Chicken basil

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Beside:ผัดกระเพรารสจืดกับไข่ดาวอมน้ำมัน

ชื่อตอน : Beside:ผัดกระเพรารสจืดกับไข่ดาวอมน้ำมัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 262

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ธ.ค. 2561 17:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Beside:ผัดกระเพรารสจืดกับไข่ดาวอมน้ำมัน
แบบอักษร

**ไม่ได้หาคำผิดนะคะ ถ้าเห็นทักมาได้เลยนะคะ

Beside

:ผัดกระเพรารสจืดกับไข่ดาวอมน้ำมัน

ฉันขึ้นมานอนที่ห้องระหว่างที่รอแม่ทำกับข้าว เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นตัวเก่งก่อนจะกระโดดลงบนเตียง


“กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด โว้ย ดีใจ ดีใจโว้ยยยย” ฉันดิ้นไปมาอยู่บนเตียง หยิบหมอนนอนมาปิดหน้ากลั้นเสียงไม่ให้ดังออกไปนอกห้อง เพราะฉันกลัวแม่จะเดินขึ้นมาด่า


ในที่สุดฉันก็ได้เป็นแฟนกับเธอ ทุกอย่างที่ฉันเคยคิดว่ามันยากมันกลับง่ายซะงั้นแหละ เธอยอมรับตัวฉันง่ายเหลือเกิน ถึงตอนนี้จะยังไม่แน่ใจในอะไรหลายๆอย่าง แต่การที่ได้คบกันมันก็ดีแล้วนี่  จะไปเอาอะไรมากมาย


แต่ว่าคนเป็นแฟนกันนี่เขาทำอะไรกันมั่งอะ? ถ้าเป็นในละครพอพระเอกนางเอกเป็นแฟนกัน พวกเขาจะก็บินไปเที่ยวกันที่ต่างประเทศ แต่ฉันไม่มีเงิน หรือว่าจะพาปลายไม้ไปกินข้าวที่ห้าง แต่เราสองคนก็ติดกินข้าวบ้าน หรือจะโทรไปคุยกันทุกคืน เอ๋ เราก็โทรคุยกันอยู่ทุกคืนอยู่แล้วนี่ มันยังเหลืออะไรให้ทำอีกเนี่ย


กอดหรอ จูบหรอ หรือว่า จะเป็นฉากตัดเข้าโคมไฟ…..บ้า มันเร็วเกินไป แต่ว่าถ้าให้ทำก็ทำได้นะ ฮ่าๆ


แต่ว่าฉันกับเธอเป็นผู้หญิงด้วยกันทั้งคู่ มันจะมีอะไรที่แปลกออกไปหรือเปล่า ถ้าเราทำเหมือนที่คู่ปกติทำเราจะโดนคนมองยังไงกันนะ? ฉันว่าฉันลองค้นดูดีกว่า


ฉันเปิดคอม ค้นหาคำต่างๆที่พอจะคิดออก คบกับผู้หญิง สิ่งที่แฟนทำกัน แต่คำตอบมันไม่ตรงตามที่ฉันต้องการ แถมบางคำตอบที่ได้ก็ทำให้หงุดหงิดอีก เฮ้อ…


“ลงมากินข้าวได้แล้วลูก”


“ค่ะ แม่”


ฉันปิดคอมก่อนที่จะเดินลงมากินข้าว พ่อของฉันนั่งยิ้มอยู่ที่โต๊ะเหมือนเดิม วันนี้กับข้าวของแม่ก็ยังน่ากิน


กับข้าวงั้นหรอ…


“แม่สอนหนูทำกับข้าวหน่อยสิ”


“หืม เกิดอะไรขึ้น ทำไมอยู่ดีๆนึกอยากจะทำ”


“ก็ไม่อะไร แค่อยากลองทำเองดูบ้าง”


“แล้วอยากทำอะไร เริ่มจะไข่ดาวก่อนมั้ย ง่ายๆ?”


