MJ เมยัฟเฟราว์

ยินดีต้อนรับนักอ่านทุกท่านค่ะ ฝากติดตามนิยายเรื่องอื่นๆของเมด้วยนะคะ

1 อย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่

ชื่อตอน : 1 อย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่

คำค้น : โคแก่ หญ้าอ่อน น่ารัก ขี้อ้อน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ธ.ค. 2561 09:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
1 อย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่
แบบอักษร

ตอนที่ 1

แฮเรียส วิลสัน เข้ามาในคฤหาสน์วิลสัน สายตามองความเรียบร้อยของบ้าน อย่างพึงพอใจ ในวันนี้เขากลับมาเมืองไทยก่อนกำหนดถึงสองวัน


"สวัสดีครับท่านแฮเรียส "วิเชียรรับหน้าต้อนรับเจ้านายซึ่งเป็นลูกชายคนโตของตระกูลวิลสัน


"วิเชียร เฮนรี่มันไม่อยู่บ้านหรือ?" แฮเรียสพยักหน้าน้อยๆ ถามหาน้องชายทันที


"อยู่ข้างบน ที่ห้องทำงานท่านครับ" แฮเรียสพยักหน้า ก่อนเดินขึ้นไปชั้นสาม เสียงเปียโนดังเพี้ยนมาจากห้องทำงาน แฮเรียสขมวดคิ้วแน่นเป็นปม


ใครมันเล่นได้ห่วยบรมขนาดนี้!!


เขามองประตูทำงานที่ถูกเปิดแง้ม...เห็นผู้หญิงตัวเล็กผมสั้นซอยสูง นั่งบนเก้าอี้ ขณะที่น้องชายยืนคุมเข้มอยู่ข้างหลัง ทำให้เขาไม่ทันสังเกตผู้หญิงให้ดี


" วิเชียร ใคร?" เขาต้องถามขึ้นอย่างประหลาดใจ น้องชายของเขาสนใจใครที่ไหนกัน


"คุณแสนดีครับ เป็น...คนดูแลท่านเฮนรี่" วิเชียรไม่รู้จะรายงานอย่างไร เมื่อสถานะของเด็กสาวกับสิ่งที่เจ้านายปฏิบัติต่อเธอต่างกันเหลือเกิน


"หื้มมม...คนดูแล อย่างนั้นหรือ?" คนดูแลที่ไหนได้อภิสิทธิ์ขนาดนี้ ดูสายตาของน้องชายแล้ว


นี่มันกำลังล่อลวงเด็กสาวชัดๆ!


ใบหล่อคมเข้มหล่อเหลาของ แฮเรียส วิลสันอมยิ้มน้อยๆ ราวกับกำลังคิดเรื่องสนุก


"แล้วมันจะเสร็จเมื่อไหร่?" แฮเรียสแทบอดใจที่จะกลั่นแกล้งน้องชายไม่ไหว


"ถ้าไม่มีธุระ หรือ คุณแสนดีไม่ต้องทำขนมให้ท่านแฮเรียสทาน ก็จะอยู่ในห้องนี้ทั้งวัน บางทีย้ายไปเรียนภาษาที่ศาลาในสวนครับ" วิเชียรรายงานตามความจริง 


"โอ้...ดี เหมือนฉันจะมีเรื่องสนุกแล้วสิ" แฮเรียสหัวเราะในลำคอ มองน้องชายที่แอบค้ากำไร เดี๋ยวโอบ เดี๋ยวแตะ 


นี่มันกลายเป็นคน...หมาเฝ้าปลากระป๋องแล้ว!!


เฮนรี่ผละออกจากร่างบางด้วยความเสียดาย เมื่อพี่ชายตัวดีกลับมาบ้านก่อนกำหนด 


"แสน ฝึกเพลงนี้รอก่อน เดี๋ยวฉันมา" เขาวางมือบนศีรษะน้อยๆของเธอ ก่อนจะเดินออกไป ด้วยอาการหงุดหงิดน้อยๆ


ร่างหนาเดินทะลุมาที่ห้องทำงานพี่ชาย...แฮเรียสยักไหล่ไม่สนใจอาการไร้มารยาทของน้องชาย เฮนรี่ทิ้งตัวลงบนโซฟา


"อะไร กูเรียกน้องชายมาแค่นี้ หน้าบูดเป็นตูด" แฮเรียสแซวน้องชายอย่างหยอกล้อ


"แล้วมึงมาทำไมก่อนกำหนดว่ะ " พี่ชายกลับมาก่อน นั่นหมายถึงพรุ่งนี้เขาต้องเดินทาง


"กูคิดถึงมึงไง น้องชาย" แฮเรียสตบบ่าน้องชาย หัวเราะออกมาอย่างมีเลศนัย


"หึ! ถ้ากูเชื่อ กูก็โง่แล้ว " เฮนรี่ตวัดหางตามองพี่ชายอย่างหมั่นไส้ 


"น่า...กูลาพักร้อนสองอาทิตย์ นับตั้งแต่วันพรุ่งนี้" พี่ชายของเขายืดตัวตรง มองไปทางกระจกบานน้อยๆ


"ลาอะไรว่ะ แบบนี้กูก็ต้องอยู่เวียดนามสองอาทิตย์นะสิ" เฮนรี่ตะโกนเสียงดังลั่น ที่พี่ชายแอบหยุดไม่ปรึกษาพวกเขาก่อน


