ชุนอา (아 천)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 4 เหมียว? 100%

ชื่อตอน : บทที่ 4 เหมียว? 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ธ.ค. 2561 21:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 เหมียว? 100%
แบบอักษร

​ตอนที่ 4



"ที่นี่คือ?" ร่างโปร่งไม่มั่นใจเมื่อคิวท์ขับรถเข้ามาจอดที่ชั้นใต้ดินของห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง เขาพยายามเรียกเลี่ยงการออกแดดเพื่อรูบี้โดยเฉพาะ ไม่ได้เป็นห่วงหรืออะไรแต่กลัวอีกคนจะหายไปก่อนที่เขาจะทันได้ทำอะไรสนุกๆ น่ะสิ


"ห้างน่ะ แหล่งซื้อขายของใช้ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าหรือของกิน แต่มึงคงไม่จำเป็นต้องไปโซนอาหารหรอกมั้ง เพราะยังไงกูก็คืออาหารของมึงอยู่ดี" คิวท์ยักคิ้วให้อย่างรู้ทัน รูบี้ไม่คิดเถียงเพราะยังไงเขาก็จ้องจะจับอีกฝ่ายดูดเลือดซะให้หมดตัวอยู่แล้ว //มันน่าฆ่าให้ตาย


"ไปเถอะ อย่าเดินห่างจากกู ถ้าหลงขึ้นมากูไม่ประกาศตามหาเหมือนเด็กอนุบาลหรอกนะ" คิวท์ขู่เอาไว้เบาๆ ซึ่งรูบี้ไม่ได้เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเลยสักนิด


"เด็กอนุบาล?"


"เออ อนุบาล อ่อ...ลืมไปว่ามึงคงไม่เข้าใจศัพท์สมัยใหม่ เด็กตัวเล็กๆ ที่เพิ่งเริ่มหัดเดินได้ไม่กี่ปีไง ถ้าหลงหายไปกูจะทิ้งไว้ให้ดู"


"คิดว่ากลัวหรือไง เอาความจริงระยะทางแค่นี้ข้าไปกลับด้วยตัวเองยังเร็วกว่านั่งเจ้านั่นเลย" 


//พูดซะรถกูเสียหล่อเลย (=_=")


"แมวก็คงจะวิ่งได้เร็วตามปกติอยู่แล้วสินะ หึหึ" คิวท์พยายามมองโลกในแง่ดีสุดๆ ดึงแขนอีกคนให้เดินเข้าไปในลิฟต์พร้อมกัน อุปกรณ์ที่ทันสมัยแปลกๆ เหล่านี้กำลังทำให้คนที่โผล่มาจากเมื่อหลายร้อยปีต้องงงหนักกว่าเดิม 


ตริ๊ง!


"ไปสิ ยืนเอ๋ออะไรของมึง?" คิวท์ถามอย่างนึกขำเมื่อท่าทางระแวงของอีกคนดูแล้วน่าจับขย้ำชิบส์


"ก็เมื่อกี้พวกเรายังอยู่ที่...." รูบี้จำได้ว่าสถานที่ที่พวกเขาเข้ามาในห้องขนาดเล็ก? แห่งนี้คือมันมืดมาก แต่พอประตูเปิดกับพบกับแสงสว่างที่มาจากหลอดไฟหลายสิบดวง ไหนจะเสื้อผ้าอีกมากมายที่แขวนไว้เป็นราวมีให้เลือกจนลายตานั่นอีก //นี่มันโลกอะไรของพวกมนุษย์กันนนน (@_@)


"อยากได้ชุดไหนบอก กูมีปัญญาจ่าย" คิวท์ยิ้มหล่อให้ แต่รูบี้กลับเมินเดินผ่านเสื้อผ้ามากมายซึ่งมีพนักงานพร้อมเข้ามาต้อนรับเต็มที่หากก้าวเข้าไปในเขตของร้าน


"สนใจชุดไหนดีคะคุณลูกค้า?" 


