ปีกฝัน(Peakfan)

จะเป็นอย่างไร…เมื่อฟาร์ เพื่อนสนิทที่สุดของอันดาตั้งแต่อนุบาล กลับมาเรียนที่โฟลเบลตอนกลางเทอม และดูเหมือนว่าการกลับมาครั้งนี้ของเธอจะไม่ธรรมดาซะด้วยสิ แล้วแพมล่ะ…จะรับมือกับเรื่องนี้ได้อย่างไร?

Chapter 4 : ที่นอนสุดซี๊ด

ชื่อตอน : Chapter 4 : ที่นอนสุดซี๊ด

คำค้น : นิยายวาย,ชายรักชาย,หญิงรักหญิง,โรงเรียน,รักวัยรุ่น,เฮฮา,ตลก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 88

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ธ.ค. 2561 21:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 4 : ที่นอนสุดซี๊ด
แบบอักษร

Chapter 4

ที่นอนสุดซี๊ด


               หลังจากที่อันดาบอกให้เพื่อนๆรีบเข้านอน(ทั้งๆที่ไม่ได้อาบน้ำ) นักเรียนทุกคนก็วิ่งวุ่นอยู่ภายในลานกิจกรรมเพื่อปูฟูกและแจกจ่ายหมอนผ้าห่มกันอย่างรวดเร็ว เพราะพวกเขาห่วงเวลานอนอันแสนหวานของตัวเองมาก และไม่อยากสูญเสียเวลานอนไปเลยแม้แต่วินาทีเดียว ส่วนอันดาที่นอนเขียนโครงการย่อยของวันพรุ่งนี้ก็ได้แต่หัวเราะหึๆกับพฤติกรรมของแก๊งที่กำลังเกิดขึ้น

               เธอไม่คิดเลยว่าการพาพวกลูกคุณหนูมาในที่แบบนี้จะทำให้เธอเห็นพวกเพื่อนๆในโหมดที่ไม่เคยเห็นมาก่อน และเธอเชื่อว่าหลังจากจบทริปนี้ไป พวกเพื่อนๆของเธอจะต้องเปลี่ยนไปแน่ๆ อย่างน้อยๆไอ้เฟิร์สก็จะได้เลิกตื่นสายและเก็บเอาพลังของมันไปทำอะไรที่มีประโยชน์มากกว่า....จิกกัดชาวบ้าน

               “แพมๆๆๆ นอนตรงนี้!!!!”               

               อันดาเหลือบหันไปมองแพมที่กำลังยกฟูกมาจากเพื่อนอีกคน และมองซ้ายมองขวาหาที่นอน แต่ดูเหมือนว่าขนาดพื้นที่ของลานกิจกรรมจะไม่เพียงพอต่อเด็กหนุ่มสาวจำนวนมาก บางคนจึงต้องนอนเบียดกับเพื่อนในฟูกเพียงอันเดียว

               “ไม่เป็นไร เดี๋ยวเรา…” แพมหันไปเจอฟาร์ที่กำลังนอนอยู่ข้างๆฟูกของอันดา เธอจึงไม่อยากไปเป็นก้างของพวกเขา

               “ก็บอกให้มานี่ไง ที่อื่นเต็มหมดแล้วดูสิ แพมจะไปนอนตรงไหน”

               “แต่ว่าเดี๋ยวอันดาจะนอนไม่สบายนะ”

               “ไม่เป็นไรเลย มานี่ๆๆๆ”

               อันดารีบลุกจากที่นอนของตัวเอง และเดินเข้าไปหาแพม เด็กสาวผมดำรีบแย่งฟูกของเพื่อนไปเก็บเอาไว้ที่เดิมและลากแขนเพื่อนสาวพร้อมกับหมอนใบเล็กๆมายังที่นอนของตัวเอง

               “นี่ๆๆ นอนตรงนี้” อันดาวางหมอนใบเล็กๆไว้ข้างหมอนของตัวเองและตบหมอนเบาๆเป็นการเชิญชวนเพื่อนสาวให้นอนด้วย โดยไม่รู้เลยว่าฟาร์กำลังคิ้วยุ่งอยู่ข้างๆ

