ครีบปลาวาฬ/ชญานิษฐ์
facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

24::คุณหนูมารีญาxลุงคนสวนโรเบิร์ต

ชื่อตอน : 24::คุณหนูมารีญาxลุงคนสวนโรเบิร์ต

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ธ.ค. 2561 19:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
24::คุณหนูมารีญาxลุงคนสวนโรเบิร์ต
แบบอักษร

ลุงโรเบิร์ตได้เข้าทำงานเป็นคนสวน มีเวลาพักผ่อนหนึ่งวันและวันรุ่งขึ้นลุงโรเบิร์ตต้องตื่นแต่เช้ามาทำงาน แม้ว่าที่นอนจะไม่สุขสบาย อาหารจะไม่เลิศหรู ทว่าลุงโรเบิร์ตรู้สึกสุขใจยิ่งนักที่ได้มาอยู่ที่นี่ จะให้ลุงโรเบิร์ตบุกน้ำลุยไฟลุยก็ไม่หวาดหวั่นพร้อมลุยทุกที่

และตลอดการทำงานช่วยบ่ายแก่ๆ นั่นเองที่สวรรค์ส่งนางฟ้ามาโปรด

“ลุงคะ”

เสียงหวานที่ดังขึ้นแม้ไม่มองหน้าก็จดจำใบหน้าของเจ้าของเสียงหวานได้เป็นอย่างดี ลุงโรเบิร์ตลอบยิ้ม ขณะที่อกข้างซ้ายเต้นตุบๆ จ้าระหวั่นเพราะความตื่นเต้นและดีใจ

ลุงโรเบิร์ตสูดลมหายใจพยายามทำตัวให้ปกติก่อนจะหันไปขานรับด้วยเสียงแหบพร่าผ่านการดัดเสียง

“ครับคุณหนู”

“รบกวนลุงช่วยตัดดอกกุหลาบให้ฉันทีนะคะ”

“เอากี่ดอกครับคุณหนู”

“ร้อยดอกจ้ะลุง ลุงไหวไหมฉันจะได้เรียกคนมาช่วย” มารีญาสำรวจลุงคนสวนเห็นว่าท่านก็ดูมีอายุมากแล้ว ยืนหลังยังค้อมเธอเลยไม่อยากใช้แรงงานหนักเพราะเป็นห่วงและเกรงใจ

แต่ลุงคนสวนก็ไม่ยอมรีบร้องปฏิเสธ

“ไม่ต้องๆ ครับคุณหนู อย่าให้คนมาช่วยลุง นี่คืองานของลุงเดี๋ยวลุงทำเอง”

“แน่ใจนะคะ”

“แน่สิครับ ถึงลุงจะแก่แต่ไฟในตัวยังแรงนะครับคุณหนู” ลุงโรเบิร์ตพูดกลั้วหัวเราะพร้อมทำท่าเบ่งกล้าม มารีญาเห็นแล้วถึงกับหลุดขำ

“หากไม่ไหวลุงต้องบอกนะ”

“ได้ครับคุณหนูแต่ยังไงลุงก็เชื่อว่าลุงไหวแน่นอน เตะหมา เตะแมว มันยังร้อง” ได้ทีเอาใหญ่

“อย่าไปทำอะไรหมาแมวเลยค่ะสงสาร”

“ลุงเปรียบเทียบครับ จริงๆ แล้วลุงใจดี เมตตาสัตว์ รักเด็ก โอบอ้อมอารีกลับสตรี”

“ตอนเป็นหนุ่มคงเจ้าชู้ไม่เบาเลยนะคะลุง”

“นิดหน่อยครับตามประสาผู้ชายแต่ลุงมีเมียแล้วตอนนี้ลุงโดยเมียทิ้งครับ”

มารีญาเอามือทาบอกสีหน้าบ่งบอกถึงวามตกใจแกมสงสารลุงคนสวนที่ถูกเมียทิ้ง เธอจึงเดินเข้าไปใกล้ๆ ลุงคนสวนแล้วเอามือนุ่มวางบนไหล่ของลุงก่อนจะตบเบาๆ

“ฉันเสียใจด้วยนะคะลุงแต่ชีวิตต้องเดินไปข้างหน้า สู้ๆ นะคะลุง”

