Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

​บทที่18 : ไม่รู้ต้องจัด

ชื่อตอน : ​บทที่18 : ไม่รู้ต้องจัด

คำค้น : My doctor,รักโหดๆ,มุ้งมิ้ง,หมอตรี,เจแปน,Nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ธ.ค. 2561 10:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​บทที่18 : ไม่รู้ต้องจัด
แบบอักษร

​บทที่18 : ไม่รู้ต้องจัด




"ตรีเด็กมึงเป็นไงบ้างวะ?"

"ก็ดี"

"แล้ว...มึงได้ยังอ่ะ?"

"จะเหลือหรอ"

"เด็ดป้ะวะ?"

"อืม"

"โอ๊ย! มึงช่วยตอบให้กูได้รับรู้หน่อยว่ามึงรู้สึกจริงๆอ่ะ ดูตอบดิ๊...แม่ง"

ร่างสูงของคุณหมออ้ายพูดบ่นออกมายาวๆอย่างหัวเสียกับเพื่อนของเขาที่ดูไร้อารมณ์แบบสุดๆตอบได้หน้าตายด้านจริงๆ

คุณหมอตรีก็ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับการบ่นของเพื่อนสนิทที่มักจะบ่นว่าเขาพูดน้อยเป็นประจำ ก็ได้แต่เฉยๆแล้วสนใจงานตรงหน้าต่อ

"มีแค่นี้?"

"มีอีกสองแฟ้ม ช่วยกูทำก่อนแป๊ปนึง ไม่มีใครช่วยกูทำแล้วเนี้ย"

คุณหมอตรีพยักหน้าให้กับเพื่อนสนิทก่อนจะก้มหน้าก้มตาช่วยเพื่อนทำงานต่อในวันที่เขาอยากหยุดแบบนี้ แต่ก็นะคุณหมออ้ายก็มักจะชอบเว้าวอนเขาให้ช่วยทำงานค้างอยู่เรื่อยจนชินไปแล้ว

"คืนนี้ไปกินเหล้ากันมั้ยมึง"

"ต้องดูแมว"

"เออ! ก็เอาแมวมึงไปด้วยเลยสิวะ!"

"ไม่ เดี๋ยวหนี"

คุณหมออ้ายกุมขมับทันทีกับบทบาททาสแมวของเพื่อนตัวเองก่อนจะยกยิ้มอย่างเอือมระอา แมวของคุณหมอตรีในที่นี้คงไม่พ้นร่างบางที่นอนคุดขู้อยู่แต่ในผ้าห่มทั้งวัน ดูท่าจะเป็นแมวน้อยขี้เซาซะด้วยสิ

ร่างสูงปฏิเสธในการดื่มคํ่าคืนนี้ทันทีเพราะเขาอยากจะอยู่กับแมวน้อยของเขาซะมากกว่าการไปดื่ม ในเวลาคงต้องเร่งทำคะแนนให้แมวน้อยติดใจเขาให้ได้

"พาไปด้วยเลยมึง นะๆ...นานๆทีอ่ะ"

"คราวที่แล้วพึ่งไป"

"โอ๊ย เพื่อนป้ะวะมึง ไปหน่อยเถอะน่า แมวมึงเดะกูช่วยดูก็ได้"

"ไม่ต้อง กูดูคนเดียวได้"

ร่างสูงที่พิมพ์งานไปด้วยประกอบกับสายตาที่มองหน้าจอคอมอย่างไม่ลดละกลัวว่างานจะไม่เสร็จก็รีบเร่งทำ และประกอบกับเสียงโอดครวญจากคุณหมออ้ายที่เว้าวอนจะชวนเขาไปดื่มให้ได้

"ก็บอกว่าแมวเจ็บอยู่"

"เออน่า ป่านี้หายแล้วแหละ"

"ก็ไม่ไปอยู่ดี"

ร่างสูงตอบอย่างไร้เยื่อไยก่อนจะเก็บเอกสารทันทีเพราะงานเสร็จแล้ว ก่อนทีจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับกำลังจะก้าวออกจากห้องทำงานของคุณหมออ้าย