"ไม่สน" รูบี้บอกแล้วเดินเมินไปทางอื่น ก็เพราะว่าเขาไม่เคยคิดอยากได้น่ะสิ แม้ว่าเสื้อผ้าที่ใส่อยู่มันจะหลวมจนแทบหลุดออกจากตัวได้เลยก็ตาม


"นี่ อย่าเมิน...กูพามึงมาซื้อเสื้อผ้า ไม่ได้พามาเดินกินลมชมวิว" คิวท์ดึงแขนเล็กไว้ก่อน รูบี้ฮึดฮัดอยากจะแยกเขี้ยวใส่คิวท์แต่ถ้าเปิดเผยตัวเองในที่สาธารณะแบบนี้ มีหวัง...โดนพวกมนุษย์รุมแน่ๆ


"กูชอบชุดนี้ ไปลองให้ดูหน่อย" คิวท์หยิบเสื้อผ้าขึ้นมายัดใส่มือของรูบี้เป็นการบังคับ


"ทำไมต้องลอง? จะซื้อก็จ่ายเลยไม่ต้องลอง"


"ไม่ ถ้ามันไม่ถูกใจกูก็ไม่เอา ไปลองมาซะ ขอโทษนะครับ ช่วยพาเขาไปห้องลองเสื้อหน่อย" คิวท์ยิ้มหว่านเสน่ห์ให้กับพนักงานสาวจนเธอเขินเอย แทบจะรีบเข้ามาต้อนรับรูบี้อย่างดีเพราะคิดว่าอีกคนคงสนิดกับคิวท์ไม่น้อยและการเอาใจคนที่มาด้วยก็อาจจะทำให้เธอได้รอยยิ้มแบบนั้นอีกเช่นกัน


"ไม่ต้องๆ ข้า...เอ่อ เราทำเองได้" รูบี้เกือบหลุดภาษาโบราณออกไปอีกแล้ว จำใจเข้าไปในห้องลองเสื้อขนาดเล็กซึ่งมีกระจกบานใหญ่ประดับไว้ด้วย ร่างกายเขายังไม่กลับคืนมาเต็มร้อยเลย ทั้งสีตาและพลังที่สูญหายไปตามกาลเวลา


"เมื่อไหร่จะฟื้นได้ทั้งหมด แล้วอิริคอยู่ไหนกันตอนนี้?" รูบี้บ่นพึมพำเมื่อคิดว่าไม่รู้เลยว่าจะเริ่มตามหาเหล่าคนสนิทจากจุดไหนดี? เขาถอดเสื้อผ้าออกจากร่างกายและสวมใส่ชุดที่คิวท์เป็นคนยัดใส่มือเขา แม้ว่ามันจะดูแปลกๆ แต่ก็ใช่ว่าจะใส่เองไม่เป็น


"เสร็จแล้วก็ออกมาให้ดู" เสียงที่ดังผ่านประตูเข้ามาทำให้รูบี้แอบตกใจนิดๆ //มึงทำให้ผีดูดเลือดตกใจได้ไงฟ่ะ!!


"ถ้าไม่ออกจำทำไมห๊ะ?" 


"อยากลอง?"


"เออ"


ปัง!


"เห้ย! ไอ้$%^&*()%$" รูบี้แทบจะตะโกนด่าลั่นห้องเพราะคิวท์ดันถีบประตูห้องลองเสื้อจนพังเข้ามาน่ะสิ แถมยังจู่โจมเขาด้วยริมฝีปากร้อนอีกจนเสียงที่ยังไม่ทันได้หลุดออกมาดีต้องผลุบหายลงคอดังเดิม


"อื้อ! อืม...." มือเล็กเริ่มทำร้ายร่างกายคิวท์อย่างกระหน่ำ ซึ่งมันเจ็บอยู่เหมือนกันจนคิวท์ต้องจับตรึงเอาไว้ ไม่สนใจประตูที่ทำให้พัง? และเปิดค้างไว้แบบนั้น


"ทะ...ทำอะไรห๊ะ?!" รูบี้ยันอกแกร่งไม่ให้เข้ามาขย้ำปากของเขาได้อีก คิวท์มองร่างโปร่งที่อยู่ในชุดดูดีกว่าเมื่อกี้เพราะมันเข้ากับขนาดตัวและขับสีผิวให้ขาวหนักกว่าเดิม //แม่งอย่างกับหลอดไฟเลยมึง (=_=")


"ปากมึงเถียงกูไง เลยต้องเข้ามาสั่งสอน" คิวท์พูดดุๆ รูบี้อยากอ้าปากเถียงต่อแต่พอเจอท่าทางที่จะเข้ามาทำแบบนั้นอีกเขาก็เงียบปาก