“ผัดกระเพรา..หนูอยากลองทำผัดกระเพรา”


หลังจากฉันบอกเมนูที่จะทำแม่ก็หันไปหัวเราะกับพ่อทันที


“มันไม่ยากไปหรอลูก พ่อว่าเริ่มจากไข่ดาวก่อนดีกว่านะ”


“ก็หนูอยากทำผัดกระเพรานี่ แล้วหนูก็จะทอดไข่ดาวด้วย”


พ่อของฉันหันไปลูบมือแม่ที่ยังคงขำไม่หยุดจนแม่ค่อยๆเงียบลง ทั้งคู่มองหน้ากันสลับกับหันมามองหน้าฉัน อะไรกัน แค่ฉันจะทำผัดกระเพราไม่เห็นจะต้องทำเวอร์อะไรขนาดนั้น ถ้าฉันขอทำอาหารฝรั่งค่อยว่าไปอย่าง


“เฮ้อ เอาก็เอา อยากทำก็ลองดู จะทำวันนี้เลยมั้ย? แม่จะได้ไปเตรียมของ”


“ถ้าหนูทำวันนี้ มันจะเสียมั้ยอะ หนูจะเอาไปกินตอนกลางวัน”


“ไม่เสียหรอก ทำแล้วค่อยเอามาอุ่นตอนเช้า แล้วนี่จะทำเพื่อหนูปลายไม้ด้วยมั้ย”


“อือ”


“ท้องเสียคนเดียวไม่พอ จะลากเพื่อนไปทรมานด้วยทำไม”


“ไม่เสียหรอกน่า หนูว่าหนูทำได้ แม่อย่ามาดูถูกกันสิ”


เรานั่งกินข้าวกันต่ออีกนิดหน่อย ก่อนพ่อจะขอตัวไปนั่งทำงาน ฉันกับแม่เลยช่วยกันเก็บจานล้าง


“ขนมเทียนไปหยิบหมูสับกับใบกระเพราในตู้เย็นให้แม่หน่อย แล้วก็หยิบพริกกับกระเทียมมาด้วยนะ”


ฉันเดินไปที่ตู้เย็นลึกลับของแม่ ถ้าจำไม่ผิดแม่จะแช่หมูไว้ในช่องแข็ง ส่วนพวกผักก็เอาไว้ช่องข้างล่าง แต่พอลองหาดูกลับไม่เจอ แม่เอาไปไว้ตรงไหนเนี่ย ถุงนี้ก็ไม่ใช่ แล้วนี่อะไร…หมูสามชั้น  ทำผัดกระเพราหมูสามชั้นแทนได้มั้ยเนี่ย


 “ไม่เจออะแม่ แม่เก็บไว้ไหน”


“จริงๆเลยลูกคนนี้ เดี๋ยวแม่หาเอง”


พอแม่เดินมาหาด้วยตัวเอง เพียงไม่กี่วินาทีแม่ก็หยิบของที่ต้องการได้ครบ ที่ที่แม่เจอก็เป็นตรงที่ฉันค้นตั้งหลายรอบ…ตู้เย็นนี้มันแกล้งฉันชัดๆ


“เนี่ย อยู่ใกล้ตัวแต่นี้เอง ถ้าเป็นงูนี่ฉกตายไปแล้วนะเนี่ย มีสี่ตาแล้วยังหาไม่เจออีก”


“สี่ตาอะไรแม่ หนูมีสองตาเองนะ”


“ก็รวมแว่นด้วยไง มา ไปทำผัดกระเพรากัน แม่ตั้งกระทะไว้แล้ว”


แม่จับฉันยืนหน้ากระทะที่ตอนนี้น้ำมันกำลังร้อนได้ที่ อยู่ดีๆความรู้สึกอยากทำมันก็เหมือนจะหายไป…


“เดี๋ยวแม่สับพริกกับกระเทียมให้ก่อนละกัน เราไม่เคยทำเดี๋ยวเสียเวลา”


“อือ”


ฉันยืนมองแม่สับพริกกับกระเทียมเข้าด้วยกัน แม่สับอย่างเร็วจนฉันอดที่ทึ่งไม่ได้ แม่ของฉันเจ๋งที่สุด!


“โอเคทีนี้ เอาพริกกับกระเทียมใส่ลงไปก่อน อะ เอาเทลงกระทะเร็ว”


แต่ว่าฉันกลัวน้ำมันกระเด็นใส่ เลยเอาพริกกับกระเทียมเทใส่ตะหลิว พอแม่เห็นแบบนั้นก็เข้ามาช้อนหลัง จับแขนของฉันเทพริกกับกระเทียมลงกระทะแบบตรงๆ


ฉ่า….


