Iiiiiiiloma

ชอบกดไลค์ ใช่กดติดตาม คอมเมนต์ให้กำลังใจไรท์กันได้นะคะ 💗

ตอนที่28 ย้อนอดีต

ชื่อตอน : ตอนที่28 ย้อนอดีต

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ย. 2561 18:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่28 ย้อนอดีต
แบบอักษร

​(Romeo's Part)

ผมนั่งอยู่ในห้องทำงานของผม อาการเวียนหัวคลื่นไส้ที่ผมเป็นไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันคืออะไรกันแน่ แต่ตอนนี้รู้สึกเหมือนมันจะเริ่มเบาลงแล้ว ยังรู้สึกเหมือนตัวเองโชคดีอยู่บ้างเพราะถ้าหากเป็นอยู่และมาเจอเรื่องน่าปวดหัวอย่างเรื่องที่โซเฟียท้อง ผมคงต้องทนไม่ไหวนอนโรงพยาบาลแน่ 

อันที่จริงผมก็ดีใจนะที่เธอกำลังจะมีลูก ลูกของผม เลือดเนื้อเชื้อไขของผม แต่ผมยังมีภาระที่ผมมิอาจหลีกเลี่ยงได้ในตอนนี้คือการแต่งงานกับลูกสาวของสว.โดนัล มอร์แกน ซึ่งตอนแรกผมโอเคเพราะอยากแก้แค้นจนไม่ได้คิดหน้าคิดหลังไม่ได้คิดถึงผลที่มันจะตามมา

สว.มอร์แกนเป็นบุคคลที่น่าเชื่อถือของสภาในการตัดสินใจซื้ออาวุธ ยุทโธปกรณ์จากบริษัทของผม ถ้าหากผมมีเรื่องบาดหมางใจกับเขามันอาจจะส่งผลไม่ดีต่อบริษัทได้ 

ผมนั่งถอนหายใจยาว ผมบอกตรงๆว่าผมไม่ชอบลูกสาวของเขาเลย เอาแต่ใจ ปากจัด ชอบกัดแขวะชาวบ้าน เอาแต่ใจ ยิ่งกว่าโซเฟียหลายเท่านี่ถ้าโซเฟียเป็นแบบเธอไม่แน่ผมอาจจะไม่รักและเลือกกระดากอยู่ห่างๆเธอก็ได้ แต่นี่กลับตาลปัตตรงที่ว่าเจ้าหล่อนไม่ได้ร้ายอย่างที่คิดแค่มีเวลาที่โมโหจัดถึงจะแสดงความรุนแรงจนผมเองก็แทบรับไม่ได้เหมือนกัน

ความแค้นของผมถ้าจะให้เล่าคือ ผมมีน้องสาวต่างแม่อยู่คนหนึ่งชื่อ รินนารี่ รีซ แม่ของเธอเป็นเมียนอกสมรสของพ่อผม แต่พอแม่ของเธอเสียชีวิตพ่อของผมจึงต้องพาเธอเข้ามาอยู่ใต้ชายคาเดียวกับผมและแม่ ซึ่งแน่นอนว่าแม่ของผมเป็นเมียหลวงไม่พอใจเป็นอย่างมาก กลั่นแกล้งรินนารี่สารพัด และคนที่ช่วยปกป้องรินนารี่ยามพ่อไม่อยู่ก็คือผมนั่นเอง แม้ว่าจะไม่ได้เกิดจากแม่เดียวกันแต่ผมก็รักน้องสาวคนนี้มาก เธอเป็นเด็กดีและเป็นน้องสาวที่ผมอยากมีมาตลอด

ช่วงที่ผมกำลังขยับขยายกิจการของพ่อซึ่งตอนนี้นอนนิ่งติดเตียงขยับไปไหนไม่ได้ และแม่ที่ติดสังคมจ๋าต้องทำงานหนักจนไม่มีเวลาจะมาสนใจดูแลน้องสาวและด้วยความที่เธอโตและเรียนจบแล้วผมจึงปล่อยให้เธอได้มีโอกาสเลือกงานเลือกชีวิตเองบ้าง 

และวันหนึ่งก็มีข่าวมาถึงผมว่าน้องสาวของผมไปแย่งคู่หมั้นของลูกสาวประธานกลุ่มนายทุนลอว์สัน ซึ่งผมก็รู้จักดีว่าตระกูลนี้มั่งคั่งเงินทองและอำนาจล้นมือขนาดไหน ผมพยายามจะบินกลับมาให้ทันงานแต่งของน้องสาว อันที่จริงเธอไม่ได้เชิญผมมาที่งานเพราะคงไม่อยากให้ผมต้องมาห้ามให้เธอแต่งงาน แต่ก็มาช้าไปเพราะสภาพอากาศเลยทำให้ต้องเลื่อนกำหนดการเดินทางล่าช้ากว่า1ชม. ผมวิ่งมาถึงห้องโถงที่จัดงานของโรงแรมก็เดินสวนกับผู้หญิงร่างสูงระหงส์ราวกับนางแบบเดินมาพร้อมบอดี้การ์ดร่างบึกอีกสี่คน 

