OM.G

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 18 ไร้จุดหมาย

ชื่อตอน : บทที่ 18 ไร้จุดหมาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 92

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ธ.ค. 2561 10:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 18 ไร้จุดหมาย
แบบอักษร

บทที่  18  ไร้จุดหมาย                

เชนเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ยังไม่สามารถที่จะใช้พลังได้มากนักและยิ่งสูญเสียอัญมณีไปยิ่งทำให้เชนคล้ายกับคนพิการมากขึ้นไปอีก   รวมทั้งตอนนี้เชนกระวนกระวายมากที่ไอราหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย  และเมื่อไหร่ที่นึกถึงเขาก็ยิ่งมีความแค้นเพิ่มทวีคูณกับเพื่อนที่รักที่สุด  ไว้ใจมากที่สุดด้วยเช่นกัน  นางพญาเดินเข้ามาหา                

“เจ้าควรจะขึ้นไปรักษาตัวที่ถ้ำมังกรนะ”                 

“ข้าคงไปไม่ได้เพราะว่าตอนนี้เผ่าของเรา กำลังแย่ข้าจะทิ้งทุกคนไปได้ยังไง  แค่เรื่องอัญมณีสูญหายก็ทำลายขวัญมากพอแล้ว  แล้วนี้ผู้พิทักษ์ของเขายังจะหลบหนีอีกเหรอท่านย่า”  เชนหันมาหาท่านย่า น้ำเสียงบ่งบอกถึงความเศร้าสร้อย และสูญเสีย คนเป็นย่ามองหลานที่พูดอย่างนั้นก็ไม่ได้เอ่ยอะไร  ก่อนจะเอ่ยโทษตัวเอง                 

“เพราะย่าเองที่ชักศึกเข้าบ้าน  ถ้ารู้ว่าเลี้ยงลูกงูเห่าลูกจระเข้เอาไว้  ย่าคงปล่อยให้นางตายไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว”       “ท่านย่าอย่าบอกนะว่าจีคือคนที่ท่านย่าช่วยมาพร้อมกับไอรา”  เชนถามออกมาอย่างตกใจ คนเป็นย่าพยักหน้า                

เชนยิ่งเจ็บปวดเข้าไปอีกเพราะคิดว่าจีคงไม่ชอบไอรา                

“นางคงอิจฉาไอรา  ถึงได้ทำแบบนี้”  เชนเอ่ยขึ้น               

เขาเจ็บปวดที่ไม่เคยที่จะรู้เลยว่าจีเป็นคนอย่างไรเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาจีไม่เคยแสดงว่าจะเป็นคนอิจฉาใคร  ไม่มีเรื่องกับใคร  และเป็นที่รักของเพื่อนทุกคน  จนกระทั่งไอราเข้ามา  นั้นแหละสาเหตุที่ทำให้จีเปลี่ยนไปกลายเป็นแบบนี้  และคนที่รับเคราะห์ครั้งนี้คือไอรานั้นเอง เชนเมื่อคิดมาถึงตรงนี้ก็กำหมัดแน่น                

“เพราะหลานเองที่ไว้ใจคนผิด  ท่านย่า  เพราะหลานเอง”                 

นางพญาเข้ามาปลอบใจเชนก่อนจะเอ่ยขึ้น                 

“อะไรที่ผ่านไปแล้วเราแก้ไขไม่ได้แต่เราควรจะทำวันนี้ให้ดีที่สุดจริงไหม”  เชนพยักหน้าก่อนจะมองไปที่ท้องฟ้ากว้างไกล


จีลุกขึ้นเดินได้บางแล้วจึงเดินออกมาข้างนอกก่อนจะเห็นชายหาดกว้างไกล จีจึงรู้ว่าเสียงที่ได้ยินเหมือนคลื่นกระทบฝั่งนั้นไม่ได้เป็นความฝันแต่มันคือความจริง  ทะเลจริงๆ  จีมองอย่างสดชื่น ไม่คิดว่าจะได้มาเห็นทะเลอย่างนี้  งั้นแสดงว่าจีเองคงนี้ออกมาไกลจากเผ่ามังกรมากแน่ๆ                 