แค่กๆๆโอ๊ย


น้ำมันในกระทะกระเด็นออกเต็มไปหมดจนมือของฉันกระตุกหนี กลิ่นฉุนของพริกคลุ้งไปเต็มห้องครัวจนแม่ต้องเดินไปเปิดหน้าต่าง


“ผัดเร็ว ถ้าคิดจะทำอาหารอย่ากลัวน้ำมันสิ”


“ก็น้ำมันมันกระเด็นอะแม่ หนูแสบ”


“ก็ปล่อยให้มันกระเด็นไปสิ โดนบ่อยๆจะได้ชิน มานี่ผัดแบบนี้”


แม่จับมือของฉันอีกครั้ง ฉันร้องออกมาไม่หยุด จนแม่โดนเคาะหัวไปทีนึง แต่พอผัดไปซะพักน้ำมันมันก็หยุดกระเด็น กลิ่นก็เริ่มหอมแทนที่จะฉุน


“ทีนี้ใส่หมูลงไปผัด”


“ใส่เท่าไหรดีแม่”


“กะเอา เอาให้พอเรากับหนูไม้กิน”


ฉันกะหมูขึ้นมาตามที่แม่บอก ประมาณนี้น่าจะพอ


“ใส่กระทะเลย อย่าช้าเดี๋ยวพริกไหม้”


หมูสับถูกใส่ลงในกระทะ ฉันใช้ตะหลิวผัดไปมาจนเนื้อหมูเริ่มเปลี่ยนสี แม่ก็เทน้ำใส่ลงไปจนกระทะส่งเสียงซ่าออกมา


“ทีนี้ปรุงรส เครื่องปรุงก็มีน้ำปลา ซอยหอย แล้วก็น้ำตาล เราจะปรุงหรือให้แม่ปรุง?”


“หนูจะปรุงเอง”


ฉันใส่เครื่องปรุงลงไปอย่างละนิดหน่อย ฉันไม่กล้าใส่เยอะกลัวมันจะเค็มจนกินไม่ได้ พอใส่เสร็จก็ผัดจนหมูสุก แม่ก็ปิดแก็สลงแล้วใส่ใบกระเพราลงไปทันที


“ที่แม่ปิดไฟเพราะใบกระเพรามันสุกเร็ว ผัดแป๊ปเดียวก็ใบเหี่ยวแล้ว”


ฉันผัดไปอีกสักจนมันเริ่มได้กลิ่นหอมขอใบกระเพราแม่ก็ให้ตักใส่จาน ฉันยืมมองผัดกระเพราสีอ่อนตรงหน้า กลิ่นของมันหอมใช่ได้เลย ฝีมือไม่เลวเลยนะเนี่ย


“หน้าตาไม่เลว แต่ว่าของแบบนี้มันวัดกันที่รสชาติ” แม่ยิ้มก่อนจะใช้ช้อนตักผัดกระเพราขึ้นมาชิม


“เป็นไงแม่”


แม่ไม่ตอบแต่ยื่นช้อนมาให้ฉันแทน ใบหน้าของแม่นิ่งซะจนฉันใจหาย ถ้ามันกินไม่ได้ขึ้นมาจะทำยังไงละเนี่ย ฉันลองตักขึ้นกินบ้าง


“อืม มันจืดไปหน่อยอะ”


“ก็เราเล่นใส่แต่ละอย่างนิดเดียว แต่แม่ว่ามันก็ไม่แย่นะ พอกินได้”


“จริงหรอ”


“ครั้งแรกได้แค่นี้ก็เก่งแล้ว เราจะเอาไข่ดาวด้วยมั้ยหรือว่าจะพอแค่นี้”


“ถ้าทอดวันนี้มันจะกรอบหรอแม่”


“ไม่จ้ะ ถ้าเอากรอบๆเราตื่นมาทอดตอนเช้าก่อนไปเรียนได้มั้ย?”


“ก็ได้”


ฉันช่วยแม่ล้างของ พอล้างเสร็จกระเพราก็เย็นตัวลงพอดี แม่เลยเก็บใส่กล่องเอาเข้าตู้เย็น เราแยกย้ายกันกลับห้อง แม่ไปดูพ่อทำงาน ส่วนฉันกลับขึ้นมาบนห้องแล้วเดินไปอาบน้ำทันที ตัวของฉันเหนียวไปหมด ไม่น่าเชื่อว่าทำอาหารจะทำให้เหนื่อยได้ขนาดนี้


ฉันเหนื่อยซะจนอยากจะล้มตัวนอนบนเตียง แต่ว่ากลับมาต้องนั่งทาครีมแทน ครีมที่แม่ฉันซื้อให้ดีกว่าที่ฉันคิดไว้ ถ้าฉันไม่คิดเข้าข้างตัวเอง ฉันว่าผิวตัวเองดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก  


กว่าจะทาครีมเสร็จก็ดึกมากแล้ว ฉันเลยเดินไปปิดไฟเตรีนมนอน พรุ่งนี้จะได้ตื่นทันไปทอดไข่ดาวให้ปลายไม้กิน


ปลายไม้….


