Gila

ขอบคุณที่สนับสนุนนะคะ แนะนำ ติชม ได้น้า : ) อย่าลืมกด "ถูกใจ" ให้เค้าด้วยน้า

บทที่ 20 เมอร์รี่คริสต์มาส (50%)

ชื่อตอน : บทที่ 20 เมอร์รี่คริสต์มาส (50%)

คำค้น : ชะตารักพิศวาสหัวใจเถื่อน ร้าย เถื่อน ดุ NC โรมานซ์ ตบจูบ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 935

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ธ.ค. 2561 18:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 20 เมอร์รี่คริสต์มาส (50%)
แบบอักษร

พิมพ์นารากลับถึงบ้านในตอนหัวค่ำ หลังจากขอบคุณยะตีมที่ยอมลืมตาข้างหลับตาข้างเรียบร้อยก็รีบคว้าถุงกระดาษสามสี่ใบเข้าบ้าน การที่เธอได้ออกไปเจอเพื่อนและได้ใช้เวลาแบบผู้หญิงด้วยกันทำให้รู้สึกผ่อนคลายไม่น้อย ขณะขึ้นบันไดจึงอดฮัมเพลงในคออย่างอารมณ์ดีไม่ได้

หญิงสาวเอาถุงทั้งหมดไปซ่อนในตู้เสื้อผ้าก่อนจะล้วง ‘หนังสือ’ เล่มหนึ่งออกมาวางเตรียมไว้ หลังจากอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วร่างบางก็คว้าหนังสือเล่มหนาที่ว่ากระโดดขึ้นโซฟานุ่มตรงปลายเตียง เธอกางหนังสือบนตักเปิดดูทีละหน้าอย่างตั้งใจ มืออีกข้างก็จดรายการบางอย่างไปพร้อมๆกัน เพียงไม่นานกระดาษแผ่นเล็กก็เต็มไปด้วยตัวอักษร เมื่อเห็นว่าคัดเลือกมามากพอสมควรแล้วจึงนำหนังสือซ่อนไว้ใต้หมอนอิงและคว้ากระดาษจดเดินตัวปลิวไปข้างล่างทันที 

เธอมาถึงห้องครัวภายในเวลาไม่นาน เนื่องจากใกล้จะสี่ทุ่มแล้วจึงพบเหล่าแม่บ้านและคนทำอาหารกะกลางคืนที่กำลังเตรียมตัวกลับพอดี ความดีใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเหล่าคนงานที่นั่งว่างทั้งวัน ต่างคนต่างรีบกุลีกุจอกันเข้ามาหา

“ไม่ทราบว่าคุณต้องการอะไรรึเปล่าคะ” แม่บ้านวัยกลางคนเอ่ยถาม

“ฉันมาหาของนิดหน่อยค่ะ” ผู้มาเยือนกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ให้พวกเราช่วยหาดีกว่าค่ะ ยังไงรถบริษัทก็ยังไม่มา” บ้านหลังนี้มีระบบรักษาความปลอดภัยเข้มงวด ดังนั้นทางเข้าออกจึงมีแต่รถของบริษัทที่มารับส่งตามเวลาเพื่อที่จะตรวจสอบจำนวนคนได้ง่าย 

“งั้นก็รบกวนด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ” เธอไม่ดึงดัน ส่งกระดาษในมือให้อีกฝ่ายทันที    

ตู้ต่างๆถูกเปิดเพื่อตรวจสอบของภายในสลับกับมองกระดาษในมือ ตั้งแต่ที่เจ้าของบ้านจ้างคนทำอาหารมาทุกอย่างก็ดูเหมาะสมเข้าที่เข้าทางมากขึ้น ดังนั้นวัตถุดิบที่เธอต้องการจึงมีครบทั้งหมด

“หรือว่าคุณจะเตรียมของสำหรับพรุ่งนี้...”

“พวกคุณไม่ได้หยุดช่วงคริสต์มาสเหรอคะ” หญิงสาวเลิกคิ้วเรียวอย่างสงสัย

“บริษัทจะหาวันหยุดชดเชยให้ในช่วงหลังค่ะ” คนทำอาหารอธิบาย

“โล่งอกไปที ตอนแรกฉันคิดว่าพวกคุณทุกคนคงจะหยุด เลยเตรียมหาลู่ทางดูแลกระเพาะไว้ก่อน ยังไงก็ขอบคุณอีกครั้งนะคะ” เธอกล่าวติดตลก เพราะไม่รู้ถึงได้ซื้อ ‘การทำอาหารเป็นเรื่องง่าย’ มาเตรียมพร้อม

