ST 76

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 15) Assassination Classroom

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ย. 2561 18:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
15) Assassination Classroom
แบบอักษร

ตอนนี้ก็จะเอาฮา(มั้ง) หน่อย...​



มุมหลายๆคนในห้อง


‘หลังจากที่อากิออกไปแล้วพวกเราก็ได้แจกจ่ายยาถอนพิษให้ทุกๆคนที่กินน้ำนั่นไป ก่อนจะแยกย้ายกันไปนอนด้วยความเหน็ดเหนื่อย’


‘พอเราตื่นมา ก็เป็นช่วงเย็นของวันถัดไปเสียแล้ว.....’


.


.


.


“อรุณสวัสดิ์ ไม่สิ ต้องสายัณสวัสดิ์แล้วสิเนี่ย แหะๆ” โอคาโนะพูดขึ้นขณะเดินไปรวมกับคนอื่นๆที่เนินดินริมชายหาด


“อื้ม อรุณสวัสดิ์นะ” ฮาระตอบไป


“จ๊ะ.... ว่าแต่.... อาจารย์โคโระอยู่ในไอ้นั่นหรอ???” โอคาโนะว่าแล้วก็ชี้ไปที่ชายหาดซึ่งมีช่างและทหารหลายคนเดินไปมา ห่างออกไปในทะเลเล็กน้อยก็มีบล็อกคอนกรีตขนาดใหญ่กำลังก่อสร้างอยู่


“ใช่... เหมือนจะไม่มีอะไรแต่ข้างในคืออาจารย์โคโระที่ถูฏขังไว้กับวัสดุพิเศษ ล้อมด้วยแผ่นเหล็กหนา ห่อด้วยคอนกรีต แถมตั้งไว้กลางน้ำอีก เขาบอกมาว่าถ้าสร้างแบบนี้จะฆ่าอาจารย์ได้ตอนเขาคืนสภาพน่ะ...”


“ส่วนอาจารย์คาราสึมะก็คอยสั่งและคุมงานจนยังไม่ได้นอนเลยล่ะ ...แต่ดูสิ เขาดูไม่เหนื่อยเลยใช่ไหมล่ะ?”


“โห... คนบ้าอะไรเนี่ย...”


“แกว่าอีก10ปีเราจะเป็นยอดมนุษย์แบบนั้นได้มั้ยนะ?”


“ก็ไม่รู้สินะ...”


“ดูนั่นดิ จารย์บิชเองก็สุดยอดเหมือนกันนะ...” ว่าแล้วทุกคนก็หันไปทางหาดที่ห่างออกไปเล็กน้อย อีรินกำลังนอนบนเก้าอี้ชายหาดในชุดว่ายน้ำสุดเซ็กซี่กับแว่นกันแดดไฮโซ เธอนอนไปอ่านแม็กกาซีนไป แถมยังดูดน้ำจากแก้วที่หนีบไว้บน....หน้าอก?


ไม่เครียดกับเขาบ้างหรอเจ๊!!!!


“อา... ไม่ว่าจะใครก็มีหน้าที่ของตัวเองสินะ(?)” นางิสะกล่าวพลางมองไปยังพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับฟ้า...


“แต่เหมือนพวกเราจะลืมอะไรไปรึเปล่าหว่า?”


.


.


ตูมมมมมม!!!!!!


ครืนนนน!!!!


“อาจารย์คืนสภาพแล้ว!!” เสียงระเบิดดังขึ้นมาเรียกความสนใจจากทุกคน


“สำเร็จรึเปล่า!!??” สิ่งที่พวกเขาเห็นคือแท่นคอนกรีตที่แตกเป็นรูขนาดใหญ่พร้อมกับน้ำทะเลโดยรอบที่กระเพื่อนอย่างรุนแรง


คาราสึมะที่อยู่ใกล้ที่สุดก็พยายามเพ่งมอง แต่เมื่อเขาหันกลับไปหาเหล่านักเรียนก็ต้องถอนหายใจออกมา...


