ครีบปลาวาฬ/ชญานิษฐ์
facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

23::ลุงโรเบิร์ตมาสมัครงาน

ชื่อตอน : 23::ลุงโรเบิร์ตมาสมัครงาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ธ.ค. 2561 20:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
23::ลุงโรเบิร์ตมาสมัครงาน
แบบอักษร

“เดม่อนมันบอกผมว่ามันสามารถฝากงานได้ครับ ตอนนี้มันเข้าไปตีสนิทกับหัวหน้ารับคนงาน และหัวหน้าคนงานก็บอกว่ามีตำแหน่งว่างงานอยู่หนึ่งตำแหน่งครับ”

ออกัสเป็นคนทำงานอย่างมีประสิทธิภาพติดต่อหาเดม่อนเพื่อที่จะได้ให้เจ้านายของเขาได้เข้าไปอยู่ในคฤหาสน์แบบไม่ต้องเสี่ยงตายโดนการลักลอบเข้าไป และมันก็ดูเป็นการเข้าไปที่ดูเป็นการลงทุนลงแรงเหมาะสมแก่ความเป็นชายชาตรี

“ตำแหน่งอะไร”

“คนสวนครับ”

“โอเคฉันจะไปสมัคร” เอ็ดการ์ดตอบตกลงโดยไม่คิดมากให้ปวดหัว ตั่งลูกน้องกลับไม่เห็นด้วย รีบเบรกความคิดของเจ้านายทันที

“นายท่านครับ นายท่านไม่จำเป็นต้องเข้าไปสมัครในตำแหน่งนั้นก็ได้นะครับเรายังมีทางเลือกอื่น”

“ตำแหน่งคนสวนดีแล้วไม่ได้ถูกเพ็งเล็งมาก และด้วยอายุของฉันจะให้ไปเป็นบอดี้การ์ดแบบคนหนุ่มสาวมันใช่เรื่องเหรอ” เอ็ดการ์ดยืนยันคำเดิม และเขาก็ไม่คิดว่ามันจะเสียหายตรงไหน ที่อยู่ดีไม่ว่าดีจากนักธุรกิจสุดแสนร่ำรวยจะไปอยู่ในคราบคนสวนผู้ต่ำต้อย

“นายท่านก็ไม่ได้แก่นี่ครับยังหนุ่มยังแน่นอยู่เลยนะครับ”

“หน้าฉันไม่แก่แต่ภายในฉันจะไปหมดแล้ว”

“ครับๆ งั้นผมจะทำเอกสารและเปลี่ยนประวัติส่วนตัวให้นะครับ”

“เออ! ด่วนเลยเดี๋ยวรีญาของฉันก็หนีไปก่อนพอดี”

“แหม่....พูดได้เต็มปากเต็มคำเลยนะครับว่ารีญาของฉัน” อดที่จะแซวเจ้านายไม่ได้เลยจริงๆ เมื่อก่อนนึกแต่ความสนุกเดี๋ยวนี้จริงจังมีการแสดงออกในความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอีกด้วย

“แกพูดเหมือนแกอยากตกงานเลยนะออกัส” เอ็ดการ์ดเงยหน้าบอกเสียงเข้มดวงตามองไปยังลูกน้องช่างจ้อที่ชอบแซวและชอบกวนเท้าเขาเป็นชีวิตจิตใจ

หากไม่เพราะสนิทกันปานนี้ออกัสหลุดออกจากตำแหน่งนานแล้วล่ะ

“ผมขอตัวนะครับจะทำงานให้คุ้มค่ากับเงินเดือน” ออกัสบอกแล้วรีบออกไปจัดการงานของตัวเองในทันที เขากลัวพลาดหลุดจากตำแหน่งที่ทำอยู่เหมือนกัน

เอ็ดการ์ดเมื่อได้อยู่คนเดียวเขาก็มีเวลาส่วนตัวได้คิดและได้เผยรอยยิ้มดีใจ

“ขอบคุณพระเจ้าที่ได้ยินคำอธิษฐานของผู้ชายเลวๆ คนนี้”

ขณะที่พูดก็ทอดสายตามองผ่านพนังกระจกใสไปยังท้องฟ้าสุดแสนกว้าใหญ่ วันนี้เอ็ดการ์ดรู้สึกว่ามันเป็นเช้าวันที่ดีมากของเขาเลยล่ะ หลังจากที่เมื่อวานเขาได้พบมารีญา ถึงแม้จะเป็นการพบกันเพียงเขาเห็นเธอมุมข้างเท่านั้น แต่คิดแล้วมันก็ชื่นใจและดีใจมากจนเก็บเอาไปนอนฝันดี

 เช้าวันใหม่

เอ็ดการ์ดเริ่มต้นเช้าวันใหม่ด้วยการแต่งตัวมอซอเพื่อให้เข้ากับหน้าที่การงานที่เขาไปสมัคร มีการใส่วิกและเปลี่ยนสีตา การแต่งหน้าเสริมเล็กน้อยเพื่อเสริมริ้วรอยให้เหมาะสมกับวัย50ปี

“นายจำฉันได้ไหมออกัส” เอ็ดการ์ดถามออกัสเพื่อเช็คดูความเรียบร้อย หากไม่เนียนเขาจะได้เสริมเติมแต่งใหม่

“จำไม่ได้ครับสภาพของนายท่านนี่มัน....”

“อะไร”

“ถ้าแต่งตัวมอซออีกนิดก็ขอทานดีๆ นี่เองครับ”

ผัวะ!!!