ฉันลืมโทรหาปลายไม้!!


ตัวของฉันพุ่งไปที่โทรศัพท์กดเบอร์โทรหาเธอทันที อย่าเพิ่งนอนนะ โอ๊ย ทำไมถึงลืมได้เนี่ย


“ฮัลโหลไม้ เราขอโทษที่โทรมาช้านะ นอนยัง?”


‘ยัง…เรารอหนมโทรมาอยู่’


“ขอโทษนะ”


‘เพิ่งคบกันก็แบบนี้เลย ปล่อยให้เรารอตั้งนานแบบนี้’


“อืออ เราขอโทษ อย่างอนเราน้า ไม่งั้นพรุ่งนี้เราไม่เอาของที่ทำไปให้นะ”


‘หืม หนมไปทำอะไรมา’


“ไม่บอกหรอก เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็รู้ ถ้าหายงอนนะ”


‘โอโห่ เล่นแบบนี้เลยนะ…ก็ได้ หายงอนก็ได้’


“ดีมาก แล้วไง มีอะไรจะเล่าเปล่า?”


‘มี วันนี้นะเราไปเจอ….”


ฉันปิดไฟลงก่อนจะลงไปนอนคุยกับเธอบนเตียง เธอเล่าเรื่องของเธอด้วยน้ำเสียงสดใส ฉันมองเห็นภาพรอยยิ้มกว้างของเธอลอยขึ้นมา ฉันอยากคุยกับเธอให้นานกว่านี้แต่ว่าดวงตาของฉันมันกำลังจะปิดลง


‘หนม ทำไมเงียบ ง่วงแล้วหรอ?’


“อืม…ฝันดีนะไม้”


‘เนี่ยก็เล่นมาซะดึกเลยเป็นนี้ไง ก็ได้ๆงั้น…ฝันดีนะ’


เธอกดวางสายพร้อมกับสติของฉันที่ดับลงทันที…ในความฝันฉันเห็นเธอกับฉันหัวเราะด้วยกัน ท่ามกลางหมู่ดาวน้อยใหญ่…เป็นฝันที่ดีจริงๆ


ฉันเดินลงไปที่ห้องครัวในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่น วันนี้เป็นเช้าที่ฉันตื่นเช้ากว่าปกติเพราะฉันต้องมาฝึกทอดไข่ดาว แม่ของฉันรออยู่ที่ห้องครัวอยู่


“ไหวมั้ยนั่น แม่ทอดให้ดีกว่ามั้ย?”


“งือ ไม่เอา หนูจะทอดเอง”


“งั้นคนเก่งไปหยิบไข่จากตะกร้ามาให้หน่อยสามฟอง เอาไข่ไก่นะ เปลือกมันจะเป็นสีเนื้อๆ”


พอฉันเดินไปที่ตะกร้า ก็เข้าใจทันทีเลยว่าทำไมแม่ถึงต้องบอกสีมากด้วย ไข่อะไรรู้เต็มไปหมด สีขาว สีชมพู ฉันหยิบไข่ไก่มาสามฟองก่อนจะเดินกลับไปหาแม่ที่ตั้งกระทะให้ร้อนรออยู่


“ที่นี่เราดูแม่ทำนะ”


ต๊อก….ซู่


แม่หยิบไข่ไปเคอะกับขอบของกระทะให้แตก พอไข่ไปโนน้ำมันในกระทะเหตุการณ์น้ำมันกระเด็นเกิดขึ้นอีกครั้ง แต่ฉันง่วงเกินกว่าที่จะร้องออกมา เลยไปยืนหลบอยู่หลังแม่แทน


“บอกแล้วไงว่าอย่ากลัวน้ำมัน มานี่มายืนตรงนี้”


“สุกยังอะแม่”


“ได้แล้ว ที่นี้ตาเราแล้วนะ”