เธอใส่ชุดสีแดงเลือดนกและตกแต่งหน้าด้วยโทนสีแดง ดวงตาที่ถูกแต่งแต้มจนคมดุกำลังเดินกลับพร้อมสกัดกลั้นน้ำตาเอาไว้จนดวงตาของเธอแดงเหมือนจมูกของเธอ แต่เธอก็ยังคงแสดงถึงความสง่างามจนผมแอบปลื้มไปพักนึงก่อนจะได้สติวิ่งเข้าไปในงาน

สภาพที่ผมต้องเห็นคือร่างบางของน้องสาวผมแดงเถือกไปด้วยรอยมือทั้งห้านิ้ว มาสคาร่าและอายไลน์เนอร์สีดำสนิทกำลังเปอะเปื้อนตามน้ำตาที่ไหลอาบลงมาโดยมีชายผมสีทองกำลังพยุงร่างเธออยู่ เหล่าแขกเหรื่อก็เอาแต่ยืนนิ่งไม่พูดไม่จา ผมเห็นดังนั้นจึงวิ่งเข้าไปหาน้องสาว 

"ริน!"

"พะ...พี่โรม"

"ทำไมสภาพเป็นแบบนี้?"

"ฮึก!  ฮือออ.... ริน รินไม่ได้ตั้งใจ รินฮือออ" 

ผู้ชายผมทองผมคาดว่าน่าจะเป็นแฟนเก่าของสาวชุดแดงและเป็นเจ้าบ่าวของน้องสาวของผม ผมไม่เห็นด้วยเลยกับการทำแบบนี้ทั้งของน้องตัวเองและชายคนนี้ แต่พยายามจะเข้าใจเพราะหากทั้งสองคงรักกันมากถึงขั้นยอมแตกหักขนาดนี้

วันที่ผมไปวันนั้นผมไม่ได้บอกใครมากว่าผมชื่ออะไร บอกแค่ว่าตัวเองเป็นพี่ชายของรินนารี่ เลยทำให้ผมไม่ค่อยได้รับความสนใจเท่าไหร่ ผมพาร่างของน้องสาวกลับเข้าไปในห้องแต่งตัว 

"พี่โรม ฮึก! ริน รินไม่ได้ตั้งใจ"

"ไม่เป็นไรริน ไม่เป็นไรแล้วนะ" ผมเอามือลูบหัวเธอเพื่อปลอบประโลม

"รินกลัว กลัวว่ามิสลอว์สันจะทำอะไรลินจังเลย"

"ไม่เป็นไรนะริน มีอะไรให้พี่ช่วยก็ติดต่อพี่ได้"

"ไม่เอาค่ะ รินไม่อยากทำให้พี่ต้องมาเดือดร้อนแล้ว ขอร้องอย่าบอกใครว่าเราเป็นพี่น้องกัน รินไม่อยากทำให้คุณพ่อกับพี่ต้องมาเสื่อมเสียเพราะเด็กโง่แบบรินอีก"

"อืม" ผมตอบรับคำขอของน้องสาว ก่อนจะเดินพาตัวเองออกจากห้องแต่งตัวปล่อยให้น้องสาวของผมได้อาบน้ำล้างเนื้อตัว 

"คุณคือโรเมโอ แบรดวินท์สินะ"

"อืม" เสียงชายผมทองเอ่ยทักผม

"ผมคือเคลวิน สมิธเป็นคนรักของรินนารี่แล้วคุณ?"

"ผมจะบอกคุณคนเดียวแล้วกันว่า รินนารี่คือน้องสาวต่างแม่ของผม!" คงไม่เป็นอะไรถ้าผมเลือกจะบอกความลับเรื่องนี้กับเจ้าบ่าวอย่างเคลวิน เพราะถึงยังไงผู้ชายคนนี้ก็คือคนรักของน้องสาวของผม

"จะ..จริงหรอเนี้ย!?"