และออกัสก็ได้ฝ่ามืออรหันต์ไปกินทำเอาหัวหมุนติ้วเลยทีเดียว

“ขอโทษครับนายท่าน”

“ปากพาซวยนะแก”

“แหม่...ก็นายท่านขอความเห็นผมนี่ครับผมก็พูดไปตามเนื้อผ้า”

“คิดว่าแกหลอกด่าฉันซะอีก”

“ไม่หรอกครับผมไม่ทำแบบนั้นหรอกครับ”

“เหรอ” เอ็ดการ์ดส่ายหน้าไปมาจากนั้นก็เดินนำไปที่รถ ซึ่งมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์อินเซนดิโอ โชคดีที่การสัมภาษณ์งานไม่มีพิธีรีตองอะไร เนื่องจากเป็นอาชีพคนสวนเท่านั้น หากเป็นบอดี้การ์ดก็อาจจะถูกตรวจสอบและสักประวัติยาวหน่อย

“ฉันควรใส่แว่นสักหน่อย”

“ผมก็ว่าดีครับ”

“เอาแว่นมาสิ”

“จะเอาแบบไหนครับ”

“แบบแว่นสายตาน่ะ หากฉันใส่แว่นดำไปเขาคงรับฉันเข้าทำงานอยู่หรอกนะ”

“อ้อได้ครับ” ออกัสที่นั่งข้างๆ เพื่อช่วยเตรียมข้าวของก็ค้นหาแว่นในรถที่มีหลากหลายยี่ห้อให้เลือกใช้และมีหลากหลายแบบเหมาะสมแก่ความต้องกานในงานนั้นๆ

“นี่ครับใส่เท่ๆ ชิคๆ”

“ขอบใจ”

จากนั้นเอ็ดการ์ดก็นั่งท่องประวัติส่วนตัวของตัวเอง อันที่จริงเขาท่องมันมาทั้งคืนแล้วล่ะ แต่เพื่อความแม่นย้ำว่าเขาจะไม่ลืมเขาจึงต้องจดจำประวัติส่วนตัวของเขาที่ถูกแต่งขึ้นมาให้ขึ้นใจ ไม่อย่างนั้นหากถูกจับได้เขาอาจถูกฆ่าตายหมกส้วมก่อนจะได้เมีย

“ถึงแล้วครับ โชคดีนะครับนายท่าน” ออกัสอวยพรรถยนต์คันหรูจอดในมุมอับอยู่ห่างจากคฤหาสน์ไกลเป็นร้อยเมตร เอ็ดการ์ดสะพายกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ เขากดโทรศัพท์โทรหาเดม่อน ก่อนจะเดินไปหน้าประตูคฤหาสน์

“มาหาใครลุง”

“ลุงมีนัดสัมภาษณ์งานน่ะพ่อหนุ่มกำลังโทรตามอยู่เดี๋ยวเขาออกมารับลุง”

“อ้อ....ลุงโรเบิร์ตเหรอ”

“ใช่ๆ ลุงโรเบิร์ตเอง”

“เชิญข้างในเลยลุง เดม่อนมันฝากเรื่องเอาไว้และเมื่อกี้หัวหน้าคนสวนก็เพิ่งมาย้ำว่าให้ลุงเข้าไปข้างในได้เลย”

“ขอบใจมาก” เอ็ดการ์ดในคราบของลุงโรเบิร์ตกล่าวขอบคุณจากนั้นก็เดินไปยังประตูทางเข้าที่บอดี้การ์ดร่างยักษ์เปิดให้ และระหว่างนั้นเองที่มีรถคันหรูสีดำแวววาวขับมาแล้วจอดหน้าประตู

“นั่นใคร” คนบนรถถามและลุงโรเบิร์ตก็ชะงักฝีเท้าที่จะเดินต่อ

“อ้อ คนสวนครับเพิ่งมาสมัครงาน”

“เหรอ”

“ครับคุณมอร์แกน”

“โอเค งั้นฉันไปแล้วยังไงก็จับตาดูดีๆ ด้วยล่ะเพราะช่วงนี้หมามันเยอะ” มอร์แกนย้ำ

“ครับ” บอดี้การ์ดชั้นผู้น้อยขานรับด้วยสั้นๆ แต่น้ำเสียงหนักแน่น มอร์แกนมองไปยังลุงโรเบิร์ตแต่ก็ไม่ได้เอะใจอะไร ก็แค่คนแก่คนหนึ่งเท่านั้น

ทางด้านลุงโรเบิร์ตก็พยายามยิ้มตาหยีส่งให้มอร์แกนแต่มอร์แกนไม่มีไมตรีให้ เลื่อนกระจกขึ้นแล้วรถคันหรูก็ขับเคลื่อนออกไป

“นั่นใครเหรอเจ้านายหรือเปล่า”

“อ้อ.....บอดี้การ์ดของคุณแอเรียลน่ะลุงไม่ใช่เจ้านายหรอก แต่ก็เป็นหัวหน้าระดับบิ๊กของพวกผม”

“ลุงก็คิดว่าเจ้านายซะอีก วันนี้ลุงมาวันแรกทำตัวไม่ถูกเลย”

“ไม่ต้องกลัวลุง รีบเข้าไปข้างในเถอะไปช้าระวังจะชวดงานนะลุง”

“ลุงไปแล้วนะพ่อหนุ่มขอบคุณมาก” เอ็ดการ์ดค้อมศีรษะให้บอดี้การ์ด เขาไม่เคยลงทุนลดตัวขนาดนี้มาก่อน แต่เขาก็ทำมันได้ง่ายๆ โดยไม่มีความตะขิดตะขวงใจ

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

ปล.ลุงโรเบิร์ตจะเจอกับคุณหนูมารีญาแล้วนะคะ พรุ่งนี้ๆๆๆๆๆ

ความคิดเห็น