"ทำแบบนี้ไม่อายคนอื่นบ้างหรือไง? ประตูก็พัง มึงมันทำเกินกำลังของมนุษย์ไปแล้ว" 


"เกินกำลังอะไร? แค่ถีบนิดเดียวมันก็เปิดออกแล้ว อีกอย่าง...กูจ่ายได้ ส่วนมึงน่ะออกไปทั้งชุดนี้เลย ไม่ต้องเปลี่ยนกลับ เดี๋ยวไปดูชุดอื่นต่อ" คิวท์บอกแล้วลากรูบี้ออกมาจากห้องลองเสื้อผ้าเลยทันที ร่างโปร่งแทบไม่มีสิทธิ์คัดค้านอะไร


"จะรีบไปไหนของมึงวะ?"


"กูต้องกลับไปดูร้านต่อ ซื้อเสร็จจะพากลับเลย มีอีกหลายอย่างที่มึงต้องซื้อไว้เพราะกูไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร" คิวท์แทบจะยัดเสื้อผ้าใส่มือพนักงานหลายสิบชุด จะบอกว่าเลือกมั้ย? ก็ไม่ แค่ดูจากไซด์และคิดว่าใส่ได้ก็โอเคแล้ว รูบี้เบะปากไม่พูดอะไรปล่อยให้คนเอาแต่ใจซื้อและจัดส่งไปที่ร้านเลยไม่คิดรอ


"จะไปไหนต่อ?" 


"ตัดผม"


"ห๊ะ? ตะ...ตัดผมใคร? ไม่ตัดนะเว้ย" รูบี้รีบแย้งทันทีเมื่อเห็นสายตาอันคมกริบของคิวท์


"ไม่ตัดได้ไงวะ จะปล่อยให้ยาวทำไมมันเกะกะ แก้มใสๆ ของมึงสมควรจะออกมาได้เห็นมากกว่านี้" คิวท์บอกแล้วลากอีกคนเดินตรงไปยังร้านตัดผม รูบี้ได้แต่ส่ายหน้าดิ๊กยื้อแรงไว้เต็มที่แต่คิวท์ก็ไม่ยอมเช่นกัน


"ยินดีต้อนรับค่า ว้าย! น้องคิวท์!! โอ๊ะ! นี่พาใครมาคะ?" กะเทยร่างใหญ่เป็นช่างประจำร้านทักเสียงดัง คิวท์ยิ้มหล่อหวานเสน่ห์เต็มที่


"พี่วาย ผมรบกวนออกแบบทรงผมมันให้ที ขอแบบแจ่มๆ นะครับ" คิวท์บอกอย่างเป็นกันเองเพราะร้านนี้เขาเข้ามาเป็นลูกค้าประจำ 


"ได้เลยค่ะ พี่วายจัดให้ หน้าตาน่ารักแบบนี้พี่วายชอบนักแหละ มาสิคะคุณน้องจะหนีพี่ไปไหนล่ะ?" รูบี้ส่ายหน้าดิ๊กเมื่อถูกมนุษย์ผู้หญิง? (ไม่มั่นใจนะ) ลากไปนั่งที่เก้าอี้ตัวใหญ่


"มะ...ไม่ตัดนะ ข้าไม่ตัดอะไรทั้งนั้น" รูบี้เริ่มจะไม่ไว้ใจอีกฝ่ายแล้ว


"อยู่เฉยๆ นะคะ ถ้าดิ้นมากๆ พี่ไม่รับประกันว่าจะเหลือหูครบทั้งสองข้างนะ" คิวท์นั่งรอด้วยรอยยิ้มเพราะตอนนี้ร่างกำลังถูกวาย สาวประเภทสองปู้ยี่ปู้ยำคาเก้าอี้


"ปล่อยนะ อ๊ากกก! เจ้าทำอะไรกับหัวข้า!!"


"ก็ตัดผมไงคะ อย่าดิ้นสิคะ!!" แทบจะเรียกได้ว่าเป็นการล็อกคอเพื่อตัดผมเลยทีเดียว ซึ่งแน่นอนว่าแวมไพรท์ต้องกังวลเรื่องหัวอยู่แล้ว ถ้าใครมาตัดหัวเขาแล้วเผาทิ้งก็จบกันพอดีน่ะสิ

.

.