แม่ตักไข่ใส่จาน แล้วมายืนดูฉันทอดบ้าง ฉันหยิบไข่ไปเคาะที่ขอบเหมือนกับที่แม่ทำ แต่ฉันน่าจะเคาะแรงไปหน่อย ไข่มันแตกจนฉันร้องเสียงหลง แต่แม่สติดีกว่าฉันมือฉันไปบนกระทะ ทำให้ไข่มันลงกระทะได้ทัน แต่ไข่แดงกับไข่ขาวปนกันจนดูไม่เป็นไข่ดาว


“ตอกเบาๆก็พอ เปลือกไข่มันบาง ที่นี้เป็นไข่เจียวเลย”


“งั้นหนูเปลี่ยนเป็นทำเป็นไข่เจียวอัน ไข่ดาวอันก็ได้”


“ก็คงเป็นต้องงั้นแหละ อะ ที่พลิกไข่”


ฉันพยายามใช้ตะหลิวพลิกไข่ แต่มันยากมาก กว่าจะพลิกได้ไข่ก็ไหม้ไปแล้วซีกนึง แถมไข่ยังขาดอีกต่างหาก


“ฮ่าๆไหม้หมดเลย เอาขึ้นๆทอดใหม่ดีกว่า”


“แต่ว่าหนูเสียดาย”


“มันกินไม่ได้แล้วลูก ถ้ากินเข้าไปเดี๋ยวเป็นมะเร็งกันพอดี”


ฉันตักไข่ไหม้ๆใส่ถุง ก่อนจะเดินไปหยิบไข่มาเพิ่มอีกฟอง แม่ของฉันใส่น้ำมันลงกระทะอีกรอบ


“แม่ว่าหนูไปหยิบถ้วยมาดีกว่า”


“ถ้วยนี้ได้มั้ยแม่ ทีมันวางอยู่ตรงนี้”


“อันนี้ก็ได้ ทีนี่เราลองตอกไข่ใส่ถ้วยช้าๆไม่ต้องรีบ”


ฉันพยายามตอกไข่อีกครั้ง แล้วมันออกมาใช้ได้ ไข่ไม่แตกปนกัน ครั้งนี้คงทำไข่ดาวได้สำเร็จ


“เอาไข่ลงกระทะ เทใกล้ๆน้ำมันจะได้ไม่กระเด็น”


“จะดีหรอแม่ หนูกลัว”


“เอ จะให้บอกกี่ครั้งว่าอย่ากลัวน้ำมัน”


ฉ่าาา


ว้ายยย


ไข่ที่ใส่ลงไปพองตัวขึ้น น้ำมันกระเด็นใส่มือฉันจนแสบไปหมด แต่แม่ก็ไม่สนใจ จับมือฉันใช้ตะหลิวตักน้ำมันขึ้นมาราดบนไข่แดงจนสุก แล้วตักขึ้นมาขึ้นมาใส่บนจาน


“ทำให้เร็วๆหน่อย เดี๋ยวไข่ก็ไหม้อีกหรอก ไป ตอกไข่อีกฟองใส่ถ้วย”


ฉันทอดไข่ดาวอีกหรอบ แต่คราวนี้แม่ไม่ช่วย ไข่เลยสุกเกินแทบยังไหม้นิดหน่อย แต่ยังดีกว่าครั้งแรกที่ไหม้จนกินไม่ได้


“เก่งมาก กับข้าววันนี้เสร็จหมดแล้ว เป็นไงดีใจมั้ย ฝีมือตัวเอง”


“อื้ม”


“งั้นคนเก่งของแม่ขึ้นไปอาบน้ำได้แล้ว”


ฉันยืมยิ้มมองผัดกระเพราของเมื่อวานที่แม่กำลังจะอุ่นมันอีกรอบกับไข่ดาวที่ดูก็รู้อมน้ำมันสองฟอง แต่มันก็น่ากินที่สุดสำหรับฉัน


วันนี้แม่มาส่งฉันที่โรงเรียนแต่เช้า ฉันมาเร็วกว่าปกติทำให้ตอนนี้ทั้งโรงเรียนคนยังน้อยอยู่เลย ฉันเดินไปวางกระเป๋าที่สนามนั่งรถสุดสวยของฉันมาโรงเรียน


“อ้าว ขนมเทียน ทำไมวันนี้มาเช้าจัง”


“พอดีเราตื่นเช้าน่ะ”


“อ๋อ งั้นเราไปห้องสมุดก่อนนะ”


“อืม”


เพื่อนที่เข้ามาทักเธอชื่อว่ามีนา เธอเป็นคนที่ย้ายเข้ามาตอนม.4 เธอเป็นคนที่เหมือนกับฉันมาก ทางด้านหน้าตาอะนะ แต่ว่านิสัยนี่คนละขั้วเลย เธอเป็นมิตรส่วนฉัน อืมมม?


