@Alicorn

เป็น Ss.2 ของเรื่องนี้แล้วนะคะ หากใครยังไม่ได้อ่าน Ss.1 สามารถ เข้ามาหาอ่านได้เลยค่ะที่ผลงานของไรท์เอง ( Ss.1 อ่านฟรีจนจบนะคะ ) ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ

บทที่ 3. ข้อความ

ชื่อตอน : บทที่ 3. ข้อความ

คำค้น : ่@Alicorn

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ธ.ค. 2561 18:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3. ข้อความ
แบบอักษร

💢[ Bartender ] คนของเสี่ย20+💢 (#Ss.2)

Episode 3 ข้อความ

. . .

เราฝื้นตัวขึ้นมาในเวลาเช้าตรู่ของอีกวัน กลับพบเสี่ยไทม์ยังนอนกอดเราอยู่

ถึงแม้เสียงนาฬิกาจะปลุกเราแล้วตอนนี้ แต่เสี่ยก็ไร้ท่าทีว่าจะตื่นขึ้นมา เอากับเสี่ยสิ เรามั้งควรจะหมดแรง

เราค่อยๆลุกจากเตียงอย่างเบาที่สุด ก่อนจะเอื้อมมือปิดนาฬิกาปลุก เมื่อยไปหมดทั้งตัวเลย แต่จะว่าเมื่อยก็เมื่อยอยู่ แต่จะว่าสบายตัวขึ้นก็ใช่อีก

ยังไงกันแน่?

ช่าวมันเถอะค่ะ เราอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ไปปลุกลูกสาวของเราและอาบน้ำให้ ก่อนจะพาลงไปด้านล่างไปกินข้าวก่อนไปโรงเรียน หวังว่าวันนี้จะเป็นวันที่ดี เรากลับขึ้นมาบนห้องเพื่อจะปลุกเสี่ยขึ้นมาทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา และเสี่ยนั่นยังนอนอยู่~

"ตื่นได้แล้วว วันนี้ว่างหรือไงไม่ทำงานหรออ?" 

เรานั่งลงข้างๆเตียงและเขย่าแขนเสี่ยเบาๆ แต่ถามไปแม่งก็แอบแฝงความน้อยใจเข้าไปอีก555 ปกติเห็นไม่เคยว่างนิ่?

"อื้มม จะว่างนานๆแล้ว ปลุกทำไมง่วง"

เสี่ยไทม์พูดแบบไม่ลืมตา และเอื้อมมือมารั้งเอวเราเพื่อที่จะกอด

"หนูอยากชวนเสี่ยไป.. ส่งลูกที่โรงเรียนน่ะ เสี่ยจะไปไหม?" 

"อืม ไปสิไม่ได้ไปส่งลูกนานแล้ว" 

เรายิ้มออกมาอย่างพอใจกับคำตอบของเสี่ยไทม์ ความจริงแล้ว.. เสี่ยก็เป็นคนนึ่งที่รักลูกมากกก แถมยังตามใจลูกเก่งงง ถึงแม้ว่าตอนนี้จะไม่ค่อยว่างเท่าไร..

"รีบไปอาบน้ำสิ หนูจะรอนะ" 

เราหันไปพูดกับเสี่ยที่มองหน้าเราอยู่ เสี่ยไทม์ยกมือขึ้นมาขยี้ตาเบาๆ น่ารักเป็นบ้าา

"ครับ"

แล้วเสี่ยก็ลุกขึ้นจากเตียงในสภาพแก้ผ้านั่นแหละค่ะ เห็นจนชิดตาเล่าา

เราอมยิ้มนิดๆกับการกระทำเหมือนเด็กของเสี่ย และลุกขึ้นจะลงไปด้านล่าง.. แต่ไม่วายที่สายตาอันคมดุจเหยี่ยวของเราจะหันไปสนใจมือถือเครื่องแพงของเสี่ย

' 14 ข้อความใหม่ '

โทรศัพท์ส่องแสงจ้าและดับลงในเวลาต่อมา อะไร? ใครส่งข้อความมา? ทั้งที่ก่อนหน้านี้เราพึ่งจะเช็คข้อความทั้งหมดไปเอง