“ดูเหมือนทุกคนจะแข็งแรงกันดีแล้วสินะครับ เห็นแบบนี้แล้วอาจารย์ก็ดีใจจริงๆ” นักเรียนทุกคนรีบหันไปด้านหลังก็พบกับอาจารย์โคโระที่ใส่ชุดนักท่องเที่ยวมาเรียบร้อยแล้ว


“สายัณสวัสดิ์นะครับอาจารย์โคโระ ว่าแล้วเชียวว่าคุณที่ไม่มีหนวดเชื่องๆนี่ดีกว่าจริงๆ” คารุมะพูดขึ้นมา


“สวัสดีนะครับทุกคน เดี๋ยวอาจารย์จะมีกิจกรรมให้ทำ แต่ขอเชิญทุกคนมาก่อนนะครับ...” ว่าแล้วอาจารย์ก็หายไปแต่เพียงแค่กะพริบตาเขาก็กลับมาพร้อมกับนักเรียนคนอื่นๆและอาจารย์ทั้งสอง


“ทุกคนมาครบแล้ว ว่ามาสิอาจารย์” คารุมะถามต่อ


“เอ่อ... คืออาจารย์หาอากิคุงไม่เจอน่ะ เมื่อคืนเขาไม่นอนที่ไหนหรอครับ?” โคโระหันไปถามอีริน


“เมื่อคืนเห็นไปนอนบนหาดหลังห้องอาหารน่ะ ลองไปหามารึยังล่ะ” อีรินตอบปัดๆไปเพราะความโกรธที่ยังเหลืออยู่เล็กน้อย


“หาแถบนี้จนทั่วแล้วนะครับ บนหาดนั่นก็ไม่มีใครเลย” อาจารย์โคโระทำท่าทางกังวลใจเล็กน้อย


“เอ่อ...อาจารย์คะ” โอคูดะยกมือขึ้นมา


“อากิคุงนี่เขามีผ้าห่มหรืออะไรสีขาวๆอยู่กับตัวมั้ยคะ?” เธอถามออกมา


อีรินที่ยังหันหลังให้อย่างไม่สนใจก็ตอบไป ”มีสิ เจ้านั่นมันไปเอามาจากไหนก็ไม่รู้เหมือนกัน...” ดูเหมือนเธอจะอายนิดๆ


“งั้นหนูว่าหนูเจอเขาแล้วค่ะ” แล้วเธอก็ชี้ออกไปที่กลางทะเล


ไหนๆ


หลายคนเริ่มหันไปตามมือนั้นยกเว้นอีรินที่ยังวางฟอร์มอยู่


สิ่งที่ทุกคนเห็นคือวัตถุทรงรีสีขาวๆลอยไปมาอยู่กลางทะเลห่างจากชายฝั่งไปมากพอสมควร ถ้ามองดูดีๆก็จะเห็นใบหน้าของหนุ่มแว่นสุดหล่อนอนหลับสนิทอยู่


(ม้วนแบบนี้อ่ะนะ)




เอ็งไปอยู่กลางทะเลได้ยังง๊ายยย!!!!!!


“แย่แล้วสิ!! เขาคงนอนม้วนตัวไปกับผ้าห่ม และเมื่อน้ำขึ้นสูงตอนกลางคืนก็เลยถูกลอยพัดไป ยิ่งมีแรงระเบิดจากอาจารย์โคโระก็เลยยิ่งลอยไปไกล!” ฟูวะสาวนักสืบพูดออกมา


โห! จะเป็นไปได้ไงวะ ....แต่เห็นแบบนั้นตูต้องเชื่อแล้วล่ะ....


