악마 ปีศาจเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย31

คำค้น : คริายอล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 37

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ย. 2561 13:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย31
แบบอักษร



เมียมาเฟีย๓๑




นี่ก็ปาไปวันที่สิบเก้าแล้วที่พวกเขาถูกจับขึ้นเรือขนสินค้ามา ยังดีที่ช่วงหลังๆมาพวกเขาได้รับอิสระ ไม่ได้ถูกขังในห้องเหมือนช่วงแรกๆ แต่ก็ไม่ได้มีอิสระมากพอเมื่อยังมีชายฉกรรจ์พวกนั้นคอยเดินเคียงข้างอยู่ตลอดเวลา แต่ว่าคืนนี้เขาจะออกสำรวจให้ทั่วเรือ 


“ทำหน้าเหมือนคิดอะไรอยู่” ออแกนที่นั่งอยู่ข้างๆถามขึ้น เด็กหนุ่มไม่ตอบ เพียงแค่ยกไหล่ขึ้นเท่านั้น ออกแกนจึงไม่ถามเซ้าซี้อีก อยู่ด้วยกันมาหลายวันเขาก็พอรู้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้มีนิสัยยังไง ถ้าอยากบอกก็จะบอก แต่ถ้าไม่บอกก็เอาแต่เงียบ แต่เด็กนี่เงียบได้ไม่นานหรอก


“เอ่อ นี่ อีกกี่วันถึงจะถึงอิตาลี” เห็นไหม แต่เด็กหนุ่มคนนี้จะอยากรู้ไปทำไม จะได้กะเวลาตายถูกอย่างนั้นเหรอ


“น่าจะอีกสองวันก็ถึง” ชานยอลพยักหน้ารับ จากนั้นจึงเงียบไป ไม่นานก็มีผู้ชายยกอาหารเย็นมาให้ ชานยอลยกยิ้ม เหมือนกับว่ามาเที่ยว เพราะมีบริการเสริฟ์ถึงที่ ทุกคนล้อมวงกันเข้ามากินอาหารตรงหน้า อาหารพวกเขาไม่ได้ดูดีอะไรมาก มีให้กินก็กินไป บางวันยังได้ถือคันเบ็ดไปนั่งตกปลาเองเลย ก็แก้เครียดไปอีก เมื่อทานอาหารไปได้สักพักก็มีชายฉกรรจ์เดินเข้ามายกสำรับอาหารออกไป พวกมันไม่สนว่าพวกเขาจะกินอิ่มหรือไม่อิ่ม


“มาร์ค” มาร์คที่ได้ยินชานยอลเรียก จึงลุกขึ้นเดินเข้าไปหา


“เมื่อวานพี่เห็นทางลงไปยังใต้ท้องเรือ” มาร์คมองชานยอลอย่างไม่เข้าใจ 


“คืนนี้พี่จะลอบเข้าไป ถ้ามีใครสงสัยบอกไปว่าพี่ท้องเสียอยู่ที่ห้องน้ำนะ” มาร์คมองคนเป็นพี่อยู่สักพัก ก่อนจะยอมพยักหน้ารับ แต่ในใจกลับค้านไม่อยากให้ชานยอลลงไปไม่รู้ว่าใต้ท้องเรือมีอะไรบ้าง ถ้ามีใครอยู่ด้านล่างจะทำยังไง


“พี่ต้องระวังตัวด้วย หรือจะให้ผมลงไปเองดี” ชานยอลส่ายหัว เขาลงไปสำรวจเองจะดีกว่า เพราะถ้ามีทางหนี เขาจะได้ประเมินสถานการณ์ถูกด้วย เมื่อเห็นว่ายังไงชานยอลก็จะลงไปดูเองเขาจึงไม่คัดค้านอะไรอีก รอเวลาอยู่นานจนดึก ชานยอลจึงแกล้งปวดท้องหนักวิ่งเข้าไปในห้องน้ำที่อยู่ด้านในตัวเรือ 


“หมอนั้นมันเป็นอะไร” ชายฉกรรจ์ร้องถาม เมื่อเห็นชานยอลวิ่งหายเข้าไปด้านในเรือ


“ท้องเสียนะ นายก็ตามไปดูสิ” มาร์คพูด ทำให้ชายฉกรรจ์ตัวยักษ์ทำสีหน้าไม่ชอบใจออกมาใส่มาร์ค มาร์คไม่สนใจหันหน้าหนีไปอีกทาง เขามองดูทะเลกว้างในความมืด ในใจก็ภาวนาขอให้ชานยอลกลับขึ้นมาเร็วๆก่อนที่จะมีใครผิดสังเกตเสียก่อน