แต่ไม่ทันไรเพื่อนตัวดีก็เข้ามาขวางทางออกเขาซะก่อน

"หลบ"

"กูขอละ ไปด้วยกัเหอะ นะๆ...เพื่อนเลยนะเว้ย"

"ก็บอกว่า ไม่"

"โห่ ดื่มแค่นี้เองไอ้ตรี มึงอย่าติดกกเมียดิวะ"

"หิวข้าวแล้ว"

"เปลี่ยนเรื่องอีกแล้วไอ้สัส! เห้ย...เดี๋ยวๆ"

ร่างสูงของคุณหมอตรีที่พอเดินเบี่ยงหลบให้พ้นจากคุณหมออ้ายได้ก็เดินริ่วๆตัวปลิวหนีอีกคนทันที ทำให้อีกคนต้องวิ่งตามให้ทันควัน จะยื้อหรือยุยงแค่ไหนดูท่าหมอตรีอยากจะอยู่กับแมวของเขาซะมากกว่า

ฝ่ายคุณหมออ้ายก็คิดหนักว่าจะต้อนเพื่อนซี้ให้ไปดื่มวันนี้ให้ได้ยังไงในเมื่ออีกคนก็ยืนกรานว่าไม่ไปซะขนาดนี้

"ไอ้ตรีหยุดฟังกูก่อน ไปดื่มเป็นเพื่อนกูก็ได้"

"ไม่"

"คิดก่อนก็ไดไม่ต้องรี๊บ!"

"ไม่"

"เออ! ถ้ามึงไปกูยกชุดแมวในแค็ตตาล็อคกูให้เลย! ของกูที่หามาไม่ใช่จะได้มาง่ายๆนะเว้ย เอาเปล่า!?"

ร่างสูงของหมอตรีหยุดชะงักเท้าในการก้าวเดินทันที ทำให้คุณหมออ้ายยืนยิ้มกริ่มทันทีเพราะเขาสามารถหาของมาแลกเปลี่ยนในการที่จะต้องพาเพื่อนรักไปดื่มคืนนี้ให้ได้ถึงแม้จะต้องแลกชุดแมวยั่วสวาทที่แสนจะหายากเพราะมันเป็นชุดที่จะไม่ได้มาเล่นๆ

ทำไมหมออ้ายถึงมี...ก็เพราะ ทั้งคุณหมอตรีและตัวเขานั้นต่างชื่นชอบเรื่องพวกนี้เป็นที่รู้กันในกลุ่ม แมักระทั่งอีกสองคนที่เหลือก็มีรสนิยมไม่ต่างจากหมออ้ายและหมอตรีเท่าไหร่

"ไง กูยอมขนาดนี้ถ้ามึงไม่เอา กูคงต้องกราบตีนมึงละ"

"หึ ตกลง"

"คืนนี้ร้านไอ้พายเหมือนเดิม ตอนสองทุ่มนะ"

"อืม"

บทจะง่ายมันก็ง่ายซะจนต้องแลกกับบางอย่าง ซึ่งการแลกเปลี่ยนแบบนี้ก็ทำให้คุณหมออ้ายชินไปเสียแล้ว เขาเสียชุดเด็ดๆในแค็ตตาล็อคแบบนี้ให้คุณหมอตรีไปหลายชุดเหมือนกันนะแบบนี้

ฝ่ายร่างสูงก็แยกตัวกลับคอนโดด้วยอารมณ์ที่เต็มอิ่มไปด้วยความสุขกับการที่เขาจะมีชุดเพิ่มให้แมวน้อยของเขาได้ใส่เพิ่มมาอีกชุดซะแล้วสิ คุณหมอตรียกยิ้มทันทีเพราะรู้ดีว่าหมออ้ายนั้นมักจะชอบเสียเงินในจำนวนมากๆซื้อชุดยั่วสวาทมาถมเก็บไว้พอๆกับเขา แต่อย่างว่าแหละ...ชุดแต่ละชุดที่หมออ้ายมีมันก็หายากและยั่วคารมความใคร่ได้ดีพอสมควร

......

.....

....

...

..

.

แกร็ก!


