丽瞐(ลี่จิง)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่2 ตกลงไปยังโลกมนุษย์

ชื่อตอน : บทที่2 ตกลงไปยังโลกมนุษย์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 592

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2562 16:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่2 ตกลงไปยังโลกมนุษย์
แบบอักษร

​"เจ้าสามพานางกลับไปก่อน" องค์ชายสองพูด องค์ชายสามก็รีบนำนางอุ้มขึ้นมาในอ้อมแขนและรีบนำตัวกลับไปยังอาณาจักรเวทย์โดยขี่นกฟินิกส์ไป

 "คารวะองค์ชาย" องค์รักษ์ฝีมือดี จากอาณาจักรสวรรค์ลงมาให้ความช่วยเหลือตามที่ร้องขอ 

"ตามสบาย"    "แล้ว.....สัตว์เทพละ" องค์รักษ์ถาม  

"ถูกผนึกไว้แล้ว อีก70,000ปีมันต้องหาทางออกมาอีกเป็นแน่ ดังนั้นเจ้านำตะเกียงขังวิญญาณมารึไม่" องค์ชายสองถาม 

"นี่พะย่ะคะ" เขายื่นตะเกียงวิญญาณให้ หลังจากนั้นองค์ชายสองก็เริ่มร่ายคาถาที่สืบทอดกันมาจากบรรพบุรุษ  

"โอ๊ย!!!!" เสียงของมันเริ่มโอดครวญ "เจ้า......เจ้ากล้าผนึกข้าลงในตะเกียงนี่ฤา สักวันนึงข้าจะแก้แค้นเจ้าให้ได้"

 "โอ๊ย!!!" มันพูดไปก็เจ็บไป    "ฮ่าๆๆๆๆ พ่อหนุ่ม ข้าว่าเจ้าควรรีบเป็นห่วงแม่สาวน้อยนั่นนะ " มันพูดขึ้นมาทั้งๆที่ตนอยู่ในตะเกียงแล้วแท้ๆ องค์ชายสองยังคงนิ่งเฉย 

"ตอนที่แม่นั่นร่ายคาถา บังเอิญว่าข้าก็ร่ายคาถาเฉกเช่นกัน จิตของนางตอนนี้คง......"  

"นางนะไม่เป็นไรหรอก หากนางเป็นอะไรจริง ป่านนี้ข้าคงอยู่กับนางแล้ว" องค์ชายสองพูดจบก็ร่ายคาถา ให้หนาแน่นขึ้นเพื่อกันไม่ให้มันได้หลุดออกมาอีก 

"เอานี่ไปให้ฝ่าบาทเจ้าซะ ข้ายังมีเรื่องต้องทำ" องค์ชายสองพูดจบทั้งสองฝ่ายก็แยกย้าย องค์ชายสองขี่สัตว์เทพสิงห์เพลิงกลับไปยังอาณาจักรเวทย์อย่างเร็ว ส่วนลูกศิษย์คนอื่นๆก็ต่างกันพาขี่เมฆหรือสัตว์เทพของตนตามกลับไป 

"หงึก" ตัวของนางเริ่มหนาวและสั่นไปทั้งตัว หน้าตาซีดเซียว 

"จะทำอย่างไรดี " องค์ชายสามพูดขึ้น 

"มานี่"  องค์ชายสี่จับที่ข้อมือของนางตรวจวัดชีพจรของนาง "หยินในตัวของนางมากจนเกิดไป ตัวจึงหนาวสั่น" องค์ชายสี่พูดก็หันหลังรีบไปนำยามารักษา ส่วนองค์ชายสามก็ถ่ายทอดตบะหยางไปให้นาง 

"เจ้าห้าเป็นอย่างไรบ้าง" องค์ชายสองถาม "หยินในตัวนางมาเกินไป " องค์ชายสามพูด องค์ชายสองเอามือจับไปที่ข้อมือของนางพบว่าชีพจรกลับอ่อนลงไปเรื่อยๆ 

"ซือมิ่ง!!!" องค์ชายสองเรียกชื่อเขาขึ้นมา ท่านใดนั้นเขาก็มาปรากฎอยู่ตรงหน้า 

"ซือมิ่งเจ้าค้นชะตาของนางที่โลกมนุษย์ซิ" องค์ชายสองและองค์ชายสามช่วยกันถ่ายทอดพลังหยางให้หลังจากนั้นก็หยุดลง 

"มีขอรับ"   "หมายความว่าอย่างไร" องค์ชายสี่ถาม ตอนนี้องค์ชายทั้งสามรอฟังคำตอบ 

"มีชะตาของนางที่โลกมนุษย์วันนี้ และยังมีด่านเคราะห์รักด้วยขอรับ" ซือมิ่งคนทำนายชะตาพูดขึ้น 

"อะไรนะ!!! ด่านเคราะห์รักรึ" "โลกมนุษย์รึ" ทั้งองค์ชายสามและองค์ชายสี่อุทานพร้อมกัน 

"เจ้าสองนี่มันหมายความว่ากะไร" องค์ชายสามถาม หลังจากนั้นองค์ชายสองก็เริ่มอธิบายให้ฟัง

"ทว่านางผ่านเคราะห์รักแล้วไม่ใช่ฤาเมื่อ10,000ปีก่อน" องค์ชายสามถามซือมิ่ง

 "พะย่ะค่ะ ทว่านางได้รับไม่ครบตามที่กำหนดขอรับ " เขาพูดพลางก็รีบหาชื่อของนางในสมุดชะตาทันที 

