ไม้พาย

เรื่องนี้ไรท์ติดเหรียญวันที่ 25 ไม่ได้เปิดอ่านฟรี 1 ชั่วโมง เหมือนเรื่องอื่นๆนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันค่ะ

ชื่อตอน : 8---อุบัติเหตุ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.3k

ความคิดเห็น : 95

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ธ.ค. 2561 14:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
8---อุบัติเหตุ
แบบอักษร

​หัวหน้าห้องยืนพิงกรอบประตูพร้อมกับชะเง้อหน้าออกไปมอง

"ดาวพระศุกร์จารย์มายัง" นักเรียนชายในห้องตะโกนถาม ดาวหรือดาวพระศุกร์หัวหน้าห้องที่ได้มาจากการจับฉลากหันมองซ้ายมองขวาก็ยังไม่เห็นใคร 

นี่ก็เลยคาบสี่ไปสิบนาทีแล้ว ตอนนี้จิตใจของนักเรียนห้องม.4/2 ต่างก็ล่องลอยไปถึงโรงอาหารเสียแล้ว ในหัวมีแต่รายชื่ออาหาร ต่างคิดไปว่าเดี๋ยวจะซื้อข้าวร้านไหนดี การเดินเข้าโรงอาหารไปกินข้าวตอนคาบสามถือเป็นบุญอย่างหนึ่ง 

ไม่ต้องเข้าคิวรอ....

ไม่ต้องเดินหาที่นั่ง....

นั่งกันยาวๆไปเลยครับพี่น้อง....

ห้านาทีผ่านไป

"หัวหน้าจารย์ไม่มาแล้วมั้ง เราไปกินข้าวกันเถอะ" อะตอมบอกกับดาวพระศุกร์ ทุกคนในห้องต่างพยักหน้าเห็นด้วย ส่วนเนตรดาวนั้นเก็บหนังสือเอากระเป๋าขึ้นมาสะพายเป็นที่เรียบร้อย ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ใจของทุกคนก็ยิ่งลิงโลดเพราะเปอร์เซ็นต์ที่อาจารย์จะไม่มานั้นสูงมาก

"บาสวิ่งไปดูที่หมวดดิ้" เนตรดาวหันไปบอกกับเพื่อนผู้ชายที่นั่งใกล้ๆ เด็กหนุ่มเองก็ไม่รอช้ารีบวิ่งออกจากห้องตรงไปยังหมวดคณิตศาสตร์ ก่อนจะวิ่งกลับมาพร้อมคำตอบที่ทำให้ทุกคนเฮลั่น

อาจารย์ที่ขึ้นชื่อว่าโหดที่สุดไม่อยู่ในหมวด คาดว่าคงออกไปทำธุระที่ไหนสักแห่ง

ห้องคิงของโรงเรียนแห่งนี้จะแบ่งเป็นสองห้องนั่นคือห้องหนึ่งและห้องสองซึ่งเป็นสายวิทย์-คณิต

และสายวิทย์-คณิตที่เธอเรียนอยู่นั้นหาคาบว่างได้ยากยิ่ง

หัวหน้าห้องอย่างดาวพระศุกร์เดินออกจากห้องเป็นคนแรก ในมือถือสมุดเช็คคาบเอาไว้ซึ่งมันบ่งบอกถึงบรรดาศักดิ์ของเธอ

จากนั้นทุกคนในห้องจึงกรูกันออกมา เดินเฉิดฉายราวกับอยู่บนพรมแดงเมืองคานส์ นักเรียนห้องอื่นๆที่กำลังเรียนกันอยู่มองออกมาด้วยสายตาอิจฉาริษยา

ก๋วยเตี๋ยวไก่ตุ๋นจ๋าเนตรมาแล้ว.....

จากชั้นห้าลงมาชั้นล่างสุดใช้เวลาเพียงหนึ่งนาที 

ทว่า.....

อยู่ดีๆเนตรดาวนึกตงิดๆในใจเหลือบหันไปมองบันไดทางขึ้นด้านซ้ายของตัวตึก เธอเห็นอาจารย์พวงเพชรเดินถือไม้เรียวหายเข้าไปตรงบันได้อีกฝั่ง

ชิบหาย.....!!