“ครับ ขอบคุณนะครับเดี๋ยวลุงต้องตัดดอกไม้ก่อนนะครับกลัวจะเสร็จไม่ทันใช้” ลุงโรเบิร์ตบอกจากนั้นก็ก้มตัวนั่งแล้วตัดดอกกุหลาบให้ครบร้อยดอก มารีญาเดินมานั่งรอที่ศาลา ส่วนคนรับใช้ก็เดินถือตะกร้าเก็บดอกไม้

ลุงโรเบิร์ตตั้งอกตั้งใจทำหน้าที่มากแค่เสียงปลอบโยนและสัมผัสเบาๆ มันทำให้ลุงโรเบิร์ตอุ่นซาบซ่านไปทั่วทั้งเนื้อตัวโดยเฉพาะหัวใจของลุง มันกระชุ่มกระชวยเหลือเกิน

1 ชั่วโมงผ่านไป

“ขอบคุณมากนะคะลุง นี่ค่ะฉันให้ทิปเก็บเอาไว้นะคะ ลุงทำงานเร็วมากแถมยังไม่ทำให้ดอกไม้ของฉันช้ำอีก”

“ครับ ลุงต้องดูแลทะนุถนอมดอกไม้ทุกดอกเพื่อคุณหนูครับ”

“ขอบคุณมากเลยนะคะ ฉันรักดอกไม้และสวนดอกไม้มากๆ เลยค่ะ” มารีญาบอกแล้วก็หยิบดอกไม้หนึ่งดอกออกมา เป็นดอกกุหลาบสีเหลืองนวลดอกใหญ่ เธอยื่นมันให้ลุงคนสวน

“นี่ค่ะฉันให้”

“ให้ลุงเหรอครับคุณหนู”

“ใช่ค่ะ เพราะลุงทำงานดีฉันเลยอยากให้ดอกไม้แก่ลุง เพราะที่นี่คงไม่มีใครกล้าตัดดอกไม้เอากลับไปแน่ๆ ลุงดูแลมันยังไงลุงก็ต้องได้ครอบครองมันด้วย”

“ขอบคุณมากนะครับ” ลุงโรเบิร์ตค้อมศีรษะรัวสามสี่ครั้ง กล่าวขอบคุณใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม มารีญาเองเห็นลุงคนสวนมีความสุขเธอก็ยิ้มมีความสุขไปด้วย ก่อนที่เธอจะขอตัวลาเพราะมีธุระต้องไปทำ

“ฉันขอตัวก่อนนะ”

“ครับ มีอะไรเรียกใช้ลุงได้ตลอดเลยนะครับคุณหนู”

“ค่ะ ไว้โอกาสหน้านะคะ”

ใบหน้าของเธอเปื้อนรอยยิ้มตลอดเวลา แต่กระนั้นลุงโรเบิร์ตก็ไม่ได้ตาบอด เขาสัมผัสได้ถึงความหม่นเศร้าและนัยน์ดวงตาคูสวยนั่นที่แม้ริมฝีปากจะยิ้มแต่แววตาเศร้าสร้อยเหลือเกิน

‘ผมจะทำให้คุณกลับมายิ้มหวานเหมือนเดิมอีกครั้งมารีญา’

. . . . . . . . . . . . .

“ลุงโรเบิร์ตวันนี้ทำงานเป็นยังไงบ้าง”

เดม่อนเดินเข้ามาทักทายถามสารทุกข์สุขดิบตามประสาคนที่อยู่ในสถานะหลาน(ปลอมๆ) ของลุงโรเบิร์ต

“ลุงสบาย” ด้วยความที่ไม่ได้นั่งกันอยู่สองคนดังนั้นจึงต้องเล่นไปตามบทบาท

“กินอิ่มนอนหลับดีนะลุงแก่แล้วผมกลัวลุงป่วยจริงๆ ให้นอนอยู่บ้านก็ไม่ยอม”

“คนแก่สมัยนี้ก็หัวรั้นแบบนี้แหละเดม่อน” หัวหน้าคนสวนบอกจากนั้นก็พากันหัวเราะขำขันกัน

“ผมเห็นด้วยครับหัวหน้า ว่าแต่วันนี้ทำอะไรกันกินล่ะครับหอมเชียว”