ฉันนั่งรอไปเรื่อยๆจนคนเริ่มมาเต็มสนามแต่เธอที่ฉันรอก็ยังไม่มาซะที จนจะถึงเวลาเข้าแถวอยู่แล้ว ฉันชะเง้อมองหาเธอจนเหนื่อย แต่ไม่นานฉันก็เห็นเธอวิ่งหน้าตั้งมาที่แถว


“แฮ่กๆๆมาแล้วๆๆรอนานมั้ย”


“นานสิ ไม่ไหนมา”


“เปล่า พอดีตื่นสายเลยตกรถ”


เธอทรุดนั่งพลางหอบหน้าแดง เสื้อของเธอหลุดลุ่ยออกมาจากกระโปรง แถมหางม้าของเธอก็ยุ่งไปหมด วันนี้เธอดูตลกกว่าทุกที


“ขำอะไร?”


“ก็ดูสภาพไม้สิ ตื่นสายจริงๆสินะเนี่ย”


“หยุดขำเลย เพราะใครกันล่ะที่เล่นโทรมาซะดึก”


“เราขอโทษ”


“ไม่ต้องมาขอโทษเลย”


“น่าหายงอนเนอะ เดี๋ยวไม่ได้ของนะ”


“แหม เล่นงี้เลยนะ ก็ได้หายก็ได้”


ฉันยิ้มแล้วค่อยๆใช้มือสางผมของเธอ กลิ่นหอมของแชมพูปนกับกลิ่นเหงื่อของเธอ ยังดีที่เธอบำรุงผมอย่างดีเลยทำให้ผมกลับมาตรงสวยเหมือนเดิมได้ง่าย


“ไปห้องน้ำกัน” เธอลุกขึ้นก่อนจะหันมาถาม


“ไปทำไม?”


“ก็ไปเอาเสื้อเข้ากระโปรงไง จะใส่ยืนยัดตรงนี้เลยหรอ?”


“อย่าๆไปทำในห้องนำเถอะ”


แต่ยังทันที่พวกเราจะเดินไปเข้าห้องน้ำเสียงเพลงเรียกเข้าแถวก็ดังขึ้นมาซะก่อน ฉันเลยรีบจับจะเสื้อของเธอยัดลงไป


“โหนมมไม่เอา ทำอะไรเนี่ย”


“เถอะน่า ยัดๆไปก่อน”


“ไม่ใช่อย่างนั้น มาล้วงอะไรเราตรงนี้”


“…โทษที”


“มะ ไม่เป็นไร ไปเข้าแถวกันเถอะ”


หน้าของฉันร้อนไปหมด เมื้อกี้ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย เราสองคนเดินหน้าแดงไปเข้าแถว แล้วก็ต้องหน้าแดงกว่าเดิมเมื่อมีเพื่อนมาถามว่าเมื่อกี้แอบทำอะไรกัน ฉันเลยทำได้แค่หัวเรากลบเกลื่อนไปส่วนเธอทำได้แค่ยืนยิ้มหน้าแดง ระหว่างที่เข้าแถวเธอหันก็มาจิกตาใส่ฉัน อา…โกรธจริงๆแล้วสิเนี่ย


พอเข้าแถวเสร็จฉันก็ยืนรอขึ้นห้องพร้อมเธอ แต่ว่าเธอกลับเดินหนีไปทางห้องน้ำซะก่อน ฉันเลยมานยืนรอที่ทางขึ้นแทน เธอเดินออกมาด้วยสภาพที่เรียบร้อยกว่าเดิม


“ขึ้นห้องกัน” เธอเหล่มองฉันจากตรงกระจก แต่เธอไม่ตอบแล้วรีบเดินขึ้นห้องไปก่อน แล้วเมื่อฉันเดินขึ้นมาถึงที่ห้องเธอก็จ้องฉันไม่หยุด ฉันไม่รู้จะง้อยังไง เรื่องเก่ายังไม่หายเรื่องใหม่ก็มาซะแล้ว