“หนูว่าอาจารย์โคโระไปช่วยเขาก่อนที่จะจมดีกว่านะคะ!” ยาดะรีบพูดไป


“ไม่ต้อง!!” อีรินตวาดไป


“เดี๋ยวพอจมมันก็ตื่นเองแหละ คนแบบนั้นน่ะ ปล่อยให้เจ็บซะบ้างก็ดี!” เธฮยังคงหันหลังไม่ยอมหันไปมองด้วยท่าทีขึงขัง ทั้งๆที่ในใจ ‘ว๊ายยย!!! ผ้าห่มที่โรงแรมบ้านี่มันลอยน้ำได้ด้วยหรอเนี่ย! แย่แล้วๆๆๆ’ กระวนกระวายใจถึงที่สุดเลยล่ะ....


“ตะ...แต่ว่า...”


“ไม่มีแต่!! ปล่อยเขาไป!” อีรินตวาดไปจนหลายๆคนคิดว่าเธอใจแข็งเป็นอย่างมาก


ยกเว้นคารุมะคนนึงล่ะนะ....


“แบบนั้นก็แย่น่ะสิครับ.... อากิดูเหมือนจะโดนฉลามงาบไปซะแล้วสิ...”


“ว๊ายยยย!!!! ไหนๆๆ!!!” แน่นอนว่ามันได้ผลกับคนจิตอ่อนแบบอีริน เธอซึนแตกจนรีบหันกลับมาอย่างร้อนใจ


“โธ่... ก็ยังสบายดีนี่นา...” เธอรีบถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะสังเกตเห็นสายตาของทุกคน


“หึๆ ซึนแตกแล้วสินะ” คารุมะยิ้มอย่างเยาะเย้ย


“อาจารย์นี่ปากแข็งไม่เก่งเลยจริง ฮ่าๆ ฮ่าๆ”


“จริงๆก็เป็นห่วงเขาใจจะขาดแล้วล่ะสิ ฮาๆ”


จากนั้นเธอก็โดนเหล่าเด็กนักเรียนหัวเราะเยาะและล้อเลียนอยู่เรื่อยๆ


.


.


.


ด้านโอคุดะ


เธอที่เห็นทุกคนยังหัวเราะสบายใจก็อดเป็นห่วงอากิไม่ได้จึงคอยเฝ้ามองอากิอยู่ แต่แสงอาทิตย์ที่กระทบกับท้องทะเลยามเย็นทำให้ยากที่จะมองอะไรชัด


‘เอ๊ะ?’ เหมือนจะมีสอ่งแปลกปลอมลอยไปใกล้อากิ เธอคิดว่ามันคงเป็นเศษคอนกรีตจากกรงขังอาจารย์ แต่น่าแปลก... ทำไมมันดูเป็นสามเหลี่ยมล่ะ...?


“ครีบ...?” นั่นคือความคิดแรกที่เข้ามาในหัวแต่เธอก็ยังไม่มั่นใจ


“นี่ๆ ทุกคนมาดูนี่สิ” เธอรีบหันกลับไปหาเรียกเพื่อนๆ ซึ่งทุกคนก็ดูจะให้ความสนใจ


“มีอะไรหรอคุณโอคุดะ?”


“ดูนั่นสิ เธอว่าเหมือนอะไรอ่ะ” ว่าแล้วเธอก็พยายามชี้ไปหาวัตถุสามเหลี่ยมที่ประชิดตัวอากิแล้ว


ครีบ? ทุกคนอุทานออกมาพร้อมกัน


ยังไม่ทันไร ครีบนั้นก็หายไปพร้อมกับปากขนาดใหญ่ที่มีฟันแหลมคมโผล่ขึ้นมาและลากอากิลงไปในน้ำ


(เปลี่ยนเรือเป็นอากินะ)



.......


ไม่มีใครได้ทันตั้งตัวเลย


โดนฉลามแดกไปจริงๆแล้ววว!!!!!!


กรี๊ดดดดด!!!!!