“เป็นไง บรรยากาศดีไหม” คีย์ทักคนที่ยืนอยู่ก่อนหน้านี้                  

“ดีซิ  เราอยู่ที่ไหนกัน” จีพยักหน้าถามคีย์ออกมา  คีย์มองก่อนจะเดินออกมาตรงหน้าของจี                 

“ก็เผ่าปักษาไงล่ะ  แต่ว่าเจ้าไม่ต้องกลัวหรอกนะ  แถวนี้ไม่มีพวกอสูรหรอกเพราะว่าข้าร่ายมนต์เอาไว้แล้วไม่มีทางที่พวกมันจะหาเจอ”                 

จีมองคีย์ก่อนจะทึ้งที่คีย์สามารถมีเวทมนต์ด้วย                 

“แล้วเจ้าทำตั้งแต่เมื่อไหร่”  จีถามออกมา                

“นานมาแล้ว  ข้าทำเอาไว้นานมากเลย  เพื่อว่าวันหนึ่งข้าจะได้เจอกับนางอีกก็เลยทำเอาไว้ก่อนที่เผ่าอสูรจะเข้าโจมตีด้วยซ้ำ  ดังนั้นมันไม่รู้หรอกว่ามีที่แห่งนี้ด้วย”  คีย์บอกเสียงเศร้า และเหม่อลอยราวกับหลุดไปอยู่ในอดีตที่โหยหา จีมองด้วยความสะท้อนใจก่อนจะเอ่ยพร่ำขอโทษคีย์ในใจที่ไม่เปิดเผยตัวตนของตนเองออกมา                 

“ตอนนี้ข้าดีขึ้นมากแล้วล่ะ  ข้าคงจะต้องไปเสียที" จีเอ่ยขึ้น  คีย์มองก่อนจะบอก                

“ดีเหมือนกันข้าก็ว่าอย่างนั้น  เดี๋ยวรอก่อนนะข้าจะไปเก็บของก่อน” คีย์บอกก่อนจะผุดผลันเข้าไปในกระท่อม        “เดี๋ยวเก็บของอะไรกัน  เจ้าหมายความว่ายังไง”  จีร้องถามอย่างแปลกใจ                

“ข้าก็จะไปกับเจ้าไงล่ะ  ข้าจะตามเจ้าไปอย่างน้อยข้าคงจะต้องเจอพวกเดียวกับเจ้าแน่”  คีย์หันมายิ้มก่อนเอ่ยขึ้น                 “ไม่ได้หรอกข้าไม่ใช่พวกปักษา  ข้าบอกแล้วไงว่าข้าโตมากับเผ่ามังกร”  จีมองอย่างระอา                

“ข้าก็บอกไม่ถูกหรอกนะแต่รู้ว่าถ้าตามเจ้าไปข้าจะได้พบกับนาง”  คีย์บอกจีออกไปอย่างที่ใจรู้สึก               

 “แต่ข้าไม่ให้เจ้าไปหรอก”  จีตอบปฏิเสธทันที                

“เจ้าห้ามข้าไม่ได้หรอกนะ  ข้าเป็นคนช่วยเจ้า  แล้วมันก็ถึงเวลาที่เจ้าต้องช่วยข้าแล้วด้วย”  คีย์มองก่อนขมวดคิ้ว จีชี้หน้าตัวเอง  คีย์พยักหน้าก่อนจะเดินเข้าไป 

จีจึงต้องยืนคอยอย่างเซ็งๆที่จะต้องมีคีย์ตามไปด้วยและที่แย่ยิ่งกว่าก็คือ  คีย์ดันร่ายคาถาเชือกล่องหนที่ผูกจีเข้ากับคีย์เอาไว้  ทำให้จีไม่สามารถหนีไปไหนได้เลย  จีมองอย่างเซ็งจัดเข้าไปอีกและคราวนี้ฝ่ามือของจีก็ไม่สามารถตัดเชือกได้ด้วย คีย์เดินยิ้มออกมาก่อนจะมองจีและถามขึ้น                