15 นาทีผ่านไป


"เสร็จแล้วค่า!!" วายภูมิใจนำเสนอเอามากๆ เมื่อผลงานชิ้นโบว์แดงออกมาอย่างสมบูรณ์ คิวท์เองยังคิดว่าน่ารัก รูบี้ยกมือขึ้นจับหัวแล้วก็รู้สึกโล่งแปลกๆ ทั้งที่ตอนแรกผมเขาเคยยาวพอสมควรแต่มันถูกตัดจนเปิดใบหน้าให้เห็นชัดเจน แม้จะรู้สึกว่าตัวเขาตอนนี้เหมือนกับมนุษย์ในยุคปัจจุบันแล้วแต่มันก็ไม่ชิน


"เป็นไงคะน้องคิวท์ น่ารักใช่มั้ยล่ะ?" 


"หึหึ ฝีมือดีไม่เคยตกเลยนะครับ งานนี้ผมจ่ายให้งามๆ เลย"


"อุ๊ย! ไม่เป็นไรคนนี้พี่ทำให้ฟรี บอกตามตรงว่าชอบโครงหน้าน้องเขามากเลย ว่าแต่ชื่ออะไรอ่ะ? เด็กน้องคิวท์หรอ?" วายถามอย่างอยากรู้เพราะปกติคิวท์แทบไม่ควงเด็กผู้ชายไปไหนมาไหนเลย


"ครับ ลูกแมวตัวใหม่ของผมน่ะ" 


"แหมๆ ลูกแมว...ระวังจะเผลอจริงจังเข้านะคะ แมวตัวนี้ดื้อซะด้วย" วายแซวเบาๆ 


"คนอย่างผม....ไม่มีวันนั้นหรอกพี่" คิวท์พูดอย่างมั่นใจ รูบี้แทบไม่กล้าเดินไปไหนเลยเพราะเขาเปลี่ยน...เปลี่ยนจนจำตัวเองแทบไม่ได้


"กลับกันได้แล้ว กูต้องไปดูร้านต่อ" คิวท์บอกเสียงนิ่ม จ้องอีกคนไม่วางตาจนรูบี้แยกเขี้ยวออกมาขู่เล็กน้อย ซึ่งคนอื่นไม่ทันได้สังเกต


"แยกเขี้ยวออกมาแบบนั้น ระวังกูจะจับมาฟาดก้นให้ลายเลย ดื้อนักนะ" คิวท์กระซิบบอกไม่คิดกลัวว่าอีกคนจะโดดงับคอตัวเองเลย


"อย่าได้ใจไปนักเจ้ามนุษย์ สักวันจะต้องกลายมาเป็นอาหารของข้า"


"บอกแล้วไงว่าให้เลิกพูดคำโบราณ"


"เออ! เอาใหม่ก็ได้ สักวันกูจะกินมึงทั้งตัวเลย" 


"ฮ่าๆ ก็เร้าใจดี งั้นคืนนี้กูขอกินมึงหลังเลิกงานแล้วกัน"


"ห๊ะ? ว่าอะไรนะ?"


"เปล๊า!"


"อ่ะ...ไอ้!"


"กูชื่อคิวท์ กรุณาเรียกชื่อผัวให้ถูกด้วย" (^^)


"ผะ...ผัวหรอ?" 


"เออ กูน่ะผัวมึง เรียกให้ถูกไม่งั้นกูไม่หันนะ เข้าใจมั้ยครับแมวเหมียว?"


"แฮร่!!" รูบี้ขู่หนักกว่าเก่าแต่คิวท์กลับไม่กลัว ส่งมือออกไปเกาคางอีกฝ่ายดั่งแมวตัวน้อย


"เมี้ยวๆ" รูบี้เหลืออดจริงๆ งอกเล็บยาวออกมาแล้วข่วนใส่แขนแกร่งไปด้วยความหมั่นไส้ แม้ไม่ได้กะเอาถึงตายแต่ก็ทำให้อีกคนแสบได้เช่นกัน


พรึ่บ!


"อ๊าก! ขวนทำไมฟ่ะ?! เจ็บชิบส์" คิวท์สะบัดแขนด้วยความแสบ ชี้หน้าไอ้ตัวดีที่วิ่งนำตรงไปที่ลิฟต์ก่อนแล้ว


"แบร่...."


