ครีบปลาวาฬ/ชญานิษฐ์
facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่19::ฝังลึกในความทรงจำ

ชื่อตอน : ตอนที่19::ฝังลึกในความทรงจำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.1k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ย. 2561 18:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่19::ฝังลึกในความทรงจำ
แบบอักษร

“คุณพี่ขา” หนูน้อยในวัยสี่ขวบสะพายกระเป๋าคิตตี้น่ารัก พาร่างกลมป้อมของตัวเองวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหาเด็กชายคิโด้ในวัยอายุเจ็ดขวบ

“ว่ายังไงอิงฟ้า”

“คุณพี่ขาวันนี้อิงฟ้าไปโรงเรียนวันแรกแต่คุณพี่อยู่บ้าน อิงฟ้าฝากคุณพี่ดูแลคุณแม่ของอิงฟ้าด้วยนะคะ”

“ได้สิพี่จะดูแลแม่ของเธอให้แม่ของเธอก็เหมือนแม่ของพี่”

“สัญญานะคะ”

หนูน้อยอิงฟ้าชูนิ้วก้อยของเธอขึ้นมาเพื่อให้พี่ชายทำพันธะสัญญากับเธอ คิโด้ในวัยเด็กเป็นเด็กจอมวางมาดสักหน่อย เนื่องจากจดจำพฤติกรรมของผู้ใหญ่เอามาใช้ แต่เพราะความเอ็นดูน้องตัวน้อยเขาจึงไม่ขัดข้องที่จะทำสัญญากับเธอด้วยการเอานิ้วก้อยของเขาเกี่ยวกับนิ้วก้อยของน้องสาว

“สัญญาครับ”

“น่ารักจังเลยคุณพี่ขา อิงฟ้าขอบคุณ” หนูน้อยอิงฟ้าบอกจากนั้นก็ยกมือไหว้ คิโด้รับไหว้แทบไม่ทัน

“ไหว้พี่ทำไมอายุเราห่างกันไม่มาก”

“ไหว้คุณพี่เพราะคุณพี่ใจดี คุณแม่บอกอิงฟ้าค่ะคุณพี่ขา”

“อ่าๆ ไปเรียนได้แล้วนะ เดี๋ยวก็ไม่ทันรถโรงเรียนหรอกว่าแต่ใครไปส่งล่ะ”

“รถสีเหลืองๆ นั่นค่ะอิงฟ้าไปกับคุณแม่” หนูน้อยอิงฟ้าบอกแล้วชี้นิ้วป้อมๆ ของตัวเองไปยังรถสีเหลืองซึ่งเขาเรียกว่ารถแท็กซี่ คิโด้มองแล้วก็ขมวดคิ้ว แปลกใจที่อิงฟ้าไม่ได้นั่งรถหรูในบ้าน

“ทำไมไม่ให้ลุงเชิดไปส่งล่ะ”

“คุณย่าดุ” 

หนูน้อยอิงฟ้าบอกแล้วทำหน้าดุแบบที่คุณย่าของเธอชอบทำใส่เธอกับแม่ และคุณย่าก็ยังชอบหยิกแขนของเธอและชอบให้สาวใช้รังแกคุณแม่ของเธออีกด้วย อิงฟ้าจำได้เพราะฉะนั้นคุณแม่สอนว่าอยากให้คุณย่าเอ็นดูต้องดูแลตัวเองให้ได้ไม่รบกวนคนในบ้าน

“คิโด้อยู่ไหนลูก” เสียงของคุณนายแขไขเรียกคิโด้ผู้ที่เธอยกให้เป็นหลานชายเพียงคนเดียวของเธอ

“เสียงคุณย่าค่ะคุณพี่อิงฟ้าต้องไปแล้ว”

“ครับ เดินทางดีๆ นะเรื่องที่เราบอกพี่พี่จะดูแลคุณแม่ของเราอย่างดีเลย”

“บ้ายบายค่ะคุณพี่” หนูน้อยอิงฟ้าบอกลาแล้วโบกมือก่อนจะวิ่งไปขึ้นรถกับแม่ของเธอ คิโด้เดินแยกไปอีกทางเพื่อไปตามเสียงเรียกของคุณนายแขไขที่เรียกเขาอยู่