ฉันเอาหัวซบลงที่ไหล่ของเธอ ก่อนจะขยับไปมา กลิ่นเสื้อของเธอหอมมากจนอยากจะดมแบบนี้ไปเรื่อยๆ แต่เธอก็ทำลายฝันฉันด้วยกันดันหัวของฉันขึ้น


“พอเลย ไม่ต้องมาทำอะไรเลยนะ”


“ทำไมอ่า”


“ต่อยอายหนมพังปะเนี่ย” เธอตอบพลางหน้าแดง เธอน่ารักซะจนฉันอดไม่ได้ที่ฟัดเข้ากับหัวไหล่นุ่มของเธออีกครั้ง จนเธอต้องใช้มือดันออกอีกครั้ง


“นี่ เลิกเล่นกันได้แล้ว”


คุณครูประจำวิชาเดินเข้ามา ฉันเลิกแกล้งเธอแล้วกลับมานั่งตัวตรงแทน ทั้งห้องเงียบลง คาบเช้าแรกของวันเริ่มต้นแล้ว เราสองคนสวมวิญญาณคนตั้งใจเรียนอีกครั้ง 


คาบแรกผ่านไปด้วยความทรมานเพราะดันเป็นวิชาที่ครูจะพูดตลอดเวลาส่วนเราก็ทำได้แค่จดตาม ทำให้ต้องต่อสู้กับความง่วงแทบตาย ฉันหันไปมองทางเธอก็เห็นเธอแอบหลับตา พอมาถึงคาบที่สองก็เกือบทำเราล้มตัวลงนอนทันที ฉันล่ะอยากให้ครูทุกคนเปลี่ยนการสอนจริงๆ


“ฮึบ! พักกลางวันซะที”


“นั่นสิ ง่วงเป็นบ้าเลย”


ทั้งห้องเริ่มพูดออกมาพร้อมกันเมื่อครูวิชาสุดท้ายของช่วงเช้าเดินออกมากห้องไป ฉันกับเธอพากันบิดตัวไปมาเพื่อไล่ความขี้เกียจ ตาล้าไปหมดเลย


“กินข้าวเลยมั้ยหนม”


“อืม กินเลย หิวแล้วเนี่ย”


“แล้ววันนี้ทำอะไรมาให้กิน”


“ผัดกระเพรากับไข่ดาวน่ะ”


“อ้าว ทำไมวันนี้มาแค่นี้ล่ะ”


“เถอะน่า อะ ลองกินดู”


ฉันแกะปิ่นโต เอาผัดกระเพรากับไข่ดาวของตัวเองมาให้ให้เธอกิน ฉันจะไม่บอกว่าเป็นฝีมือตัวเองถ้าเธอบอกว่ามันไม่อร่อย แต่ถ้าอร่อย แน่นอน ฉันจะบอก


“อืมมมม ทำไมมันแปลกๆ คนทำไม่ใช่แม่หรอ?”


“แปลกหรอ?”


“อืม มันจืดๆอะ มันไม่ได้แย่นะ แต่ว่าที่แม่เคยทำอะไรอร่อยกว่านี้อะ แล้วดูนี่สิไข่ดาวก็อมน้ำมัน แม่ของหนมไม่น่าจะทำอะไรแบบนี้นะ”


“งั้นอย่ากินเลยไม้ เดี๋ยวเราไปซื้ออย่างอื่นที่โรงอาหารให้ดีมั้ย?”


พอฉันเห็นเธอทำหน้าแบบนั้น ฉันก็รีบเอื้อมไปเก็บผัดกระเพราทันที แล้วพยายามจะหยิบไข่ดาวออกจากปิ่นโตข้าวของเธอ แต่เธอกลับเอื้อมกลับไป ก่อนจะหยิบเจ้าเล่ห์ออกมา


“อย่าบอกนะว่าหนมเป็นคนทำ”


“ปะ เปล่า เราไม่ได้ทำ”


“เอาดีๆ อย่าโกหก”


“ก็ได้ เราทำเอง ขอโทษด้วยละกันที่มันไม่อร่อย เอาคืนมาได้แล้ว”


“ไม่อะ เราจะกิน”


เธอเริ่มลงมือกินอีกครั้ง ต่อให้ฉันจะพยายามยื้อเท่าไหร่เธอก็ไม่ยอม จนฉันต้องปล่อยให้เธอกินจนหมด สีหน้าของเธอตอนกินไม่ค่อยดีหนักเธอคงรู้สึกได้ถึงรสน้ำมันที่เคลือบอยู่ในปากปนกับรสจืดๆของผัดกระเพรา


“นี่หนม ทำไมถึงได้เลือกทำผัดกระเพราล่ะ?”