แม้จะแอบเจ็บใจแต่ยังไงก็คงต้องกลับไปจัดการที่ห้อง ร่างสูงขับออกจากห้างโดยมุ่งตรงสู่ร้านเพราะเขายังต้องไปเช็คของที่ลงใหม่อีก ทั้งเหล้านอกและบัญชีของร้านซึ่งจะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพนักงานก็ทำได้ แต่เขาไม่ไว้ใจสำหรับอะไรที่อาจสร้างความเสียหายหรือเป็นลู่ทางของการยักยอกน่ะสิ //ลงมือทำด้วยตัวเองดีกว่า


"ขึ้นห้องไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นลงมาหากูตรงนี้" คิวท์บอกกับร่างเล็กท่ามกลางสายตาของพนักงานที่พากันเข้าร้านตรงเวลาเพื่อเตรียมตัวสำหรับค่ำคืนนี้ ทั้งนักดนตรี ดีเจ และพนักงานเสิร์ฟ แต่เด็กนั่งดริ้งนั้นไม่มีให้อยู่แล้วเพราะของแบบนั้นหาเอาเองก็ได้


"ทำไมต้องลงมาอีก?" รูบี้ถามอย่างไม่เข้าใจ //อะไรก็ไล่ไปอาบน้ำ 


"ตัวมึงจะได้หอมๆ เวลาขึ้นเตียงกับกูไง แล้วนี่ไอ้ริวกลับไปหรือยัง?" คิวท์หันไปถามเด็กในร้านเพราะตอนที่ออกไปทิ้งเพื่อนตัวเองไว้อย่างไม่ใยดีเท่าไหร่


"กลับไปแล้วครับ ดูหงุดหงิดมากเลยคืนนี้คงไม่มานั่งเหมือนเคย" พนักงานตอบกลับเพราะริวหัวฟัดหัวเหวี่ยงสุดๆ ไล่ถามพนักงานทุกคนว่ารูบี้คือใคร ซึ่งพวกเขาก็ยังไม่รู้เลยเหมือนกัน


"อืม ช่างมัน พวกมึงไปทำงานเถอะ เอาบัญชีไปให้กูในห้องเล็กด้วย อ่อ...แล้วมึงน่ะ อะไรที่กูสั่งก็ทำซะ อย่าให้ต้องจับมาฟาดก้นก่อนค่อยขยับนะ เพราะกูฟาดไม่ยั้งแน่" คิวท์บอกเสียงหื่น รูบี้เริ่มหวาดระแวงสะโพกของตัวเองจนต้องเดินหนีขึ้นไปชั้นบน ซึ่งห้องของคิวท์เขาก็จำทางไปได้ดี แม้จะไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องทนอยู่กับมนุษย์คนนี้ แต่เพราะโลกภายนอกมันเปลี่ยนไปจนเขาตั้งหลักไม่ถูกว่าสมควรจะเดินทางไหนดียิ่งทำให้ทุกอย่างหงุดชะงัก

"เฮ้อ.....เมื่อไหร่ พลังจะกลับคืนมาเหมือนเดิม?" รูบี้ถอดเสื้อผ้าแล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ รู้ดีว่ามันก็ไม่ใช่พลังที่ใช้ทำอะไรได้มากมายแต่ก็ยังปกป้องตัวเองออกจากสังคมของพวกมนุษย์ได้อยู่ พอเป็นแบบนี้แค่แรงของคิวท์ที่จับเขาลงเตียงยังสู้ไม่ได้เลย แล้วถ้าเจอพวกไม่ประสงค์ดี เขาอาจลำบาก


"อิริค...อยู่ที่ไหน...ได้ยินข้ามั้ย?" รูบี้หลับตาเพื่อสื่อหาถึงลูกน้องคนสนิท แม้จะไม่สามารถเรียกได้เหมือนเมื่อก่อนเพราะไม่รู้สถานที่แน่ชัดว่าอีกฝ่ายอยู่ไหน แต่แค่สะกิดในใจบ้างก็ยังดีว่าตอนนี้เขาได้ตื่นขึ้นมาแล้ว //รีบกลับมารับใช้ข้าซะที

.

.

.

ฟิ้ววว.....


"เชิญครับ...โอ๊ะ!" 