“ย่าเรียกหาตั้งนาน”

“ผมยืนคุยกับน้องอิงฟ้าอยู่ครับ”

“ไปคุยกับมันทำไม”

“น้องเป็นน้องของผมนะครับคุณแม่บอกแบบนั้นและคุณพ่อก็บอก”

“ห้ามไปนับญาติกับมันนะลูกไพรแบบนั้นคู่ควรให้นับญาติด้วยหรอก”

คิโด้มองคุณนายแขไขอย่างไม่เข้าใจ คิโด้เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้เพราะมารดาของเขาแต่งงานใหม่ เขาไม่รู้ความเป็นไปเป็นมาของอิงฟ้าและแม่ แต่เขาเริ่มจะรู้แล้วว่าคุณนายแขไขไม่ชอบอิงฟ้าและแม่ของเธอ ซึ่งคิโด้ก็คิดว่าที่อิงฟ้าบอกให้เขาดูแลแม่ของเธอนั่นเพราะว่าคุณอิงดาวเธอถูกทำร้ายเสมอมา

คิโด้คิดแต่ไม่พูด

“เราเข้าไปในบ้านกันเถอะครับ”

“จ๊ะหลานรักของย่า”

ช่วงบ่ายวันนั้นเอง คิโด้ที่จับตาดูอิงดาวตลอดไม่ให้คาดสายตา ซึ่งประจวบเหมาะกับที่วิภาดาเรียกคิโด้เพราะจะพาออกไปเยี่ยมคุณตาและคุณยายที่บ้าน คิโด้จึงต้องเดินทางออกนอกบ้าน

คุณนายแขไขที่เล็งลูกสะใภ้ที่เธอสุดเกลียดแสนเกลียดเอาไว้เพราะอิงดาวไม่มีหัวนอนปลายเท้า คุณนายแขไขสบโอกาสก็จัดการสั่งสอนอิงดาวด้วยการให้สาวใช้รุมด่าและว่าและตบตี โทษฐานที่บังอาจให้ลูกไพรอย่างอิงฟ้ามาพูดกับหลานชายของเธอ

แม้จะไม่ใช่สายเลือดแต่เพราะคิโด้เกิดมาในตระกูลที่ร่ำรวยเทียบเท่าคุณนายแขไขจึงยกให้เป็นหลานชายเพียงคนเดียว นับตั้งแต่วิภาดาแต่งงานจดทะเบียนสมรสกับราเชษฐ์ลูกชายเพียงคนเดียวของเธอ

“ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าให้ลูกสาวของแกมายุ่งวุ่นวายกับหลานชายของฉันนั่งไพร”

“ดาวจะบอกลูกนะคะคุณนาย”

“บอกแต่ก็ไม่เคยจำ คงหวังว่าจะทำดีเพื่อจะได้รับการเชิดหน้าชูตาสินะนั่งอิงดาว”

“ไม่ใช่นะคะ”

“ตบสั่งสอนมัน”

“ค่ะคุณนาย” สาวใช้ขานรับพร้อมกัน เข้ามาจับแขนของอิงดาวคนละข้างและมีอีกคนหนึ่งทำหน้าที่ตบสั่งสอน อิงดาวหน้าหันซ้ายขวา รับเอาความเจ็บปวดทั้งหมดเอาไว้

เพี้ย! เพี้ย! เพี้ย! เพี้ย! เพี้ย!

เพี้ย! เพี้ย! เพี้ย! เพี้ย! เพี้ย!

“คุณแม่!!!!” เสียงของหนูน้อยอิงฟ้าดังขึ้น ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าแม่ของเธอกำลังถูกรังแก หนูน้อยรีบวิ่งเข้าไปหาคนเป็นแม่และเธอก็ถูกคุณนายแขไขผลักออกกระเด็น

“อย่าเข้ามาอิงฟ้า”

“ฮือๆ คุณแม่ขา ฮือๆ ปล่อยคุณแม่ของอิงฟ้านะ ฮือๆ คุณย่า....”

