Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

​บทที่17 : มั่นใจ ว่าครั้งที่สองจะไม่มี?

ชื่อตอน : ​บทที่17 : มั่นใจ ว่าครั้งที่สองจะไม่มี?

คำค้น : My doctor,รักโหดๆ,มุ้งมิ้ง,หมอตรี,เจแปน,Nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ย. 2561 20:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​บทที่17 : มั่นใจ ว่าครั้งที่สองจะไม่มี?
แบบอักษร

​บทที่17 : มั่นใจ ว่าครั้งที่สองจะไม่มี?

.

.

.

9:35น.

แสงตะวันในตอนเช้าเริ่มเจิดจ้าและเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆอยู่ภายนอก ผู้คนที่ต้องออกทำงานในยามเช้าก็จาละวันทั้งรถติดที่แออัดเป็นทางยาว แต่คงไม่ใช่สำหรับเจแปนที่นอนคุดขู้อยู่แต่ในผ้าห่มผืนหนา

"อืมมมมม อย่ากวนได้มั้ย งื้มมม"

ร่างบางที่นอนหลับสบายตัวอยู่ดีๆก็ต้องร้องประท้วงการก่อกวนการนอนของตนอย่างเลี่ยงไม่ได้ในเมื่อเขารำคาญพลางหดคอหนีและปัดปายสิ่งที่มาคลอเคลียอยู่ตรงแก้มของตนรวมไปถึงตามลำคอระหงส์

มานัวเนียในยามเช้าแบบนี้คงพ้นใครไปไม่ได้ ถ้าไม่เป็นตาลุงโรคจิตแน่นอน...

"อื้อ! จะนอน...อย่ากวนนนน"

"นอนไปสิ"

เพียงแค่เสียงแหบพร่ากระซิบเบาๆที่ข้างหูก็ทำเอาร่างบางต้องรีบลืมตาตื่นขึ้น กลิ่นอายของอีกคนมันยิ่งได้กลิ่นชัดเจนแน่ชัดว่าร่างสูงต้องอยู่ใกล้เขาในระยะกระชั้นชิดแน่นอน

"ไปไกลๆ อย่ามากวน"

แค่เมื่อคืนก็กวนกูทั้งคืนละครับ พอเถอะ...

"ได้แล้ว ทิ้งเลยหรอ?"

"ไอ้โรคจิต! บอกให้ออกไปไกลๆไง ไป๊!"

ร่างสูงส่งสายตาอ้อนวอนอีกคนอย่างกับหมาตัวโตกำลังถูกถอดทิ้ง แรงมหาศาลทั้งตัวของหมอตรีทุ่มลงไปโอบกอดร่างบางไว้แน่น 

"พูดใหม่อีกที"

"อื้อออ! กอดแน่นชิบหาย พี่มึงกูหายใจไม่ออก"

"ถ้าไล่ก็จะไป ถ้าให้อยู่ก็จะอยู่"

"..."

อยู่ๆก็นึกคึกอยากอ้อนอะไรขึ้นมาอีกละไอัโรคจิตนี่...

ร่างบางทำได้เพียงคิดในใจก่อนจะหันไปสบตากับอีกคนด้วยใบหน้าที่เห่อร้อน ถ้าตอนนี้เขาลุกขึ้นแล้วผลักอีกคนออกได้เขาทำไปนานแล้ว แต่พอดีช่วงลางไม่อำนวยเลยสักนิดมันเลยลุกไม่ไหว

สายตาออดอ้อนจนทำเอาร่างบางปวดจิต ไอ้หมอโรคจิตตรงหน้าเขาอายุเท่าไหร่กันแล้ว ยังมาทำตัวแบบนี้ได้อีก

"เออ ไม่ไล่หรอก แต่ตอนนี้แหละจะไล่ เลิกกอดก่อน...อึดอัด!"

"อุ่นดี"

"แต่กูหายใจไม่ออก!"

ร่างสูงยกยิ้มก่อนจะค่อยๆผละแขนออกจากร่างบางปล่อยให้เป็นอิสระ ส่วนเจแปนก็ค่อยๆขยับยันตัวลุกนั่งอย่างทุลักทุเลจนร่างสูงอดไม่ได้ที่ต้องเข้าไปช่วย

"เป็นไงบ้าง?"

