Open_eyeglasses

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter thirty two

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ย. 2561 19:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter thirty two
แบบอักษร

Chapter thirty two

 ไอ้คนหลงตัวเอง ว่าแต่ถ้าทำแบบนั้นด้วยกันแล้วเขาจะจำได้มั้ยนะ?   บ้า!! ยัยมิกิ คิดบ้าอะไรของเธอเนี้ย ตอนนี้เขาป่วยอยู่นะ!! 

"เป็นบ้าอะไรของเธอ" เขาคงเห็นฉันส่ายหน้าไปมา 

"อะเอ่อ เปล่า" 

"ห่มผ้าให้หน่อยสิ" 

"อื้ม" ฉันเดินอ้อมไปอีกฝั่งเพื่อห่มผ้าให้เขา หากแต่ทว่า 

"ว้ายยยย นี่นายทำอะไรเนี้ย" เขาจับแขนฉันแล้วดึงเข้าไปหาตัวเขาเอง 

"ขึ้นมานอนบนเตียงด้วยกันสิ" 

"จะบ้าหรอ"  ถึงเตียงมันจะใหญ่ เพราะเขานอนห้อง VIP ก็เถอะ. แต่ว่า 

"เร็ว. อยากกอด" เขาพูดแกมบังคับ 

"อะอื้ม ขยับไปดิ"  สวบบ เมื่อฉันขึ้นไปบนเตียงคนไข้โดยนอนข้างๆแล้วหันหน้าไปทางเขา แล้วเขาก็สวมกอดฉันทันที 

"คิดถึงจัง"  ฉันพูดคำๆนึงออกไป 

"หื้ม"  

"ก็เราไม่ได้นอนกอดกันแบบนี้มานานแล้วนะสิ" 

"นานเท่าไหร่?" 

"อืมม เกือบๆ 5. ปี" 

"นาน" 

"ใช่ แล้วเราก็ไม่ได้ทำแบบนี้มานานแล้วด้วย" ไม่รู้อะไรเข้าสิงฉัน ทำให้ฉัน พลิกตัวขึ้นคล่อมเขา 

"จะเจ็บมั้ย" ฉันถามเขา เพราะกลัวเขาจะเจ็บแผล แต่ลืมไปว่าแผลเขาก็หายไปเกือบหมดแล้ว 

"ถามใครกัน" พอดูเขาใกล้ๆแบบนี้แล้ว เขาดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น  ไรหนวดที่พึ่งจะโกนไป แต่มีพอให้เห็น แล้วทำให้เขาดูแบดขึ้นไปอีก  

"กะก็ ถามนายไง" 

"ถ้าไม่เจ็บแล้วจะทำอะไรหรอครับ คุณพยาบาลสาวคนสวย" ตอนเขาเรียกฉันว่าพยาบาลสาว มันทำให้ฉันขนลุกนิดนึง 

"อยู่นิ่งๆสิค่ะ เดี๋ยวพยาบาลคนนี้ จะตรวจให้ทุกซอกทุกมุมเลย" ฉันจับมือเขาแนบไว้ข้างลำตัว ไม่ให้เขาจับนู้นนี้ ซุกซน 

"คิดจะทำอะไรหืม" วิธีที่จะรื้อฟื้นความทรงจำเขา. ฉันเอามาจากเพื่อนของเขาบอกมา ว่า 

........ 

"พี่ลองทำให้มันมีความสุขที่สุดสิ เผื่อมันจะจำช่วงนั้นได้"แวนพูดขึ้นตอนที่เราอยู่โรงอาหารของพยาบาลกัน 

"บะบ้าหรอ-///-"  

"ไม่แน่ ยิ่งเป็นไอ้ไวท์อยู่ด้วย มันอาจจะยังจำช่วงนั้นอยู่ก็ได้นะพี่" เคนก็มาอีกคน 

"แต่นี่โรงพยาบาลนะ!!!" 

"โหห พี่ ห้องที่มันอยู่ก็อยู่ชั้นส่วนตัวสุดล่ะ แถมเก็บเสียงอีก ลองทำดูนะพี่" ตินพูดขึ้น รึว่าฉันจะลองทำดู บ้าหน่า เด็กพวกนี้ไว้ใจได้แน่หรอ 

"ละแล้วฉันต้องทำยังไง" 

"อ้าวพี่ ลองไปเสิร์ชดูดิ วิธีมัดใจผัวอ่ะ ทำทีอาจละลึกถึงชาติที่แล้วก็ได้55555"  

"เคน!!!" หนอย พวกเด็กนี้นี่ เหอะ  

"ฉันไม่เชื่อเรื่องหลอกเด็กของพวกนายหรอก!!" 

............ 