“เราจะไปกันได้หรือยังล่ะ” จีมองคีย์อย่างเคืองๆ  ก่อนจะเดินนำไปก่อน                

“เดี๋ยวซิเราจะเดินไปเหรอ  ไม่นะ!!”  คีย์ร้องออกมา เมื่อรู้ว่าต้องเดินไป                

“ไม่เดินแล้วเราจะไปยังไงล่ะ”  จีย้อนถาม คีย์ชี้มาที่หลังของจี                 

“ข้าบังคับไม่ได้หรอกแล้วยิ่งอารมณ์ไม่ดีอย่างนี้  ปีกก็ยิ่งไม่กางด้วยเดินไปนั้นแหละดีแล้ว” พูดจบจีก็เดินออกนำหน้าไป  คีย์มองก่อนจะเดินตามไป                

“แล้วเจ้าจะรู้ได้ยังไงว่าเจ้าจะไปไหน  จุดหมายเจ้าอยู่ที่ไหน  ไหนว่าเจ้าถูกตามล่าอยู่ไงล่ะ” คีย์เอ่ยถามพร้อมกับอาการหอบที่เดินอยู่นานก็ยังไม่ได้พัก                

“ข้ารู้ว่าต้องไปไหน  รู้ว่าต้องทำอะไร  เจ้าก็ไม่ต้องถามมากได้ไหม”  จีหันมามองและทำเสียงดุ                   

“ข้าเหนื่อยแล้วพักก่อนได้ไหม”  คีย์บอกจีเสียงหอบ และหยุดเดิน               

“ไม่ได้  เดี๋ยวพวกนั้นมาเห็นเราก็แย่นะซิ”  จีหันมาว่า  ก่อนจะถอนหายใจผู้ชายตรงหน้า                

คีย์หน้ามุ่ยก่อนจะเดินตามจีต่อไปปากก็พึมพำบ่นเป็นหมีไปตลอดทาง  จีหันมามองอีกครั้งก่อนจะส่ายหน้าอย่างเอือมระอา  และเริ่มคิดว่าจะไปไหน  นั้นซิจีไม่จุดหมายปลายทางใดๆแล้ว  แผ่นดินที่เคยเกิดก็ถูกทำลายจากพวกอสูร  แผ่นดินที่เลี้ยงดูมาก็ไปไม่ได้เพราะตนถูกตราหน้าว่าเป็นโจร  ไม่มีที่ใดอีกแล้ว  จีหยุดเดินจนคีย์เดินมาชนหลังก่อนจะร้อง                

“อะไรกัน หยุดเดินก็ไม่บอก”                 

“บ้านของเจ้าอยู่ไหนกัน” จีมองคีย์ที่ล้มทรุดลงไปก่อนจะถามออกมา                

“ไม่ต้องมาบอก  ว่าจะไปบ้านข้าหรอก  ยังไงเจ้าก็ไม่มีทางไปได้  และถ้าข้าจะกลับข้าจะกลับเอง”                 

จีมองอย่างนึกขึ้นได้ว่าบ้านของคีย์ตนเองก็ไม่สามารถที่จะไปเยือนได้  จีจึงเดินต่อไปอย่างไร้จุดหมาย                

ร่างทั้งสามวิ่งกันอย่างสุดชีวิตก่อนที่ร่างรั้งท้ายจะผลักร่างข้างหน้าทั้งสองคนลงไปหลบอยู่หลังหินผาที่ใหญ่จนสามารถบังมิด  ร่างเล็กพยายามร้องตะโกนออกมาและวิ่งมาหา  แต่มือบอบบางจากอีกร่างหนึ่งรีบรั้งเอาไว้ก่อนจะเอามือปิดปากและทั้งสองก็นั่งสั่นอยู่โดยที่ไม่ได้ลุกไปไหนเลย  เสียงต่อสู้ยังคงดังก้องไปทั่วแต่มันค่อยๆเริ่มแผ่วเบาลงจนสุดท้ายเสียงทั้งหมดก็ถูกกลืนหายไปในป่าหมอกขาวข้างหน้า  มือของหญิงสาวถูกปล่อยลงจากปากของเด็กน้อย  เด็กน้อยนั่งตัวสั่นก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างเสียใจ                