“ทำไมมันไปนานจังวะ” ผ่านไปราวๆเกือนยี่สิบนาที แต่ชานยอลก็ยังไม่กลับมา ทำให้หนึ่งในชายฉกรรจ์เริ่มผิดสังเกต


“คนท้องเสีย จะให้กลับมาเลยได้ยังไง” มาร์คพูดขึ้น ชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นหันมามอง แต่ไม่มีใครพูดอะไร


“มึงไปดูสิ” แต่เขาหันไปสั่งเพื่อนให้ตามไปดู ชายที่ถูกสั่งพยักหน้ารับแล้วเดินไป


“งื่ออออ ท้องเสียอ่ะ นี่ มีใครมียาแก้ท้องเสียไหม” ชานยอลร้องขึ้นอย่างงอแงเดินออกมาจากในตัวเรือ ทำให้ชายที่กำลังจะเข้าไปตามต้องหยุดฝีเท้าลง


“จะกินทำไม ผ่านอีกคืนไปก็จะตายอยู่แล้ว” หนึ่งในกลุ่มชายฉกรรจ์พูดขึ้น ทำให้ชานยอลเงียบเสียงลงแล้วเดินไปนั่งลงข้างๆมาร์คกับเจมส์ 


“เป็นยังไงบ้างครับ” มาร์คถามขึ้นเสียงเบา เมื่อชานยอลนั่งลงข้างๆตัวเอง


“มีประตูออกออกนอกเรือ แถมยังมีเจ็ทสกีจอกอยู่ห้าลำ” มาร์คยิ้มออกมา


“ถ้างั้นเราก็มีทางหนีแล้วสิ” ชานยอลพยักหน้าเป็นคำตอบ


“แต่ออแกนบอกว่าอีกสองวันน่าจะถึงฝั่ง เราต้องรอเวลา” พูดจบแล้วลุกขึ้นไปหาออแกนที่นั่งหลับตาอยู่


“นี่” ออแกนลืมตาขึ้น เมื่อรู้สึกว่ามีคนกำลังใช้เท้าเตะตนอยู่ ออแกนมอนที่เท้่ของชานยอลแล้วชักสีหน้าไม่พอใจออกมา


“อะไร” ออแกนกระแทกเสียงถาม ทำให้ชายฉกรรจ์อยู่อยู่บริเวณใกล้เคียงหันมามอง ชานยอลไม่พูดอะไร แต่ทิ้งตัวลงนั่งแทน 


“นี่ ถามหน่อยสิ ในตัวถังของเจ็ทสกีนะ ถ้ามีน้ำมันเต็มทั้ง ใช้เวลาขับได้กี่ชั่วโมงเหรอ” ออแกนมองคนถามอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ยอมพูดขึ้นมา


“สี่ถึงห้าชั่วโมง” 


“ถ้าแบบนั้น นายช่วยกะระยเวลาจากเรือไปจนถึงฝั่งภายในสามชั่วโมงได้ไม่” 


“หมายความว่ายังไง”


“คุยอะไรกัน” เสียงที่ดังขัดขึ้นมา ทำให้คนทั้งสองหยุดเสียงลง ชานยอลจ้องคนตรงหน้านิ่ง สักพักออแกนจึงพยักหน้าตกลง เขาไม่รู้หรอกว่าชานยอลกำลังคิดจะทำอะไร แต่ก็จะทำตามที่ชานยอลขอไปก่อน ไว้ถ้าไม่มีใครอยู่บริเวณนี้แล้วค่อยถามใหม่ก็คงไม่เป็นไร เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนเงียบ ชายฉกรรจ์ที่ร้องถามจึงได้เดินหนีไป





เวลาผ่านมาได้สองวัน ซึ่งวันนี้ก็เป็นช่วงเช้ามืด แถมท้องฟ้ายังคงมืดครึ้มเพราะฝนทำท่าจะตกลงมาในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ถือว่าดีสำหรับชานยอลในการหลับหนี เมื่อคืนเขาได้ยินว่าคนพวกนี้จะฆ่าพวกเขาทิ้งตอนที่ถึงฝั่ง แล้ว ชานยอลกับพวกคงอยู่จนถึงเวลานั้นหรอกนะ


“ออแกน ได้เวลาหรือยัง” ออแกนพยักหน้ารับ จากนั้นจึงหันไปปลุกคนอื่นๆที่หลับอยู่ วันนี้โชคดีที่ชายฉกรรจ์ทั้งหลายไว้วางใจให้พวกเขาอยู่กันตามลำพังโดยไม่มีใครคุม เนื่องจากพวกเขาทำตัวดีตลอดเวลา ทุกคนลืมตาขึ้น มองชานยอลกับออแกนอย่างสงสัย แต่ชานยอลก็สั่งให้ทุกคนเงียบ จึงไม่มีใครถามอะไรออกมา 