ตัดฉับมาปัจจุบัน ฮรื้ออ ฉันทำอะไรอยู่เนี้ยยย ตอนนี้ฉันกหลังนั่งคล่อมอยู่บนตัวของเขา แล้วยังจับมือเขาไว้อีก เอาหละ วิธีมัดใจผัวงั้นหรอ หึ 

"ยิ้มอะไร ขนลุก"  

"อะไรกัน นายไม่ชอบแบบนี้งั้นหรอ หื้มม"  ฉันลากนิ้วชี้ตั้งแต่สันดั้งเขาลงมาถึงปากเขาแล้วหยุดนิดนึง เขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย 

"หึ"  ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนจากนิ้วเป็นริมฝีปากตัวเองแทนแค่แตะเบาๆที่ริมฝีปากเขาแล้วถอนออกมา เปลี่ยนไปซุกไซร้ซอกคอของเขา แล้วขบเม้มเบาๆ 

"อืมมม" หึ นี้แค่แบเบาะนะ นายได้ดิ้นตายแน่ ฉันซุกไซร้ซอกคอเขาสลับซ้ายขวา ส่วนมือฉันเลื่อนขึ้นมาปลุดเชือกของชุดโรงพยาบาล. แล้วเลื่อนมือลงต่ำเรื่อยๆจนถึงตุ่มเม็ดเล็กสีชมพู ฉันจัดการเขี่ยมันไปมา 

"อืมมม เธออ" หึ  

"อะไรหรอ" ฉันเงยหน้าขึ้นมาถามเขา 

"ยะอย่าแกล้ง"  

"ฉันยังไม่ได้แกล้งอะไรเลยน้าา" พูดจบฉันก็เปลี่ยนจากนิ้วที่เขี่ยตุ่มไตของเขามาเป็นปากของฉันแทน ฉันตลัดลิ้นไปมา  

"อ่ะ อื้มมม " มือเขาเลื่อนมากดที่สะโพกฉันลงเบียดกับสพโพกของเขาไปมา จนฉันรู้สึกได้มีบางอย่างกำลังพองตัวอยู่. ฉันค่อยๆเลื่อนริมฝีปากต่ำลงเรื่อยๆ  เรื่อยๆ  

'หมับบ!!  ฉันจับเข้าที่หัวกางเกงโดยมีเขายกสะโพกขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้ง่ายต่อการถอด เมื่อฉันถอดเสร็จก็มีบางอย่างดีดออกมาจากกางเกงเขาเกือบโดนหน้าฉันแหนะ 

"หึหึ ยังไงก็เด็กน้อยเรื่องนี้อยู่ดี" 

"นะนี่!!!!"  หนอยดูถูกกันเกินไปแล้วนะ!!  ฉันคว้าหมับเข้าที่แก่นกายบวมเบ่งของเขา แล้วออกแรงบีบ 

"อ่าาาาส์ โอ๊ยยย อย่าบีบแรงสิ"  

"ก็ฉะฉันไม่รู้"  ก็ฉันคิดว่าจับเบาๆ แล้วนะ. ฉันเปลี่ยนจากกำมาเป็นชักรูดให้เขาเบาๆ 

"อ๊ะส์ อื้มมมม เร็วอีก"  ฉันชักเร็วขึ้นตามที่เขาบอก  

"อ่าาาส์ มิกิ" เขาหลุดพูดชื่อฉันออกมา ทั้งๆที่ตั้งแต่เขาฟื้น เขายังไม่เคยเอ่ยชื่อฉันออกมาเลย แต่ว่า หึ เกมส์นี้คงอีกนาน  

"อ๊ะ จะออกแล้ว อื้มม "  

'พรึบบ ฉันเอานิ้วหัวแม่มือปิดทางออกน้ำของเขาไว้  

"หึหึ" 

"เธอมันยัยแม่มด แฮ่ก แฮ่ก"  หน้าเขาตอนนี้ แดงกล่ำมาก เพราะไฟก็เปิดจ้า เขาไม่คิดจะอายเลยรึไงนะ?  แก่นกายเขาดูบวมเบป่งกว่าเดิม เหมือนพร้อมจะปลดผล่อยน้ำออกมา แต่ว่า 

"ใจเย็นๆสิ" ฉันลงมายืนอยู่ข้างเตียง แล้วจัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเอง ตอนนี้ร่างกายฉันเปลือยเปล่าไม่มีอะไรปกปิด สุดท้ายที่ไม่ลืมคือ เดินไปล็อกประตูห้อง  แล้วขึ้นไปคล่อมเขาไว้เหมือนเดิม 

"หึ" ดูเขาจะอารมณ์ดีขึ้นมานิดนึง 

"ของจริงมันต่อจากนี้ต่างหาก"

ลืมลงรูปน้องไมค์ให้เลยยยย 

น้องพึ่ง 2. ขวบนะคะ ข้างบนนี้ 

คอมเม้นให้น้องไมค์ด้วยนะคับบ 

เค้าอยากได้น้องงงงงงง


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น