               “แต่ฟูกมันก็เล็กนะ อันดานอนไม่สบายแน่ๆอ่ะ”

               “เราบอกว่าไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไรสิ เรานอนไม่ดิ้นด้วย มาๆๆนอนด้วยกัน” อันดาคว้าหมับเข้าที่มือเล็กๆของสาวน้อยหน้าตาน่ารัก และดึงเธอลงมานั่งข้างๆ จนทำให้ริมฝีปากของเด็กสาวร่างเล็กเหยียดยิ้มออกมา

               “อันดา!” แต่แล้วเสียงเรียกของเด็กสาวผมสั้นที่มองอยู่นานก็ดังขึ้น อันดาและแพมจึงหันไปมองฟาร์ทันที และรอยยิ้มของแพมเมื่อสักครู่...ก็หุบลง

               “ฮะ! มีไรเหรอ”

               “ฉันคิดว่า…ถ้าแกอยากให้แพมนอนสบายๆ แกมานอนกับฉันที่ฟูกนี้ดีกว่า” มือของฟาร์คว้าแขนของอันดาในทันที และจ้องหน้าแพมที่ถูกอันดากุมมืออยู่

               “เออ…ก็จริงนะ แพมจะได้นอนสบายๆ” อันดาเริ่มคล้อยตามซะงั้น…โถ่ แพมเอ้ย!

               “ใช่มะ มานอนกับฉันที่ฟูกนี้ดีกว่า ตรงนั้นก็ปล่อยให้แพมนอนไป…คนเดียว”

               ฟาร์ดูเหมือนจะเริ่มเปิดศึกกับแพมอย่างซึ่งหน้า แล้วเด็กสาวผู้บอบบางและไม่สู้ใครอย่างแพมล่ะจะทำยังไง

               “งั้นแพมนอนตรงนั้นนะ เดี๋ยวเราจะนอนกับฟาร์เอง” อันดา เด็กสาวผู้ไม่รู้เรื่องรู้ราวพยักหน้าหงึกๆให้แพม แพมจึงได้แต่พยักหน้าตาม…ก็เธอไม่อยากขัดใจอันดานิ

               เด็กสาวผมยาวสีดำดึงยางรัดผมของตัวเองออก เผยให้ทุกคนเห็นผมยาวสลวยของเธอที่ยาวลงมาถึงเอว และใช้มือสางผมก่อนจะขยับตัวไปยังฟูกของฟาร์ โดยที่เด็กสาวผมสั้นยิ้มปริ่มกับชัยชนะของวันนี้

               ฟาร์แอบมองใบหน้าเข้ารูปของอันดาด้วยตาเยิ้มๆและหันกลับมาจ้องตากับแพมที่กำลังมองดูอันดาอยู่เช่นกัน ทั้งสองจึงเหมือนเสือที่กำลังจ้องเหยื่อ แต่ดูเหมือนแพมจะเป็นลูกแมวมากกว่าเสือ เจ้าป่าอย่างฟาร์จึงตะครุบเหยื่อเอาไว้สำเร็จ

               “นอนกันๆๆๆ พรุ่งนี้เช้ามาจะได้ไม่ตาบวม”

               อันดารีบบอกเพื่อนทั้งสอง และตั้งนาฬิกาปลุกไว้ข้างๆหมอนใบเล็ก และคว้าหมอนของตัวเองที่วางเอาไว้ข้างหมอนของแพมมายังอีกฟูกหนึ่ง แต่ทว่า…

               "หมับ!" มือของแพมกลับคว้าหมอนใบนั้นเอาไว้โดยอัตโนมัติ

               “มีอะไรเหรอแพม?” อันดาถามอย่างงุนงง เพราะอยู่ดีๆแพมก็ดึงหมอนของเธอเอาไว้ซะงั้น ส่วนฟาร์ก็มองเหตุการณ์อย่างไม่วางตา

               “เราว่า…เราเป็นคนมาอาศัยนอนอ่ะ จะให้ตัวเองนอนสบายแล้วปล่อยให้อันดานอนเบียดกับฟาร์ มันดูไม่ดีเลย” แพมพูดเสียงอ่อยและไม่กล้าสบตากับฟาร์เลย เพราะนี่ก็เป็นการเปิดศึกซึ่งๆหน้าของแมวน้อยอย่างเธอเหมือนกัน