“ตามมาเร็ว ก่อนที่จะมีใครมา” ทุกคนรีบลุกตามชานยอลเดินอ้อมไปยังท้ายเรือที่มีบันไดลงไป จากนั้น ชานยอลบอกให้เจมส์ลงไปรอรับหลินหลินอยู่ด้านล่าง เมื่อทุกคนลงไปจนหมดแล้วชานยองจึงนำไปยังประตูที่ลงไปยังใต้ท้องเรือ 


พรึบ


แต่เมื่อกำลังเข้าไป ไฟบนเรือก็สว่างขึ้นมากกว่าทุกครั้ง มันยังมาพร้อมกับเสียงโวยวายของชายฉกรรจ์ที่อยู่บนเรือเมื่อพวกมันไม่เห็นพวกเข้าอยู่บนเรือ


“รีบเข้าไปเร็ว” ชานยอลรีบผลักทุกคนเข้าไปแล้วจากนั้นจึงรีบปิดประตูเอาไว้ 


“ขึ้นไปบนเจ็ทสกีเร็ว หลินหลินใส่เสื้อชูชีพด้วย” หลินหลินหยิบเสื้อชูชีพที่มีอยู่ตัวเดียวขึ้นมาใส่ 


“ออแกนผมฝากหลินหลินไปกับคุณนะ” ออแกนพยักหน้ารับแล้วดึงหลินหลินขึ้นไปซ้อนด้านหลังตัวเอง 


“ออแกน เราจะต้องไปทางไหนกัน” ชานยอลถามขึ้นเมื่อทุกคนขึ้นไปนั่งอยู่บนเจ็ทสกี ยกเว้นก็แต่ตัวเองที่ยังไม่ขึ้นไป


“แล้วตอนนี้เราอยู่ตรงไหนของเรือ” เขาบอกไม่ได้ว่าจะต้องไปทางไหน เพราะยังไม่รู้ทิศทางของทะเลเลย


“หัวเรือ เราอยู่ตรงหัวเรือ” 


“ตรงไปอย่างเดียวก็ถึงฝั่งเลย” 


“ถ้างั้นก็เตรียมตัวให้พร้อม เปิดล่ะนะ” พูดจบ ชานยอลก็กดปุ่มสีแดงใกล้ๆตัวเอง จากนั้นประตูตรงหน้าของทุกคนก็ถูกเปิดออก พร้อมกับที่มีน้ำไหลเข้ามา แต่ไม่ได้มากนัก ทุกคนที่นั่งอยู่บนเจ็ทสกีติดเครื่องทันทีพร้อมกับพุ่งทะยานออกไป 


“พี่ชานยอลรีบขึ้นเร็วเข้า” มาร์คร้องขึ้น เมื่อเห็นชานยอลยังไม่ทันขึ้นเจ็ทสกี ชานยอลพยักหน้ารับ จากนั้นจึงรีบขึ้นไปติดเครื่องของเจ็ทสกีตามทุกคนออกไปติดๆ แต่ใครว่าพวกเขาจะได้หนีกันง่ายๆเพราะเหล่าชายฉกรรจ์ทั้งหลายก็ขับเจ็ทสกีพุ่งออกมาจากเรือตามพวกเขามาติดๆ แล้วพวกมันไปเอาเจ็ทสกีมากจากไหนเยอะแยะวะ ชานยอลหันมองด้านหลังที่มีชายฉกรรจ์ขับเจ็ทสกีตามมาห้าหกลำ แถมคนที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลังก็ยังถือปืนตามมาด้วยคนละกระบอก


ปัง


ทุกคนก้มหัวลงตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด เมื่อเสียงปืนดังขึ้นจากทางด้านหลัง


“ขับไป ไม่ต้องสนใจ ถ้าถูกยิงแต่ยังไม่ตายก็ขับไป” ชานยอลร้องบอก แต่ถึงไม่บอกก็ไม่มีใครดับเครื่องอยู่แล้ว ขับหนีมาได้สักระยะ ท้องฟ้าด้านบนก็ดูเหมือนจะไม่เป็นใจ เมื่ออยู่ๆฝนก็ได้เทลงมาพร้อมกับพายุขนาดใหญ่ จากที่ด้านหลังขับไล่ยิงตอนนี้พวกมันขับหนีคลื่นลมที่พัดมาแทน 


ปัง


แต่พวกมันก็ยังคงระดมยิงอย่างต่อเนื่อง ไม่กลัวว่าลูกระสุนจะหมดเลย


ปัง


“โอ๊ย” ชานยอลร้องขึ้นพร้อมกับมีเลือดไหลออกมาจากตรงหัวไหล่ แต่ก็ยังคงฝืนตัวเองขับต่อไป ไม่ต่างจากคนอื่นๆที่ยังคงมุ่งหน้าขับให้ถึงฝั่งเหมือนกัน ไม่มีใครรู้ว่าในขนาดนี้ว่าดวงใจของมาเฟียถูกยิงที่หัวไหล่ เนื่องจากเสียงฟ้าร้องได้กลบเสียงของชานยอลจนหมด 


