Iiiiiiiloma

ชอบกดไลค์ ใช่กดติดตาม คอมเมนต์ให้กำลังใจไรท์กันได้นะคะ 💗

ตอน29 100% ออดี้ จาคอป+เจ็บทุกการกระทำที่ทำให้เธอเสียใจ

ชื่อตอน : ตอน29 100% ออดี้ จาคอป+เจ็บทุกการกระทำที่ทำให้เธอเสียใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ธ.ค. 2561 14:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน29 100% ออดี้ จาคอป+เจ็บทุกการกระทำที่ทำให้เธอเสียใจ
แบบอักษร

ร่างบางระหงส์เดินออกมาจากในห้องน้ำอย่างครุกรุ่นอยู่ในใจ เธอไม่ปฏิเสธว่าตัวเองรู้สึกเป็นกังวลเรื่องผลกระทบกับการตัดสินใจของเธอในตอนนี้ หากเธอเลือกที่จะเป็นซิงเกิ้ลมัม แม้จะไม่ได้เดือดร้อนเรื่องทรัพย์สิน เงินทอง แต่เธอก็ไม่อยากให้ลูกมีปมเรื่องที่ไม่มีพ่อ หรือเธอจะยอมคุยกับอีกฝ่ายดีๆเพื่อให้ลูกของเธอนั้นมีพ่อเหมือนเด็กคนอื่นๆ แต่มันก็อาจจะไม่ดีถ้าหากเขามารู้ว่าพ่อกับแม่ที่อยู่ด้วยกันนั้นไม่ได้รักกัน เรียกว่าเกลียดเลยด้วยซ้ำ ลูกอาจจะช้ำใจยิ่งกว่าเดิม เพราะเธอคิดว่าตัวโรเมโอเองไม่ได้ตั้งใจให้ลูกเกิดมา

"อ้าวคนสวย" เสียงทุ้มอารมณ์ดีของร่างสูงที่เธอคุ้นตาพอตัว

"เอ่อ...คุณผู้ชายที่อยู่ในงานการกุศล..."

"ออดี้ เคเนดี้ จาคอป เรียกผมว่าออดี้จะดีกว่า" ร่างสูงพูดพลางยื่นมือมาตรงหน้าหญิงสาวเพื่อเป็นการทักทายยทั่วไปของสังคมอเมริกัน

"ฉันโซเฟีย ลอว์สัน" เธอเองก็ยื่นมือไปให้สัมผัสกับมือของเขาเช่นกัน 

"เห้อ คุณนี่ขนาดแต่งหน้าบางๆยังสวยจนผมแอบใจเต้นเลยนะเนี้ย" ร่างสูงพูดพร้อมรอยยิ้มและแววตาที่ดูสดใส เธอสังเหตุเห็นว่าเขามีลักยิ้มเล็กๆข้างริมฝีปากด้านซ้ายทำให้เขาดูมีเสน่ห์มากขึ้น 

"ก็ว่าไปนั้นนะ"

"ผมพูดจริงๆนะเสียดายที่ผมแพ้การประมูล อดถ่ายรูปดับคุณเลย" 

เขาแสร้งทำหน้าเศร้า พร้อมกับเดินมาที่ข้างๆร่างบางและเดินก้าวไปพร้อมกับคุยทำความรู้สึกเธอไป ร่างบางรู้สึกดีขึ้น ความเครียดเริ่มหายไปเพียงได้เห็นดวงตาสีฟ้าสดใสที่ทำให้นึกถึงทะเลที่เธอกับชายอีกคนเคยมองมันด้วยกันผ่านหน้าต่าง พอคิดขึ้นมาได้หัวใจของเธอก็กลับเจ็บแปล๊บอีกครั้ง

"ฮะๆ แต่ฉันก็อยู่ตรงนี้แล้วถ้าคุณอยากจะถ่ายก็ได้นะ"

"หืม.. จะดีหรอครับ? ผมกลัวจะโดนสามีคุณต่อยหน้าหงายจัง"

"เอ่อ...เขาคงไม่ว่าอะไรหรอกมั้งคะ?" ดวงตาสีฮาเซลหม่นลง ร่างสูงที่อยู่ข้างๆเธอสัมผัสได้ถึงความเศร้า ปกติแล้วผู้หญิงที่กำลังจะมีลูกกับคนรักต้องมีความสุขสิไม่ใช่หม่นหมองแบบนี้

"ทำไมหล่ะครับ? คุณทะเลาะกันมาหรอ?"