ทุกๆคนรีบหันไปขอความช่วยเหลือจากอาจารย์โคโระ


“ผมจัดการเอง” ว่าแล้วเขาก็หายไป ก่อนจะกลับมาในเสี้ยววิพร้อมกับอากิในผ้าห่มที่มีฉลามขาวตัวใหญ่กัดที่ส่วนปลาย


“เอ๊ะ มีส่วนเกินมานี่นา” ว่าแล้วเขาก็หายไปพร้อมกับฉลามและกลับมาอีกครั้ง


แค่กๆๆ


อากิสำลักน้ำออกมาก่อนจะค่อยๆคลานตัวออกมาจากมัดผ้าห่มครึ่งตัว


“แค่กๆ รู้สึกเหมือนจมน้ำเลยให้ตายสิ...” เขาค่อยๆลืมตาขึ้นมาก็พบกับทุกๆคนที่กำลังก้มมองเขาด้วยสายตาแปลก ยิ่งแฟนสาวของเขาก็แล้วใหญ่ รายนั้นดูตัวสั่นมาก เขาอดคิดไม่ได้เลยว่าทำอะไรผิดไป


“เอ่อ... อุ๊ก!” ไม่ทันไรเขาก็โดนจู่โจมด้วยอ้อมกอดจากอีริน


แงงงงงงง


นึกว่าจะตายซะแล้ว ฮือออออ.....


เธอร้องไห้หนักพลางกอดเขาแน่น


อากิที่ยังช็อกไม่หายก็พยายามหันไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนๆ ซึ่งโอคุดะก็ได้เดินเข้ามาอธิบายสถานการณ์ตอนนี้


.


.


.


“โอเค เข้าใจล่ะ.... แต่เรื่องเท้านี่ก็ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ฉันไม่ได้เจ็บเลยแม้แต่น้อย ดูเหมือนฉลาดจะกัดผ่านผ้าห่มไม่เข้านะ” เขาพูดออกไปทำให้ทุกคนสบายใจขึ้น ยกเว้นอีรินที่ยังกอดเขาไม่เลิก


“นี่อีริน... ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ แต่เลิกร้องได้แล้วน่า เครื่องสำอางหลุดขนาดนี้คนดูอยู่เยอะแยะนะ” เขารู้ว่าพูดธรรมดาเธอคงไม่ออกแน่จึงเอาเรื่องนี้มาพูด


อีรินที่ได้ยินก็ชะงักไป เธอรีบลุกขึ้นมาและเอามือปิดหน้าก่อนจะวิ่งเข้าป่าข้างๆไป


.


.


.


3นาทีถัดมา


ฟับ...


อิรีน่าคนเดิมเดินสะบัดผมกลับมาอย่างสวยงามราวกับนางแบบ


เจ๊ทำได้ไงวะ!?!? ทุกๆคนคิดเหมือนกัน


อีรินเองที่เจอสายตาตกตะลึงเหล่านั้นก็อายไม่น้อยจึงไปลงกับอากิ


“เธอก็รีบๆลุกขึ้นมาซะทีสิ คนอื่นเขารอกันหมดแล้วเห็นมั้ย!”


“ครับๆ~”


.


.


.


“เอาล่ะถ้าทุกคนเรียบร้อยแล้ว พร้อมที่จะทำกิจกรรมต่อไปของทริปการเดินทางครั้งนี้หรือยังครับ” อาจารย์โคโระพูดออกไป


“กิจกรรม...? แต่นี่มันจะมืดแล้วนะครับ อีกอย่างพวกเราต้องกลับพรุ่งนี้แล้วนะ” มิมูระถามกลับไปพลางชี้ที่พระอาทิตย์ซึ่งลับขอบฟ้าไปจะหมดแล้ว


“รู้สึกเหมือนจะเสียเวลาไป1วันอย่างไร้ค่าเลยนะ” นาคามูระเสริมไป


“นุรุฟุฟุฟุ ถือว่าดีแล้วล่ะครับที่เป็นตอนกลางคืน.... เพื่อตอบแทนการลอบสังหารเมื่อวานนี้ ผมก็ได้เตรียมกิจกรรมพิเศษไว้” ว่าแล้วอาจารย์ก็สะบัดตัวเพื่อเปลี่ยนชุด


“การลอบสังหาร กับ ทดสอบความกล้ายังไงล่ะครับ ฟุฟุฟุ” คราวนี้เขามาในชุดขาวแบบผีญี่ปุ่นซึ่งมีผ้าสามเหลี่ยมบนหัว


.