เนตรดาวอุทานออกมา ก่อนจะหันกลับไปบอกเพื่อนๆ

"วิ่ง!!!! "

และทุกคนต่างเข้าใจในความหมายดี นักเรียนชั้นม.4/2 ต่างก็ยูเทิร์นหมุนตัววิ่งกลับไปทางเดิม 

ตอนลงมาน่ะมันง่าย แต่ตอนขึ้นนี่สิ....

และในระหว่างทางตรงบันได นักเรียนต่างเบียดเสียดแย่งกันขึ้น และยังมีนักเรียนบางห้องที่อาจารย์ปล่อยออกก่อนเวลาเดินลงมาสวนกันอย่างช่วยไม่ได้ 

แต่แล้วจู่ๆเนตรดาวรู้สึกเหมือนมีใครบางขัดขาและอีกคนเบียดไหล่เธอพร้อมๆกัน ส่งผลให้เด็กสาวเสียหลัก ร่างเล็กค่อยๆเอนเอียงไปทางข้างหลัง เนตรดาวหลับตาปี๋คิดภาพตัวเองหงายหลังตกบันได

งานนี้ได้เลือดแน่ๆ

"กรี๊ด!!! เนตร/เนตร!!/ น้องเนตร!!"

เพื่อนๆในห้องต่างเบิกตากว้าง 

บริเวณนั้นเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ เนตรดาวลืมตาดูทีละข้างเมื่อพบว่าเธอไม่ได้หงายหลังตกบันไดไป แต่กลับรู้สึกแน่นตรงช่วงเอวอย่างน่าประหลาด

ไมตรีและยูถลาเข้ามารับเนตรดาวพร้อมกันทั้งคู่ แต่ไมตรีไวกว่าก้าวหนึ่ง เด็กหนุ่มรวบเอวเล็กของเนตรดาวไว้แน่น เขาคว้าเธอไว้ราวกับสมบัติล้ำค่า

ทั้งสองสบตากัน ดวงตาสีนิลของเด็กหนุ่มสะท้อนแต่เพียงร่างเล็กตรงหน้าเท่านั้น แขนแข็งแรงข้างนั้นกระชับเนตรดาวเข้าหาตัวยิ่งขึ้นไปอีก ยูเบือนหน้าไปอีกทาง...

"พี่ไม..." เธอเรียกเสียงเบา ส่วนเด็กหนุ่มกลับนิ่งเงียบ แต่เขายังคงไม่ปล่อยให้เธอเป็นอิสระ

"ขะ ขอบคุณค่ะ ...." เนตรดาวพยายามดึงแขนของรุ่นพี่ออก หากถามว่าเธอเขินมั้ย

แน่นอน เธอเขินจนจะบินได้อยู่แล้ว......

แต่นี่มันไม่ใช่เวลาที่จะมาเขิน

อาจารย์พวงเพชร!! ไม้เรียว!!

เนตรดาวรีบดึงมือของไมตรีออก และไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้รัดเธอแน่นนักหนา

"วิ่งเร็วเนตร วิ่ง!!!" 

ร่างเล็กรีบวิ่งตามเพื่อนๆขึ้นไปในทันที หากเธอหันกลับมามองสักนิดเธอจะได้เห็นแววตาชิงชัง อิจฉาริษยาถึงสองคู่ที่มองไล่ตามแผ่นหลังเธอไป

ไม่นานนักเรียนทั้งหมดที่ออกันอยู่บริเวณนั้นก็แยกย้ายหายไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น....

อาจารย์พวงเพชรวางไม้เรียว ยืนพิงโต๊ะประจำตำแหน่ง ปากของเธอวาววับเพราะก่อนหน้านี้ได้ไปกินข้าวมันไก่มา เธอยกมือขึ้นกอดอก คิ้วของหญิงวัยกลางคนขมวดมุ่น มองนักเรียนในห้องนั่งหอบหายใจเหมือนไปวิ่งมาราธอนกันมา บ้างเช็ดเหงื่อ บ้างก็ยกน้ำขึ้นมาจิบ ไม่มีใครกล้าสบตาเธอเลยสักคน .....

ทุนคนนั่งเรียนไปจนหมดคาบ ไม่ใช่สิ เลยเวลาพักเที่ยงไปครึ่งชั่วโมง เนื่องจากอยู่ดีๆอาจารย์เกิดรู้สึกผิดที่ตนเข้ามาสอนช้าจึงสอนชดเชยเวลาที่เสียไป โดยไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าของเด็กๆในห้องเลยสักนิด

"จ๊อกๆ จ๊อก!"