"ป่าวหรอกค่ะ จะเรียกเขาว่าสามีมันก็อาจจะไม่ถูก"

"เอ่อ นั้นสิผมยังไม่รู้เลยว่าคนรักของคุณคือใครจู่ๆก็มายอมรับว่ากำลังท้องซะงั้น"

"ฮะฮะๆ ก็ทำนองนั้นแหล่ะค่ะ ฉันกับเขาเราไม่ได้เป็นอะไรกัน"

"คุณพลาดหรอ?" 

คำพูดจี้ใจดำของร่างสูงที่เอ่ยออกมาอย่างไม่ตั้งใจทำให้เธอรู้สึกจี๊ดขึ้นมากลางอกเสียดื้อๆ ขอบจาของเธอแดงผ่าวเพราะเธอพยายามจะกลั้นน้ำตาของตัวเองที่กำลังก่อตัวเป็นม่านน้ำหนา 

"เอ่อ...ผมขอโทษจริงๆที่พูดแบบนั้น..." 

ร่างสูงพูดออกมาอย่างรู้สึกผิด เขาไม่ได้ตั้งใจให้พูดจาให้เธอเสียใจเลยด้วยซ้ำ อยากจะตบปากตัวเองสักร้อยทีให้มันหายพูดจาหมาๆ 

"มะ...ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เพราะใครๆก็คิดแบบนั้น"

ร่างบางหันหน้าไปอีกทาง ก่อนจะยกมือปาดน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา ทำไมช่วงนี้เธอถึงอ่อนไหวง่ายอะไรขนาดนี้ ปกติคำพูดของคนนอกไม่สามารถมีผลกระทบใดๆต่อจิตใจของเธอได้นอกจากอารมณ์โกรธที่โดนล่วงเกินในบางครั้งแค่นั้น หรือเป็นเพราะตอนนี้เธอกำลังตั้งครรภ์อารมณ์จึงอ่อนไหวง่ายกว่าปกติ 

ส่วนอีกคนที่รู้สึกผิดก็มองร่างบางสวยระหงส์อย่างเห็นใจ ไม่คิดว่าผู้หญิงที่สวยจัดระดับเพชรจะมาร้องไห้ง่ายๆเพียงคำพูดที่อาจจะหมาเกินไปของเขาเล็กน้อย ผู้ชายหน้าโง่ที่ไหนมันกล้าปล่อยมือจากผู้หญิงระดับนี้นะ บ้าสิ้นดี 

"คุณโซเฟียผมขอโทษจริงๆนะ จะทุ้บจะตีผมก็ได้ ขอแค่คุณอย่าร้องไห้นะผมรู้สึกผิดจริงๆTOT"  เขาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อย่างเห็นได้ชัดทำเอาร่างบางที่มองอยู่ถึงกับหลุดขำออกมา

"คุณนี่ตลกดีนะฮ่าๆ" ร่างบางหัวเราะไปพลางเช็ดน้ำตาไป 

รอยยิ้มของเธอทำเอาหนุ่มตรงหน้าเผลอมองไปชั่วขณะ เธอเป็นผู้หญิงที่จัดได้ว่ายิ้มสวยมากเพราะเธอเป็นคนที่ยิ้มยากสุดๆ หัวใจของเขาเองกลับรู้สึกหวั่นไหว จะว่าเขาใจง่ายก็ได้เพราะจริงๆเขาเองก็ตกหลุมรักแรกพบกับเธอที่งานการกุศลในคืนนั้นไปแล้ว

เขาไม่เคยลืมภาพเธอในชุดเดรสเกาะอกสีดำปลายชุดสีแดง ที่ระบายยิ้มราวกับนางพญาผู้สูงศักดิ์แม้สักครั้งเดียว แต่ก็ต้องมาผิดหวังเพราะคิดว่าเธอมีคนรักไปเสียแล้ว ความเห็นแก่ตัวถูกปลุกขึ้นทำให้เขาคิดอยากจะดูแลเธอและเด็กในท้องแม้เขาจะไม่ใช่พ่อแท้ๆก็ตาม 

"คุณโซเฟีย..."

"คะ?" 