“แย่แล้ว” ชานยอลร้องขึ้นเมื่อถูกคลื่นตีพัดแยกออกจากกลุ่มเพื่อน เขาไม่สามารถหักหัวเจ็ทสกีหลบคลื่นได้ทัน เพราะไหล่ข้างที่ถูกยิงมันชาจนไม่สามารถทำอะไรไปได้มากกว่านี้แล้ว ท่าเรืออยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆแต่เขาไม่สามารถที่จะขับไปถึง จะร้องเรียกคนอื่นก็ขับไปไกลมากแล้ว


“ไม่นะ” เจ็ทสกีของชานยอลถูกคลื่นตีเข้ามาอีกครั้ง ทำให้ร่างกายที่ไม่มีแรงล่วงลงกับน้ำ เขาไม่มีแรงแม้แต่จะตะเกียกตะกายขึ้นเหนือน้ำ เขานะจะไปเรียนว่ายน้ำได้แล้วนะ 





แค่กๆๆ แค่กๆๆ


เสียงไอดังขึ้นมาพร้อมกับคลื่นน้ำที่ซัดขึ้นมากระทบที่ใบหน้าของชานยอล ชานยอลลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก แถมฝนก็ยังคงตกลงมาไม่ยอมหยุด เขาพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง มืออีกข้างที่ว่างอยู่ก็กุมไหล่ที่บาดเจ็บ ยังดีที่แผลแค่โดดถากๆเลือดจึงได้หยุดไหลไปนานแล้ว ชานยอลหันมองซ้ายมองขวาเพราะไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหนของมุมโลก


“หาให้เจอ กูมั่นใจว่ามันต้องถูกซัดมาทางนี้” ชานยอลขยับตัวอย่างรวดเร็ว เมื่อได้ยินเสียงที่ดังขึ้นไม่ไกลจากตรงนี้มากนัก เขาลุกขึ้นวิ่งไปยังเรือที่จอดนิ่งอยู่ไม่ไกลมากนั้น เขามองชายฉกรรจ์ทั้งสี่คนที่ตามตัวเองมาจากเรือขนส่งสินค้า


“กัดไม่ปล่อยจริงๆ” บ่นขึ้นเสียงเบาแล้วรีบหาทางหนี ชานยอลปีนขึ้นไปบนเรือจากนั้นจึงรีบขึ้นไปด้านบนที่ประตูทางออก เขาวิ่งไม่คิดชีวิตเพื่อไปขอความช่วยเหลือ แต่บริเวณใกล้เคียงที่เขาวิ่งอยู่ไม่มีผู้คนที่สามารถร้องขอความช่วยเหลือได้เลย


“มันอยู่ทางนั้น” เสียงที่ดังตามไล่หลังมา ทำให้ชานยอลเร่งฝีเท้าเร็วขึ้น 


ปัง


ชานยอลก้มหัวลงพร้อมกับพุ่งตัวเข้าไปในตรอกแคบๆตรงหน้า คนพวกนี้ไม่กลัวแม้แต่จะมีใครมาเห็น พวกมันใช้ปืนยิงในแหล่งชุมชนโดยไม่กลัวผิดกฎหมาย ชานยอลลุกขึ้นวิ่งอีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา เขาวิ่งอยู่ในตรอกโดยด้านกลังมีชายฉกรรจ์ทั้งสี่คนวิ่งตามมา


ปัง


ตุบ


ชานยอลทรุดลงกับพื้น เมื่อลูกกระสุนวิ่งลงมายังต้นข้าขอตัวเองเฉียดไปเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะพยุงต้วเองลุกขึ้นวิ่งอีกครั้ง ทั้งๆที่มีเลือดไหลเต็มต้นขา เขาจะมาตายที่นี่ไม่ได้ เขาสัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าจะกลับไปหามาเฟียที่ฮ่องกง


ปี๊ดดดดดด


เสียงแตรรถดังขึ้นเสียงดัง ทำให้ชานยอลที่วิ่งออกมากลางถนนถึงกับตัวแข็งทื่อ เขาไม่สามารถขยับเท้าที่จะก้าวเดินได้ เขามองรถที่วิ่งเข้ามาใกล้ ก่อนทุกอย่างจะดับวูบไป




1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจในการลงต่อ ฝากด้วยนะคะ


ใครก็ได้ ช่วยแสบที สู้ๆนะแสบบบ





ความคิดเห็น