"หืม อิริคเป็นอะไรหรือเปล่าจ้ะ?" ผู้จัดการร้านถามลูกน้องหน้าตาหล่อด้วยความเป็นห่วง อิริคส่ายหน้าไปมาเพื่อปฏิเสะแม้ว่าเมื่อกี้จะรู้สึกเหมือนมีบางอย่างมาสะกิดภายในใจเขา แต่ตอนนี้หน้ากากที่สวมใส่อยู่นั้นเป็นแค่พนักงานเสิร์ฟในร้านอาหารแห่งหนึ่ง ไม่ได้ทำเพื่อหาเงินมาใช้ชีวิตให้อยู่รอด แต่ทำเพื่อหลบซ่อนตัวจากอะไรบางอย่างที่น่ากลัว


"ผมไม่เป็นอะไรครับ แค่หน้ามืดนิดหน่อย" อิริคตอบกลับเสียงอ่อน จนหญิงสาวยิ่งรู้สึกสงสาร


"ยิ่งผอมๆ อยู่ ตอนนี้ลูกค้าไม่ได้เยอะแยะอะไร ไปนั่งพักเถอะ" อิริคยิ้มรับอ่อนๆ เดินพ้นเข้าไปทางด้านหลังของร้านเพื่อผ่อนคลายอาการแปลกประหลาดนี้ 


"หวังว่า...นายท่านคงไม่ได้ฟื้นขึ้นมาแล้วใช่มั้ย?" อิริคกำลังทำงานหาเงินเพื่อสร้างคฤหาสต์หลังใหม่เพราะมันถูกทำลายด้วยพวกเลือดผสมที่เกิดจากคนอยากที่ล้างเผ่าพันธุ์ของพวกเขา ซึ่งเขาและคนอื่นๆ ทำได้เพียงแค่ซ่อนเตียงนอนของรูบี้ไว้ใต้ดินสุด และหวังว่าจะไม่มีใครหามันเจอจนกว่าพวกเขาจะตั้งตัวได้และไปรับตัวกลับคืนมาเพื่อปลุกให้ลุกขึ้นมาทวงบัลลังค์และสิทธิ์ที่ควรจะเป็น


"สงสัยวันหยุดนี้ต้องกลับไปดูหน่อย" อิริคไม่มั่นใจเท่าไหร่ว่าพื้นที่ในแถบนั้นจะยังไม่มีการรุกลานเข้าไปก่อสร้างอะไรทีเถอะ ไม่งั้น...นายท่านของพวกเขาคงถูกปลุกขึ้นมาด้วยวิธีการผิดๆ และถ้าเป็นแบบนั้นการเรียกพลังให้ฟื้นคืนคงเป็นเรื่องยากด้วยเช่นกัน (อยากจะบอกว่าไม่ทันแล้วจ้า ^[]^)

.

.

"มันลงมาหรือยัง?" คิวท์นั่งเคลียบัญชีจนเสร็จก็ออกมาข้างนอกซึ่งตอนนี้เป็นช่วงหัวค่ำ มีลูกค้าเริ่มเข้ามานั่งดื่มชิวๆ กันแล้วไม่มากนัก แต่ถ้าดึกมากไปอีกเรื่อยๆ ร้านเขาก็จะอัดแน่นไปด้วยหนุ่มสาวที่เข้ามาเพื่อปลดปล่อยตัวเองกลางฟลอ จากเพลงที่นั่งชิวก็จะกลายเป็นเร้าใจที่ชวนให้ลุกขึ้นเต้นจนใครก็คงอดไม่ได้


"ยังไม่เห็นเลยครับ" พนักงานที่อยู่ตรงเคาท์เตอร์บอก


"นานชิบส์" คิวท์สบถด้วยความหัวเสียเพราะสั่งไว้แล้วว่าให้ลงมา


"ให้ผมขึ้นไปตามให้มั้ยเฮีย?" 


"หุบปากไปเลยไอ้เฟรม" คิวท์ว่าลูกน้องคนสนิทซึ่งเป็นตัวแสบประจำร้านแต่ก็ทำงานได้ดีกว่าคนอื่นเช่นกัน 


"ก็เห็นเฮียคิวท์มองหาแต่หนุ่มน้อยร่างเล็กคนนั้นอยู่ตลอด ผมถามจริงๆ เหอะ นั่นเด็กใหม่เฮียหรอ? เด็กในร้านทุกคนอยากรู้หมดอ่ะ เห็นเฮียพามาอยู่ด้วยเพราะปกติไล่กลับหมดนี่" เฟรมถามแทนพนักงานคนอื่นๆ เพราะนั่งเมาท์กันมาสักพักแต่ไม่รู้ข้อเท็จจริงอะไร