ร่างบางที่กำลังยืนเช็ดคราบน้ำตาอยู่ก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อถูกผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเข้าสวมกอดอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างสูงโอบกอดเธออย่างหลวมๆพลางกดท้ายทอยให้เธอซบลงที่บ่าแกร่งของเขา แรกที่ๆเธอก็ตกใจที่เขาสวมกอด พอความอบอุ่นแทรกผ่านเข้ามาในร่างกายทำให้เธอรู้สึกชื้นใจ จากที่คิดว่าจะผละก็ผละไม่ออกเธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกปลอบประโลมจิตใจที่เจ็บปวดด้วยความอบอุ่นจากชายที่เพิ่งคุยกันไม่กี่นาที เธอหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้าจากอาการเครียดและตั้งครรภ์จึงทำให้เธออ่อนแรงลงมากขนาดนี้ 'แค่กอดเองคงไม่เป็นอะไรหรอก' เธอคิดแค่นั้น

"ปล่อยมือสกปรกของแกออกจากเมียฉันนะเว้ย!!" 

จู่ๆก็ร่างของออดี้ก็ปลิวลอยออกจนอ้อมกอดกระเด็นหายไป ก่อนที่ร่างสูงที่เพิ่งมาถึงประเคนกำปั้นหลุนๆเข้าเบ้าหน้าหล่อทะเล้นของออดี้จนเขาลงไปกองกับพื้น 

"ออดี้!" ร่างบางวิ่งเข้าไปหาออดี้ที่นอนกองอยู่บนพื้นอย่างเป็นห่วง เธอเอามือขึ้นไปสัมผัสบริเวณใบหน้าของเขาเพื่อจะดูบาดแผลที่ชายตรงหน้าได้รับ อาการแสดงความเป็นห่วงถึงกับทำให้ร่างสูงที่กำลังยืนอยู่โมโหจนเลือดขึ้นหน้า ร่างบางเงยหน้าไปสบตาเข้ากับดวงตาสีนิลที่เต็มไปด้วยอารมณ์โทสะของเขา "นายไปต่อยเข้าทำไม!?"

"เป็นห่วงมันจังนะ เธอนี่มันผู้หญิงแพศยาจริงๆ!"

คำด่าทอเหมือนถูกกรีดขึ้นที่หัวใจของหญิงสาว ร่างบางที่พยุงออดี้ให้ลุกขึ้นมาได้ เธอเดินเข้าไปใกล้ๆเขาก่อนจะฟาดฝ่ามือของตัวเองเข้าที่ใบหน้าหล่อคมคายจนหน้าของเขาหันตามแรงเหวี่ยง

"โซเฟีย...."

"นายมันสารเลว!"

"ใครกันแน? กำลังท้องอยู่แต่ก็ไปอ่อยผู้ชายคนอื่นไม่สงสารเด็กบ้างหรอถ้ามันเกิดมาแล้วรู้ว่าแม่มันส่ำส่อนขนาดไหน!!!"

ร่างบางตบเขาเข้าให้อีกรอบ ร่างสูงที่หลังจากโดนประทุษร้ายก็หันกลับมามองเธออีกครั้งและแล้วเขาก็ต้องเบิกตาโพล่งด้วยความตกใจ เพราะภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของเขาสั่น ใบหน้าสวยที่มักเย่อหยิ่งของเธอกำลังร้องไห้จนน้ำตาท่วมใบหน้า ดวงตาของเธอแดงก่ำไม่ต่างกับจมูกของเธอทีี่แดง ริมฝีปากสวยกัดขบกันพยายามสะกดกลั้นความเจ็บปวด

"โซเฟีย..." เขาเอ่ยอย่างเลื่อนลอยเมื่อเห็นสายตาของเธอที่มองมาทางเขามันเต็มไปด้วยความเศร้า ความผิดหวัง อย่างเต็มหัวใจ

ร่างบางไม่รีรออะไรอีกแล้ว เธอวิ่งหนีพาร่างของตัวเองไปให้พ้นๆหน้าเขา เธอเอามือปาดน้ำตาไปวิ่งไป เธอไม่อยากเห็นหน้า ไม่อยากให้เขามารับรู้เรื่องที่เธอต้องมาเจ็บปวดเพราะยังรักเขาอยู่  เขาเมื่อได้สติก็วิ่งตามร่างบางที่กำลังวิ่งหนีเขาปล่อยให้ร่างสูงอีกคนที่เขาเพิ่งชกไปยืนอยู่แบบนั้น

ออดี้ที่ยืนมองเหตุการณ์ก็พอเดาออกได้แล้วว่าใครคือพ่อของเด็กในท้อง ผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเจ้าพ่อคลังแสงกลับโง่ที่ปล่อยเพชรน้ำงามให้หลุดมือไป ริมฝีปากของออดี้กระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ 'อยากได้ซะแล้วสิ ทำไงดีน้อ'

"โซเฟีย... โซเฟีย!" 