“ข้าขอโทษ  ข้าขอโทษ  ข้าไม่ได้ตั้งใจจะให้เกิดเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเลยนะ”                 

โอมาที่ตอนนี้ก็อ่อนแรงหันมามองเด็กน้อยที่ยังนั่งตัวสั่นอยู่พร้อมกับเอ่ยขึ้น 

“ไม่เป็นไรหรอก  เจ้าเองก็ไม่ได้อยากให้เกิดแบบนี้นี้น่า”                 

แต่ยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยอะไรอีกเสียงก้าวเท้าสวบสาบก็ตามลอยมา  ทำให้ทั้งสองเกิดอาการตื่นตัวอีกครั้งก่อนจะพร้อมใจกันจับมือกันแน่นและอะไรจะเกิดขึ้นก็คงจะต้องเกิด  หญิงสาวกระชับมือน้อยเอาไว้และพร้อมที่จะต่อสู้  แต่พอร่างที่ปรากฏขึ้นเผยให้เห็นทั้งหญิงสาวและเด็กน้อยต่างก็ถอนหายใจ  และโอมาเองก็กระโดดกอดคอคนตรงหน้าอย่างดีใจ                           “ข้าคิดว่าเจ้าจะตายไปแล้วเสียอีก”                 

“ข้าจะเป็นไรได้ไง  ในเมื่องานที่ข้ารับปากเอาไว้ยังไม่เสร็จเลย”  ลีบอกกับโอมา   โอมาคลายอ้อมก่อนจะจับมือกุมเอาไว้ พร้อมกับลอยยิ้มของชายหนุ่ม                

“เรื่องแรกก็คือองค์ชายน้อยที่ยังต้องดูแลไปอีกนานจนกว่าจะได้บัลลังค์คืน  และเจ้าที่ข้ารับปากจีเอาไว้”    โอมามองสบตาลีก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่น                 

เด็กน้อยหันมากระตุกก่อนจะเอ่ยขึ้น                

“เจ้ารอดมาได้อย่างไรกัน”                 

“ไม่รู้ซิแต่ว่าข้างในหมอกมันหนามาก  และข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าออกมาได้อย่างไร”  ลีส่ายหน้า                 

โอมามองเข้าไปก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างหวาดกลัว                

“แต่ข้าว่า  ข้าไม่ชอบบรรยากาศแถวนี้เลย  เรารีบออกไปจากตรงนี้ดีกว่านะ”                 

ลีพยักหน้าก่อนจะโอบอุ้มองค์ชายน้อยขึ้นมาและพาอ้อมเดินออกจากหมอกเหล่านั้น                 

“เจ้าคิดว่าพวกอสูรทำไมถึงมาอยู่ที่ป่าหมอกขาวได้  ในเมื่อที่นี้เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่เหรอ”  โอมาเอ่ยถามลีระหว่างการเดินทาง                

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน”               

แต่เสียงแทรกขององค์ชายน้อยจึงดังขึ้น                

“แต่ข้ารู้นะ  เพราะข้าแอบฟังมาตั้งนานแน่ะ”  ลีมองเด็กน้อยก่อนจะไม่ได้เอ่ยอะไร “เห็นพวกมันบอกว่าจะเข้าไปเอาอะไรก็ไม่รู้ในป่านั้น  แต่เผชิญมันจับได้ซะก่อนว่าข้ามาแอบขโมยของมันก็เลยไล่ข้าจนเกิดเรื่องขึ้นแบบนี้”                 

โอมานิ่งและครุ่นคิดเช่นเดียวกับลี ก่อนจะเอ่ยออกมาพร้อมกัน                

“หรือว่าจะเป็นอัญมณี”  ทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะรีบเดินเข้าตัวเมือง                 

“เราจะทำอย่างไรดีลี” โอมาเอ่ยขึ้นอย่างหวาดกลัว”                 