"แล้วไอ้แฮรี่ว่ายังไง" เเฮเรียสยักไหล่น้อยๆ 


"ก็ไม่เห็นมันว่าไง " น้องชายคนสุดท้องหัวเสียเพราะเรื่องนี้พอสมควร แต่เขาทำงานมาสิบปีโดยที่ไม่หยุดสักวัน ดังนั้นแล้วสมควรเป็นเขาที่ต้องได้หยุดก่อนพี่น้องทุกคน


ในเมื่อธุรกิจโรงแรม ลงตัวมากขึ้น...ทุกอย่างมีระบบในการทำงานอย่างลงตัว


"แฮเรียส! ไอ้พี่เลว " เฮนรี่ด่าพี่ชายที่เป็นทั้งเพื่อน ทั้งพี่ที่เคารพ


"ออ...ถ้ามึงไม่ให้กูพัก งั้นกูขอยืมคนดูแลมึงสิ" แฮเรียสยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์


"ออได้ เดี๋ยวกูให้วิเชียรมาดูแลพี่ชาย" เฮนรี่ยืดตัวขึ้น ยักไหล่อย่างไม่มีอะไรที่เขาให้ไม่ได้


ดีเสียอีก...เขาจะได้ไม่ต้องไปเฝ้าที่อื่นแทนพี่ชาย


"ใครว่า วิเชียร...กูยืมน้องตัวเล็กในห้องทำงานมึง แต่ถ้ามึงให้ไม่ได้กูก็จะหยุด"  เฮนรี่ชะงักกายค้าง พี่ชายกล้ายืมแสนดีของเขางั้นหรือ


น้องตัวเล็ก! คำนี้ขัดหูเขาเหลือเกิน


แฮเรียสเห็นสายตาที่น้องชายส่งมาให้เขา...อ๋า ช่างสนุกจริงๆ ได้แกล้งคนขี้หวง


"ว่าไง ให้กูหยุดสองอาทิตย์ หรือ ยืมตัวเด็กมึง" แฮเรียสยิ้มอย่างถือไพ่เหนือกว่า


"เออ...ถ้ามึงอยากหยุดสองอาทิตย์ ก็เรื่องของมึง ไอ้พี่เวร!" เฮนรี่เม้มปากสนิท เขาต้องยินยอมสิ เรื่องอะไรจะยกแสนดีให้แฮเรียสกันละ


"เออ พูดง่ายๆแบบนี้ ดีหน่อย" แฮเรียสตบบ่าน้องชายทุกอย่างง่ายดายกว่าที่เขาคิด ก่อนจะกระซิบส่งท้ายข้างหูน้องชาย


"แต่น้องแสนดี น่ารักดี...เมื่อไหร่จะแกะปลาในกระป๋อง กินเนื้อว่ะ" เเฮเรียสพูดจบก่อนเดินออกไป วางแผนว่าสองอาทิตย์นี้เขาไปไหนดีจะดีกว่า


หึ! แสนดีเพิ่งจะสิบเจ็ดปี ถ้ากินได้เขาจัดการไปนานแล้ว ไม่รอให้พี่ชายเยาะเย้ยหรอก


"ใครจะบ้ากามเหมือนมึง แฮเรียส" พี่ชายของเขามีผู้หญิงมากมาย เรียกว่าเกินโหลก็ว่าได้ อยากรู้นักว่าใครจะจัดการพี่ชายได้อยู่หมัด


"กูไม่มีเจ้าของนี่หว่า อีกอย่างกูหล่อขนาดนี้ใครก็ต้องวิ่งเข้าหากู กูแค่สนอง"


แฮเรียสอย่างไม่สนใจ ก่อนที่แผ่นหลังจะหายออกจากประตูไป


หึ! พูดง่ายๆแบบนี้แต่แรกก็จบแล้ว...ต้องให้กูเล่นสกปรก น้องตัวเล็กของเฮนรี่ผอมบางขนาดนั้นให้กินคงไม่อร่อย


เเฮเรียสเดินออกไปที่รถ ปล่อยให้ลูกน้องขับรถไปยังจุดหมาย พักร้อนสองอาทิตย์มันต้องหาอะไรสนุกๆทำเสียหน่อย


กร๊อบบบ~ 


ลำคอหนายืดเส้นยืดสายจนได้ยินเสียงบิดของร่างกาย อ๊าาา...ได้ออกกำลังกายบนเตียงก็ดี จะว่าไปผู้หญิงคนไทยเขาไม่ได้ลิ้มชิมรสเลยนี่สิ


รอยยิ้มยกขึ้น สายตากรุ่มกริ่มอย่างสบายอารมณ์ แบบนี้ผู้หญิงมันต้องคู่กับทะเล จะให้ไปอยู่โดดเดี่ยวดูแม่น้ำเจ้าพระยาคงไม่ไหว


"จอห์นไปบ้านพักที่ภูเก็ต " รถยนต์คันหรูแล่นเปลี่ยนทิศทางจากเดิมลงไปทางใต้ทันที


TALK: เรื่องพี่แฮเรียสขอปูทางจากเรื่องของเฮนรี่กับแสนดีสักนิดหน่อยนะคะ เดี๋ยวจะงงกันเสียก่อน

ฝากกดไลค์ ติดตาม คอมเม้นท์ด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น