"จีจี้เป็นไงบ้าง?"

"อื้อ! ไปไหนมาฮะ พี่มึงจะทิ้งกูหรอ ไม่ได้นะ!"

เพียงประตูห้องนอนถูกเปิดออกก็พบกับร่างบางที่หน้ามุ่ยบวกกับยิ่งคำถามใส่ร่างสูงทันที ก่อนที่จะเชิ่ดหน้าหนีร่างสูงที่เอาแต่เงียบ

"ไปโรงบาลมา"

"ไปทำไม?"

"ช่วยเพื่อนทำงาน"

"แล้วไปแทนที่จะบอกอ่ะ ทิ้งกูให้นอนอยู่ได้!"

"กลัวหรอ?"

"เออ! อย่ามาคิดว่าจะฟันแล้วทิ้งนะเว้ย!"

"หึ ไม่มีทาง"

ร่างสูงยกยิ้มกับท่าทีของแมวน้อยจอมดื้อของเขาที่ช่างดูไร้เดียงสา ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้แล้วกดจูบที่ริมฝีปากนุ่มนิ่มทันที

ร่างบางที่ถูกรุกลํ้าก็ตกตะลึงเล็กน้อยแต่ไม่ได้ต่อต้านอะไรเมื่อรู้ว่ามันเป็นเพียงปากแตะปากเท่านั้น

จุ๊บ~

"เด็กดื้อ แล้วหายรึยัง"

"อื้อ! เจ็บอยู่นิดนึงอ่ะ แต่พอเดินได้แล้วแหละเพราะกินยาไป"

"คืนนี้พี่ไม่อยู่นะ"

"ไปไหนอ่ะ?"

"ไปดื่มกับเพื่อน"

เมื่อร่างบางได้ยินเช่นนั้นก็เริ่มมุ่ยหน้าทันทีที่ร่างสูงจะไปดื่มกับเพื่อน เหตุผลก็คือ ทำไมไม่ชวนเขาไปด้วยล่ะ

ใบหน้าหวานเมื่อเริ่มดูจะอารมณ์เสียก่อนจะเงียบไป จึงทำให้หมอตรีเห็นชัดว่าร่างบางต้องงอแงอยากจะไปกับเขาแน่นอน

"เป็นอะไร?"

"เปล่า"

"อยากไป?"

"อืม พี่มึงอ่ะจะทิ้งกูให้อยู่คนเดียว"

"หึ เดี๋ยวนี้หัดอ้อนหรอ?"

"เปล่านะ! อ้อนที่ไหนละ!"

พรึบ!

ร่างบางรีบล้มตัวนอนแล้วจัดการคลุมโปงทันทีก่อนจะบ่นพึมพำอยู่คนเดียวใต้ผ้าห่ม สองแขนแกร่งขนาบตัวร่างบางที่อยู่ใต้ผ้าห่มให้อยู่ระหว่างแขนของเขาก่อนจะก้มลงไปใกล้ๆอีกคนที่อยู่ใต้ผ้า

"อยากไปก็บอก"

"อื้อ! อย่าดึงผ้าห่มนะ เห้ย!..บอกว่าอย่าดึงไงเล่า! อ๊ะ!?"

"บอกสิว่าอยากไป"

"ชิ! บอกแล้วจะให้ไปรึไงล่ะ!"

"อืม"

"เห็นมั้ยก็ให้ไปอ่ะ! ฮะ!? ให้ไปจริงอ่ะ!?"

"ให้ไป"

ร่างบางยิ้มแป้นทันทีก่อนที่จะผลักร่างสูงออกแล้วดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันแล้วร้องเพลงลั้ลลาจนร่างสูงเผลอยิ้มตาม

"จริงนะๆ ให้ไปจริงนะ?"

"อืม แต่..."

"แต่ไรอีกล่ะ มีข้อแม้ตลอด!"

"กลับมาต้องทำตามที่สั่ง"

"โห่! เสียเปรียบอ่ะ ไม่เอาๆ"

"งั้นก็อด"

"หงึ! ก็ได้วะ!...แต่พี่มึงต้องให้กูดื่มด้วยนะ โอเคป้ะล่ะ!?"