"เจ็บดิถามได้ กินหญ้าป้ะวะพี่มึง มึงเป็นหมอนะเว้ย!"

"เป็นห่วง"

"โอ๊ย! เมื่อคืน...เออนั่นแหละ ไม่น่าถามว่าสภาพกูจะเป็นยังไงเนี้ย!"

ก็เป็นอย่างที่เห็น...

ร่างบางมองอีกคนอย่างเคืองๆทั้งเขินทั้งโกรธมันก็ตีรวนกันเป็นว่าเล่น ส่วนร่างบางก็พึ่งสังเกตเห็นว่าอีกคนนั้นท่อนบนไม่มีอะไรสวมใส่เลย เหมือนจะอวดโชว์กล้ามเนื้อที่สมส่วน ผิดกับตัวเขานั้นก็ดูไม่ผอมไม่อวบมากแต่ก็ไม่มีอะไรน่าชมเลยสักนิด

"ทำไมไม่ใส่เสื้อ?"

"ร้อน"

"ร้อนบ้าร้อนบออะไร พี่มึงเปิดแอร์สิบแปดองศา บอกร้อน!...กูจะหนาวตายแล้วเนี้ย!"

"ขี้บ่น"

"เออ! จะบ่นอะทำไม มีไรป้ะ! กูหนาว เพิ่มแอร์หน่อยพี่มึง!"

"ร้อน"

"แต่กูหนาว!"

หลังจากที่ร่างบางตอกกลับอย่างทันควัน ร่างสูงก็ได้แต่ยืนอยู่นิ่งๆพลางจ้องหน้าแมวน้อยจอมขี้บ่นของเขาที่เหมือนจะสร้างสงครามประสาทด้วยความเงียบ

"ไปอาบนํ้า"

"ไม่! เพิ่มแอร์เดี๋ยวนี้ ไม่งั้นไม่ลุก"

"จีจี้"

"เรียกทำไม? จะด่ารึไงฮะ!?"

"หิวข้าวแล้ว ไปกินข้าวกัน"

"กูจะไปแปรงฟันก่อน จะอาบ...อ๊ะ!? ปล่อยนะเว้ย!"

ร่างสูงไม่รีรอให้ร่างบางพูดไปมากกว่านี้ก็รีบจัดการอุ้มอีกคนทั้งๆที่ยังเป็นก้อนกลมๆคดตัวอยู่ในผ้า บวกกับเนื้อตัวแมวน้อยของเขาที่ไร้เสื้อผ้าอาภรณ์สวมใส่

ตลอดทางจากห้องนอนร่างบางก็ทั้งทุบทั้งตีเขา แต่คุณหมอก็เหมือนกระสอบทรายถูกทุบตีเท่าไหร่ก็ไม่แสดงท่าทีว่าเจ็บหรือร้องออกมาสักนิด

"ปล่อย!ๆๆๆๆ ยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลยโว้ยยย!"

"ไม่ต้องใส่"

"จะบ้าหรอ! อ๊ะ! อุ้มดีๆดิวะครับ อยากใส่เสื้อผ้าก่อนเนี้ย!"

"กินข้าวซะ"

ทันทีที่ถึงโต๊ะอาหารร่างสูงก็วางเจ้าก้อนกลมๆลงที่ตรงเก้าอี้ทันทีแล้วออกคำสั่งแมวน้อยจอมดื้อของเขาให้กินข้าวตรงหน้า

ร่างสูงรู้ดีว่าคิดผิดแล้วที่ออกคำสั่งกับแมวน้อยที่แสนรั้นตรงหน้า บัดนี้แมวน้อยเขาจะแผลงฤธิ์แล้ว

"ไม่!"

คิดผิดซะทีไหนกัน...

"กินให้หมดแล้วจะพาไปอาบนํ้า"

"ไม่ต้อง เดินไปเองได้และก็จะไม่กินด้วย! ไม่หิว!"

ดื้อไม่มีใครเทียบได้จริงๆ...

"หึ..."