.


.


“การลอบสังหาร กับ ทดสอบความกล้า?” หลายๆคนถามอย่างไม่เข้าใจ


“อาจารย์จะเป็นฝ่ายแสดงเป็นผีเอง ผมจะใช้ร่างแยกมากมายวนไปหาพวกคุณและในระหว่างนั้นพวกคุณก็ต้องพยายามลอบสังหารผมไปด้วย ถือเป็นการจบทริปลอบสังหารอย่างสมบูรณ์ไงครับ...”


“ฟังดูดีนี่นา ฉันจะเอาคืนกับเวลาที่เสียไปให้คุ้มเลย!” มาเอฮาระยิ้มกว้าง


เอ๋!~ แต่ถ้าน่ากลัวมากๆก็ไม่ไหวนะ


ว๊ายๆ


นักเรียนหลายคนแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันโดยไม่ได้สังเกตเลยว่าที่หลังหัวของอาจารย์โคโระมีบางอย่างเขียนอยู่... ภารกิจจับคู่!....


.


.


.


.


.


ที่ถ้ำใต้น้ำบนเกาะแห่งนี้...


จากปากถ้ำจนถึงทางออกมีระยะทางรวมที่300เมตร


ทุกคนได้จับคู่ชายหญิงและแยกเดินไปตามทางต่างๆ


.


.


.


คู่นางิสะและคายาโนะ


“มาอยู่ในที่มืดสนิทที่มีแต่แสงไฟฉายแบบนี้ ดูน่ากลัวมากเหมือนกันนะ...” คายาโนะพูดพลางกอดอกตัวเอง


“ไม่อยากจะคิดเลยว่าอาจารย์โคโระที่ลอยได้มาหลอกจะน่ากลัวแค่ไหน....” นางิสะเสริม


“เอ๊ะ.. เสียงระนาดจากไหนกัน(ขอเปลี่ยนผีและเครื่องดนตรีเป็นไทยเพื่อให้จินตนาการได้ง่ายนะ)” ว่าแล้วทั้งคู่ก็หันไปตามเสียง


ฟึบ


โคโระในร่างชายแก่โชกเลือดลอยเล่นระนาดอยู่กลางอากาศ ตะ...แต่เขาไม่มีขา!?


กรี๊ดดดด!!!


ออกมาแล้ว!!


นี่คือถ้ำแห่งโศกนาฏกรรมที่ชุ่มไปด้วยเลือด...” แสงอันแหบแห้งดังออกมา


ชาวบ้านมากมายได้ถูกฆ่าตายจากการกวาดล้างของทางการในถ้ำแห่งนี้....


อย่าได้ริอาจเดินลำพัง.... ไม่งั้นเจ้าจักถูกเหล่าวิญญาณอาฆาตกลืนกิน.... หึหึหึหึ” พูดจบร่างของอาจารย์ก็หายไปพร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ดังมาอีกครั้งทำให้รู้ว่าเขาไปหาทีมอื่นแล้ว


“สะ...สมจริงกว่าที่คิดนะ นางิสะคุง”


“นะ...นั่นสิยิ่งได้ยินเรื่องเดียวกันกับคู่อื่นๆก็ยิ่งเหมือน”


.


.


.


อาจารย์โคโระที่เริ่มออกไปหลอกหลอนคู่ต่างๆก็คิดถึงจุดประสงค์แท้จริงในใจ


‘นุรุฟุฟุฟุ พวกคุณทั้งหมดแข็งแกร่งขึ้นมากจริงๆ...’


‘แต่ยังมีสิ่งหนึ่งที่พวกคุณขาดไป...’


‘เรื่องอื้อฉาวยังไงล่ะ!!!’