"หึ ได้"

"Yes!"









ณ ผับ

.

.

.

"ตรีๆ ทางนี้โว้ย"

"..."

"มากันครบแล้วดิ รอไรอ่ะกินดิวะ"

"เออๆจัดเลยพวกมึง นานๆที"

"พี่มึง กูกินนะ"

"..."

เอ้า...ตาลุงเงียบใส่เฉยเลยอ่ะ

ร่างบางยกมือขึ้นแล้วใช่นิ้วเกาแก้มย้วยๆของตัวเองอย่างงงๆกับท่าทีของร่างสูงที่ดูนิ่งไม่พูดไม่จากับเขาเลย หรือว่าจะไม่ได้ยินเสียงเขารึเปล่าเพราะเสียงจากภายนอกมันก็ดังเข้ามาพอสมควร

"ไม่ได้ยิน ไม่ตอบ กูแดกได้ ฮิ้ๆ"

หวานปากเลยกูลุงมันไม่ได้ว่าอะไร...

ร่างบางยกยิ้มทันทีเมื่อร่างสูงที่นั่งข้างๆเขามัวแต่เหม่อลอยและคุยอยู่กับกลุ่มเพื่อน ส่วนตัวเขานั้นก็รีบแยกออกไปนั่งกับพายดีกรีหนุ่มวิศวะและเป็นเจ้าของผับแห่งนี้

เจ้าตัวก็อยากจะรู้อยากเห็นจริงจังว่าในผับนี้นอกจากเบียร์และวอดก้าที่เห็นพวกร่างสูงเขายกดื่มกันไปนี่มันมีอะไรอีกบ้างเลยเอ่ยปากถามร่างสูงของพายแทน

"พี่พาย ในผับมีพวกแอลกอฮอล์อะไรที่ฮิตๆบ้างอ่ะครับ?"

"เอ่อ ก็มีเยอะนะ มันก็มีฮิตหลายอันทีคนชอบอ่ะ อันนี้ก็แล้วแต่คนกินด้วย"

"แล้วแบบที่แรงๆมีให้ลองมั้ยพี่พาย"

"อืม มีสิ...ที่ลองกันเยอะก็คงมีวอดก้าที่พี่กินแล้วก็คงจะเป็นB52อ่ะ"

"B52? " 

"ใช่ แต่อย่าได้ไปกินนะ ตัวเราน่าจะคอไม่แข็งด้วยถ้าเผลอกินพี่ว่าพรุ่งนี้เจคงยังไม่สร่างอ่ะ"

"โห่พี่พาย ดูถูกผมอ่ะ"

ว่าแต่ไอ้ B52 นี่มันเป็นยังไงวะ?

หลังจากจบบทสนทนากับร่างสูงที่ตัวไล่เรี่ยกับตาลุงของเขาแล้ว ร่างบางก็เอาแต่นึกคิดว่าไอ้ชื่อนํ้าเมาแปลกๆที่คล้ายชื่อเครื่องบินในวิชาประวัติศาสตร์ของเขานี่มันเป็นยังไงกัน กะว่าจะถามตาลุงก็คงโดนดุแน่นอน

ร่างบางจึงคิดว่าไม่ถามออกไปดีกว่า แล้วก็อดทนยอมนั่งฟังพวกคอทองแดงที่ต่างพากันยกกระดกนํ้าเมาอย่างกับนํ้าเปล่าเป็นว่าเล่น จนคนข้างๆร่างสูงนึกอิจฉาว่าทำไมเข้าถึงได้ลิ้มลองแค่ kamikazeรสเปรี้ยวหวานที่สาวๆชอบดื่มกัน แทนที่จะเป็นวอดก้าดีกรีแรงๆที่เขาอยากจะลองซะมากกว่า

"อยากได้อะไร บอกนะ"

"วอดก้า"

ร่างสูงหันควับมองร่างบางทันทีที่ตอบอย่างไม่นึกคิด

"ไม่ได้"

กูว่าแล้วไง...

"ไม่ได้ที่หลังพี่มึงก็อย่าถามสิ! ไอ้บ้านี่"

"กินขนมไปแทน"

"ชิ!"