               “ไม่เป็นไรเลยแพม เราไม่คิดไรมาก แพมก็อย่าคิดไรเลย เราอยากให้แพมได้นอนแบบสบายๆ” อันดาคว้าหมอนอีกครั้งแต่.....แพมก็ยังไม่ยอมปล่อย

               “แต่เรา…ไม่สบายใจจริงๆนะ ถ้าให้เรานอน…คนเดียว” แพมเหลือบไปมองฟาร์ที่นั่งอีกด้านของอันดาแล้วพูดต่อ

               “เราคง…นอนไม่หลับแน่ๆอ่ะ”

               เด็กสาวหน้าตาน่ารักกะพริบตาปริบๆและหายใจไม่ทั่วท้อง อันที่จริงเธอก็ไม่อยากจะทำอะไรแบบนี้เลย แต่ว่า…เธอไม่อยากให้อันดาอยู่ใกล้ฟาร์เลยจริงๆ เธอรู้สึกเริ่มหวงเพื่อนสาวไอดอลคนนี้ และไม่อยากให้อันดาอยู่ใกล้ใครโดยเฉพาะ…ฟาร์

               “งั้น…ก็ได้” คำพูดของอันดาทำให้แพมตาลุกวาว

               “ฟาร์ ฉันไปนอนกับแพมนะ” พูดจบอันดาก็ดันร่างของตัวเองกลับมาฟูกเดิม และรีบสะบัดผ้าห่มขึ้นกลางอากาศและนอนลงอย่างสบายใจ ทำให้แพมหัวใจเต้นตึกตักและแอบดีใจอยู่ข้างๆ

               “มาสิ! นอนได้แล้วคนสวย” อันดาดึงร่างของแพมลงนอนข้างๆ และยกผ้าห่มผืนเล็กของเธอขึ้นห่มร่างของเพื่อนสาว แพมจึงเม้มริมฝีปากขณะนอนมองหน้าอันดาและรับรู้ถึงความอบอุ่นที่อันดามีให้ต่อเธอ

               อันดาหลับตานอนอย่างรวดเร็วทิ้งให้สองสาวที่เหลือจ้องหน้ากันอยู่ แพมตัดสินใจหลับตาเพราะไม่อยากเผชิญหน้ากับสายตาขู่ฆ่าแบบนั้น และดื่มด่ำกับความสุขที่ตัวเองได้รับ ส่วนผู้ชนะที่กลายเป็นผู้แพ้ของวันนี้ ก็ได้แต่โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงและล้มลงนอนบนฟูกของตัวเอง…เพียงลำพัง


......................................................................................................................................

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ

(หัวเราะชั่วร้าย)

ไรท์หัวเราะสะใจไปไหม

หรือมีใครหัวเราะเป็นเพื่อนไรท์อยู่

เอ๊ะ! ทำไมสะใจจังเลย

ผู้ชนะที่กลายเป็นผู้แพ้

หึๆๆๆๆ

เป็นไงล่ะ!แม่เสือคิดจะขู่แมวน้อยงั้นเหรอ

ไม่รู้พิษสงของแมวน้อยน่ารักอย่างแพมเสียแล้ว

ว่าแต่...แพมจะสู้แม่เสือสาวอย่างฟาร์ได้จริงๆนะเหรอ

ไรท์แอบกลัวแทน

แล้ว....ไหนออกัสบอกว่าจะจัดการกับเรื่องวุ่นวายนี้เพื่อช่วยความรักของแพมยังไงล่ะ

แล้วนางหายไปไหนล่ะเนี๊ย

โอยๆ

อย่าบอกนะว่า.....(55555)

ติดตามต่อตอนหน้าเลยจร้า ^^

ปล.ใครที่เข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้แล้วงงๆ หาอ่านภาคแรกก่อนเน้อ

ไรท์อัพลงที่เว็บนี้เหมือนกันจร้า

จะได้ฟินตั้งแต่ภาคแรกเลย อิอิ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น