนงงตื่นขึ้น โดยเฉพาะกุ้งที่บีเอ็มพูดออกมาเมื่อกี้นี้เรียกรอยยิ้มบนใบหน้าเอวาได้ไม่ยากเย็นเท่าไหร่นัก


“ อืม งั้นไปเลย ” เพราะตื่นเต้นกับกุ้งมากจนเกินไป หลงลืมกระทั่งมือที่กำลังถูกจับเอาไว้อย่างอ่อนโยน เอวาสาวเท้าเดินเร็วๆตามบีเอ็มไปที่ร้านอาหารทะเลไม่ไกลจากโรงหนังที่พวกเขาชอบแวะกินบ่อยๆ


นานแล้วที่ไม่ได้ลิ้มรสชาติของกุ้ง อาหารโปรดของเขา


หลังจากสั่งอาหารเสร็จ สีหน้าที่เคยอมทุกข์ของเอวาก็หายไป ยิ้มแย้มแจ่มใสกับกุ้งที่ถูกแกะโดยเพื่อนรักของเขา ยัดมันเข้าปากไปทั้งตัว เคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย


บีเอ็มมองรอยยิ้มสดใสนั่นแล้วลอบถอนหายใจ อารมณ์ดีขึ้นก็ดีแล้ว เขาได้แต่ลอบพูดกับตนเองในใจอย่างโล่งอก เร่งมือเกะเปลือกกุ้งให้เร็วขึ้น กลัวว่าจะไม่ทันความเร็วในการกินของเอวา


“ อ่า~~ อิ่มมาก ” เอวาลูบท้องตนเองเล็กน้อย


“ ขอบคุณนะ ” เอวายิ้มส่งให้เพื่อนเพราะอาหารมื้อนี้เป็นบีเอ็มเป็นคนเลี้ยง ฉะนั้นแล้ว คนที่ถูกเลี้ยงต้องขอบคุณด้วยรอยยิ้ม


“ กลับกันเถอะ ” บีเอ็มเพียงพยักหน้า ไม่ค่อยชิ้นกับรอยยิ้มหวาดนั่นสักที ไม่ว่าจะมองเท่าไหร่ก็รู้สึกหน้าร้อนขึ้นมา





กลับมาถึงห้องพัก บีเอ็มถูกไล่กลับไปที่ห้องของตนเอง เอวารีบปิดประตูใส่หน้าเพื่อนแล้วเดินเร็วๆเข้ามาในห้องนอน ระหว่างทางที่เดินทางกลับคอนโด เขารู้สึกถึงบางอย่างได้ ร่างกายของเขาเหมือนจะอยากอาหารมากขึ้นผิดปกติ มื้อนี้กินเข้าไปได้มากถึงสามเท่าของปกติ พลังงานทั้งหมดเหมือนถูกแบ่งออกไปส่งตรงไปที่สมอง มันหยุดลงเมื่อท้องของเขารู้สึกอิ่มแล้ว เมื่อลองกินเข้าไปอีก พลังงานก็ไม่ได้ถูกดูดออกไปแล้ว


“ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ อาการเหมือนตอนที่เราปลุกพลังใหม่ๆ ” เอวาขมวดคิ้ว นั่งลงที่เตียงนุ่ม


เขานั่งสมาธิอย่างที่เคยทำในตอนที่ฝึกพลัง อากาศผันผวนแปลกๆรอบตัวไม่ได้ปลุกเอวาให้ตื่นจากสมาธิ พื้นที่มิติที่เคยมีในระดับที่ 7 คือ พื้นที่ซ้อนทับเก็บของที่มีขนาดเท่ากับ 1000 ช่อง สามารถเก็บสิ่งของที่อยู่ในหมวดเดียวกันได้ ช่องละ 100 ชิ้น เช่น เครื่องปรุงต่างๆสามารถเก็บรวมกันได้ใน 1 ช่อง


อึก


ขณะที่กำลังตรวจสอบพลังอย่างตื่นตะลึง เอวาปวดหัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขาถูกบังคับออกจากสมาธิ ร่างกายขับเหงื่อออกมาจำนวนมาก ทว่า ความเจ็บปวดกลับทำให้เอวายิ้มแย้มออกมา


“ ไม่คิดว่าเราจะสามารถเอาพลังกลับมาได้ แถมยัง ” เอวาหัวเราะเบาๆ


พลังของเขายังคงเป็นมิติธาตุเหมือนเดิม แต่ที่แปลกไปมีสองอย่าง หนึ่งคือพื้นที่ซ้อนทับเก็บสิ่งของเริ่มแรกในระดับหนึ่งคือ 10 ช่องเท่านั้น ทว่า เขากลับมีมิติซ้อนทับถึง 1000 ช่องเหมือนก่อนที่เขาตาย


ส่วนอย่างที่สองที่แปลกออกไปคือ มิติของเขามีมิติแยกย่อยออกมาอีก 1 อย่างคือ พื้นที่ว่างเปล่า มันอุดมสมบูรณ์มากจากความรู้สึก หญ้าเติมโตเขียวชอุ่ม มีบ่อน้ำขนาดใหญ่อยู่ตรงกลาง พื้นที่ว่างเปล่านี้มีเนื้อที่ราวๆ 3 ไร่เศษ


สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ว่าจะเพราะอะไรก็ตาม เขาอยากขอบคุณ ทั้งยังมีผลึกและสิ่งของที่เขาเก็บเอาไว้ก่อนที่เขาตายในมิติ ยังติดตามมาด้วย