ผมไม่ตอบก่อนจะเปิดเสื้อสูทออกและค่อยๆหยิบนามบัตรให้เขา 

"นี่เป็นเบอร์โทรศัพท์ติดต่อผม ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับริน คุณก็โทรมาได้ทุกเมื่อ หักกับลอว์สันขนาดนี้ผมว่าพวกคุณคงอยู่อย่างสงบไม่ได้สักระยะ"

"ฮึ่ย!! อย่ามาดูถูกผมนะ ผมคิดว่ายัยนั่นทำอะไรผมไม่ได้หรอก! ผู้หญิงที่วันๆเอาแต่ทำท่าเชิ่ดราวกับตัวเองเป็นนางพญาสูงศักดิ์นั่น!"

"ระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะ อย่าประมาทผมฝากน้องสาวของผมด้วยเธอยังเด็กมาก"

"อืม ผมสัญญา"


ผมคงวางใจคิดว่าเจ้าบ่าวของเธอเป็นคนเก่งจนลืมสืบดูให้ดีว่ารากฐานของบริษัทหมอนั่นได้เงินทุนสนับสนุนและเส้นสายทางธุรกิจของลอว์สัน ภายในครึ่งปีบริษัทสมิธ โลจิสติกส์ก็ล้มไม่เป็นท่า เคลวิน สมิธ จึงโทรศัพท์มาหาผมต้องการขอความช่วยเหลือ ผมจึงให้เงินไปก้อนหนึ่งซึ่งน่าจะพาตั้งบริษัทขึ้นมาใหม่ได้แต่เขาไม่ได้มีความสามารถมากพอ เพราะเขาเริ่มมาขอถลุงเงินผมเรื่อยๆจนผมเองคิดว่ามันแปลกเกินกว่าที่รินจะใช้ เพราะรินแทบไม่ได้ใช้เงินเลย ผมจึงเดินทางไปที่บ้านที่พิกัดของรินนารี่เคยส่งมาให้และพบว่าบ้านช่องที่น่าจะอยู่ได้อย่างสะดวกสบายกลับกลายเป็นเหมือนบ้านร้าง

สภาพประตูเหมือนถูกพังทำลาย ภายในตีวบ้านทั้งโซฟา เฟอร์นิเจอร์แตกหัก เศษแก้ว เศษกระจกหล่นเต็มกระจัดกระจายและที่สำคัญมีลอยเลือดเป็นทางลาดยาว ผมจึงเดินตามหาใครก็ได้ที่จะสามารถตอบผมได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น 

และแล้วผมก็เจอร่างของเคลวิน สมิธกำลังนอนอยู่ที่พื้น เขามีบาดแผลที่หัวเหมือนโดนของแข็งฟาดแต่ก็เหมือนเขายังมีสติอยู่บ้าง 

"เฮ้!! สมิธ รินอยู่ไหน!?" ผมเขย่าร่างของเขาให้ตอบคำถามของผม

"ยัยนั่น!! ยัยมารร้าย ยัยมารร้าย!!!"

"รินอยู่ที่ไหน!?"

"ออกไป...  เอ่ออ..ถูกยัยนั่นพาตัวไป" เคลวินสมิธพูดเหมือนคนใกล้หมดสติ 

"ยัยนั่น...ทำลายชีวิตพวกเรา...ยัยโซเฟีย"

"โซเฟีย ลอว์สันหรอ?"

"นังแพศยา!! แกทำให้ลูกของฉันต้องตาย"

หลังจากวันนั้นผมก็พยายามตามหารินนารี่และสืบว่าโซเฟีย ลอว์สันอยู่ที่ไหนจบผมพบว่าเจ้าหล่อนหนีไปอังกฤษโดยใช้เหตุผลว่าเรียนต่อ ซึ่งผมไม่ได้ปักใจเลย ยัยนั่นอาจจะกลัวความผิดที่กักขังรินเลยหนีไปปล่อยลูกน้องตัวเองทำร้ายน้องสาวผมก็ได้ และที่สำคัญหลาน หลานคนสำคัญของผม หลานที่มีเลือดเนื้อเชื้อไขของผมต้องตายโดยไม่ทันลืมตาดูโลก วินาทีนั้นผมรู้สึกแค้นใจเป็นอย่างมาก สาบานว่าคนที่ทำร้ายริน มันต้องเจ็บกว่า!

ผมหลับตานึกถึงภาพวันนั้นพลันนึกแค้นขึ้นมาดื้อๆ ถ้างั้นทำไมผมต้องมาใจดีกับลูกของหล่อน แม้จะมีสายเลือดของผมอยู่แต่ผมก็ไม่จำเป็นจะต้องไปเห็นใจเธอเลยนี่ หึ! ดีงั้นปล่อยให้ท้องโดยไม่มีพ่อให้สังคมประณามให้เข็ดผู้หญิงชั่วช้าแบบเธอ มันต้องทุกข์ทรมานมากกว่านี้!


ความคิดเห็น