“วันนี้เมียฉันใจดีเลยทำสลัดอกไก่มาเผื่อแผ่ลูกน้องของฉันด้วย”

“โห่....แบบนี้ลุงโรเบิร์ตของผมก็ได้กินดีสิเนี่ย” เดม่อนแสร้งทำท่าตื่นตาตื่นใจกับเมนูอาหาร ทางดานลุงโรเบิร์ตแอบส่งซิกคุยกับเดม่อนทางสายตาความหมายว่า ‘เล่นใหญ่เกินไปแล้ว’

“แล้วนายล่ะเดม่อนกินอะไรมาแล้วหรือยัง”

“เรียบร้อยครับพอดีๆ ได้รับอาหารสุดพิเศษจากสาวๆ”

“หุ่นดี หน้าตาดี บุคลิกดี การงานก็ดี มันมีแต่สิ่งดีๆ แบบนี้นี่แหละ ฉันล่ะอิจฉานักเชียวแต่ติดตรงดันมีเมียแก่ซะได้”

หัวหน้าคนสวนขอบ่นถึงเมียแก่ของเขาซึ่งก็คือรองหัวหน้าแม่บ้านนั่นเอง ทั้งโต๊ะเลยพากันหัวเราะขำขันแล้วก็พูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวการทำงาน อีกทั้งยังคุยเรื่องไร้สาระ และเพราะหัวหน้าคนสวนเป็นชายวัยสามสิบตอนต้นที่มากด้วยประสบการณ์ นั่นจึงทำให้มีเรื่องเล่าสนุกมาเล่ามากมาย

เอ็ดการ์ดที่อยู่ในคราบลุงโรเบิร์ตเขาสัมผัสได้ถึงความสุขที่ไม่ต้องเสริมหรือเติมแต่ง เป็นความสุขเล็กๆ น้อยของคนงานที่ฐานะต่ำต้อย แถมยังไม่มีใครคิดที่จะถีบตัวเองขึ้นสู่จุดสูง เพราะว่าพวกเขาเหล่านั้นมีความสุขกับสถานะที่เป็นอยู่ในตอนนี้

เรียบง่าย ไม่หวือหวา อยู่อย่างพอเพียง

“เอ่อจริงสิ! ลุงโรเบิร์ตพรุ่งนี้เราต้องออกเมืองด้วยกันเพื่อไปยังร้านเพาะพันธุ์ต้นไม้นะ”

“จะซื้อต้นไม้เหรอ”

“ดอกกล้วยไม้น่ะคนสวนคนเก่าลาออกเลยไม่มีใครไปดูแลมัน ตอนนี้มันตายหมดแล้ว คุณผู้หญิงท่านสั่งให้ไปซื้อมาปลูกใหม่”

“อ้อ”

“พรุ่งนี้ลุงตื่นสายได้เลยนะ”

“โอเคๆ”

หัวหน้าคนสวนนัดแนะกับลุงโรเบิร์ตเสร็จแล้วก็แยกย้ายกันกลับห้องพักของใครของมัน เดม่อนเดินเคียงคู่กับลุงโรเบิร์ตแล้วกระซิบพูดเบาๆ

“ช่วงนี้เราต้องทำตัวเป็นลุงหลานเนียนหน่อยนะครับ”

“ถูกเพ็งเล็งสินะ”

“ก็ประมาณนั้น”

“อืม.....นายไม่ต้องมาหาฉันบ่อยก็ได้ ทำตามหน้าที่ของนายเถอะ”

“ครับนายท่าน งั้นผมต้องขอตัวก่อนนะครับ” เดม่อนกล่าวลาแล้วเดินแยกออกไป

ลุงโรเบิร์ตยังไม่กลับเข้าห้องพักของตัวเอง แต่เลือกที่จะยืนเหม่อมองดวงจันทร์ในยามค่ำคืน ลุงโรเบิร์ตคิดถึงดวงหน้าของสาวงามอย่างคุณหนูมารีญา ลุงโรเบิร์ตเห็นเธออยู่บนดวงจันทร์ และอีกเชื่อว่าสักวันความพยายามจะสำเร็จผล สามารถเอื้อมมือไปคว้าเอาดวงจันทร์สีนวลสวยมาไว้ในครอบครอง

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>


ความคิดเห็น