ผลึกระดับ 1-4 ที่คิดว่ามันไม่มีคุณค่า เขาโยนมันเข้าไปเก็บเอาไว้ในมิติเก็บของจนหลงลืมมันไปแล้ว ต้องขอบคุณในความหวงของของตนเองที่ตัดใจทิ้งพวกมันที่หามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงไม่ได้ ดังนั้น ในตอนนี้เขามีผลึกเพียงพอที่จะพัฒนาร่างกายจนถึงระดับ 3 ผลึกยังเพียงพอต่อการเผื่อแผ่ไปให้เพื่อนของเขาอีกด้วย


เอวาหายใจเข้าลึกๆควบคุมการเต้นของหัวใจ เขานั่งสมาธิต่อ ครั้งนี้เป็นการฝึกฝนพลังจิตเพื่อให้เพียงพอต่อการส่งจิตเข้าไปในมิติได้นานยิ่งขึ้น เขายังไม่มีความสามารถในการเข้าไปในมิติ แม้ว่าพื้นที่ที่ได้รับมาจะเท่าเดิมและมีสิ่งที่เพิ่มเข้ามาอีกมาก แต่เขายังไม่สามารถเข้าไปด้านในมิติได้อย่างที่เคยทำ เพราะพลังจิตของเขายังมีน้อยนิดจนเกินไป


บ่ายของวัน เอวาอาบน้ำแต่งตัวเป็นชุดนักศึกษา เขาเข้าเรียนเป็นปกติ แต่วันนี้ สายตาของคนที่มองมาแปลกไปเล็กน้อย แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เอวาหันไปสนใจมันมากนัก ในหัวของเขาคิดถึงเพียงเรื่องพลังใหม่และวันสิ้นโลกเท่านั้น สายตาคนอื่นจะเป็นอย่างไร เมื่อถึงวันสิ้นโลกในอีก 3 เดือนข้างหน้า มันก็ไม่มีความหมายแล้ว


เลิกคลาส เอวาเดินตรงไปที่ตู้เอทีเอ็มอย่างรวดเร็ว เขาคิดมาตลอดคาบเรียน บางทีเขาต้องตัดสินใจเลิกเข้าเรียนแล้วทำงานเต็มอัตราเพื่อสะสมเงิน การเรียนมันไม่จำเป็น สิ่งที่ต้องทำมีมากมายจนเกินไป 3 เดือนไม่รู้ว่าจะเพียงพอต่อการเตรียมตัวหรือไม่


“ ไอ้เอวา มึงจะรีบไปไหนวะ ” บีเอ็มที่พึ่งเลิกคลาสของตนเองรีบวิ่งตามเอวาพร้อมกับตระโกนเรียกหลายต่อหลายครั้ง


“ โอ๊ะ เอ็ม จะร้องทำไมเสียงดังหนวกหู วากำลังจะไปกดเงิน ” เอวาชักสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อยใส่บีเอ็ม


“ อะไร กูเรียกมึงตั้งหลายรอบ มัวแต่เหม่ออะไรอีก เดี่ยวรถก็ชนตายหรอก ” บีเอ็มไม่สนใจกับท่าทีของเอวาสักนิด เขาพูดขึ้นอย่างโมโห การเดินไม่มองทางนี่มันอันตรายไม่รู้หรือไงกัน


“ โอเค เรื่องนี้วาขอโทษ แต่ว่า เอ็มต้องของโทษเราด้วยเรื่องเสียงดัง ” เอวาจ้องเขม็งไปที่บีเอ็มไม่ละสายตา


“ เออๆ ขอโทษ ” กูยอมลงให้แค่มึงคนเดียวหรอกนะ บีเอ็มได้แต่ถอนหายใจอย่างยอมจำนนประโยคสุดท้ายได้แต่พูดในใจตัวเองดังๆ


“ แล้วจะกดเงินไปทำไม ไหนบอกว่าจะเก็บเอาไว้จ่ายค่าเทอม ” บีเอ็มเดินขนาบข้างเอวา


“ มีเรื่องจำเป็นต้องใช้เงินมาก วาว่าจะไม่มาเรียนแล้ว จะทำเรื่องดรอปเทอมหนึ่ง ” เอวาหยุดเดินแล้วมองหน้าบีเอ็ม อธิบายในสิ่งที่ตนเองคิด พร้อมกับอ้างว่าจะลงเรียนต่อในเทอมหน้าเพราะไม่อยากวุ่นวายกับบีเอ็มที่กำลังทำท่าจะคัดค้านเต็มที่


“ ขอเหตุผล ถ้ามึงไม่มีเหตุผลดีๆ กูลงโทษมึงแน่ ” เสียงแข็งบีเอ็มทำให้เอวาที่กำลังก้าวเท้าเดินต่อชะงักกึก


“ ลงโทษอะไร วาไม่ได้ทำผิด วาแค่อยากทำงานหาเงิน ” เอวาไม่มีข้อแก้ตัวที่ดีพอ เขาคิดได้เพียงเท่านี้ เพราะทุกวันนี้ เขาคิดว่าตนเองมีเพียงพอแล้ว ถึงคอนโดจะเก่าแต่ก็อยู่สบาย ไม่มีรถก็มีบีเอ็มไปรับไปส่ง เงินก็ใช้ที่ทำงานหลังเลิกคลาส


“ โอเค ในเมื่อไม่มีเหตุผลดีๆ วาเตรียมใจรับบทลงโทษได้เลย !  ” เสียงเข้มๆของบีเอ็มทำให้เอวานึกกลัวขึ้นมา เขามองบีเอ็มด้วยสายตาอ้อนเต็มที สายตาแบบนี้เขาไม่เคยใช้หลังจากที่พ่อกับแม่จากไป มันมักใช้ได้ผลเมื่อเขาต้องการอะไรสักอย่าง แต่เอวาไม่แน่ใจว่าจะใช้กับบีเอ็มได้ผลหรือไม่






แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น