ไม้พาย

เรื่องนี้ไรท์ติดเหรียญวันที่ 25 ไม่ได้เปิดอ่านฟรี 1 ชั่วโมง เหมือนเรื่องอื่นๆนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันค่ะ

7---มึงมันร้าย....

ชื่อตอน : 7---มึงมันร้าย....

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 68

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ย. 2561 15:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
7---มึงมันร้าย....
แบบอักษร

"ห๊าว....." เนตรดาวยกมือปิดปากหาวในขณะที่เรียนวิชาสังคม​ศึกษา มือเล็กๆค่อยๆเลื่อนลงมาจากปากเลื้อยเข้าไปใต้โต๊ะ จากนั้นจึงดึงกลับออกมาและมีมะม่วงดิบสีเขียวอมเหลืองติดมือออกมาด้วยหนึ่งชิ้น ทันทีที่อาจารย์หันหลังไปเขียนบนกระกระดาน เนตรดาวรีบส่งมันเข้าปากโดยไว เคี้ยวบ้างอมบ้างแล้วแต่สถานการณ์

อืม...ค่อยยังชั่ว เปรี้ยวได้ใจจริงๆ 

"เอาล่ะ คาบหน้าเขียนหน้าที่ของชาวพุทธตามที่ตนเองเข้าใจใส่กระดาษเอสี่มาส่งครูด้วยนะ " จากนั้นอาจารย์จึงปล่อยพวกเธอให้พ้นจากบ่วงเวรบ่วงกรรมของวิชานั้นไป 

หลังจากนั้นเนตรดาวกับอะตอมก็แยกย้ายกันไปเข้าชมรมของตัวเอง วันนี้เป็นวัันแรกของการเข้าชมรมอย่างเป็นทางการ เธอรีบตรงดิ่งไปยังชมรมผีสิงในทันที

"ครืน!!"

ทันทีที่เธอเลื่อนบานประตูออกก็พบว่าในชมรมมีนักเรียนคนอื่นมากันประปรายแล้วประมาณยี่สิบคน

เนตรดาวเห็นพี่ยูและพี่ม.หกที่เธอไม่รู้จักอีกสองสามคนกำลังนั่งคุยกับอาจารย์ท่านหนึ่งอยู่ อาจารย์ท่านนี้ค่อนข้างผอมใส่ชุดธรรมดาไม่ได้เน้นสีสันมากนัก สีชุดส่วนใหญ่ค่อนไปทางสีเทามองไกลๆอาจคิดว่าเป็นภารโรงได้เลยทีเดียว

เนตรดาวเดินไปนั่งบนพื้นสะอาดเหมือนคนอื่นๆ

พี่ยูหันมายิ้มให้เธอครั้งหนึ่งก่อนจะหันกลับไปพูดคุยกับอาจารย์พร้อมขีดๆเขียนๆลงไปที่กระดาษเบื้องหน้า

ไม่นานอาจารย์ก็หันมามอง ยิ้มทักทายแนะนำตัวกับทุกคน แต่สิ่งที่อาจารย์บอกกลับให้เนตรดาวตกใจนั่นคือ ทั้งชมรมมีนักเรียนแค่22คน ซึ่งน้อยมากเมื่อเทียบกับชมรมอื่นที่มักจะมีสมาชิกมากกว่าห้าสิบคนขึ้นไป

"เรามีกันน้อยๆแหละดีแล้ว มากคนก็มากความ ยิ่งเยอะก็ยิ่งเข้ามาเบียดเสียด บางปีก็มีพวกที่ไม่รู้จักถนอมดอกไม้ ทำให้มันตายไปก็หลายต้น" อาจารย์ยิ้มออกมาอย่างผู้ใหญ่ใจดี

"ครูจะเข้ามาดูบ้างเป็นครั้งคราว งานต่างๆครูได้มอบหมายให้ประธานชมรมดูแลแล้ว งานมีปัญหาอะไรก็บอกยูมันได้" อาจารย์หันไปมองเด็กหนุ่มข้างกายพร้อมกับพยักหน้าให้

"เอาล่ะ พี่ชื่อยูนะ อยู่ห้องม.6/2 ทุกคนแนะนำตัวนะทีล่ะคน เริ่มจากทางนี้ก่อน"

"แปะ แปะ แปะ" เสียงปรบมือดังเป็นระยะเมื่อมีใครสักคนแนะนำตัวเสร็จ ตบเบา ตบดังก็ขึ้นอยู่กับความฮอทของคนๆนั้น

เนตรดาวรีบทิ้งมะม่วงเปรี้ยวในมือเมื่อถึงตาเธอแนะนำตัว

ร่างเล็กๆยืนขึ้น แก้มทั้งสองข้างซับสีแดงระเรื่อเพราะอากาศที่ค่อนข้างร้อนอบอ้าว ปากน้อยๆนั่นยังมีพริกเกลือประดับเอาไว้อีกด้วย