ร่างสูงยกยิ้มพร้อมกับใช้มือเท้าลงบนโต๊ะอาหารพร้อมกับร่างบางที่เงยหน้าขึ้นและสบตาพอดี

"ถ้าไม่กินข้าว จะได้กินอย่างอื่นแทน..."

"..."

"เลือกแล้วกัน"

ร่างสูงแสร้งยกยิ้มอย่างเป็นมิตรพร้อมกับเอื้อมมือไปลูบแก้มกลมย้วยของแมวน้อยของเขาตรงหน้าเบาๆ ก่อนที่จะหันหลังเดินไปหยิบนํ้าที่ในตู้เย็นภายในครัว

ปล่อยทิ้งให้เจแปนต้องกลืนนํ้าลายลงคอเอื้อกใหญ่ก่อนที่ภาพเมื่อคืนจะย้อมกลับมาฉายซํ้าอีกครั้ง 'ไม่มีทาง!'ร่างบางคิดได้ดังนั้นก็รีบตักข้าวกินทันที เกรงว่าที่คุณหมอโรคจิตพูดจะทำจริงซะด้วยสิ

"กินข้าวแล้วจะได้กินยา"

"อื้อ! ก็กินอยู่นี่ไง"

กึก

แก้วนํ้าสองใบที่เทมาให้ถูกวางลงตรงหน้าร่างบางและตรงที่ของร่างสูง สายตาคมตวัดจ้องมองแก้มยุ้ยที่กำลังเคี้ยวข้าวอย่างต่อเนื่อง ร่างสูงใช้มือเท้าคางมองอีกคนด้วยความพึงพอใจที่ร่างบางยอมกินข้าว

"อึก! อิ่มแล้ว"

"กินผักด้วย"

"ไม่ชอบ"

ร่างบางขมวดคิ้วงุนกับการที่ต้องถูกสั่งให้กินผักตรงหน้า เจแปนยู่ปากทันทีก่อนจะจับช้อนแล้วเขี่ยผักมากองไว้ข้างๆจานข้าวทันที

"อยากใส่หูแมวหรอ?"

"ฮะ!? หูแมว?"

"..."พยักหน้า

"มันเกี่ยวไรกับการที่กูไม่กินผักวะครับพี่ ถึงให้กูใส่นะ..ไม่มีทาง!"

กะไอ้แค่ชุดซีทรูนั่นกูก็โคตรอายเลยครับ...

"งั้นก็ไปอาบนํ้า"

ร่างสูงไม่ได้สนใจที่จะต่อล้อต่อเถียงกับร่างบางต่อถือซะว่าเขายกเว้นให้เพราะร่างบางพึ่งผ่านศึกมาเมื่อคืน ร่างสูงยันตัวลุกขึ้นเพื่อที่จะเข้าไปอุ้มร่างบางแต่ไม่ทันไรกลีบปากนุ่มสีเชอร์รี่ก็เอ่ยทันควัน

"ไม่! ลุกเองได้!"

"จีจี้ อย่าดื้อ"

"ก็ลุกเองได้! ชิ!"

"ตามใจ"

ร่างบางอ้าปากผงาบๆงับอากาศทันทีที่ร่างสูงพูดด้วยหน้าตาเฉยไม่สนใจเขาที่เอาแต่ปฏิเสธ

ช่างแม่งสิวะ...กูจะทำเป็นชะนีไปทำไมล่ะ...

ร่างสูงเอี้ยวตัวหันหลังและเดินออกไปจากโต๊ะทานอาหารทันทีปล่อยให้ร่างบางนั่งอ้าปากผงาบๆอยู่อย่างนั้น ส่วนร่างบางก็ไม่มีการเอ่ยปากเรียกให้อีกคนกลับมาทั้งนั้น เพราะยังไงก็ยังคงคิดว่าเรื่องแค่นี้ตัวเองทำได้อยู่แล้ว

"คงไม่เจ็บมากหรอกมั้ง"

ถึงเจแปนจะพูดปลอบตัวเองอย่างนั้นแต่ก็ยังคงไม่กล้าขยับเขยื้อนไปไหนแต่ยังคงกอดผ้าห่มผืนหนาที่พันตัวเองไว้แน่น พลางคิดเรื่องเมื่อคืนที่นึกว่ามันคือความฝัน แต่ที่ไหนได้...