"มีเช่นนี้ด้วยฤา" องค์ชายสี่พูด 

"ในชะตาขององค์หญิงน้อยต้องรับเคราะห์รักถึงสามครั้งเลยขอรับ เคราะห์ของนางยังเหลืออีก 500ปีขอรับ"  พูดจบองค์ชายทั้งสามคนก็นั่งเงียบ หลังจากนั้นองค์ชายสามก็เสกกระจกชะตาขึ้นมา 

"ทำอะไรหน่ะเจ้าสาม" องค์ชายสี่ถาม 

"อย่างน้อยให้พวกข้าเห็นนางก็ยังดี ..... เขียนชะตานางให้ดีด้วยล่ะ"  องค์ชายสามพูดก็หันไปมองนางที่นอนหลับ  ใหลอยู่ 

"ว่าแต่ใครคือคนที่จะให้นางผ่านด่านเคราะห์รัก" องค์ชายสองถาม 

"เกรงว่าจะเป็น องค์ชายม่อหรานแห่งอาณาจักรสวรรค์ขอรับ" พอพูดจบองค์ชายสองก็ยิ้ม 

"ยิ้มอะไรเจ้าสอง" องค์ชายสี่ถาม 

"ยิ้มงั้นฤา.....เขาคือคู่หมั้นของนางไงเล่า" องค์ชายทั้งสามหัวเราะออกมา ตอนนี้จากเรื่องตึงเครียดก็กลายเป็นเรื่องน่าขำไปเสียแล้ว

ทางด้านของนางยังโลกมนุษย์ 

"พรึบ" เสียงของนางที่เริ่มลืมตาขึ้น 

"ที่ใดกัน" 

"เจ้าตื่นแล้วฤา" เสียงของชายหนุ่มที่ตนไม่รู้จักอยู่ตรงหน้า นางเริ่มมองรอบๆตัว 

"ข้าชื่อหวังหมิง ค่อยๆ" นางเริ่มขยับตัวขึ้น 

"ว่าแต่เจ้าไปทำอะไรข้างล่างเขาหนานซิง" เขาถาม 

"ข้าเห็นเจ้าหมดสติที่นั่น แถมเลือดโชกท่วมตัว ข้าเลยเช็ดตัวให้" เขาพูดจบ นางก็เริ่มมองที่เสื้อของนางเองแล้วพบว่าไม่ใช่เสื้อที่ตนใส่อยู่ 

"นี่..นี่เจ้าทำอะไรกับข้าหน่ะ" เสียงของนางหนักแน่นมาก 

"ข้าก็แค่เช็ดตัวให้เจ้า" พูดจบเขาก็บิดผ้าที่จะมาเช็ดตัวต่อ 

"เจ้ามันโรคจิต!!!" พูดจบนางก็ขว้างหมอนใส่เขา 

"โอ๊ย!!!" "นี่เจ้าทำอะไรหน่ะ หรือว่าเจ้าคิดว่าข้าจะทำอะไรมิดีมิร้ายฝันไปเถอะ!!" เขาพูดจบก็จับมือของนางขึ้นมาหลังจากนั้นก็ใช้ผ้าเช็ดแขนของนาง  นางเริ่มสัมผัสทางกลิ่น 

'นี่มันโลกมนุษยืรึ' นางเริ่มคิดในใจ 

"พอแล้ว"    "อะไรนะ?" เขาตอบกลับอย่าง งง งง 

"ข้าบอกว่า ไม่ต้องเช็ดแล้ว" นางดึงผ้าจากมือของเขา หลังจากนั้น ก็ลุกขึ้นเดินออกไป  นางยื่นมือออกมารับแสงแดดในตอนเช้า 

'ข้าต้องทำอย่างไรถึงจะได้กลับไปดี'นางคิดในใจ 

"ดูแล้วข้าว่าเจ้าน่าจะไม่มีที่ไป งั้นอยู่ที่นี่กับข้าสักพัก แล้วเจ้าค่อยไป" 

"ดี ตอนนี้ข้าเองก็ไม่รู้จะกลับเช่นไร" หลังจากนั้นเขาก็พานางไปยังตลาดของเมือง 

"เจ้าพาข้ามาทำอะไรที่นี้" นางเริ่มถาม 

"ข้าก็จะหาวัตถุดิบให้สำหรับคนเจ็บอย่างข้าไง" เขาพูดพลางมือก็เลือกผักพลาง

"เจ้าน่ะรึคนเจ็บ คนที่เจ็บควรเป็นข้ามิใช่ฤา" นางถามแต่ก็เดินตามเขาไปต้อยๆ 

"ก็เมื่อเช้าเจ้าเล่นปาหมอนใส่ข้าทำเอาข้าเจ็บไปหมด เจ้าจะรับผิดชอบเช่นไร" นางเริ่มทำสีหน้าจริงจังขึ้นมา 

"ข้าแค่ล้อเล่นว่าแต่เจ้ามีอะไรที่กินไม่ได้บ้าง"  เขาถาม "เห็ด ข้าไม่ชอบเห็ด" นางพูด 

"เจ้านี่เรื่องมากจริง เจ้ารู้หรือไม่ เห็ดหน่ะราคาถูกที่สุดแล้วนะ" เขาพูดไปแต่ก็ไม่ได้ยินเสียงนางที่โวยวาย 

"นี่เจ้าฟังที่ข้าพูดอยู่รึปล่าว?"    "โอ๊ย" ภาพที่เขาเห็นในตอนนั้นคือนางที่ไปชนเถ้าแก่ที่ใหญ่ที่สุดในบริเวณนี้เสียแล้ว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}