"สวัสดีค่ะ ชื่อเนตรดาว เรียกเนตรเฉยๆก็ได้ อยู่ห้องม.4/2 ค่ะ"

"แปะ แปะ แปะ" เด็็กสาวรู้สึกว่าเสียงปรบมือเหมือนจะดังกว่าทุกๆครั้ง

่ คนนี้เหรอ ตัวจริงน่ารักว่ะ ่

่ ก็ไม่เห็นจะเท่าไหร่... ่

่ ไม่เคยเห็นหน้าเลย เด็กเข้าใหม่เหรอ เราว่าสวยกว่าพี่ข้าวฟ่างอีกนะ ่

่ น้องน่ารักว่ะ ่

​เด็กสาวไม่ได้สนใจคำนินทาระยะเผาขนพวกนี้ซะเท่าไหร่ และยิ่งใครพูดจาไม่ดีเธอจะหันไปจ้องหน้าแทน จากนั้นก็คลี่ยิ้มหวานใส่ จนอีกฝ่ายต้องเบือนสายตาหนี

ยูและเพื่อนๆชั้นม.6 อีกสามคนอธิบายงานและหน้าที่คร่าวๆที่ต้องทำและรับผิดชอบ ซึ่งมันไม่ได้มีอะไรมากมายแค่แบ่งเวรรดน้ำต้นไม้ใส่ปุ๋ย และดูแลต้นไม้ดอกไม้ในความรับผิดชอบของตัวเอง ปลูกดอกไม้ให้ทันวันงานต่างๆ

"พี่จะจับคู่ให้ทุกคนนะ คู่ของตัวเองนั้นจะทำหน้าที่เดียวกัน ช่วยเหลือกันและรับผิดชอบร่วมกัน เพื่อเป็นการไม่ลำเอียงพี่จะทำการจับฉลาก พี่เขียนชื่อของทุกคนใส่ขันใบนี้ไว้แล้ว  ส่วนรายชื่อของนักเรียนคนสุดท้ายนั้นจะคู่กับพี่" มือหนาถือขันสีแดงทึบก่อนจะโชว์ให้เห็นข้างในว่ามีม้วนกระดาษเล็กๆ ด้านในเขียนชื่อของสมาชิกในชมรมใส่เอาไว้ 

ดวงตาของคนจับฉลากมีแววเจ้าเล่ห์ฉายออกมา ก่อนจะหายไปเพียงแค่กระพริบตา ลักยิ้มทั้งสองข้างของพี่ยูเผยออกมาเมื่อประกาศชื่อของคนอื่นๆที่จับได้ และมีเด็กสาวอีกหลายคนที่แอบลุ้นอยากจะให้กระดาษแผ่นสุดท้ายเป็นชื่อของตัวเอง

"คู่ที่สิบ เป็นพี่แนนคนสวยของเรา คู่กับน้องซันชั้นม.ห้า"

"ฮิ้ว...."

เสียงโห่ร้องหยอกแซวดังออกมาเป็นระยะ แต่เนตรดาวสังเกตว่าพี่แนนอะไรนั่นดูไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ 

"ต่อไปชื่อสุดท้ายในขันใบนี้จับคู่กับพี่นะ คงไม่ต้องเปิดชื่อดูก็รู้ว่าใครที่จะได้ดูแลกล้วยไม้กับพี่" พูดจบเด็กหนุ่มก็เหวี่ยงขันแอบไว้ข้างหลังและหันไปมองคนที่ยังไม่ได้เรียกชื่อซึ่งมีเพียงคนเดียว

 กว่าเนตรดาวจะรู้สึกตัวก็มีสายตาคู่ต่างๆทิ่มแทงมายังตนไม่หยุดไม่หย่อน บ้างก็อิจฉา บ้างก็ไม่พอใจ 

เนตรดาวหันไปมองพี่ยูก่อนจะชี้นิ้วมาที่ตัวเองเด็กหนุ่มยิ้มก่อนจะพยักหน้า

"เอาเอกสารนี่ไปอ่านดูนะครับ แล้วจะรู้ว่าเราต้องทำอะไรบ้าง นั่งกันเป็นคู่ๆตามที่พี่จับฉลากไว้นะครับ"

เพื่อนชั้นม.6 อีกคนของของเด็กหนุ่มหันไปมองขันสีแดงที่ว่างเปล่า จึงได้เข้าใจอะไรบางอย่าง

มันไม่ได้เขียนชื่อน้องเนตรลงไปตั้งแต่แรก ...