‘ปกติวันหยุดหน้าร้อนแบบนี้ก็ต้องมีคู่รักเกิดขึ้นบ้าง แต่พวกคุณกลับสนใจแต่กรลอบสังหารผมจนไม่มีเรื่องซุบซิบเลย!’


‘การทำแบบนี้จะส่งเสริมความหวาดกลัวจนทุกคนใกล้ชิดกันมากขึ้น!’


‘นี่คือความรักของอาจารย์ประจำชั้นยังไงล่ะ!’


ความลับของอาจารย์โคโระ ชอบเรื่องซุบซิบของชาวบ้าน....


.


.


.


คู่คุราฮาชิเด็กสาวผมหยิก กับโอคาจิมะ หนุ่มหัวเกรียน


เบื้องหน้าของทั้งคู่คือบานประตูไม้ทรงไทยที่มีกระดาษมัวๆกั้นอยู่จนเห็นแค่เงาของบุคคลภายใน


ลักษณะเป็นผู้หญิงผมยาวกำลังอุ้มเด็กพร้อมมีมีดในมือ


อา... แค้นเหลือเกิน...” เสียงทุ้มต่ำของหญิงคนนั้นทำเอาทั้งคู่ต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่


ข้าแค้นเหลือเกิน! สามีข้าออกไปรับใช้ชาติและทิ้งข้าไว้คนเดียว! ความแค้นของข้าจะไม่หายไปจนกว่าจะได้เจอเขา…” เนื้อเรื่องคุ้นๆนะ ถ้าเปลี่ยนจากถ้ำเป็นแม่น้ำนี่....


สามีหรืออะไรบางอย่าง....


ข้าอยากให้พวกเจ้าช่วยทำบางสิ่งบางอย่าง.... แล้วข้าจะหายแค้นเมื่อได้ดูสิ่งเหล่านั้น


ความแค้นที่เอ็งเกริ่นมามีแค่นั้นเองเรอะ!!!!


.


.


.


คู่โอคาโนะและมิมูระ


รอบตัวของทั้งคู่มีหัวกะโหลกและกระดูกมากมายลอยอยู่


ตัวข้าที่ถูกขังในอดีตจนต้องอดอาหาร.... หิวโหยจนต้องกินเนื้อของพวกพ้อง...” ทั้งคู่ได้แต่หันไปรอบด้านอย่างระแวง


พวกเจ้าช่วยทำในสิ่งที่เราต้องการได้หรือไม่...” บางสิ่งเริ่มโผล่มาด้านหลังเขา


กินสิ่งนี้ให้ดูหน่อย... เริ่มกินจากคนละด้านนะ” เป็นป๊อกกี้ที่ถูกมัดเชือกนั่นเอง


นั่นแม่งเกมป๊อกกี้ไม่ใช่หรอฟะ!!!


ปัง! ปัง!


“นี่จะให้พวกเราทำอะไรกันแน่ ไอ้อาจารย์!!!” มิมูระยิงปืนไล่เขา


“ไม่เห็นจะน่ากลัวเลย!!” โอคาโนะก็เช่นกัน


“เนี๊ยยาาาาา ไม่เห็นเป็นไปตามแผนเลยนี่นา!!” จากนั้นอาจารย์โคโระก็หนีไปอย่างขวัญอ่อน


.


.


.


‘หนอย... คู่ที่แล้วทำเสียแผน แต่คู่นี้แหละ..’ โคโระคิดในใจขณะรีบบินไปหาคู่ของฮาซามะ สาวหน้าหลอน


กรี๊ดดดด!!!! ผีหลอกกกก!!!!


เสียงนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากตัวอาจารย์เองที่ดันกลัวฮาซามะที่แต่งเป็นผี


.


.


กรี๊ดดดด!!! ผีปอบ!!


.


.


โน๊วววว!!! ผีทหาร!!


จากนั้นอาจารย์โคโระก็เริ่มวิ่งแจ้นไปหากลุ่มต่างๆ ด้วยความขวัญอ่อนก็ทำให้เขาจินตนาการสิ่งต่างๆเป็นผีไปหมด



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น