เมื่อโรเมโอวิ่งตามร่างบางมาทัน เขาก็คว้าข้อมือของเธอไว้ก่อนจะเดินพาร่างตัวเองอ้อมมาด้านหน้าของเธอ ร่างบางที่ตอนนี้มีแตาคราบน้ำตาเต็มไปทั่วไปหน้า เธอไม่แม้แต่จะสบตามองเขาเลย ทั้งโกรธ โมโหและที่สำคัญเธอไม่อยากให้เขามองหน้าของเธอที่สกปรกเลอะเทอะ

"โซเฟีย เราต้องคุยกัน"

"ไม่! ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับนาย ฮึก! ปล่อยฉันนะ" ร่างบางกล่าวเสียงอ่อน แรงไม่มากพอที่จะสะบัดมือออกให้หลุด เธอรู้สึกเหนื่อยมากเพราะวิ่งด้วย และที่สำคัญเธอเจ็บจนจุกหน้าอกหายใจไม่ทั่วท้องไปหมดอีก

"โซเฟีย..." 

"อะไร!? จะเอาอะไรอีก ฮึก! ฮึก" ร่างบางพยายามสะกดกลั้นเสียงสะอื้น "นายจะตามมาทำไม!? จะเอาอะไรอีก?"

"..."

"อยากเห็นฉันทรมานมากใช่มั้ย!!? เอ้า ดูเลย ดูให้เต็มตาเลย ฮึก ฮือๆๆ" 

สุดจะกลั้นก็ต้องปล่อยให้มันไหลออกมา หัวใจของเธอตอนนี้บอบช้ำมากแค่ไหน คนตรงหน้าก็พอจะรับรู้ได้ เพราะขนาดตอนเขาขืนใจเธอครั้งแรกน้ำตาของเธอยังไม่มากไม่มายเท่าวันนี้เลย เขาควรดีใจสิที่เห็นเธอทรมาน ให้สาสมกับสิ่งที่เธอทำเอาไว้แต่มันกลับไม่ใช่เลย 

เขารู้สึกเจ็บปวดไม่ต่างอะไรกับเธอ ไม่ได้รู้สึกสะใจ ดีใจเลยแม้แต่น้อย ร่างบางพยายามเอามืออีกข้างปาดน้ำตาและเงยหน้ากระพริบตาถี่ๆไล่น้ำตาให้เหือดแห้งไปไวๆเสียทีแต่มันก็ยังไหลออกมาต่อเนื่องจนขอบตาแดงก่ำ เสียงสะอื้นดังขึ้นเรื่อยๆจนเอาน้ำตาของเขาอยากจะไหลตามเสียดื้อๆ สมองของเขามั้นตื้อไปหมด ร่างกายหนักอึ้งจนแทบจะยืนไม่ไหว

เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปเดินเข้าไปชิ

เขาร่างของเธอก่อนจะใช้แขนโอบกอดเธออย่างชิดใกล้แต่ก็ไม่ได้รัดมากมายไม่ออกเพราะเขากลัวเธอจะหายใจไม่ออกและกลัวว่าเจ้าตัวเล็กของเขาที่กำลังนอนเล่นภายในตัวของเธอจะรู้สึกอึดอัดด้วย 

