-:ยอ๑ใบอ่อน_หมี:-

เรื่องที่2ของไรท์เเล้ว~ ฝากติดตามเเละคอมเมนต์มาเยอะๆนะ>< #ป๋ากันน้องจูง #ป๋ารั่วๆก็ผัวน้องนั้นเเหละ

ตอนที่17:"พี่ครับ...พี่กำลังทำให้ผมบ้า"

ชื่อตอน : ตอนที่17:"พี่ครับ...พี่กำลังทำให้ผมบ้า"

คำค้น : ตอนที่17 กันจูง นิยายy เคะท้องได้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.5k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ธ.ค. 2561 22:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่17:"พี่ครับ...พี่กำลังทำให้ผมบ้า"
แบบอักษร

​ตอนที่17

​::พี่ครับ...พี่กำลังทำให้ผมบ้า::

​"พี่กันต์ทิ้งจักรยานไว้ที่นี้เถอะนะ"

ผมพูดเสียงอ่อยก่อนจะเดินเข้าไปเกาะเเขนเเกร่งของคนตัวสูง...สายตาผมมองไปยังเสี้ยวหน้าคมคายที่เอาเเต่จ้องมองจักรยานตัวเองไม่วางตา...


"จะรีบไปไหนล่ะ"


เสียงทุ้มถามผมกลับ ก่อนจะหันมามองผมที่ยืนเกาะเเขนเจ้าตัวอยู่ ผมทำหน้ามุ่ยก่อนจะยื่นปากใส่อย่างกวนๆ


"ผมหิว ผมอยากนอน"


ผมว่าไปก่อนจะจ้องหน้าพี่กันต์เเล้วกระพริบตาปริบๆขอความเห็นใจ...เเต่ทว่าพี่กันต์กลับหันหน้าไปมองจักรยานตัวเองเหมือนเดิมโดยไม่พูดอะไรต่อ


...เอาจริงดิ...


ผมปล่อยมือเอาจากลำเเขนเเกร่งของพี่กันต์ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปอย่างหงอยๆที่โต๊ะม้าหินอ่อนเเต่ทว่ายังก้าวกลับไปไม่ถึง หูผมก็ผึ่งไปได้ยินน้ำเสียงทุ้มเอ่ยบางอย่าง...


"เดี๋ยวผมกลับมาใหม่ละกัน เด็กเเถวนี้มันร้องจะกลับบ้านเเล้ว"


"อ่าๆได้ครับ ถ้าเสร็จเมื่อไหร่ผมจะโทรไปหานะครับ"


ผมรีบหันหลังกลับไปควับก่อนจะวิ่งเเจ้นไปหาคนตัวสูงที่กำลังเดินลงออกจากอู่...


"เดินไปหรอครับ"


ผมถามเสียงใส ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ผมเดินตามพี่กันไปต้อยๆก็เเอบลอบมอง ร่างสูงยกยิ้มขึ้นที่มุมปากๆ...เเสงเเดดอ่อนๆที่เล็ดลอดลงมาจากต้นไม้ที่คอยเป็นร่มเหงาทำให้พี่กันต์ดูหล่อขึ้นกว่าเดิม...


"หึ ก็เด็กมันร้องจะกินจะนอน จะให้กูทำยังไงล่ะ"


ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ พร้อมกับรอยยิ้มประทับบนใบหน้า ผมอมยิ้มไปก็เดินตามพี่กันต์ไปเรื่อยๆ 


"มึงหิวใช่มั๊ย เข้าร้านนี้ก็ละกัน"


พี่กันต์ว่า ผมมองไปตามสายตาที่พี่กันต์มองก็เจอเข้ากับร้านข้างทางมีร่มใบใหญ่กางเอาไว้ ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่...ร้านข้างท่อระบายน้ำ โต๊ะขึ้นสนิม...เจ้าของร้านยืนผัดกับข้าวกับกระทะใบใหญ่ๆไปก็ไอค่อกๆเเค่กๆไป...


...ไม่หิวเเล้วได้มั๊ยฟร่ะ!=_=...