เราหยิบมันขึ้นมาเปิดดูทันที โดยไม่ขออนุญาตใครทั้งนั้นแหละ

เราไม่ใช่คนงี่เง่า ถ้าเสี่ยมีเหตุผลพอสิ่งที่เรากังวลอยู่ เสี่ยอาจคลายปมนั้นได้

€ กอหญ้า

' ตื่นได้แล้วค่ะพี่ที ' 

' วันนี้กอหญ้ามีแสดงที่มหาลัยน๊าาา อย่าลืมมาดูนะคะ ' 

' 10 : 00 น. ' 

' พี่ทีคะ พีทีอยู่ไหน? วันนี้พีทีมารับกอหญ้าหน่อยได้ไหมคะ '

' แท็กซี่ไม่มีสักคันเลยค่ะ ' 

' พี่ทีคะ อ่านข้อความของกอหญ้าแล้วตอบหน่อยนะคะ ' 

' เมื่อคืนพี่ทีหายไปไหน? ทำไมไม่แวะมาหากอหญ้าก่อนล่ะคะ? ' 

' กอหญ้านอนไม่หลับเลยค่ะ ไหนบอกจะแวะมาหาก่อนไง ' 

' ไหนว่าจะพากอหญ้าไปกินอาหารอร่อยๆ ' ' เมื่อคืนพี่ทีไม่มาหากอหญ้า พี่ทีไปไหนล่ะคะ ' 

' แต่ไม่เป็นไรค่ะ เมื่อวานพี่ทีเที่ยวกับกอหญ้าทั้งวันก็ดีใจแล้ว ไม่ใช่แค่เมื่อวานนี้หว่าาา ' 

' ทุกๆวันที่พี่ทีอยู่กับกอหญ้าเลยต่างหากก ขอบคุณนะคะ ที่ไม่เบื่อขี้หน้ากอหญ้า ' 

' อย่าลืมมาดูการแสดงกอหญ้าที่มหาลัยนะคะ ' 

' รักพี่ที '

เราขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปมใหญ่ๆ เขาสองคนสนิทกันแค่ไหนกันแน่ หมายความว่าไง

ทำไมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นอีโง่ยังไงไม่รู้?

หน่วงใจที่สุดก็ตอนนี้ เราวางมือถือไว้ที่เดิมก่อนจะลงมาด้านล่าง เราอยากจะรู้เต็มทีแล้ว ว่าเสี่ยจะทำยังไงต่อไป

4 ปีที่ผ่านมาไม่เคยมีเล็กมีน้อยหรือมีคนอื่นสักครั้ง แต่มันไม่ใช่กับปีนี้.. 

"เอ่อ.. จีนวันนี้ไปส่งไม่ทันนะ พอดีมีงานด่วนน่ะ เอาไว้เจอกันเย็นนี้"

เสียงของเสี่ยดังขึ้นมาทำให้เราและลูกหันหน้าไปหาต้นเสียง เสี่ยไทม์อธิบายเป็นฉากๆ เรากับลูกที่นั่งหน้าบ้านรอเสี่ยอยู่ตั้งนานก็พยักหน้าเข้าใจ

โกรธนะ.. 

แต่เราไม่อยากทำอะไรตอนนี้ เราได้แค่เพียงยิ้มอ่อนให้เสี่ยแค่นั้นแหละ

"แต่ทับทิมกับแม่นั่งรอพ่อนานมากเลยนะคะ" ทับทิมโพล่งออกมา ทำให้เสี่ยที่กำลังจะเดินออกไปหยุดเดินแทน

"......."

"ไม่เอาน่าทับทิมไปขึ้นรถ" เราหันไปดุทับทิมเบาๆ ทับทิมทำหน้าหง่อยๆก่อนจะพยักหน้าเข้าใจ วันนี้เราจะให้รถที่บ้านไปส่ง เพราะหาแท็กซี่ตอนนี้คงไม่ทัน

"ค่ะ"

"ไปเถอะเสี่ย.. ไม่ต้องห่วง ขอโทษแทนลูกหนูด้วยแล้วกันนะที่พูดแบบนั้น" เราพูดกับเสี่ยหลังจากลูกสาวเราเดินออกไป

บางทีเสี่ยอาจจะไม่ได้คิดว่าทับทิมเป็นลูกเสี่ยเลยก็ได้

"เดี๋ยวจีน" 

เสี่ยไทม์เรียกตามหลังเรา เรากำลังจะเดินไปหาลูก เลยต้องหันกลับมาใหม่อีกครั้ง

"......."