“กะ ก็มันเป็นสิ่งที่ทำให้เราทะเลาะกันนี่นา จำไม่ได้หรอ สมัยม.1 เราทะเลาะกันเรื่องผัดกระเพรากับหมูวุ้นเส้นน่ะ”


“อ๋อออ จำได้ๆ นี่ก็เลยกะทำมาแก้แค้นเราหรอ?”


“เปล่า ก็แค่อยากแก้ไขเวลานั้นเฉยๆแต่กลับทำได้แย่กว่าเธอซะงั้น”


“อืม แย่กว่าจริงๆนั้นแหละ แล้วทำไมไม่ให้แม่ทำให้อะ?”


“ก็…เราอยากให้ไม้ได้กินฝีมือของเรานี่นา…”


ฉันตอบหน้าแดง การทำอาหารให้อีกฝ่ายกินเป็นสิ่งที่ฉันคิดว่าคนเป็นแฟนกันคงทำให้กัน เพราะอย่างน้อยก็เป็นอาหารทำมือมันคงจะดีกว่าไปซื้อตามร้าน


“งั้น..ก็ทำให้เรากินเรื่อยๆจนกว่าจะอร่อยละกัน” เธอยิ้มหน้าแดง


“ไม่เอาแล้ว มันไม่น่าจะอร่อยขึ้นมาได้หรอก”


“ไม่หรอก มันไม่อร่อยใช่ว่ามันจะแย่ แค่มันจืดแค่นั้นเอง คราวหน้าก็ปรุงรสเยอะๆสิ ทำมาอีกนะ เราชอบ”


“ชอบจริงอะ?”


“อืม…ชอบ ถึงมันจะเป็นผัดกระเพรารสจืดกับไข่ดาวอมน้ำมันที่มีกลิ่นไหม้ก็ตาม”


“…ถ้าจะขนาดนี้ไม่ต้องชอบก็ได้”


“ฮ่าๆๆจะชอบ มีอะไรมั้ย พรุ่งนี้เอาเป็นหมูผัดพริกแกงได้มั้ยอะ อยากกิน”


“มาพรุ่งนงพรุ่งนี้อะไร ใครบอกจะทำให้กิน”


“หนมไง หนมต้องทำ เราก็ก็จะทำมาเหมือนกัน”


“เอาจริงอะ?”


“ใช่ต่อไปนี้นะ เราต้องทำกับข้าวกันมาเอง โอเคมั้ย”


“เฮ้อออ เอางั้นก็ได้”


จริงเลยๆนะแม่คนนี้ หาเรื่องเหนื่อยได้ตลอด ต่อไปนี้คงไม่ได้กับข้าวฝีมือแม่อีกแล้วสิเนี่ย แล้วนี่ที่บ้านมียาถ่านกี่แผงนะ? คงจะพอนะ…


--

เราจะบรรยายเสียงตอนทำอาหารยังไงดีค่ะเนี่ย…หายไปนานอีกแล้วเจ้าค่า แต่เดี๋ยวจะว่างยาวแล้วค่ะเพราะเราฝ่าฝันต่อสู้กับกองงานได้ครึ่งทางแล้ว! กลับมาคราวนี้ก็มาตอนยาวๆซะหน่อยค่ะ เพื่อเป็นทางไถ่โทษ 555 ตอนนี้เน้นเป็นของกินอีกแล้วค่ะ แถมยังถึงเวลาว้าวุ่นใจของวัยรุ่นซะแล้ว คนเป็นแฟนกันนี่เขาทำอะไรกันบ้างค่ะเนี่ย แถมยังเป็นแฟนที่มาจากเพื่อนอีก จะมีอะไรให้มาหวานใส่กันเนี่ย? // ตอนแต่งก็คิดถึงตอนตัวเองลงทำอาหารเองครั้งแรก…บอกเลยว่าพินาศกว่านี้พันเท่าค่ะ งั้นเจอกันตอนหน้านะคะ

Chicken Basil

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น