ร่างสูงยกยิ้มก่อนที่จะหันไปคุยกับกลุ่มเพื่อนของตนต่อ ก่อนที่ร่างบางจะนึกคิดขึ้นมาว่าเขาอยากจะไปเข้าห้องนํ้าเพราะรู้สึกเหมือนจะปวดฉี่ขึ้นมา

"พี่มึง กูไปเข้าห้องนํ้าก่อนนะปวดฉี่อ่ะ"

"ลงไปเลี้ยวซ้ายก็ถึง"

"อื้อ"

"รีบกลับมาล่ะ"

"รู้แล้วน่า!"

ร่างบางเบะปากเล็กน้อยใส่ร่างสูงก่อนจะเดินออกจากห้องวีไอพีที่ร่างสูงนั่งคุยอยู่กับกลุ่มเพื่อน ตัวเขานั้นรีบเดินลงบันได้มาก็พบกับผู้คนมากมายที่พร้อมใจกันขยับสรีระร่างกายไปกับเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มจนแก้วหูแทบแตก แต่ร่างบางก็สามารถเลี่ยงส่วนนั้นมาได้ก่อนที่จะเข้าห้องนํ้าไปทำกิจธุระส่วนตัว

"อ่า สบายตัวจัง"

เมื่อร่างบางเดินออกมาจากห้องนํ้าด้วยความสบายตัวแต่พอมองไปรอบๆเขาก็ถูกรายล้อมไปด้วยนักท่องราตรีมากมายจนเดินกลับไปทางเดิมไม่ได้ เมื่อเป็นแบบนี้ร่างบางจึงต้องเดินอ้อมมาอีกทางซึ่งมันจะต้องผ่านหน้าเคาน์เตอร์บาร์แล้วจะไปขึ้นบันไดอีกทางได้

"อะไรล่ะนั่น สีสวยจังวะ"

ด้วยความสงสัยบวกกับวัยอยากรู้อยากลองจึงไม่แปลกที่ร่างบางจะหันเหไปทางเคาน์เตอร์บาร์ที่มีพนักงานหนุ่มร่างสูงโปร่งยืนเสริฟแก้วนํ้าเมาธรรมดาแต่มันน่าตื่นเต้นตรงที่มันมีไฟลุกขึ้นมาด้วยสิ

ร่างบางรีบเดินเข้าไปหยุดยืนมองอย่างห่างๆ ร่างบางที่สูงเพียงหนึ่งร้อยหกสิบแปดเซ็นติเมตรกับเสื้อแขนยาวสีเหลืองอ่อนลายขวางที่ขับผิวให้ดูขาวน่ามองและต้นขาที่โผล่พ้นมาจากกางเกงขาสั้นสีดำที่น่าสัมผัส ทำให้ตกเป็นเป้าสายตาของพวกนักล่าเป็นที่เรียบร้อยแต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปทักทายเพราะสายตาร่างบางไม่ได้สนใจพวกนักล่าเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย

"มันคืออะไรวะ มีไฟลุกด้วย"

ร่างบางมองแก้วใบใสทรงไม่สูงมากเหมือนแก้วเป๊กเหล้ายาดองธรรมดา ก่อนจะขมวดคิ้วงุนสงสัยว่ามันคือนํ้าเมาชนิดไหน ทำไมเขาถึงไม่รู้จักเลยสักนิด

ความที่ร่างบางเหมือนจะยืนมองอยู่นานจนเป็นที่สังเกตของพนักงานหนุ่มจนทำให้ต้องเรียกร่างบางเข้ามานั่งที่ดูเหมือนจะอยากสั่งนํ้าเมาลิ้มรสแต่คงจะเขินๆอายๆไปสักหน่อย

"นั่งนี่ก่อนก็ได้นะครับ"

"หืม ผมหรอ?"ชี้ตัวเอง

"อ่า ครับ..คุณลูกค้าหน้าหวานนั่นแหละครับ"

"เอ่อ ขอบคุณนะครับ"

ร่างบางยกยิ้มให้กับบาร์แทนเนอร์สุดหล่อก่อนจะค่อยๆเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ทรงสูงแล้วมองหน้าพนักงานตาปริบๆ

"แหะๆ"

พอจ้องกันอยู่นานเลยทำให้ร่างบางเกร็งนิดหน่อยจนพูดไม่ออก พนักงานหนุ่มรู้ดีจึงส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

"รับอะไรดีครับ?"