“ไม่ต้องห่วงค่ะ ให้เป็นหน้าที่ของพวกเราดีกว่า” 

“แต่ฉันมีบางอย่างที่อยากทำด้วยตัวเอง ยังไงพรุ่งนี้ก็รบกวนด้วยนะคะ”

“ยินดีเป็นอย่างยิ่งค่ะ”

เมื่อจัดการแผนการสำหรับพรุ่งนี้เรียบร้อยเธอจึงกลับขึ้นไปด้านบน ร่างบางนอนหงายยกแขนก่ายหน้าผาก อดกังวลไม่ได้ว่าสามคนนั้นจะรู้สึกว่าเธอเจ้ากี้เจ้าการรึเปล่า ไม่สิ...เธอตั้งใจทำเพื่อแก้เบื่อและฉลองกับตัวเองแต่คนพวกนั้นเป็นผลพลอยได้ต่างหาก จะยกเลิกแผนการดีหรือไม่ยกเลิกดี...สมองคิดกลับไปกลับมาจนยุ่งเหยิงไปหมด แต่เพราะเหนื่อยมาทั้งวันในที่สุดจึงผล็อยหลับไปในไม่ช้า



รู้สึกตัวอีกทีก็ในตอนที่แสงตะวันส่องตาเช้าวันถัดมา พื้นที่ข้างๆยับยู่ยี่ปรากฏร่องรอยของผู้มาเยือนยามค่ำคืน อดโมโหตัวเองไม่ได้ที่ทำไมไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย เมื่อคิดได้ว่าเสียเวลาคร่ำครวญไปก็เท่านั้นจึงรีบกระโดดลงจากเตียงเดินไปเคาะประตูห้องข้างๆแทบจะทันที นานสองนานแต่ไม่มีเสียงสิ่งมีชีวิตตอบสนองซักครั้ง คำถามที่เตรียมไว้จึงยังค้างคาอยู่เช่นนี้

หากมิเกลออกไปโกดังผู้ติดตามทั้งสองก็คงออกไปด้วย ขณะที่ครุ่นคิดว่าจะเอายังไงต่อไปสายตาก็พลันเหลือบไปเห็นโทรศัพท์วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เธอหยิบขึ้นมาอย่างสองจิตสองใจ สุดท้ายก็ตัดสินใจกด ‘1’ ที่ใครบางคนวุ่นวายตั้งค่าเอาไว้

ตืดดดดด ตืดดดดด

เสียงรอสายยาวนานจนเธอเกือบจะกดวาง ท้ายที่สุดจึงมีน้ำเสียงคุ้นหูตอบรับ

‘พิมพ์นารา?’ เสียงทุ้มปลายสายเก็บความแปลกใจเอาไว้ไม่มิด ทำเอาผู้ฟังใจเต้นรัวแรงราวกับเด็กถูกจับได้ว่าทำอะไรผิด   

“วันนี้จะกลับบ้านกี่โมง” เธอไม่พิรี้พิไร รีบเข้าประเด็นทันที รีบคุยรีบเสร็จจะได้รีบวางสาย

‘อยากเจอฉันเหรอ ให้ฮาฟิซไปรับออกมาก็ได้’ ถึงจะแค่โทรธรรมดาแต่เธอก็นึกใบหน้าเจ้าเล่ห์นั่นออก 

“ฮาฟิซคนพี่หรือคนน้อง คุณว่างเกินไปใช่มั้ยถึงคิดอะไรแบบนี้ออกมาได้” 

‘เพราะไม่ว่างไงเลยคิดออกมาได้แค่นั้น’ คนปลายสายกล่าวกลั้วหัวเราะ 

ก่อนที่จะได้ถามประโยคก่อนหน้าซ้ำก็ได้ยินเสียงคนเข้ามารายงานอะไรบางอย่างที่เธอไม่เข้าใจ น้ำเสียงเจือโทสะสั่งการกลับไปยาวเหยียด รอยยิ้มมุมปากเล็กๆจึงหดลงกลับไปสู่โหมดจริงจังเช่นเดิม

“คุณไปจัดการธุระต่อเถอะ” 

‘ว่าแต่มีอะไรสำคัญถึงได้โทรมา เดี๋ยวฉันให้ยะตีมกลับบ้านไปก่อนแล้วกัน’ 

“ไม่ต้องหรอก ให้อยู่ช่วยคุณที่นั่นดีกว่า” 

‘เดี๋ยวฉันโทรกลับ’ ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะยื่นข้อเสนอ

“ไม่เป็นไร ค่อยกลับมาเจอกันที่บ้านก็ได้ แค่นี้นะ” 

‘งั้นฉันจะรีบกลับ’ 

“อืม” เธอรีบกดวางแทบจะทันที ยกมือทาบอกสัมผัสเสียงหัวใจเต้นรัว รู้สึกแปลกๆกึ่งโล่งใจแต่ก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เช่นกันว่าทำไม 

เธอก็แค่ถามไปตามมารยาทเพื่อนร่วมชายคา ไม่ได้ใส่ใจอะไรเป็นพิเศษซะหน่อย 

ไม่อยากทำอาหารเหลือก็แค่นั้น...