“อย่ามาเรียกฉันว่าย่านังลูกไพร  แล้วแกจำใส่สมองของแกเอาไว้นะว่าอย่าริอาจมาคุยกับหลานชายเพียงคนเดียวของฉัน ไม่อย่างนั้นฉันจะสั่งสอนให้แม่ของแกและแกไม่มีที่ซุกหัวนอนเลยคอยดู”

เพี้ย! เพี้ย! เพี้ย! เพี้ย! เพี้ย!

เพี้ย! เพี้ย! เพี้ย! เพี้ย! เพี้ย!

เหล่าคนใช้ก็ยังคงรุมตบอิงดาวไม่หยุด จนเมื่ออิงดาวหมดสติจึงพากันแยกย้ายกลับ

“คุณแม่ขา คุณแม่อย่าเป็นอะไรนะคะ”

“อย่าตายนะคะอิงฟ้าจะพาคุณแม่ไปหาหมอ” หนูน้อยบอกแล้วพยายามจะประคองร่างของคุณแม่ให้ลุกขึ้นแต่เธอตัวเล็กนิดเดียว

เป็นเวลากว่าครึ่งชั่วโมงที่อิงฟ้าพยายามจะพยุงร่างไร้สติของแม่ จนอิงดาวที่หมดสติไปนานเริ่มได้สติ

“ไม่ต้องลูกแม่ไหว”

“คุณแม่ขาอิงฟ้ากลัว” หนูน้อยปล่อยโฮร้องอีกครั้ง อิงดาวสงสารลูกก็ร้องไห้ไปด้วย

“ไม่เป็นไรนะลูกแม่ไม่เป็นอะไรนะคะ”

“คุณย่าใจร้าย พี่คิโด้ไม่รักษาสัญญา คุณพ่อไม่รักคุณแม่กับอิงฟ้า ทุกคนไม่รัก ทุกคนใจร้ายอิงฟ้าเกลียด”

“เรากลับบ้านกันนะคะ” อิงดาวลุกขึ้นอย่างเข้มแข็งแม้ร่างจะโงนเงนแล้วก็ตาม เธอจูงมือลูกสาวตัวน้อยแสนน่ารักไปยังบ้านหลังเล็กๆ ที่คุณนายแขไขอนุเคราะห์มอบมันให้แก่เธอกับลูก

อิงดาวมองดูลูกสาวอยู่บ่อยครั้งและในคืนนั้นเองเธอก็ตัดสินใจเริ่มต้นชีวิตใหม่ของเธอกับลูกโดยการไม่อยู่ให้คุณนายและคนในบ้านข่มเหงรังแกอีก อิงดาวทนมามากและนานเข้าเธอกลัวว่าลูกสาวจะมีปมในใจ นั่นจึงทำให้เธอต้องตัดสินใจเด็ดขาด

ทว่า......

ราเชษฐ์ที่เพิ่งรู้ความจริงก็พยายามตามตื้อเธอให้กลับบ้าน แต่อิงดาวไม่ยอมกลับ อิงดาวทำงานเพื่อเก็บเงินให้ลูกสาวหนักมาก และเธอก็ได้เข้าประกันชีวิตเอาไว้ อิงดาวรู้ว่าตัวเองไม่ไหวแล้ว เธอทำงานหนักและมีหัวใจที่อ่อนล้ามาก เธอทำเพื่อลูกแต่ก็จมอยู่กับความเศร้า เมื่ออิงฟ้าเข้าสู่มหาลัยโตพอที่จะดูแลตัวเองได้

อิงดาวจึงจากโลกนี้ไปอย่างสงบ...........

>>>>>>>>>>>>>>

กระซิกๆๆๆๆๆๆๆเกรงว่าจะเขียนชื่อแม่นางเอกผิดจากอิงดาวเป็นอิงวาดหากมีผิดพลาดสายตาเม้นท์บอกด้วยเด้อเดี๋ยวจิมาแก้ไข ไปล่ะ!

ความคิดเห็น