"ลูกแมวกู ใครรังแกโดนกูเตะแน่..." คิวท์ไม่ตอบตรงคำถาม แต่เท่านี้ทุกคนก็รับรู้แล้วว่ารูบี้เป็นอะไรกับคิวท์กันแน่


"ไม่กล้าครับผม..." เฟรมหยอกเล่นตามประสาความสนิท จนกระทั่งประตูหน้าร้านถูกเปิดออกพร้อมเพื่อนตัวแสบที่โผล่มาไม่บอกกล่าว //ต่อให้มันบอกยังไงแม่งก็ไม่ต่างอะไรกันอยู่แล้ว (=_=")


"คิวท์เพื่อนร๊ากกกกกก" ไนท์เรียกเสียงยานเหมือนคนเมาทั้งที่สติเต็มร้อย จินทำหน้าเบื่อไนท์เต็มทีเพราะเขาก็ถูกมันลากมาร้านคิวท์เหมือนดั่งเคย กิน เมา ม้อหญิง กลับบ้าน นอน จบ... (แล้วเช้าวันต่อไปมันก็ทำเหมือนเดิมใหม่)


"กูไม่รักมึงไอ้ไนท์ ไม่ต้องมาทำเสียงแบบนั้น" คิวท์ดักคอเพื่อนที่ทำหน้าหวานเยิ้มใส่


"มึงเห็นริวบ้างเปล่าวะ? โทรหาก็ไม่รับ แปลกๆ" จินถามคิวท์เพราะปกติพวกเขาจะมาพร้อมกันทั้งสามคนอยู่แล้ว แต่วันนี้ริวกับเงียบหายไปไม่บอกไม่กล่าว


"มาแล้ว กลับไปแล้ว จบนะเลิกถามมันกับกูซักที" คิวท์ตัดบทเหมือนรำคาญ จินหันไปสะกิดแขนไนท์นิดๆ เพราะในกลุ่มต่างรู้ดีว่าริวคิดยังไง


"มึงก็ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของคนสองคนเถอะน่า อย่าไปเป็นพ่อสื่อแม่ชัก เดี๋ยวจะโดนกูชักว่าวใส่ซะก่อน ป่ะๆ แดกๆ หิวโว้ยยยย! ไอ้เฟรมจัดมาแบบเดิมที่เดิมโต๊ะเดิมด้วย" ไนท์ไม่เกรงใจใครทั้งนั้นเพราะพวกเขามันเพื่อนกิน เอ๊ย! เพื่อนตาย มากินได้ก็ต้องจ่ายได้เช่นกัน จินอยากจะบ้าตายกับความคิดของไนท์ //แล้วแม่งก็ไม่เข้าใจว่าจะลากกู


"ลงมาแล้วนั่นไงเฮียคิวท์" เฟรมเรียกเจ้านายตัวเองเสียงดังเพราะเสียงเพลงที่กำลังเพิ่มบรรยากาศทำให้ทุกคนลืมทุกอย่างรอบตัวไปหมด รูบี้เดินลงมาด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่ที่คิวท์เป็นคนซื้อให้และเขาใส่มันเพราะจำเป็น


"นานเป็นชาติเลยนะมึง" คิวท์บ่นอย่างนึกโมโหแต่ก็ไล่สายตาสำรวจร่างโปร่งตั้งแต่หัวจรดเท้า ไนท์กับจินสะกิดให้มองเด็กของเพื่อนก่อนจะเอ่ยปากแซว


"แหมๆ ไม่คิดว่าคุณเพื่อนจะติดใจของใหม่ขนาดนี้ครับ ยังไงวะเนี่ย? ปกติกูเห็นมึงไล่คู่นอนแต่ละคนกลับบ้านตลอดเลยนี่หว่า...หรือคนนี้ตัวจริง? น้องชื่ออะไรครับ?" ไนท์ใส่เป็นชุดและขยับเข้าไปหารูบี้ด้วยสายตากะล่อน รูบี้แยกเขี้ยวขู่ออกมาเล็กน้อยซึ่งไนท์กลับไม่ได้แปลกใจอะไรเลย


"ดุซะด้วย คนนี้กูขอได้เปล่าวะ?"


พลั๊วะ!