"เอ่อ คือผมไม่ค่อยดื่มหรอกนะครับ"

"งั้นหรอครับ ลองรับนํ้าผลไม้เย็นๆทานให้ชื่นใจดีมั้ยครับ?"

"ผมขอสตอเบอร์รี่ปั่นแล้วกันนะครับ"

"ได้ครับคุณลูกค้า"

พนักงานบาร์แทนเนอร์สุดหล่อส่งยิ้มให้ร่างบางก่อนจะรีบหันกลับไปทำนํ้าที่ร่างบางอยากดื่ม ก่อนจะใช้เวลาเพียงไม่นานนํ้าสตอเบอร์รี่ปันที่ถูกเทลงในแก้วทรงสูงก็ยกมาเสริฟร่างบางทันที

"ขอบคุณครับ"

ร่างบางยกแก้วนํ้าปั่นรสเปรี้ยวหวานลงคอพลางสอดส่องสายตามองนํ้าเมาที่เทลงในแก้วใบเล็กและถูกจุดด้วยไฟจนลุกพรึ่บ ร่างบางมองจนตาไม่กระพริบกับความน่าตื่นเต้นนี้ซะจนอยากจะลิ้มลองดื่มมันซักแก้วดูจะเป็นยังไง

"ผมเห็นคุณลูกค้ามองตาไม่กระพริบเลยนะครับ สนใจสักแก้วมั้ยครับ?"

"เอ่อ...มันคืออะไรหรอครับ?"

จะบอกว่าโง่ก็ได้อ่ะ..กูไม่รู้จีงๆ

"B52ครับ"

"หือ?"

แม่เจ้า! ชื่อคล้ายๆที่พี่พายมันบอกเลยอ่ะว่าแรงจริง อูยย..ไอ้เจอยากลองโว้ยยย!

ตาลุงมันไม่คงกินหัวกูหรอกมั้ง ไอ้บี52อะไรนี่แรงจริงรึเปล่าก็ไม่รู้

"สนใจมั้ยครับ?"

ไม่ลองไม่รู้ ก็จัดเลยเว้ยไอ้เจ!

"แก้วนึงครับ"

"รอสักครู่ครับ"

ภายในอกร่างบางที่เต้นระสํ่ากับการลิ้มลองนํ้าเมาครั้งแรก ยํ้าว่าครั้งแรก! และไอ้ที่เขากำลังจะได้ดื่มต่อไปนี้คือของจริงและแรงอันดับต้นๆของร้านก็ว่าได้!

ไม่นานนักแก้วเตี้ยทรงตํ่าไม่สูงมากก็ถูกวางลงตรงหน้าร่างบางที่ตาเป็นประกาย พร้อมกับพนักงานหนุ่มที่ใช้ไฟจุดให้บนเหนือผิวนํ้ามันมีไฟลุกพรึบแบบที่ร่างได้เห็นเป็นของจริงอยู่ตรงหน้า

"นี่ครับหลอด แนะนำดูดให้หมดเลยทีเดียวนะครับ มันจะเป็นอะไรที่ดีสุดๆเลยครับ"

แนะนำมาขนาดนี้ไอ้เจอย่าพลาดเว้ย แรงไม่แรงมาวัดกันหน่อยเถอะ!...

"ครับ!"

ร่างยางส่งยิ้มให้กับพนักงานก่อนจะรับหลอดมา พร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วใช้หลอดดูดเจ้าB52ทันที

ซูดดด!

"อึก..อ่า!"