"มึงมันร้ายไอ้ยู ...." ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไร ยูเพียงแค่ยกยิ้มอารมณ์ดีออกมา 

หลังจากนั้นทุกคนในชมรมก็แยกย้ายกันไปดูต้นไม้ที่ต้องรับผิดชอบ

"ถ้ามันมีหน่อออกมาเราต้องแบ่งหน่อมาใส่กระถางใหม่นะ อย่างเช่นต้นนี้" เนตรดาวพยักหน้ามองต้นกล้วยไม้ในมือรุ่นพี่ พลางคิดไปว่ามันจะรอดมั้ยขนาดตะไคร้หลังบ้านยังเฉาตายแล้วกล้วยไม้ตรงหน้านี่จะเหลือเหรอ 

พวกเอ็งเตรียมตัวเตรียมใจไปเกิดใหม่ได้เลย

เอ...หรือจะขอให้พี่ไล พี่สาวข้างบ้านช่วยดี คนสวยปลูกอะไรก็สวย มิหนำซ้ำน้องชายยังหล่อจับจิตจับ...........

ความคิดของเนตรดาวชะงักไป เธอปฏิญาณกับตัวเองไว้ว่าจะไม่สนใจผู้ชายคนนั้นอีกแล้ว ส่วนเรื่องที่เธอเคยบอกชอบออกไปในวันนั้น เขาก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันก็เหมือนกับการปฏิเสธกลายๆใช่มั้ยล่ะ​

หลังจากขาเธอหายเจ็บเขาก็ไม่มาส่งเธอที่โรงเรียนอีกเลย มีแต่ตอนเย็นเท่านั้นที่เธอจะได้ซ้อนท้ายในฐานะผู้โดยสาร  

ก็ไม่ได้อยากจะซ้อนท้ายหรอกนะ  เธอไม่ได้รอจังหวะที่เหมาะสมอะไร แค่เดินซื้อนู่นนี่นั่นไปเรื่อย  พอไปถึงวินทีไรก็ได้คิวของพี่ไมทุกที....ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ

"กรี๊ดๆ พี่ไม แกๆ พี่ไมมา โอ๊ยใจฉันบางไปหมดแล้วแก..."

"หูย....ใส่ชุดบอลอย่างเท่อ่ะ ฉันอยากได้เสื้อ อร๊าย.."

​เนตรดาวหางตากระตุก นึกถึงผี ผีก็มา.....

ร่างสูงมาในชุดฟุตบอลของชมรม เดินเข้ามานั่งยังเก้าอี้ตัวที่ว่างและไม่ได้หันมามองเธอเลยสักนิด

ชิ!! ใครอยากให้มองกัน

เนตรดาวหันหลังให้ เธอจัดการแยกต้นกล้วยไม้ที่มีหน่ออ่อนๆแตกออกมาเพื่อเตรียมไว้สำหรับแยกลงกระถางใหม่ 

"มาทำไมวะ มึงไม่เข้าชมรมเหรอ" ยูถามไมตรีในขณะที่กำลังก้มหน้าตาใช้ปากกาเมจิกเขียนอะไรบางอย่างลงบนป้ายฟิวเจอร์บอร์ด

"เข้า.....รายชื่อกีฬาสีออกมาแล้ว มึงอยู่สีเดียวกับกู "

"จริงเหรอวะ!! ดีจัง ปีนี้ออกเร็วดี ว่าแต่มึงมาบอกกูเรื่องแค่นี้อ่ะนะ" ยูยกป้ายที่เขียนสร็จขึ้นมาดูพร้อมรอยยิ้ม การแบ่งสีของที่นี่ห้องเดียวกันจะมีถึงสี่สีโดยอาจารย์ประจำชั้นจะเป็นคนแบ่งให้ว่าใครอยู่สีอะไรเพื่อที่นักเรียนจะได้มีปฏิสัมพันธ์กับนักเรียนห้องอื่นๆนอกจากเพื่อนๆในห้อง ต่างจากโรงเรียนเก่าของเนตรดาวที่จะให้อยู่สีเดียวกันทั้งห้อง

"แข่งฟุตซอลมั้ยจะได้ส่งรายชื่อ" ไมตรีถามเสียงเบาแต่สายตาของเขากลับไปตกอยู่ที่ป้ายในมือของเพื่อนสนิท

"แข่งดิวะ พลาดได้ไงส่งชื่อไปเลยเดี๋ยวเต็ม"

ยูพูดจบก็เอาป้ายที่เขียนเมื่อครู่ไปปักไว้หน้าดงกล้วยไม้ที่ตนรับผิดชอบ

่ พี่ยู+น้องเนตร ่

ไมตรีมองป้ายนั่นอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะเบือนหน้าไปอีกทางซ่อนแววตาบางอย่างเอาไว้

ร่างสูงลุกขึ้น

"งั้นกูส่งรายชื่อให้นะ"

"ฝากด้วยเพื่อน"

"อืม "

จบการสนทนาไมตรีก็เดินออกไปจากชมรมไม่ได้หันกลับมามองสายตาของใครบางคนที่กำลังจ้องมองแผ่นหลังของชายหนุ่มเดินจากไป

............................................................

อิมเมจนุ้งยู

เจอแบบนี้ในรถไฟป้าตะครุบเลยนะจ๊ะ....

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}