จูบจริง...

สัมผัสจริง...

กระแทกจริงอีกด้วย!...

"เชี่ย...ทำไมคิดแล้วเสียวทัองน้อยเลยวะ"

เมื่อคืนตัวเขานั้นก็นึกว่าจะตายคาเตียงไปแล้วเมื่อไอ้ลุงโรคจิตมันเอาแต่นัวเนียเขาทั้งคืนแทบไม่ได้นอน เพลียมากจริงๆกับเรื่องอย่างว่าในครั้งแรกของเขาแบบนี้

"เลิกคิดเลยไอ้เจ อาบนํ้าๆ"

พอคิดได้ดังนั้นร่างบางก็ค่อยๆขยับตัวมือเรียวนิ่มพลางจับกระชับผ้าห่มที่ห่อตัวเองแน่นก่อนที่จะค่อยๆพลางดันตัวเองลุกขึ้นอย่างช้าๆ

"ก็ไม่ค่อยเจ็บนี่หว่า น่าจะเดินได้แหละ...โธ่ จิ๊บๆ"

ร่างบางเบ้ปากด้วยความชิลๆกับการเดินนี่แค่ยันตัวเองก็ไม่ได้เห็นจะเจ็บมากมายอย่างที่คิด พอคิดได้ดังนั้นร่างบางก็ฮึกเหิมก้าวขาที่สั่นเทาอย่างมั่นใจว่ามันไม่เจ็บอย่างแน่นอน

แต่!...คิดผิด!

"มันจะเจ็บตรงไหนวะ! กะไอ้แค่ก้าวขาเดินไปจะไปยาก โอ๊ยเชี่ย!!!..."

ตุ๊บบบ!

ทันทีที่ขาเรียวก้าวเดินอย่างมั่นใจ ด้วยเหตุนี้นํ้าหนักที่ลงไปเต็มแรงกับขาที่ก้าวทำให้ความเจ็บแล่นปรี๊ดมายังสะโพกทันทีก่อนที่ร่างบางจะล้มลงไปนอนกองกับพื้นอย่างหมดท่า

พ่อจ๋าาาาาาา จีจี้เจ็บง่าาาา!!!....

"เจ็บชิบหายเลย โอ๊ย...สะโพกกู"

ใบหน้าหวานแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเจ็บร้าวไปยังสะโพกก่อนที่ดูเหมือนว่ากระบอกตาของร่างบางจะเอ่อคลอไปด้วยนํ้าสีใสที่เกือบเล็ดลงมา

ในขณะที่ร่างบางกำลังร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดและไม่รู้ว่าจะลุกยังไงจากพื้นตรงนี้ สะโพกของร่างบางที่กระแทกพื้นห้องอย่างเต็มที่ตอนที่ยังคงแผลงความเจ็บถาโถมร่างบางอยู่ตลอดเวลา ส่วนอีกฝั่งก็มีร่างสูงของคนที่ร่างบางพึ่งเถียงไปคอยเฝ้าดูอยู่ตลอดเวลาจนมาถึงตอนนี้ที่ร่างบางล้มลงไปกองกับพื้น

"หยุดดื้อได้ยัง?"

"..."

ร่างบางค่อยๆเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เคืองนิดหน่อยแต่ยังมีนํ้าตาคลออยู่ ร่างบางเห็นร่างสูงพูดเอ็ดเขาแบบนี้ก็ไม่อยากจะพูดด้วยสักนิด แทนที่จะมาช่วยกันหน่อยก็ดี...

แต่กูพึ่งไล่เค้าไปไม่ใช่หรอวะ?...

"ไปไกลๆ"

"ยกแขนขึ้น"

"..."