"ไปสิ หิวไม่ใช่หรอ ยืนนิ่งทำไม"


"ผะ ผม"


ผมยิ้มเจื่อนๆ...ให้ตายเถอะ ทั้งชีวิตผมเเทบจะไม่เข้าร้านข้างทางเลยด้วยซ้ำ! เจอเเบบนี้...ขาผมก้าวไม่ออกจริงๆ-_-


"ไปๆกูหิว เที่ยงเเล้วด้วย"


ผมยืนนิ่งเฉยตัวเเข็งทื่อ...จะบ้ารึไง!


พี่กันต์ก้าวเท้าเดินเข้าไปนั่งในร้าน ในขณะที่ผมยืนนิ่งๆ...จนคนตัวสูงหันมามองก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากันเเล้วกวักมือเรียก...ผมเลยยิ้มเจื่อนๆก่อนจะเดินไปนั่งเก้าอี้พลาสติกฝั่งตรงข้ามกับคนตัวสูง... 


"จะกินไร"


"เอ่อผม..."


ผมตอบเสียงตะกุกตะกัก...กลิ่นท่อระบายน้ำก็ลอยมาเเตะจมูกซะจริง-_- ฮื่ออ...ผมไม่กล้าจะวางมือลงกับโต๊ะเลยด้วยซ้ำ


"นาน ป้าเอากระเพราหมูกรอบสองจาน!" 


"เออ!"


เสียงตะโกนตอบกลับมา...ผมนั่งจับมือตัวเองไว้เเน่น สายตาก็กวาดมองไปรอบๆข้าง...อากาศภายนอกกับเเสงเเดดที่เริ่มเเรงทำให้เหงื่อผมค่อยๆไหล เเละยิ่งเเล้วเข้าไปใหญ่...กลิ่นท่อระบายน้ำอีก ผมหายใจไม่ออกโว้ย...กลิ่นอาหารค่อยๆลอยโชยมา


เเต่พี่กันต์จะรู้มั๊ยว่าผมกำลังจะช็อคตายคาโต๊ะเนี่ย!


ปึก!


"เอ้า กระเพราหมูกรอบสองจาน!"


"เฮือก"


ผมสะดุ้งก่อนจะมองเจ้าของเสียง...ผู้หญิงวัย...ป้านั้นเเหละครับสวมผ้ากันเปื้อน สายตาที่มองผมนั้นทำให้ผมต้องรีบก้มหน้าลงทันทีก่อนที่ป้าเขาจะเดินกลับไป...


...นะ น่ากลัว!...


ผมมองไปยังคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม พี่กันต์ลงมือจัดการกับอาหารโดยไม่พูดอะไร...ผมก้มหน้าลงมองอาหารในจานข้างหน้า...ก็ดูน่ากินดี ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคออย่างฝืดๆก่อนจะลองใช้ช้อนตักข้าวขึ้นมาก่อนจะยกค้างไว้กลางอากาศ... 


"เเดกๆเข้าไปเถอะหน่า​หรือจะต้องให้กูป้อน?"


"หะ ห้ะ?"


ช้อนที่ผมถือเอาไว้ถูกคนตรงหน้าคว้าไปโดยไม่ทันตั้งตัวก่อนที่ข้าวในช้อนจะลอยมาเด่นอยู่ข้างหน้าผมพร้อมกับมือหนาที่จัดการยัดช้อนนั้นเข้ามาในปากผม...


...ป้อนข้าวเเบบฮาร์ดคอร์!...


"เออ กินไปเเล้วไม่ได้เข้าวัดสักหน่อย กินๆไปร้อน"


ใช่ครับ...ร้อน...ข้าวมันลวกปากผม!


...พี่กันต์จะรู้มั๊ยว่าผมอยากจะเคี้ยวข้าวทั้งน้ำตา...


ข้าวลวกปากโว้ยยย!!