เมื่อร่างบางดูดไปแล้วหมอแก้ว ความร้อนก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายทันทีรสสัมผัสร้อนแรงพลุ่งพล่านไปทั่ว ร่างบางตาลุกวาวทันทีกับรสสัมผัสใหม่แบบนี้ครั้งแรก มันยิ่งทำให้ร่างบางอยากจะดูดมันอีกซักแก้ว

แม่ง...อร่อยชิบหายเลยเว้ย ตายแล้วๆ...นี่มันสวรรค์ชัด!ๆ

"อร่อยโครต"

"เป็นไงบ้างครับ ดูเหมือว่าจะถูกใจนะครับ"

"ครับ ผมขออีกแก้วนะครับ"

"ได้สิครับ"

เห็นแบบนี้ร่างบางก็ยังพอมีสติอยู่ร้อยเปอร์เซ็นเมื่อมันยังไม่ออกฤธิ์ แต่ทว่าแก้วที่สองมาเสริฟร่างบางยังคงถูกใจรสชาติมันจนเผลอหลงลืมไปว่าตัวเองนั้นมาเขาห้องนํ้าแล้วต้องรีบกลับไปหาร่างสูง แต่จะทำยังไงได้เมื่อแก้วช็อตที่สามและสี่เริ่มตามมา

"คิ้ๆ อร่อยจางงงงง ขออีกแก้ววววซี่"

"เอ่อ คุณลูกค้าเมามากแล้วนะครับ"

"บ้าหราาาา ไม่มาวววววว มาวซะที่หนายยยยยย งื้มมมมม"

และตอนนี้B52ได้ออกฤธิ์เป็นที่เรียบร้อยแล้วเพียงเวลาภายในไม่กี่นาที ส่วนอีกฝั่งร่างสูงที่ดูจะร้อนรนวิ่งหาร่างบางไปทั่วราวสิบห้านาทีก็ต้องผงะหลังจากที่ร่างบางหายไปเข้าห้องนํ้านานสองนานจนเขาต้องรีบตามหา

สายตาคมที่ตวัดจ้องมองร่างหนึ่งที่นอนหมอบฟุ่บไปกับเคาน์เตอร์บาร์ทำให้เขาต้องรีบเดินฝ่าฝูงชนเข้าไปหาร่างนั่นทันที

"จีจี้"

"อืมมมมม อีกแก้วน่าาาาา เอามาอีกกกก เอิ๊ก!"

"เขากินอะไรเข้าไป"

"เอ่อ..B52ครับ

ร่างสูงที่เห็นแมวน้อยหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อของเขาเมาไม่รู้เรื่องราวแบบนี้ก็แทบลมจับยิ่งเสียกว่าเมื่อร่างบางได้ดื่มB52ที่ขึ้นชื่อว่าแก้วเดียวควายก็ล้มแล้ว สภาพแบบนี้ร่างบางไม่น่าจะหนึ่งแก้วแน่นอน

"กี่แก้ว?"

"เอ่อ..."

"ถามว่ากี่แก้ว?"

"ห้าช็อตครับ"

"Holy shit!"

"งื้มมมมม อาวอีกกกกก อยากกินอีกง่าาาาาา"

ร่างบางที่สติหลุดออกไปไกลในจักรวาลอันไกลโพลนก็หลงลืมจนจำหน้าใครไม่ได้เลยแม้แต่ร่างสูงที่เอ่ยเรียกชื่อตนอยู่นาน เมื่อเป็นแบบนี้แล้วร่างสูงไม่รอช้ารีบอุ้มร่างบางแล้วพาไปขึ้นรถเพื่อกลับคอนโดทันที

"อื้ออ! จะกิน!ๆ เอามาให้กินเดี๋ยวนี้!"

"จีจี้นอนลงไป"

"งื้อ! จะกิน! อยากกินอีกกกกก"

ร่างสูงที่เหยียบคันเร่งมิดเพื่อให้ถึงคอนโดให้เร็วที่สุดก็เป็นไปตามที่คาดไว้ภายในไม่กี่นาที ก่อนร่างบางจะถูกอุ้มขึ้นไปยังชั้นบนสุดทันทีที่เป็นห้องของเขากับร่างบางทันที

แกร๊ก!