ลีไม่ได้เอ่ยสิ่งที่เขากังวลให้โอมาฟังแต่กับพาเดินเข้าที่พัก 


จีเดินเข้ามาที่ดินแดนกลางก่อนจะหาที่พักแต่ว่าเกิดความวุ่นวายมากมายทำให้ดินแดนกลางคึกคักเพราะหลายชนเผ่าต่างอพยพกันเข้ามาอยู่ที่นี้เพื่อหนีภัยสงคราม ทำให้การหาที่พักของจีและคีย์ลำบากน่าดู  แต่สุดท้ายทั้งสองก็ได้ที่พักแคบๆในตรอกเก่าๆแห่งหนึ่ง  คีย์มองก่อนจะเอ่ยขึ้น                

“ทำไมถึงสกปรกจังเลยล่ะ”  คีย์ถามออกมา                  

“ทำไงได้  ก็ไม่มีที่ที่ดีกว่านี้แล้วนี้  เจ้าอยู่ไม่ได้เหรอ”  จีย้อนถามเอียงคอมอง  คีย์ส่ายหน้า                

“ไม่ใช่แต่ข้าเป็นห่วงสุขภาพของเจ้ามากกว่าที่ต้องมาอุดอู้ในสภาพแบบนี้” คีย์พูดบอกจบถึงกับ จีอึ้งไป              

“ข้าอยู่ได้ไม่ต้องห่วง” จีพูดก่อนจะทรุดลงนั่ง                 

คีย์มองอย่างตกใจและพุ่งเข้ามาพยุงเอาไว้ จีรีบผลักร่างของคีย์ออก                

“ไม่เป็นไร ข้าคงเหนื่อยนิดหน่อย” จีบอกออกมาเสียงแผ่ว  คีย์มองอย่างไม่ไว้ใจ                

“สมควรหรอกขนาดข้ายังแทบจะขาดใจตายก็เล่นเดินไม่พักเลยนี้  แล้วเจ้าคนเจ็บจะอดได้ยังไง  ทำไมถึงฝืนตัวเองแบบนี้นะ” คีย์บ่น จีมองคีย์ก่อนจะนึกว่าถ้าคีย์มีผมสีขาวอีกนิดมีรอยตีนกาหน่อยคงจะประมาณตาแก่เลยเพราะบ่นตลอดทางที่มา                 

“เอาล่ะคราวนี้เจ้าคงต้องฟังข้าบางนะ  เพราะว่าข้าเป็นหมอเข้าใจไหม”                

จีมองอย่างไม่เชื่อใจแต่ก็ถูกคีย์ฉุดให้นั่งลง  และคีย์ก็เริ่มลงมือเก็บกวาดทำความสะอาดทุกอย่างอย่างรวดเร็วและเริ่มลงมือปรุงอาหารอย่างคล่องแคล่วจนจีมองอย่างนึกขันกับท่าทางของชายหนุ่มที่ดูสูงใหญ่แต่ไม่ได้มีอาการเคอะเขินหรือเก้งๆกังๆเวลาที่ทำงานเหล่านี้เลย  ผิดกับตนเองที่ทำงานแบบนี้แบบงกๆ เงิ่นๆ  คีย์ยกซุบมาตรงหน้าก่อนจะเอ่ยขึ้น                             “กินซิอร่อยนะ”                 

จีรับมาซดที่เดียวก่อนจะเห็นคีย์ยืนยิ้มอย่างภูมิใจ  คีย์รับถ้วยเปล่ามาถือ                

“เจ้าพักผ่อนเถอะ  ข้าจะเก็บข้าวของก่อน” คีย์บอก และเหมือนจะนึกอะไรได้จึงหันมาถาม                  

“เอ่อนี้ เจ้าจะอยู่ที่นี้นานหรือเปล่า” แต่พอหันมาก็เห็นจีนอนหลับตาลงแล้ว คีย์มองอย่างยิ้มๆ  ก่อนจะเดินไปเอาผ้าห่มคลุมให้อย่างใส่ใจและยืนมองนิ่งนาน  ต่อให้เจ้าไม่บอกข้าก็รู้ว่าเจ้าเป็นใคร แต่ข้าจะรอดูว่าเมื่อไหร่ที่เจ้าจะบอกความจริงกับข้า   คีย์คิดในใจก่อนจะเดินยิ้มออกไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น