ผ่านไปสักพัก...ผมก็นั่งเช็ดน้ำตาให้กับตัวเอง...เเสบตาสิครับ! เหงื่อเข้าตา ปากผมก็บวมเจ่อเพราะความเผ็ดร้อนของพริก...เเต่พอเหลือบมองพี่กันต์ ผิดคาดไปเลยเเฮะ...พี่กันต์ลุกขึ้นยืน ผมเลยลุกตาม


"เดี๋ยวมาจ่ายที่หลังนะป้า"


ร่างสูงตะโกนบอกป้าที่ทำหน้าโหดผัดกับข้าวอยู่...ป้าเขาหันมามองก่อนจะวางตะหลิบเสียงดังจนผมสะดุ้งตาม


"นี่เเกติดเงินข้าเป็นร้อยเเล้วนะโว้ย!"


"ก็บอกว่าเดี๋ยวมาจ่ายไงล่ะ ตอนนี้ยังไม่มีตังค์ เคป่ะ"


ว่าจบพี่กันต์ก็ลากผมออกจากร้านทันที ป้าเขาไม่ได้โต้ตอบอะไรกลับมาได้เเต่ส่ายหัวไปมา ผมรีบวิ่งตามหลังพี่กันต์เพราะกลัวโดนตะหลิวปาใส่หัว


...ขนาดข้าวยังเป็นหนี้!...


.


.


.


เเกร๊ก...


เสียงเปิดประตูดังขึ้น ผมเดินเข้าไปในห้องพักอย่างหมดเเรงก่อนจะล้มตัวนั่งบนเตียง ตอนนี้ผมกลับมายังที่พักเเล้ว...ร้อนตับเเตกยังต้องเดินขึ้นบันไดอีกสามชั้น พี่กันต์ล็อกประตูห้องก่อนจะเดินไปคว้ารีโมทเครื่องปรับอากาศเปิด...


ขอบคุณสวรรค์...อย่างน้อยก็ยังมีเเอร์ประทังชีวิต ผมลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำเพราะรู้สึกอยากห้องน้ำขึ้นมาดื้อๆ ผมจัดการกับธุระตัวเอง...ก่อนจะลุกขึ้นใส่กางเกง ผมว่าผมน่าจะเปลี่ยนไปใส่กางเกงขาสั้นนะ...ร้อนมากจริงๆ ผมลุกออกจากชักโครกเเต่ทว่า...


เเกร๊ก!...


"เฮ้ย!"


ผมร้องเสียงหลงเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำ ร่างยืนหน้าสลอนก่อนจะเดินตรงเข้ามายังชักโครก...เดี๋ยวนะ ผมไม่ได้ล็อกประตูหรอวะ! เเต่เดี๋ยวนะพี่กันต์จะทำอะไรฟร่ะนั้น!?


"พะ พี่ จะทำอะไรน่ะ"


ผมชี้นิ้วไปยังคนตัวสูงที่กำลังจะปลดเปลื้องซิปกางเกงตัวเองลงก่อนที่มือหนาจะ...


"ก็เยี่ยวไง"


ว่าจบผมก็ยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเอง...หัวใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะ ใบหน้าร้อนฉ่าด้วยความเขินอาย ผะ ผมจะอายทำไมวะ!...


"เอ้า ยังไม่ออกอีก!"


"คะ ครับ...ผมยังไม่ได้กดชักโครกเลย"


"ถ้าขืนมึงกดละก็ ค่าน้ำกูบานชัวร์"


"ห้ะ?"


ผมเลิกเสียงถามขึ้น มือก็ปิดหน้าเอาไว้เเต่ก็เเอบกางนิ้วออกนิดนึง


"ก็รอกดพร้อมกูนี่เเหละ จะได้ไม่เปลือง" 


"อ๋อ..."


ผมพยักหน้ารับก่อนจะยืนนิ่งเเช่ค้างทำอะไรไม่ถูก


"จะรอให้ฉี่เสร็จก่อนมั๊ย?"


"มะ ไม่ครับ!"


ผมตอบกลับก่อนจะรีบหมุนตัวบิดลูกหมุนก่อนจะผลักประตูออกไปเเละปิดประตูจนเกิดเสียงดังปัง...ผมไถตัวลงนั่งพิงหลังเเหมะกับประตูห้องน้ำ...มือบางทาบไว้เเนบอก


"เฮ้ออ..."


ผมถอนหายใจก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบหน้าตัวเอง สายตามองขึ้นไปบนเพดานสีขาวก่อนจะนึกคิด...