"ฮึก! ฮือออ คนใจดำ ยักษ์มาร!" ร่างบางพูดไปพลางใช้มือทุ้บเข้าที่อกแกร่ง 

เธอควรเกลียดเขาไม่ใช่ต้องมาอดทนแบบนี้ พอตั้งท่าจะเกลียดเขาแต่พอถูกเขากอด ความคิดก็แทบพังทลายสิ้น ทำไมเธอต้องมาหลงรักผู้ชายแบบนี้ด้วย ผู้ชายใจดำที่หลอกเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจก็กลับเรียกร้องหาไออุ่นและก็พลันเต้นแรงขึ้นมาทรยศกับตัวเอง เธอเริ่มรู้สึกไม่ชอบใจที่ตัวเองเหมือนคนโง่ที่ยอมให้เขาง่ายๆ เธอควรจะทำอย่างไรในเมื่อยิ่งเกลียดก็ยิ่งรัก 

ส่วนอีกฝ่ายที่กอดเธออยู่ เขาพยายามจะส่งผ่านความอบอุ่นในกายเพื่อให้คนตรงหน้าหยุดร้องไห้ ขอบตาของเขาแดงก่ำเพราะเขาเองก็รู้เจ็บไม่ต่างจากเธอเช่นกัน เขาใช้มือข้างนึงลูบหัวของเธออย่างอ่อนโยน 

"ฉันอยากทรมานเธอให้มากกว่านี้"

"ใจดำ!"

"แต่ทำไมฉันเองต้องมาเจ็บทุกครั้งที่ทำให้เธอเสียใจด้วย?"

เขาสารภาพความรู้สึกออกไปตรงๆ แต่ร่างบางก็ยังคงสะอื้นอยู่เขากอดเธออยู่เนิ่นนานจนอาการสะอื้นค่อยๆเบาลง เหลือเพียงเสียงชีพจรที่เต้นถี่และแรงของร่างบางที่เขากำลังกอดรัดอยู่ ความรู้สึกโหยหาต้องการของเขาเริ่มเกิดขึ้นจนเอาเองอดใจไม่ได้ที่จะหอมแก้มของร่างบาง

"อ๊ะ! ทำอะไรน่ะ!?" ร่างบางโวยวาย ดีที่แถวนี้ไม่มีคนอยู่เพราะอยู่หลังคอนโดไม่งั้นต้องมาเป็นข่าวใหญ่อีกแน่ๆ

"ฮ่าห์ หอมจังเธอใช้น้ำหอมกลิ่นอะไรทำไมหอมแบบนี้นะ?"

"ฉันท้องอยู่ฉันจะไปใช้ได้ไงบ้ารึป่าว นี่ออกไปเลยนะเดี๋ยวมีคนมาเห็นเข้า!"

"เห็นก็ช่างปะไร จะได้รู้กันสักทีว่าเธอคือเมียของฉัน!" ใบหน้าหล่อคมคายพูดอย่างเอาแต่ใจ

"ปล่อยนะ!" ร่างบางที่เหมือนได้ยาดีเพราะอ้อมกอดก็เริ่มแผลงฤทธิ์จนเขาต้องยอมผละออกเพราะกลัวว่าเธอจะล้มจนเกิดอันตรายทั้งเมียทั้งลูกน้อยในครรภ์ ก่อนที่เจ้าตัวจะหันหน้ามามองเขาอย่างคาดโทษ

"อ้าวมาอยู่ที่นี่ได้ไงคะโรม? มาหาบริทหรอ?คิดถึงก็ไม่บอก" เสียงเล็กแหลมของร่างบางที่ไม่ได้รับเชิญดังขึ้น หล่อนเดินเข้ามาหาเขาก่อนจะใช้แขนเกี่ยวรัดเขาเอาไว้ พลางใช้สายตาเหยียดเธอแสดงความเป็นเจ้าของ 

โซเฟียไม่ตอบโต้อะไรเพราะรู้สึกเหนื่อยและเพลียมาก ไม่อยากสู้รบปรบมือแล้วเธอจึงพาร่างของตัวเองก้าวเท้าเดินหนีคนสองคนให้ไวที่สุด

"เดี๋ยวก่อนสิ เฟีย..."

"โรมคะบริทหิวจังเราไปหาอาหารฝรั่งเศสทานกันเถอะนะคะ" 

ไม่พูดป่าวยังรั้งร่างออกแรงดึงเขา แต่ร่างสูงก็ไม่ตามแรงไปง่ายๆ เขายืนมองแผ่นหลังของร่างบางที่เดินไปที่ลานจอดรถจนลับสายตา หัวใจที่เหมือนได้ยาดีกลับรู้สึกหนักอึ้งอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเธอกำลังเดินจากเขาไป

ความคิดเห็น