"ทำไมถึงพูดแบบนั้น ลูกมึงคนเดียวที่ไหน ทับทิมก็ลูกกูเหมือนกันนะ"

เสี่ยไทม์มองเรานิ่งๆ แต่ยิ่งเสี่ยพูดน้ำตาเราก็จะไหลตลอดเวลา ทั้งที่พึ่งมีความสุขกันมาแท้ๆ มันแค่แปปเดียว แปปเดียวจริงๆที่เรามีความสุขและสบายใจ

"........"

"กูว่ากูพูดกับมึงรู้เรื่องแล้วนะ กูต้องทำงาน มึงเข้าใจกูหน่อยอย่าประชดกูแบบนี้ กูไม่สบายใจมึงเข้าใจไหม"

ร่างสูงสาวเท้าเข้ามาหาเรา คำพูดพวกนี้พูดเหมือนกับว่าเราทำผิด เราอยากจะร้องไห้ให้มันจบตรงนี้ แต่สายตาหลายคนคงมองเราอยู่ รวมถึงพ่อแม่เสี่ยและเทีย เราถึงได้อดกลั้นน้ำตาตัวเองไว้ และไม่งี่เง่าให้ดูน่ารำคาญในสายตาของเสี่ย

"เสี่ยก็รีบไปสิ เสี่ยมีงานไม่ใช่หรอ? หนูประชดตรงไหน ทำไมเสี่ยพูดเหมือนหนูผิด? หนูทำอะไรผิดงั้นหรอ?"

"นี้ไง! มึงทำอยู่"

เสี่ยพูดแทรกขึ้นมาทันที บอกเลยว่าสถานการณ์ตอนนี้มันกำลังแย่ เสี่ยเป็นคนใจร้อน.. เราจะทะเลาะกันได้ตลอดเวลาเลย

"......"

เราเม้มปากแน่นเป็นเส้นตรง แถมยังกำชายเสื้อตัวเองแน่นเพื่อระบายอารมณ์ตอนนี้ ไม่มีวันไหนเลย ที่เราสองคนเจอหน้ากันแล้วจะไม่เป็นแบบนี้

"......"

เสี่ยเองก็เงียบมองเรานิ่งๆแต่นัยต์ตาสั่นระริกกังวล เสี่ยเองก็รู้แล้วแหละ ว่าเรากำลังจะร้องไห้

"ขอโทษแล้วกันที่ทำให้เสี่ยไม่สบายใจ.. กอหญ้าเธอรอเสี่ยอยู่ ทำงานเสร็จรีบไปดูเธอแสดงนะ อย่าลืมแวะไปหาเธอด้วยล่ะ ขอโทษที่เสียมารยาทดูข้อความในมือถือเสี่ย" 

เราหายใจเขาเต็มปอดก่อนจะพูดทั้งหมดออกมา เราเป็นคนที่ไม่ค่อยเก็บความอัดอั้นไว้กับตัวเอง เรามักจะพูดออกมาเสมอ และเสี่ยเองที่ขอให้เราเป็นแบบนี้ มีอะไรให้พูดตรงๆ

"จีน... มึงรู้..."

"ถ้าเสี่ยรักเขา... เราสองคนก็หย่ากันแค่นั้น... ลูกของหนู หนูจะดูแลเอง มันไม่มีอะไรยากเลยเสี่ย เสี่ยอย่าทำร้ายจิตใจหนู หนูขอแค่นี้"

"ไปกันใหญ่แล้ว มันไม่ใช่แบบนั้นนะจีน"

"สายแล้ว.. หนู... อึก.. เฮ้ออออ.. ขอไปส่งลูกก่อนนะคะ" 

เราเช็ดน้ำตาออกและหันหลังเดินไปหารถที่จอดอยู่ ระยะห่างที่เสี่ยยืนห่างจากเรา แค่ไม่กี่ก้าว.. เสี่ยยังไม่เดินมาหาเราเลย

น่าน้อยใจจังแฮะ บ้าจัง...

. . .

#จบตอน

อย่าพึ่งเบื่อจ้าาา พล็อตไรท์ไม่ซ้ำคนอื่น กอหญ้าไม่ใช่เมียน้อยจ้าา บอกก่อนเลย ไรท์จะพาแหวก หุๆ 1 เม้น = 1 ล้านกำลังใจ

@Alicorn

ความคิดเห็น