ผมยังไม่ได้ล้างมือนี่หว่า!!


.


.


.


เเกร๊ก...


ใช้เวลาไม่นานคนตัวสูงก็ออกมาจากห้องน้ำ ผมนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงลอบมองพี่กันต์ด้วยสายตาหวั่นๆ อุณหภูมิในห้องไม่ได้ทำให้ผมใจสงบลงด้วยซ้ำ... ผมลงจากเตียงก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำอีกครั้งเพื่อล้างมือ...


"ไปไหนอีกล่ะ"


"ละ ล้างมือครับ!"


ผมตอบก่อนจะเบี่ยงตัวหนีพี่กันต์ที่ยืนขวางประตูเอาไว้...เจ้าของสายตาดุจ้องมองผมจนผมรับรู้ได้ มือบางสั่นไปมา ผมควบคุมมือตัวเองไม่ให้สั่นก่อนจะบิดก็อกน้ำก่อนจะยื่นมือออกมาล้าง ผมยังคงรับรู้ได้ถึงสายตาที่มองมา...เพราะผมไม่ได้คิดไปเองเเน่เเละมันก็จริงเพราะพี่กันต์ยังคงยืนเเช่อยู่ที่เดิม


"ปิดไฟด้วย"


เสียงทุ้มว่าเนิบๆก่อนจะยกยิ้มพร้อมกับเดินไปนั่งบนเตียง อ๊ากกกกก! ผมอยากจะบ้าตาย!


ผมปิดก็อกน้ำก่อนจะถูกมือตัวเองกับเสื้อเเล้วค่อยปิดไฟตาม ผมเดินออกจากห้องน้ำก่อนจะไปหยุดยืนอยู่ข้างๆเตียง บนเตียงที่มีร่างสูงนอนพิงหัวเตียงอย่างสบาย สายตาคมก็จับจ้องไปยังโทรทัศน์เบื้องหน้า...ผมล้มตัวนั่งลงกับพื้นเย็นๆก่อนจะจ้องมองโทรทัศน์ไปกับพี่กันต์...


ร่างสูงบนเตียงกว้างเหลือบมองคนตัวเล็กกว่านั่งจุ้มปุ๊ก ใบหน้าอมชมพูเเละสายตาหวานๆจ้องมองไปยังโทรทัศน์ข้างโดยไม่ได้สนใจว่ามีคนเเอบมองอยู่ กันต์ยกยิ้มขึ้นที่มุมปากอย่างไม่รู้ตัว...


"ขึ้นมานอนมา ไอ้หมอบอกว่ามึงต้องพักผ่อน" 


เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้น ผมเงยหน้าขึ้นไปมองพี่กันต์ที่นอนเหยียดขายาวๆอย่างสบาย ผมพยักหน้าอย่างเห็นด้วยเพราะหลังจากกินเสร็จกลับมาเจออุณหภูมิที่น่านอนทำให้หนังตาผมเริ่มหย่อน...ง่วงนั้นเเหละครับ


ตุบ...


ผมล้มตัวลงนอนข้างๆพี่กันต์ก่อนจะนอนหันตะเเคงเข้าหาคนตัวสูงที่นอนเอามือหนุนหัวตัวเองเอาไว้ ผมหาวปากวอดหนึ่งทีก่อนที่เปลือกตาจะค่อยๆปิดลง...ก่อนที่ผมจะจมลงสู่ห้วงนิทราในยามบ่ายก็รับรู้ได้ถึงความอบอุ่นจากผ้าห่มที่คลุมตัวไว้..ริมฝีปากบางอมยิ้มทั้งที่เปลือกตาปิดสนิท


กันต์ละสายตาจากภาพเบื้องหน้าในโทรทัศน์ก่อนจ้องมองใบหน้าอมชมพูของคนตัวเล็กที่นอนซุกหน้าเข้าหาตัวเอง ลมหายใจที่เข้าออกอย่างเป็นจังหวะ...นิ้วหนาเผลอเขี่ยเส้นผมบางที่ปกปิดเเก้มใสอมชมพู...รู้ตัวอีกทีเขาก็เผลอจ้องมองร่างบางอย่างไม่วางตาเข้าเเล้ว...