ถึงจะบอกว่ารีบกลับแต่มิเกลก็มาถึงบ้านตอนสามทุ่มกว่า มีแม่บ้านมาเชิญให้คนทั้งหมดไปที่ห้องอาหารและรายงานว่า ‘คุณพิมพ์นารากำลังรออยู่’ ทุกคนที่ได้ยินต่างหันมองหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย มิเกลพลันนึกไปถึงตอนเช้าที่หญิงสาวโทรมาและตั้งคำถามแปลกๆ ยิ่งไม่อยากจะเชื่อว่าตอนนี้ยังมานั่งรออีก ไม่ว่าจะมองมุมไหนทุกอย่างก็ดูน่าสงสัย หรือว่าจะมีแผนการอะไรซุกซ่อนไว้เพื่อรอให้คนทั้งหมดไปติดกับ

“นายท่าน” ยะตีมเรียกออกมาคำหนึ่งก่อนจะเงียบไป สถานการณ์แปลกประหลาดแบบนี้เขาควรเป็นคนที่คัดค้านเอ่ยเตือนมากที่สุดแต่กลับพูดอะไรไม่ออก เรื่องนี้อาจจะมีเงื่อนงำอะไรจริงๆแต่ก็ไม่รู้สึกถึงอันตราย ดังนั้นจึงก้มหน้าไม่พูดอะไรต่อ

คนทั้งหมดมาถึงห้องอาหารภายในเวลาไม่นาน ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้สายตาครุ่นคิดทั้งสามคู่แปรเปลี่ยนเป็นความตะลึงงัน ห้องอาหารขนาดใหญ่ที่แค่รู้ว่า ‘มี’ กลายเป็นสถานที่ไม่คุ้นเคย ม่านสีน้ำตาลดำถูกมัดรวบเก็บด้านข้างเผยให้เห็นละอองหิมะยามค่ำคืนโปรยปรายผ่านกระจก ภาพทิวทัศน์ชวนให้หนาวเหน็บกลับกลายเป็นอบอุ่นเมื่อแสงไฟสีส้มเหลืองจากในห้องส่องกระทบไปบนพื้นขาวเย็นเยียบด้านนอก บนโต๊ะยาวมีอาหารหลากชนิดวางเรียงรายอยู่ หญิงสาวในเสื้อสเวตเตอร์สีขาวผู้หนึ่งกำลังจุดเชิงเทียนอย่างตั้งอกตั้งใจ เมื่อหันมาก็พบกลุ่มบุรุษชุดดำยืนแข็งทื่ออยู่ตรงประตู

“ไม่เข้ามาเหรอ” เธอเอียงคอเลิกคิ้วถาม 

“…” ความเงียบและใบหน้านิ่งสนิทของพวกเขาทำให้เธอคาดเดาสิ่งที่คิดมาตลอดทั้งวัน

“หรือว่าพวกคุณทานมาจากข้างนอกแล้ว?” 

“เปล่าครับ” ฮาฟิซเป็นคนแรกที่หาเสียงตัวเองเจอ เขายิ้มอ่อนโยนยิ่งกว่าปกติกวาดตามองรอบห้อง

“ว่าแต่มีงานฉลองอะไรเหรอครับ” 


___________________________________________________________________

สวัสดีค่าาาาาา รอนานกันมั้ยเอ่ยยยยย

สองคนนี้อาจจะไม่ค่อยมีฉากหวานๆ แต่เชื่อเถอะว่าเค้ารู้ใจกันดี ใครว่านาราใจแข็ง ไม่จริ๊งงงง อย่างน้อยๆที่ตามิเกลทุ่มเทลงทุนไปก็เริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนองบ้างแล้ววว 55555555

คอมเม้นต์กันเข้ามาได้น้าาาา ไรท์อาจจะมาช้าหน่อยแต่ไม่หายนะค้า ช่วงนี้ไรท์งานเยอะจริงๆ แงงง 

ขอบคุณที่ติดตามค่าาาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น