ร่างบางก้มหน้าหลุบตามองพื้นทันทีเขาไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือที่ไม่ได้เต็มใจสักหน่อย ถ้ารำคาญหรือลำบากที่จะช่วยก็ไม่จำเป็นต้องฝืนใจทำเลยสักนิด ตอนนี้สมองร่างบางมันแต่เผลอคิดความน้อยอกน้อยใจแบบนี้จนเผลอกำผ้าห่มแน่น

ส่วนคุณหมอตรีที่เห็นว่าแมวน้อยของเขาไม่ฟังคำสั่งก็เลยยอตัวลงนั่งตรงหน้าร่างบางก่อนจะเอื้อมมือไปจับแขนร่างบางแต่ก็ดันถูกสะบัดออกอย่างไม่ไยดี

"อย่ามาจับ"

"จีจี้ พี่จะพาไปอาบนํ้า"

"ก็บอกว่าทำเองได้ ไม่ได้ยินรึไง"

"ยกแขนขึ้น"

"ก็บอกว่าทำเองได้! ไปไกลๆเลยไป!"

"..."

ร่างบางที่หัวเสียเป็นอย่างมากก่อนจะเผลอตะวาดอีกคนออกไปด้วยความโทสะ ร่างสูงที่ดูผงะไปเล็กน้อยก่อนจะกลับมาทำสีหน้านิ่งเฉยได้อย่างรวดเร็วก่อนที่จะจ้องใบหน้าหวานที่ดูเหมือนกำลังร้องไห้

"อาบนํ้าก่อน เดี๋ยวมาคุยกันอีกที"

"ฮึก!"

"เด็กดี ให้พี่พาไปนะ"

ร่างสูงที่ค่อยๆช้อนคางร่างบางขึ้นอย่างอ่อนโยนก่อนจะใช้นิ้วหัวแม่มือปาดนํ้าตาอีกคนออกอย่างแผ่วเบา ร่างบางที่ยอมอ่อนให้ก็ได้แต่พยักหน้ารับเบาๆยอมให้ร่างสูงอุ้มตนแต่โดยดี

พรึบ

"ให้อาบให้มั้ย"

"อะ...อาบเองได้"

ขณะที่คุณหมอกำลังอุ้มแมวน้อยแสนซนของเขามาไว้ในอ้อมกอดก็ก้มหน้าลงถามอีกคนเพื่อว่าจะให้ช่วย แต่ร่างบางก็ส่ายหน้าปฏิเสธทันทีร่างสูงจึงได้แค่อุ้มไปส่งในห้องนํ้าแล้วปล่อยให้ร่างบางจัดการตัวเอง

เวลาผ่านไปราวๆยี่สิบนาทีก่อนที่ร่างบางจะร้องเรียกให้อีกคนเข้ามาช่วยเขาให้ออกจากห้องนํ้า มันอาจดูทุลักทุเลบ้างจนบางทีร่างบางก็เขินอายตัวเองเช่นกัน

"ยกแขนขึ้นหน่อย"

"..."

พอมาถึงคราวร่างบางที่จะต้องแต่งตัว ปรากฏว่าร่างสูงได้เตรียมชุดไว้ให้เขาแล้วเรียบร้อย ก่อนที่แมวน้อยจะถูกวางลงบนเตียงและตอนนี้กำลังถูกจับใส่เสื้อผ้าสีหวานที่ร่างสูงเลือกซื้อมาให้เฉพาะร่างบางใส่

เสื้อแขนยาวสีพาทเทลสีฟ้าอ่อนลวดลายการ์ตูนแสนน่ารัก มาพร้อมกับชั้นในสีขาวลูกไม้สีนวลตา ตรงขอบมีโบว์เล็กๆติดอยู่แต่ละฝั่งซ้ายและฝั่งขวาของชั้นใน ณ ตอนนี้ร่างบางได้สวมใส่เป็นที่เรียบร้อย

"กางเกงล่ะ?"