"โครก...คราก!" 

เสียท้องร้องดังขึ้นมาเป็นระยะ เนตรดาวยกน้ำขึ้นมาจิบประทังชีวิต

"การบ้านหน้า47 นะนักเรียน คาบหน้าทำมาส่งครูด้วย เอาล่ะคงจะหิวกันแล้ว ดาวพระศุกร์เลิกชั้น"

"นักเรียน ทำความเคารพ" ดาวพระศุกร์ลุกขึ้นกล่าวอย่างคนไร้เรี่ยวแรง

"ขอบคุณค่ะ/ครับ คุณครู" หลังจากอาจารย์เดินออกไปทั่วทั้งห้องก็นั่งกันเงียบกริบ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปยังโรงอาหารทีล่ะคน

ทุกคนสัมผัสได้ถึงวิญญาณไก่ วิญญาณหมูที่ล่องลอยอยู่เหนือถาดอาหาร บางร้านถึงขั้นเก็บร้านเรียบร้อยแล้ว 

เนตรดาวหันไปมองร้านก๋วยเตี๋ยวไก่ตุ๋นเมนูโปรด แม่ค้ากำลังเทน้ำก๋วยเตี๋ยวออกจากหม้อ มันเป็นภาพที่สะเทือนใจเธอยิ่งนัก

"ไปซื้อมาม่าที่สหกรณ์กันเหอะ " บาสหันมาบอกเพื่อนๆ หลายคนเห็นด้วยเดินตามบาสออกไป เนตรดาวเดินไปซื้อผลไม้ใส่ถุงก่อนจะหย่อนใส่ในกระเป๋าหนังสือดังเช่นทุกวันและเดินตามเพื่อนไปยังสหกรณ์ โดยไม่ทันมองกลุ่มของนักเรียนชั้นม.6 ห้องต่างๆที่มารวมตัวประชุมเรื่องพรรคสีกันที่โรงอาหาร

"ทำไมกินแค่นี้อ่ะเนตร" อะตอมหันไปมองถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เริ่มอืด

"เผ็ด" เนตรดาวยู่ปาก เธอพยายามกินเข้าไปแล้วแต่เธอไม่ถูกโฉลกกับมาม่าต้มยำกุ้งเลยจริงๆ 

ร่างบอบบางลุกขึ้นเอาถ้วยบะหมี่ไปทิ้ง ก่อนจะกลับมานั่งลงบนม้าหินอ่อนหน้าสหกรณ์อย่างอ่อนแรง

เนตรดาวล้วงเข้าไปในกระเป๋าเพื่อจะหยิบถุงฝรั่งที่เธอซื้อมาจากโรงอาหารเมื่อครู่ มือเล็กชะงักเมื่อสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนภายในกระเป๋า เธอค่อยๆดึงมันออกมา และพบว่ามันคือซาลาเปาใบโตและขนมจีบซึ่งยังร้อนอยู่ นี่มันซาลาเปารถเข็นที่ขายอยู่ริมรั้วนี่ เธอเคยเดินเนียนๆไปซื้ออยู่บ่อยๆ

"เอ๊ย!!  มาได้ไงวะ" เนตรดาวตกใจจนต้องรีบเปิดกระเป๋าดู ด้วยกลัวว่าเธอเองจะหยิบกระเป๋ามาผิดใบ เพราะตอนเข้าสหกรณ์โรงเรียนต้องวางกระเป๋าเอาไว้ด้านนอก  

แต่มันก็เป็นกระเป๋าของเธอนี่นา....

"กินดีป่ะ" เนตรดาวหันไปถามอะตอม

"คนรักแกก็เยอะนะเนตร อาจเป็นรุ่นน้องที่ชอบแกเอามาใส่ไว้ก็ได้"

"แต่คนเกลียดเราก็มีนะ.."

"โครก.....!"  เสียงท้องของเธอร้องขึ้นอีกครั้ง

"แกกินกับเรามั้ยอะตอม เผื่อตายจะได้ตายคู่ เผื่อมันมียาถ่ายเราจะจูงมือกันไปห้องน้ำด้วยกันไง" อะตอมรับซาลาเปามาก่อนจะเริ่มสวาปามของอร่อยที่ไม่รู้ที่มาที่ไป

............................................................

ไม.....อย่ามองป้าแบบนั้น ป้ามีผัวแล้ว



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}