丽瞐(ลี่จิง)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่1 หลุดจากผนึก

ชื่อตอน : บทที่1 หลุดจากผนึก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2562 16:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่1 หลุดจากผนึก
แบบอักษร

​นานมาแล้วอาณาจักรของทวงเทพทั้งหลายมีความสุขดีแต่แล้วก็มีสัตว์เทพในตำนานรอคอย วันและเวลาที่ออกจากผนึก

 "ลี่ฮวา เจ้าไปอยู่ไหนมา" เสียงขององค์ชายสองนามว่า หยางหลงคุน  แห่งอาณาจักรเวทย์กำลังเรียกนางที่กำลังนั่งดื่มเหล้าท้อที่บนต้นไม้

 "พี่สองท่านจะเรียกข้าดังขนาดนั้ทำไม ทำพลันเอาข้าตกใจหมด " นางพูด นางคือองค์หญิงห้า แห่งอาณาจักรเวทย์    นามว่าหยินลี่ฮวา

 "เข้าไปในงานเลี้ยงหน่อยเถิด อย่างน้อยให้ศิษย์พี่ของเจ้าได้เห็นหน้าเจ้าซักน้อยก็ยังดี" องค์ชายสองพูด 

"พี่สองท่านก็รู้ ว่าข้าเกลียดงานเลี้ยงซะยิ่งกว่าอะไร.......มิใช่ท่านไม่รู้ฤา.......หรือมีเรื่องอะไร?" นางถามด้วยความสงสัย เป็นเพราะคนในอาณาจักรเวทย์นั้นสามารถทำนายอนาคตได้  

"ไม่มีอันใดหรอก"   "ตึง!!"   องค์ชายสองพูดไม่ทันจบก็มีเสียงดังขนาดใหญ่มาจากเขาหนานซิน 

"เสียงนี่หรือว่า"  "เจ้าห้า พี่สอง พวกข้าพร้อมแล้ว" ทั้งศิษย์พี่ในสำนักขององค์ชายสองและพี่ชายของนางอีก2คนถืออาวุธในมือพร้อม 

"หรือว่า .." "ใช่ ฉงฉางที่พวกเราผนึกเอาไว้น่าจะหาวิธีหลุดออกมาจากผนึกได้แล้ว"องค์ชายสี่ นามว่า เซียนมู่หยินพูด 

"พี่สี่แต่ว่านี่มันยังไม่ครบกำหนดเลยนี่ ทำไมฉงฉางถึงออกจากผนึกได้ละนอกเสียจากมีคนทำลาย"  ลี่ฮวาพูดจบก็รีบขี่เมฆไปที่เขาหนานซิงทันที ศิษย์พี่ และพี่คนอื่นๆก็รีบขี่ตามมา 

"เจ้าสามเจ้ารีบไปบอกฝ่าบาทแห่งสวรรค์ให้มาช่วยโดยเร็ว" องค์ชายสองสั่งให้  องค์ชายสามนามว่าเซียนหยวนเก้อ ไปรีบตามให้เผ่าอาณาจักรสวรรค์ให้รีบมาช่วยแต่ในขณะที่องค์ชายสองกำลังมุ่งหน้าไปที่เขาหนานซิงก็พบเห็นภาพนิมิตร เห็นว่า ลี่ฮวานางตกลงไปในโลกมนุษย์และเมื่อเห็นภาพนั้นองค์ชายสองก็รีบขี่เมฆไปที่เขาหนานซิงอย่างเร็ว 

"ผู้มาคือใคร"ฉงฉางพูดขึ้น  "อะไรกัน? ที่แท้เจ้าก็ยังถูกผนึกอยู่ เสียเวลาจริงๆ"    ลี่ฮวานางพูดขึ้น 

"ฮ่าๆๆ สาวน้อยเจ้าคิดว่าข้าผนึกอยู่ในนี้ฤา หันหลังของเจ้าก่อนดีมั้ย" แทนที่ฉงฉางจะอยู่ในแก้วผนึก แต่ตอนนี้กลับอยู่ด้านหลังของนาง นางหันหลังไปอย่างรวดเร็วก็พบ สัตว์เทพในตำนานร่างเป็นชายมีเขาสองเขาบนร่างกายเต็มไปด้วยเกล็ด และยังมีแรงอาฆาตที่แรงมาก 