"ลืมหยิบ ไม่ต้องก็ใส่ได้"

"จะบ้าหรอไม่เอา ไม่อยากใส่แค่นี้หรอกนะ เอากางเกงด้วย"

"แบบนี้ก็น่ารัก"

ใบหน้าหวานตอนนี้กำลังเห่อร้อนไปด้วยความเขินอาย ทำไมต้องมานั่งอวดขาขาวๆต่อหน้าลุงโรคจิตแบบนี้ด้วย มันก็ติดแค่เขายังเจ็บสะโพกไปไหนไม่ได้เลยไม่มีทางเลือกน่ะสิ

ร่างบางใช้มือจับชายเสื้อสีฟ้าอ่อนก่อนจะดึงให้มันปกปิดส่วนกลางของตนทันที ขืนปล่อยให้อีกคนมัวแต่เชยชมมีหวังเขาได้ขายหน้าไปมากกว่าเดิมอีก แต่ถึงอย่างนั้นร่างบางก็เลือกที่จะเงียบใส่อีกคน ทั้งที่ปกติจะทำตัวดื้อและด่าร่างสูงแหลกไปแล้ว

"เป็นอะไร?"

"เปล่า"

"เห็นอยู่ว่าเป็น"

"..."

"ตอนนั้นจะขึ้นเสียงใส่ทำไม?"

"ก็มันโมโห พี่มึงอ่ะชอบทำตัวว่ากูเป็นเด็กไม่โต กูดื้อนิดหน่อยก็ชอบดุอยู่ได้"

ความดื้อของแมวน้อยของเขามันนิดหน่อยอย่างที่พูดซะที่ไหนกัน...

ร่างสูงจ้องใบหน้าหวานที่เบ้ปากเล็กน้อยและหลีกเลี่ยงการสบตาเขา เขาทำได้เพียงเดินเข้าไปแล้วนั่งลงบนเตียงข้างๆแมวน้อยที่ทั้งซนแล้วยังขี้น้อยใจอีก

"ไม่นิดเลยนะ"

"...."

"คราวหน้าถ้าอยากให้ไปก็จะไป ถ้าอยากจะให้อยู่ก็จะอยู่"

ร่างบางเงยหน้าหันไปสบตากับร่างบางทันที ร่างสูงที่จ้องมองร่างบางอยู่ตลอดก็พอได้สบตากับใบหน้าหวานที่เขาเชยชม แววตาที่ดูสั่นไหวสำนึกผิดกับการกระทำออกมาอย่างเห็นได้ชัด แต่หลังจากนี้ต้องดูว่าร่างบางจะพูดอะไรมั้ย

"ไม่..."

"..."

"ไม่ให้ไป"

"แต่ตอนนั้นไล่?"

"ก็บอกไม่ให้ไปไงเล่า! ไม่เข้าใจรึไง"

"หึ"

มันได้ผลจริงๆ...

ร่างสูงคิดไม่ผิดคาดจริงๆว่าแมวน้อยของเขากำลังชอบเขาแต่ก็ทำปากแข็งไหนจะทำตัวดื้อใส่อีก แต่ถึงเป็นแบบนั้นร่างสูงก็ยังคงอยากจะเอ็นดูแมวตัวน้อยของเขาตลอดเวลา

"หน้าแดงเชียว จุ๊บ!"

"อื้อ! ใครให้หอม!?"

"มากกว่านี้ก็ไม่มีใครห้ามได้"

"อื้อ กูยังไม่หายงอนพี่มึงเลยนะ อื้อออ! ดูดอีกแล้ว!"

คุณหมอตรีที่จู่โจมร่างบางแบบสายฟ้าแล็บก็พรมจูบไปทั่วลำคอระหงษ์พร้อมกับดูดเม้มรอยแดงที่ทำไว้เมื่อคืนยํ้าไปอีกครั้ง จนทำให้ร่างบางต้องรีบผลักอีกคนออกให้ห่าง

แต่อย่างว่า...ขนาดตัวมันยังต่างกัน เจแปนจะสู้อะไรได้ในเมื่ออีกคนมานัวเนียเหมือนมีท่าทีว่าจะได้เสียกันอีกครั้ง

โน!...ไม่มีทาง!

"อืมม หอม"

"พอแล้ว! กูเหนื่อยเว้ย และก็อย่าฝันว่ากูจะเสียตัวให้พี่มึงอีกเป็นครั้งที่สอง!"

"มั่นใจ?"

"..."

WTF...ตอนนี้กูเหลือความมั่นใจแค่10%! ที่จะไม่เสียตัว!













ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}