"จีจี้ นอนดีๆ"

"อื้อ! อย่ามาจับน่าาา ตาลุงงง"

"อยู่นิ่งๆ"

"หงึ! ไม่! อย่ามาดุเจนะ! อื้ออออออ! ไปห่างๆ เจร้อนนนน"

หมอตรีอาจจะรู้สึกปวดจิตกับร่างบางเล็กน้อยที่เริ่มจะงอแงใส่เขาและเอาแต่ใจอีกทั้งยังไม่ยอมให้เข้าใกล้ พร้อมกับผลักเขาให้ออกห่างในขณะที่เขากำลังจะถอดเสื้อเพื่อเช็ดตัวให้

แมวน้อยที่เริ่มดิ้นพลัดๆอยู่บนเตียงกรอบหน้าเริ่มชุ่มไปด้วยเหงื่อ คล้ายกลับว่าเจ้าB52ไม่เพียงแต่จะทำให้เขาเมาหัวทิ่มได้ขนาดนี้แต่ยังทำให้เขารู้สึกร้อนรุ่มร่างกายไม่เป็นตัวเอง เหมือนกับว่ามันกำลังจะมีอารมณ์

"อือออออ ร้อน! ฮึก! เค้าร้อนง่าาาา ฮือออ!"

"จะบ้าตาย"

"ฮืออออ!"

"จีจี้ มองหน้าพี่ ตั้งสติ"

"ฮึก! พี่มึงกูร้อน ฮือออออ อืออออ ร้อนมากๆเลย ฮือออ!"

ร่างสูงรู้ดีอาการแบบนี้ร่างบางคงจะไม่เคยเป็นมาก่อนกับการที่ดื่มแอลกอฮอร์ชนิดแรงๆมันอาจจะไปกระตุ้นทำให้ร่างบางมีอารมณ์และร้อนรุ่มไปทั่วตัว

ร่างสูงที่รีบเร่งมือถอดเสื้อพร้อมกับกางเกงร่างบางออกเพื่อให้สบายตัวมากกว่าเดิม แต่เหมือนจะไม่ได้ผลเมื่อแมวน้อยของเขายังดิ้นไปมาและเหงื่อซกไปหมด

"ฮือออออ ร้อน ฮึก! พี่ตรี"

"ชู่วววว เด็กดีไม่ร้อง"

"ตะ..แต่มันร้อน ฮึก! ตรงนั้นมันก็รู้สึกแปลกๆอีก ฮือออ! ปวดไปหมดเลย"

"ตรงนี้รึเปลาจีจี้?"

"อ่ะ! อ๊าาาห์! อื้ออออ...พี่ ตรงนั้นแหละ อ่าาาาห์!"

เมื่อมือหนาของมาสูงเอื้อมไปครึงเคล้นส่วนกลางกายของร่างบางทำให้อีกคนที่ร้องโอดครวญด้วยความทรมานก็ครางออกมาด้วยเสียงหวานที่แหบพร่า ขาเรียวที่ทีแรกหนีบและบิดเร้าไปมาเมื่อร่างสูงได้สัมผัสก็อ้าขาออกอย่างยั่วยวน

ฝ่ายหมอตรีก็บดครึงเจ้าแกนกายน้อยที่ตั้งชูชันผ่านเนื้อผ้าก่อนจะใช้นิ้วเรียวเกี่ยวเจ้ากางเกงในลายลูกไม้สีขาวลงทันทีและถอดออกไป พร้อมกับแกนกายเล็กที่ตั้งผงาดตั้งตรงชี้หน้าเขาเหมือนจะเชิญชวนให้สัมผัสนั่นอีก

"อยากให้หาย จีจี้รู้มั้ยว่าทำไง?"

"ฮึก! มะ..ไม่รู้ อื้อออออ อ่าห์! ฮึก!...ชักแรงอีกดะ..ได้มั้ย อ่าห์!"

"แบบเมื่อวานไง"

"ฮึก! อ๊ะ...อ๊าห์! ต้องใส่ไอ้นั่นเข้ามาดะ..ด้วยใช่มั้ย อื้มมมม"

"ใช่ อยากให้ทำรึเปล่า"

"ฮึก! อยาก อื้ออออ...ช่วยทำแรงๆที อ่าห์!"















ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}