"เป็นเจ้า!!ที่ผนึกข้าไว้ "   มันพูดขึ้นแต่ก็ยังมีความลังเล "ไม่ใช่ ไม่ใช่เจ้า หรือว่าเจ้าเป็นผู้สืบทอดพลังเวทย์ ฮ่าๆๆ " มันหัวเราะ     "แต่ดูแล้วถึงแม้เจ้าจะเป็นผู้สืบทอดเจ้าก็ทำอะไรข้าไม่ได้" มันพูดพลางก็หัวเราะพลาง 

"อย่าสาธยายให้มาก ข้าว่าเจ้าคงไม่รู้จักข้าดีพอ เจ้าไม่แปลกใจฤาว่าทำไมตอนนี้มีแค่เจ้ากับข้า ทำไมพี่สองคนที่ผนึกเจ้าถึงไม่มาละ" นางพูดขึ้นแต่ก็กำกระบี่ในมือไว้แน่น 

"เจ้ามันพูดมาก!!!" นางทำให้มันโกรธเสียแล้ว มันขว้างเกล็ดพิษที่อยู่บนตัวของมันแล้วขว้างปาไปที่ตัวของนาง นางใช้อาคมกันเอาไว้เกล็ดที่พุ่งมาอยู่ตรงหน้ากลับตกลง

 "เจ้า!! กล้าทำร้ายเทพชั้นสูง ระวังโทษจะติดตัว" นางพูดและดึงกระบี่ออกมา ทั้งสองสู้กันสูสีไม่มีท่าที่ใครจะชนะหรือแพ้ ศิษย์พี่และพี่ของนางมาถึงแล้ว แต่ก็ไม่มีใครช่วยได้ เพราะนางทำอาคมกั้นไว้ เนื่องจากเลือดของมันเป็นพิษหากโดนใครอาจเป็นอันตรายต่อชีวิต 

"ฉวิ้ง"เสียงเกล็ดที่มันปามาโดนตรงหน้าแก้มของนาง 

"เจ้าคิดจะสู้ข้าได้ฤา" มันพูดพลางก็หัวเราะเฉกเช่นคนชนะ นางเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับหัวเราะ 

"ข้าอุตส่าห์จะให้เจ้ากลับเข้าผนึกไปดีๆดูท่าเกรงว่าจะไม่ได้" นางปลดผ้าที่ปิดตาทางด้านซ้ายของนางออก มันเห็นตาข้างซ้ายของนางที่ถูกปิดมาตลอดหลายหมื่นปี 

"ดวงตาของเจ้า "    "ทำไมกลัวแล้วฤา" ดวงตาของนางเป็นสีฟ้าประกายในข้างซ้าย 

"ไม่จริงเจ้าไม่ใช่ คนที่เป็นต้องคือข้า" ตอนนี้มันสับสนและงงไปหมด มันหันย้อนกลับไปที่นาง บนตัวของนางเต็มไปด้วยยันต์สีแดง หลังจากนั้นนางก็ท่องคาถาแต่ทว่าจิตของมันไม่นิ่งมันจึงปล่อยเกล็ดทั้งหลายออกมาพร้อมกับรวบรวมพลังของมันและท่องคาถาใส่ลี่ฮวา ทั้งสองบาดเจ็บสาหัสแต่ทว่านางทำให้มันเข้าไปอยู่ในผนึกได้ แต่ตัวของนางลอยลงมาจากเขา พี่สามรีบเหาะขึ้นไปรับไว้ บนตัวของนางเต็มไปด้วยเลือด 

"เจ้าห้า!! " ศิษย์พี่ทั้งหลายรวมกันส่งตบะ*ให้นางทว่าจิตของนางตกลงไปยังโลกมนุษย์แล้ว


*ตบะ=พลัง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น