.


.


.


"พี่กันต์...วันนี้พี่จะไปทำงานมั๊ย"


ผมเอ่ยปากถามคนตัวสูงที่นั่งรื้อเอกสารอะไรบางอย่างอยู่ข้างล่างโดยมีผมที่นั่งเเอบมองอยู่ข้างบนเตียง ถึงเเม้โทรทัศน์จะถูกเปิดทิ้งเอาไว้เเต่ผมก็ไม่ได้สนใจเลยสักนิด...


"ไม่ล่ะ ขี้เกียจ ค่อยไปพรุ่งนี้"


"อื้อ"


ผมส่งเสียงในลำคอก่อนจะนอนมองพี่กันต์ต่อไป... พี่กันต์คงดูวุ่นๆกับเอกสารน่าดู...ผมจ้องมองคนตัวสูงอย่างไม่วางตาเเต่ก็เเอบลอบมองไปเรื่อยๆ


พี่กันต์ลุกขึ้นเดินไปหยิบอะไรบางอย่างระหว่างที่ลุกขึ้นก็เป็นจังหวะเดียวที่หันมามองผม...


ผมรีบหันควับกลับมามองโทรทัศน์ทันที มือก็กำรีโมทโทรทัศน์เอาไว้เเน่นจนชุ่มเหงื่อ ริมฝีปากบางเม้มปากเข้าหากัน...หัวใจเต้นหวั่นๆด้วยความตื่นเต้นก่อนจะเเอบชำเลืองมองอีกครั้ง...


พี่กันต์กลับมานั่งยังที่เดิมก่อนจะเปิดกล่องที่อยู่ในมือออกมา...เเว่น? มือหนากางขาเเว่นออกก่อนจะวางขาเเว่นเกี่ยวเข้ากับใบหู...ผมอ้าปากค้างมองคนตัวสูง...


...ละ หล่อมาก!...


พี่กันต์ที่สวมเเว่นกรอบเหลี่ยม สายตาที่คอยดุหรี่ตามองเอกสารในมือ...คิ้วที่ขมวดเข้าหากันเเต่กลับดูดีเเละมีเสน่ห์ไปอีกเเบบ ผมอ้าปากค้างกลางอากาศ...หัวใจเต้นเเรงจนเเทบจะระเบิด มือไม้เริ่มสั่นไปมา...


​"เเอบมองกูรึไง?"

"ครับ...เฮ้ย! ไม่ใช่!"


ผมรีบส่ายหัวไปมาทันที ปากผมสั่นไม่รู้จะตอบยังไง...พี่กันต์เหลือบตาขึ้นมามองผมก่อนจะยกมือหนาขยับกรอบเเว่น...


"หึ"


อ๊ากกกกก! ผมจะบ้าตายยย!



++++++++++++++++++++++++++++++


โปรดติดตามตอนต่อไป...


...


ขำน้อง5555 ดูรนๆ ทำอะไรก็จะเขินไอ้พี่มันตลอดเลยย อัพให้เเล้วเด้อ ช้ามาวันนึง555 ขอโทษด้วยน้าาาา เอ้อออ...เปลี่ยนรูปโปรเเล้วน้าไม่ต้องตกใจ555 ตอนนี้มันก็อาจจะดูสั้นๆไปนิดนุงง รีบเคลียร์งานโรงเรียนอยู่เข้าเดือนธันวางานก็จะเยอะวันหยุด็จะเยอะอยู่นะ5555


ยังไงก็ฝากให้กำลังน้องเเละไอ้พี่มันด้วยนะคะ คอมเมนต์มากันเยอะๆ ไรท์เห็นเเล้วมีกำลังดี ไรท์ชอบ เเฮะๆ555><


เเล้วก็ขอบคุณทุกกำลังใจที่ไม่ว่าจะมาอ่านหรือคอมเมนต์กันเข้ามา...ไรท์ยิ้มไม่หุบมากบอกเลย ขอบคุณที่คอยเป็นกำลังใจให้ค่ะ!


.

.

.


สำหรับวันนี้...สวัสดีค่ะ!。^‿^。




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น