"สัส ไอ้จิน จะตบหัวกูทำเหี้ยอะไรเนี่ย?" ไนท์โวยไม่ดังนักเมื่อถูกฝ่ามือพิฆาตจากจินใส่หัวเต็มแรง


"แล้วมึงไปยุ่งอะไรกับเด็กไอ้คิวท์มันห๊ะ? หันไปดูหน้าเพื่อนมึงหน่อยเถอะ แทบจะแดกหัวมึงได้อยู่แล้ว อ่อ...พี่ชื่อจินนะครับ น้องชื่ออะไร?" แม้ว่าปากจะบอกให้ไนท์หยุดแต่ตัวเองก็หยอดใส่รูบี้เช่นกัน


"ชื่อ....รูบี้ โรส...." รูบี้ตอบไม่ถูกเช่นกันเมื่อเจออาการแปลกๆ ของสองคนนี้ คิวท์เข้ามายืนแทรกกลางให้เหล่าเพื่อนเขาออกห่างจากผีดูดเลือดหน่อย //ต่อให้มันไม่รู้แต่เขารู้นี่ ขืนปล่อยให้ม้อต่อไปได้ถูกคนที่เรียกว่าน้องนี่จับงับคอแน่ๆ


"ไปนั่งโต๊ะได้แล้วมึงสองตัวอ่ะ ส่วนมึง ตามกูมานี่" คิวท์รู้สึกไม่ชอบให้ใครมาลูบหัวลูบหางแมวตัวเองเท่าไหร่ ยิ่งไม่ได้ใส่ปลอกคอแบบนี้ยิ่งไม่รู้เลยว่ามีเจ้าของแล้ว //สงสัยต้องจัดให้


"เบาๆ นะครับพี่ิคิวท์! ฮ่าๆ" ไนท์ยังไม่วายแซวต่อไม่หยุด จินก็ยิ้มล้อเพื่อนด้วยเช่นกัน


"ทำอะไรของมึง?" รูบี้ถามเสียงแข็งเมื่อถูกดึงเข้ามาในห้องเล็ก คิวท์ผลักชนเข้ากับผนังและใช้สองแขนกักขังเพื่อกันไม่ให้อีกฝ่ายหนี


"จะใส่ปลอกคอให้ อยู่เฉยๆ" คิวท์บอกแล้วก้มลงไปหาซอกคอขาว รูบี้เริ่มเข้าใจแล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับตนผลักอีกคนไว้เต็มที่


"ยะ...อย่านะเว้ย ต่อให้มึงกัดไปยังไงแผลก็หายอยู่ดี" รูบี้บอกเสียงดังเมื่อคิวท์พยายามจะซุกไซ้ลำคอเขาไม่หยุด 


"อืม...อย่าดิ้น!" นอกจากไม่ฟังแล้วยังเอาแต่ดูดเม้มหนักๆ ด้วย //แวมไพรท์แล้วไงวะ ดูดจัดขนาดนี้ผิวยิ่งขาวด้วย มันต้องขึ้นสักรอยสิ


"อ่ะ อย่าเลีย ไม่...อื้ออออ" รูบี้บอกเสียงไม่สู้ดีนักเมื่อเจอลิ้นร้อนดูดเม้มอย่างหนัก คิวท์เองก็เริ่มหยุดมือไม่อยู่ส่งมันลงไปบีบเค้นสะโพกนิ่ม แม้อุณหภูมิในร่างกายจะเย็นเฉียบแต่ไม่ได้ขัดต่ออารมณ์ของเขาเลย


"มึงเป็นแมวของกู...แค่ของกูคนเดียว อย่าให้ใครมาเล่นหัวเล่นหางบ่อยนัก กูไม่ชอบ..."


"กูไม่ใช่แมว!"


"แมว"


"ไม่ใช่!"


"ไหนร้องเหมียวซิ?"


"เมี้ยว....เห้ย! ไอ้(*&^%$#%^&*("


"นั่นแหละแมว..." (^^)


+++++++++++++++++++++++++++++

เฮียคิวท์อย่าแกล้งน้องงงง เอ๊ย! อย่าแกล้งพี่เค้านะ (ลืมไปเค้าแก่กว่าตั้งห้าร้อยปี คึคึ)

เปิดพรีกันถึง 20 ธ.ค.นี้เน้อ!!


ความคิดเห็น